#HÏVAN: SHANTAL GOPAL over te dik/dun zijn in de Hindoestaanse gemeenschap

Ik ben Shantal Sarsha Gopal. Geboren in Paramaribo en op m’n 7e ben ik naar Nederland verhuisd. Nu ben ik 26. Mijn moeder is docente en mijn vader was leraar, voetbalcoach, bodybuilder en meer. Beiden vonden zij het belangrijk dat hun kinderen naar school gingen om iets van zichzelf gaan maken in deze wereld. Ze waren beiden van nature ook ambitieuze mensen.

Helaas is m’n vader overleden toen ik 14 was en heb ik van hem niet veel meer mogen leren. Ik heb een oudere broer en zus en ook een halfbroertje.

Als kind was ik constant aan het praten, althans dat is mij verteld. Ik heb niet veel herinneringen meer van toen ik echt heel jong was. Mijn allergrootste passie is schrijven. Ik heb weleens columns geschreven voor de Metro en heel wat jaren geleden een blog gehad. Maar ik schrijf voornamelijk voor mezelf. Ik vind het belangrijk om mijn gevoelens of bepaalde ervaringen weg te schrijven die ik na een jaar of twee weer terug lees. Het is altijd een openbaring hoe erg ik mezelf ontwikkeld heb in die tussentijd.

Verder houd ik van reizen om zo ook andere culturen te leren kennen, lezen en taart eten!


Lees onderstaand interview van Shanta over haar studie, carrière, bodyshaming, pesten (te dik/dun zijn in de Hindoestaanse gemeenschap) en visie betreft de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap.


Welke drie ervaringen zijn levensbepalend geweest voor jou?

Tot nu toe zijn de drie levensbepalende ervaringen geweest: toen ik op mijn 7e naar Nederland kwam, toen mijn vader overleed op m’n 14e en toen ik stage ging lopen bij de PvdA op m’n 21e.

De eerste twee spreken, denk ik, voor zich. Tijdens mijn stageperiode bij de PvdA heb ik echt geleerd om mezelf als mens verder te ontwikkelen en na te denken over wat voor soort persoon ik wil zijn. Ik liep stage in een periode dat de PvdA in een coalitie zat met de VVD en er veel kleine verkiezingen waren, omdat kleinere gemeentes samengingen in een grotere gemeente. Ik heb toen deur-aan-deur campagne gevoerd, op markten gestaan en ben ik op plekken in Nederland gekomen waarvan ik nog steeds geen idee heb waar dat precies ligt op de kaart. Omdat ik op zoveel verschillende plekken kwam, kreeg ik ook de kans om met diverse mensen te praten van jong tot oud en van rijk tot arm. Dat heeft echt mijn ogen geopend en mijn visie verbreed. Sindsdien ben ik eigenlijk alleen maar meer maatschappelijk betrokken geworden.

Wat gebeurt er in Nederland? Is het waar wat er over vluchtelingen wordt gezegd? Met welke politicus ben ik het eens en met welke oneens? Ik vind mezelf vrij open-minded en ik geloof echt dat deze ervaring daaraan heeft bijgedragen. Na deze stageperiode ben ik gekozen voor het jongerenbestuur van de PvdA Den Haag; JS Den Haag-Leiden. Dit heb ik een jaar gedaan met 6 andere bestuursleden. Tijdens dit jaar heb ik enkele dagen meegeholpen in een AZC (asielzoekerscentrum) in Leiden. Hier heb ik geleerd dat wat de media je voorschotelt, vaak niet helemaal klopt. Ik heb hier zelfs nog wat Facebook vrienden aan overgehouden.

Het lijkt me het moeilijkste wat er is; vluchten uit het land wat je bekend is, op een gammel bootje stappen en je leven riskeren en in een land terechtkomen waarvan je de taal niet spreekt. Als ik nadenk over hoe ik enkele mensen toen heb aangetroffen en hoe zij nu een leven voor zichzelf hebben opgebouwd, dan kan ik alleen maar trots zijn op hen. Ook al heb ik verder geen contact met ze.

Waar werk je nu?

In het dagelijks leven werk ik bij de RVO, een onderdeel van het ministerie van Economische Zaken en volg ik twee avonden in de week een Master studie. Ik heb hiervoor de Bachelor Bestuurskunde gedaan. Ik ben begonnen op het HBO met European Studies. Dit was voor mij echt teveel van het goede, daarom heb ik na het behalen van mijn Propedeuse ervoor gekozen om naar de Universiteit te gaan.

Kun je je studiekeuze toelichten?

