De zoveelste kreet van onmacht: veel zelfmoordpogingen onder Hindoestaanse vrouwen

Op september 2017 besloot ik achter mijn laptop te kruipen. Het was slecht weer en ik verveelde me. Ik had net een zinloze discussie achter de rug met mijn moeder over Hindoestanen, nadat ik een talkshow had gezien op televisie waar een Marokkaanse vrouw aan mee deed. Ik snapte niet waarom ik zo weinig Hindoestaanse vrouwen zag in de media. Chagrijnig besloot ik – als typische Millennial – dit te Googlen.

Bijna 1 op de 5 Hindoestaanse meisjes heeft een zelfmoordpoging gedaan

Op de eerste pagina zag ik alleen maar krantenartikelen gerelateerd aan het onderwerp: “zelfmoord”. Ik schrok en begon te lezen. De woorden: ‘zelfmoordepidemie’, ‘zelfdoding’ en ‘zelfmoordpogingen’ verschenen op mijn beeldscherm. What the F*?!Ik kreeg er kippenvel van. En dat is bijzonder, want ik noemde mijzelf toen altijd: ‘De ijskoningin’. De feiten waren hard. Bijna 1 op de 5 Hindoestaanse meisjes heeft een zelfmoordpoging gedaan (Het Parool, 2009). Jonge Hindoestanen, vooral vrouwen, beroven zichzelf 4 keer zo vaak van het leven in vergelijking met andere Nederlanders (GGD, 2000).

Waarom zijn deze Hindoestanen zo ongelukkig?

Ok. Dat was niet wat ik verwacht had. Voor het eerst in mijn leven voelde ik zoveel sympathie voor mijn mede Hindoestaanse vrouwen. Ook voelde ik mij verbonden met ze, na mijzelf jaren afgesloten te hebben van de Hindoestaanse cultuur en alles wat daarmee te maken had.  Ondanks dat ik nooit heb gedacht aan zelfmoord herkende ik de eenduidige verklaringen van de klantenartikelen:

  • Ze zijn geestelijk verdoofd
  • De Hindoestaanse gemeenschap is gesloten en ‘niemand mag naar binnen kijken’. Praten over dingen betekent schande. Hierdoor kunnen ze hun emoties niet kwijt. Hulpinstanties kunnen daarom niet de hulp bieden die ze beogen.
  • Het is moeilijk voor Hindoestanen om te leven tussen twee (verschillende) culturen
  • Veel zelfmoordpogingen mislukken. Het is vaak een schreeuw om aandacht
  • Hindoestanen houden van drama
  • Er geldt een traditionele rolverdeling tussen mannen en vrouwen. De man wordt gezien als god. De emancipatie van de vrouw staat nog in de kinderschoenen.
  • Mocht je iets verkeerds doen krijg je weerstand van de hele familie (‘joint family’ principe)
  • Zelfmoord wordt gezien als een vorm van autonomie: het heft voor een keer in eigen handen nemen in een verstikkende omgeving
  • Zelfmoord komt voor in de mythologische verhalen en Bollywood-films
  • Er is vaak een beklemmende thuissituatie met veel controle
  • Harde en koude thuissituatie
  • Weinig mogelijkheden tot zelfontplooiing
  • Wrijving tussen de jonge en oudere generatie
  • Uithuwelijking
  • Onderkennen van het probleem
  • Keuzes niet zelf mogen maken, maar strijden met de familie
  • Verwaarlozing
  • (Moeten) vasthouden aan het idee van succes: status en geld
  • Intolerantie wat betreft partnerkeuze
  • Geen discussiecultuur
  • Veel spanningen in het Hindoestaanse familieleven

Nou, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik herken bijna alle verklaringen. En hoewel dit mij nooit heeft gedreven tot het nadenken over zelfmoord, heeft het mij wel stress gerelateerde klachten opgeleverd. En heeft het ervoor gezorgd dat ik niets meer te maken wou hebben met de Hindoestaanse cultuur.

De zoveelste kreet van onmacht

Na twee jaar nadenken over dit onderwerp besloot ik deze blog te starten. Verandering is eng, maar noodzakelijk. De zelfmoordpogingen en het aantal depressies zijn de zoveelste kreet van onmacht. Het is natuurlijk prachtig als iemand zich slechts kan beperken tot religieuze voorschriften & tradities. Dit biedt veel steun en begeleiding. Maar we moeten meer aan zingeving doen: de mens centraal. En in dit geval: de Hindoestaanse vrouwen in Nederland centraal. Wat hebben wij nodig? We moeten elkaar helpen door zelf het goede voorbeeld te geven. Leren van en door elkaar.

Is het niet fijn om te weten dat je niet de enige bent? Ik vond van wel. En ik voel mij voor het eerst verbonden met elke Hindoestaanse Vrouw, nadat ik jarenlang met afgunst en onbegrip naar hun gekeken heb. Simpelweg omdat dit mij werd aangeleerd. Als ik terugdenk aan de gedachten die ik over ze had en wat ik over ze heb gezegd schaam ik me dood. Dit is punt 1: stop daarmee. Wij gaan nooit gelukkig zijn als Hindoestaanse Vrouw als wij niet accepteren dat wij één zijn. Lees bovenstaande punten en neem in je op hoeveel punten jij zelf herkent. Is het niet vreemd om vrouwen tegen te werken die dezelfde vragen, problemen en wensen hebben als jij?

Stel vanaf vandaag de intentie dat je nooit meer oordeelt over een andere Hindoestaanse Vrouw. Want die Hindoestaanse Vrouw ben jij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s