Don’t say a word: waarom we dezelfde lichamelijke klachten hebben

In 2017 merkte ik hoe fout ik bezig was. Ik ben altijd al een wandelend hoofd geweest. Dit betekent dat ik mij niet bewust was van het feit dat mijn emoties en denkwijzen invloed hadden op mijn lichaam. Ik nam alle beslissingen rationeel en was 100% in mijn hoofd aan het leven. Zowel mijn hoofd als mijn lichaam waren opeens uitgeschakeld. Terugkijkend waren er in de aanloop al klachten. Deze negeerde ik natuurlijk compleet.

De aanloop

Na een 40-urige werkweek gedraaid te hebben besloot ik op vrijdag thuis te werken. Ik zat weer eens 4 uur lang achter mijn laptop, zonder pauze. Opeens werd het beeld wazig en kreeg ik hoofdpijn. Ik schrok. Snel dronk ik wat water en ging ik liggen op de bank. Na 30 min. was het over. Ik had nog nooit zoiets gevoeld.

Een paar maanden later zat ik in de trein. Op weg naar Capelle voor mijn werk. Ik had de hele week al hoofdpijn. Even mijn agenda checken: morgen naar Utrecht en overmorgen naar Overijssel. Mijn maag knorde dus ik stapte uit de trein. Snel naar huis, dacht ik. In februari besloot ik naar de huisarts te gaan met mijn klachten. Hij zei dat het migraine aanvallen waren.

De val

In maart zat ik in de trein op weg naar huis. Ik had al een week slecht geslapen, omdat ik wakker schrok in de nacht. Mijn lichaam tintelde en ik was moe en futloos. Ik voelde mij gehaast. Ik werd opeens angstig in de trein, nadat ik hartkloppingen kreeg en het gevoel had dat ik stikte. WTF?! Krijg ik een hartaanval ofzo? Ik belde mijn vriend. Even later gingen we naar het ziekenhuis. Wat bleek? Ik was aan het hyperventileren.

De volgende ochtend liet ik bloed prikken bij de huisarts. Er kwam niets denderend uit . De maanden daarop was ik een zombie. Eerst had ik last van iets verhoogde leverwaarden. Daarna hyperventileren. Paar maanden daarna elke dag buikpijn. Zes maanden later pijn in armen, handen en pols.

Nu was ik totaal geen spiritueel persoon. Om dingen uit te sluiten en mijzelf gerust te stellen liet ik daarom onderzoeken doen. Toen daar keer op keer niets uitkwam besloot ik – als complete leek- maar eens te lezen over lichaam en geest. Daar vond ik echte eyeopeners.

Kennen jullie de volgende uitspraken?

  • ‘Iets op je lever hebben’: iets willen uiten, iets dat je erg dwars zit
  • ‘Een brok in de keel hebben’: emotioneel aangedaan zijn
  • ‘Ergens de buik vol van hebben’: ergens genoeg van hebben
  • ‘Niet verder gaan dan je pols lang is/met de handen in het haar zitten’: niet verder gaan dan mogelijk is, geen oplossing meer weten
  • ‘Aan handen en voeten gebonden zijn’: geen kant op kunnen

Eerder had ik nooit over deze spreekwoorden nagedacht. Maar wat blijkt *obvious*: deze lichaamsdelen zijn bewust gekozen. Bijvoorbeeld:

  • Wat doet je lever? Het zuivert o.a. de schadelijke stoffen van je lichaam. In de Chinese geneeskunde wordt de lever gezien als generaal: het beoordeelt de omstandigheden en ontwikkelt plannen om in actie te komen. In spiritueel opzicht is de lever verbonden met emoties zoals woede en frustraties, omdat de levensstroom geblokkeerd is.
  • Wat doet je buik? Je bewustzijn en intimiteit zit in je buik. Het is een centrale plek voor emoties en tevens je krachtcentrum. Als iets te pijnlijk wordt, trek je je terug vanuit je buik (denk maar eens aan je adem inhouden als iemand je een moeilijke vraag stelt).

Aldus, de ziel spreekt via het lichaam. Daar zat ik dan. Nadenkend hoe ik altijd mensen uitlach als ze met zinnen komen die in mijn ogen ‘zweverig’ klonken. Dit maakte eigenlijk gewoon sense! Ik voelde me naïef dat ik dit altijd genegeerd had.

Zo ga ik hyperventileren als ik mij verstikt voel. Dit is logisch als je in een controlerende omgeving zit. Ik had genoeg van mijn emoties onderdrukken en had daarom maandenlang buikpijn. Na rust en het uiten van deze emoties ging de buikpijn van de ene op de andere dag over. Op het moment zelf had ik dit allemaal niet door. Terugkijkend is het allemaal zóóóó obvious.

Wat vertelt jouw lichaam jou?

Ten eerste vind ik het belangrijk om te vermelden dat je meteen naar de huisarts moet gaan bij verschillende lichamelijke klachten. Zo kun je dingen uitsluiten en jezelf geruststellen dat je verder niets mankeert. Als je de positieve resultaten van de onderzoeken krijgt is het tijd om je aandacht te besteden aan het helen van je lichaam. Accepteren dat je ziel via je lichaam spreekt.

Hindoestaanse vrouwen laten ook hun lichaam zwijgen

Als ik om mij heen kijk zie ik veel Hindoestaanse vrouwen met dezelfde lichamelijke klachten. Onderzoeken wijzen niets uit, dus ze besluiten hun lichaam ‘stil te laten zijn’ door medicijnen te slikken. Waarom zou je dat doen? Pijn is de manier van je lichaam om je te vertellen dat het nu even niet goed gaat. Dat je wellicht niet goed voor jezelf hebt gezorgd. Of dat je emoties/ervaringen moet verwerken.

Hoofdpijn is zowat ‘normaal’ geworden bij ons. “O, ze heeft hoofdpijn dus ze is gaan slapen”. “Ik heb hoofdpijn dus ik neem een paracetamol”. Ik heb al maanden geen hoofdpijn meer. Ik weet nu van mezelf dat ik minstens elk uur een glas water moet drinken. Dat ik niet langer dan één uur achter de laptop moet zitten. Dat ik niet teveel moet ‘overthinken’, omdat ik mijn hoofd overbelast. Dat ik minstens acht uur moet slapen. Want dat heeft mijn lichaam nodig. Weet jij wat jouw lichaam nodig heeft?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s