Ik heb gekozen voor Bestuurskunde, omdat ik politiek altijd wel interessant vond, maar geen politicoloog wilde worden. En omdat ik mezelf een alleskunner vind. Geef me even de tijd en ik kan alles leren (behalve statistiek en wiskunde), maar ik ben nergens echt een uitblinker in. Ik vind ook niet dat ik echt een talent heb. Bestuurskunde is echt een studie waar allerlei andere studies verkort in voorkomen, maar nergens wordt echt heel diep op ingegaan. Deze diepte kan je voor jezelf vinden tijdens het volgen van een Master.

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Een typische week bij mij is eigenlijk best chaotisch. Mijn motto is ‘Ik werk om te leven, ik leef niet om te werken’ en daarom probeer ik elke week ook leuke dingen te doen met vriendinnen of met m’n verloofde, zoals naar de bios gaan, drankjes doen of uit eten.

Bodyshaming

Ik heb gereageerd op een Instastory van HÏVAN die ging over onderwerpen/taboes. Ik gaf toen aan meer te willen lezen over te dik/dun zijn in de gemeenschap, aldus bodyshaming en een constante focus op het uiterlijk. Toen vroeg je of ik iets wilde vertellen, vanuit mijn eigen ervaring.

Ik vind het belangrijk om mensen bewust te maken over wat hun uitspraken met mensen kunnen doen.

Al sinds ik me kan herinneren, wordt er tegen mij gezegd dat ik te dik ben. Met de klemtoon op TE. Vroeger mocht ik geen snoep of chocola eten, omdat ik te dik zou zijn. Ik mocht geen navelpiercing (echt een ding in mijn tijd), omdat ik een te dikke buik zou hebben. Ik werd constant gepest over mijn te bolle wangen of mensen die random aan mijn wangen gingen trekken, omdat ze zo bol zijn.

Dit heeft er echt voor gezorgd dat ik een complex kreeg. Ik durfde niet meer veel te eten, ook al had ik nog steeds honger. En als ik een zwak momentje had, waarbij ik toch wel meer ging eten dan ik opgeschept kreeg, dan voelde ik me daarna zo schuldig dat ik het weer ging uitspugen.

Het allerergste hieraan vind ik dat ik helemaal geen dik kind was. Ik had een maatje 154 en later een 36. Als ik nu terug kijk naar foto’s van mezelf dan zou ik willen dat ik er weer zo uitzag en dan heb ik echt medelijden met mijn vroegere ik. Had ik toen maar doorgehad hoe leuk ik eigenlijk was.

Ik heb de afgelopen jaren vaak te horen gekregen dat ik dik ben geworden. En bij mezelf dacht ik alleen maar “nog dikker?”, ik was toch altijd al dik. Hoe dik ben ik nu dan wel niet in jullie ogen? Ik heb ook een paar keer keihard moeten lachen toen mensen zeiden: “vroeger was je zo slank” en dat van diezelfde tante die vroeger al zei dat ik dik was. Juist om deze reden kan ik niet genoeg benadrukken dat dit echt moet stoppen in onze cultuur.

Als ik naar Suriname op vakantie ga, vragen mensen niet ‘hoe gaat het, wat doe je in je leven, ben je gelukkig?’. Nee, mensen benoemen hoe je eruit ziet. Je bent of dik of dun geworden. Je haar is of lang of kort geworden. Maar niemand stelt vragen die echt van belang zijn; of ik gelukkig ben, of ik een leuke baan heb, of mijn studie interessant is. Ik vind dat jammer. Zeker, omdat het zelfmoordpercentage bij Hindoestanen zo enorm hoog is.

Wat zijn volgens jou de belangrijkste oorzaken van dit probleem?

Ik geloof echt dat dat komt, omdat de cultuur waarin wij opgroeien dingen van ons verwacht waar wij niet aan kunnen voldoen. Ik in ieder geval sowieso niet…

Ik ben donkerder geboren dan andere Hindoestaanse vrouwen (wat mij schijnbaar ook lelijker zou maken), ik ben korter dan gemiddeld en ik ben vol. Ook heb ik na m’n 18e gelijk een schaar gezet in mijn veel te lange haren van toen en is mijn kledingkeuze volgens velen ‘apart’.

Die constante focus op het uiterlijk van, voornamelijk vrouwen, is volgens mij omdat iedereen beter wil zijn dan de ander. Men wil een groter huis, mooiere auto, duurdere bruiloft en wittere kinderen dan de buurvrouw. Maar maken die dingen je gelukkig? Krijg je daar meer eigenwaarde van? Houd je meer van jezelf en van je naasten? Nee, dat zorgt er alleen maar voor dat je in constante competitie bent met anderen. En geloof me, er is altijd iemand die knapper is dan jij, intelligenter is dan jij en waarbij alles veel beter lijkt te gaan.

De opmerkingen die mij het meest zijn bijgebleven, zijn dat ik niet knap genoeg ben, niet dun genoeg, niet blank genoeg, niet lang genoeg en teveel praatte. Dit heeft mij jarenlang bezig gehouden.

Als ik een taartje at, dan was dat niet zo slim, omdat ik al dik genoeg was. Als ik het koud had dan kon dat niet, want ik had genoeg vet om mezelf warm mee te houden. Bepaalde kleding mocht ik niet dragen, want daar was ik te dik voor.

De keren dat ik net voor een verjaardag, bruiloft of andere feest heb moeten huilen, zijn teveel om op te noemen, omdat er opmerkingen werden gemaakt over wat ik aan had en dat je m’n bolle buik zag. Blijkbaar is het de bedoeling dat je je buik ten alle tijden moet verbergen voor de rest van de wereld. Alles moet plat en strak zijn. Best gek, gezien vrouwen in India rondlopen met korte topjes onder hun saree. Of ze nou dik of dun zijn. Waarom zijn wij hier dan zo gefocust op Hindoestaanse meiden, met een buikje, die een crop-top dragen?

Hoe heb je geleerd om hiermee om te gaan?

Met de jaren heb ik geleerd om of niet te reageren op dit soort opmerkingen of om van me af te bijten. Maar hee, dan ben je weer te bijdehand he. Voor jezelf opkomen, is ook een no-go. Waar het dan vaak in resulteerde, is dat ik niets zei en alles opkropte en uiteindelijk kwam het er allemaal in één keer uit in de vorm van een soort woede aanval.

Inmiddels heb ik hier anger management therapie voor gehad en dat was echt een openbaring. Mijn verloofde heeft daar ook echt een grote rol in gespeeld. Tegen hem kan ik letterlijk alles zeggen, zolang ik maar geen gevoelens opkrop. En dat is belangrijk.

Welk advies heb je voor andere Hindoestaanse vrouwen die last hebben van (body)shaming?

Mijn advies is echt om mensen om je heen te verzamelen die het beste met je voor hebben en door je muur heen kunnen kijken. Mensen die van je houden, omdat jij jezelf bent en de kans krijgt om dat te zijn. Niet omdat ze willen dat je je als iemand anders voordoet of gedraagt. Dat klinkt heel logisch, maar dat is het niet. Relaties opbouwen met mensen zonder dat je verwachtingen van elkaar hebt en zonder dat je elkaar constant bekritiseerd, is voor mij altijd een ding geweest. Ik word namelijk constant bekritiseerd om alles wat ik doe of zeg.

Nu doet het me allemaal niets, omdat ik weet dat de mensen die mij kennen en echt van mij houden, weten wie ik ben en waar ik voor sta. Mijn vriendinnen hebben mij door de jaren heen echt door m’n struggles heen geholpen. Als ik mezelf weer lelijk en dik vond of het idee had dat ik niet lekker in m’n vel zat, dan had ik altijd iemand om te bellen en om bij uit te huilen. Ze staan altijd voor me klaar om me weer op te hemelen. Zulke mensen heb je nodig in je leven. Mensen die het niet boeit wat je maat is, maar die van je houden om wie je bent en wat voor vriendin jij voor hen bent.

Maar het allerbelangrijkste is om te leren om van jezelf te houden. De afgelopen jaren beet ik van me af als er een opmerking werd gemaakt. “Of ik weer buiten ging eten en of ik niet al dik genoeg was?” Nee, zei ik dan, er kan altijd nog een pondje bij. Sarcasme is mijn manier om te dealen met narror-minded people.

Verder kan ik ook echt aanraden om, als dit je niet zelf lukt, het te bespreken met een professional. Maak een afspraak met je huisarts, deze kan je doorverwijzen naar iemand met wie je kan praten. Een neutraal persoon die je kan begeleiden in hoe je weer van jezelf leert houden om wie je bent.

En bekijk jezelf ook goed in de spiegel. Let op de dingen die je wel mooi vindt aan jezelf. Is het je lach, of je mond, heb je wenkbrauwen waar je amper iets aan hoeft te doen, of zijn je nagels van nature lang en sterk? Iedereen is mooi, het is alleen aan jezelf om dat ook bij jezelf te herkennen.

Je merkt dat je meer om jezelf gaat geven, zodra iemand iets gemeens over je zegt en jij besluit om dit niet te pikken. Dat heet self-care. Want als je alleen in je emoties zit en je praat er met niemand over, dan ga je nog geloven wat de andere persoon zegt.

En voor iedereen die dit leest, heb ik maar één verzoek: Denk alsjeblieft goed na over wat je zegt tegen een ander persoon. Als je keer op keer benaderd dat iemand lelijk, dom, dik of stom is dan gaat diegene dat geloven.

Vroeger zei ik altijd dat ik liever heb dat iemand me een klap geeft dan dat iemand gemene dingen tegen me zegt. Ik onthoud dat namelijk en kan 10 jaar later nog steeds woord voor woord herhalen wat mensen allemaal tegen me gezegd hebben. Ik heb nog steeds weak moments dat alle nare herinneringen en woorden naar boven komen die over mijn lichaam gezegd zijn. Dan bekijk ik mezelf in de spiegel en ben ik dankbaar dat ik hartstikke gezond ben.

Ik mag dan wel dik zijn in sommige mensen hun perceptie; ik ben gezond en gelukkig. En als een stuk taart eten mij nog gelukkiger maakt, dan neem ik twee. Want waarom niet?

Ik hoop dat de toekomstige generatie met andere ideeën wordt opgevoed. Dat uiterlijk niet het belangrijkst is en dat constant de competitie aangaan met mensen niet de weg is naar een blij en gelukkig leven.

Hindoestaanse cultuur/gemeenschap

Ikzelf houd echt van het Hindoeïsme. Ik ben een trotse Hindoe. Ik ben het echter niet eens met de vele beperkingen die vrouwen wordt opgelegd in onze cultuur.

Vrouwen zijn al generaties niet meer alleen huisvrouwen. In mijn huishouden zijn mijn verloofde en ik gelijk. We koken allebei, we maken allebei schoon en we werken allebei hard aan onze toekomst.

Waarom wordt het jonge, Hindoestaanse meiden dan wel aangeleerd om te koken en schoon te maken en de Hindoestaanse jongens (die ik ken) niet? Waarom mogen vrouwen geen pooja doen als ze ongesteld zijn? Waarom moeten vrouwen maagd zijn als ze gaan trouwen en wordt er hier bij mannen niet op gelet? Waarom mogen mannen zoveel relaties hebben als dat zij maar willen, maar moeten vrouwen niet durven om het ook maar over daten te hebben (tot ze uiteraard 24+ zijn en ineens out of the blue een geschikte partner moeten hebben gekozen)? Die man-vrouw verhouding in onze cultuur is echt niet meer van deze tijd. En het is ook hoognodig dat gezinnen zich hierop aanpassen.  

Hindoestaanse vrouwen worden opgevoed met bepaalde normen en waarden en het is ons goed recht om ons die eigen te maken. Dat betekent niet direct dat je je familie verloochend of dat je geen respect hebt. Het betekent dat je volwassen bent en als volwassen persoon zelf de keuze kan maken hoe je je leven wil spenderen.

Juist, omdat dit niet geaccepteerd wordt, voelen we ons vaak alleen en onbegrepen en gevangen eigenlijk. Gevangen tussen hetgeen je zelf het liefst wil doen en tussen hetgeen je familie wil dat je doet. Als we intelligent genoeg zijn om een studie te kiezen en die verantwoordelijkheid van student zijn te dragen, en daarna een partner te kiezen, waarom zouden we dan niet intelligent genoeg zijn om eigen keuzes te maken?

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Shanta is knap, krachtig en durft zichzelf te zijn. Zij is sterk genoeg om in te zien dat de opmerkingen van anderen niets met haar te maken hebben. De opmerkingen van anderen zeggen namelijk niets over Shanta, maar meer over de mensen zelf. Deze opmerkingen hebben wel invloed gehad, maar hebben Shanta niet gevormd. Shanta is wie ze is door haarzelf en door haar liefdevolle omgeving. Ze is succesvol, gedreven en een voorbeeld. Shanta is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

#HÏVAN

Een gedachte over “#HÏVAN: SHANTAL GOPAL over te dik/dun zijn in de Hindoestaanse gemeenschap

  1. Precies dit heb ik ook !! Heb ook vaak gehoord dat ik dikker was enzo maar nu boeit het me echt niet meer. i love food dan ben ik maar dik in mensen hun ogen. Zolang ik maar gelukkig ben en gezond. I love food more than people 🍔🍟🌮🌯

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s