#HÏVAN: LELITA BINDRABAN van Q4L Foundation vindt liefde en een missie in India

Vandaag is de dag dat de Hindoestaanse immigratie wordt herdacht. Op 5 juni 1873 kwamen de eerste honderden Hindoestaanse contractarbeiders aan in Suriname. Met Brits-Indië was afgesproken dat deze immigranten zouden werken op de plantages in Suriname. De term ‘contractarbeiders’ gaf mij altijd een beeld dat dit proces eerlijk en vreedzaam is verlopen. De afgelopen jaren is steeds meer aandacht voor het woord ‘contractarbeiders’ en de werkelijke situatie en het systeem waarin deze mensen hebben gewerkt en geleefd. Een systeem van onderdrukking en vernedering. Het is een periode waarin de Hindoestaanse immigranten vol moed en doorzettingsvermogen streden voor vrijheid, nadat zij opmerkte dat de werkelijke situatie niet overeenkwam met het beeld dat geschetst werd tijdens het rekruteren.

Vandaag, 147 jaar later, heb ik Lelita Bindraban geïnterviewd. Een Surinaams-Hindoestaanse vrouw die zich met hart en ziel inzet voor de onaanraakbaren in India. Mensen die vanwege hun plek in het kastensysteem leven in mensonterende omstandigheden. Het verhaal weergeeft haar onbeschrijfbare binding met het land van oorsprong. Van Brits-Indië naar Suriname naar Nederland naar India. De cirkel is rond.

We moeten terugkijken, herdenken, de échte geschiedenis kennen en tegelijkertijd bewust zijn van situaties en systemen die nu nog steeds gelden. – Raksha Bharos


Ik ben Lelita Bindraban, 57 jaar jong, moeder van twee zoons en een dochter en adji van een kleinzoon.

En dit is mijn verhaal.


Een overstroming en een droom

“Als ik ooit de staatsloterij win, dan ga ik de arme mensen in India helpen”, dit dacht ik toen ik 19 jaar was. De staatsloterij? Daar droom ik nog steeds van, maar het gedeelte over de hulp… die heb ik waargemaakt. Toen ik beelden van een overstroming in India zag, was ik zo geschokt dat ik vastberaden was om daar te gaan helpen. Op de beelden was te zien hoe een jongen van ongeveer 6 jaar oud vertelt dat hij zijn ouders is kwijtgeraakt en al dagen niet heeft gegeten. Vanaf dat moment stonden die beelden op mijn netvlies gebrand.

In 2014 heb ik 2 maanden vrijwilligerswerk in Udaipur (India) gedaan. Daarna ben ik naar de afgelegen dorpen gegaan en werd ik geconfronteerd met het leven van de Dalit. Vrouwen en meisjes liepen lange afstanden om hun gezin te voorzien van water, vies water… wat ze ook nog eens moesten drinken. Dit probleem zag ik niet alleen in Udaipur, maar ook in de staat Odisha. Dus besloot ik deze mensen te helpen. Ik plaatste een waterpomp in Udaipur en 24 waterpompen in Odisha met mijn eigen geld en wat donaties van familie en vrienden. De focus kwam op dat moment op Odisha te liggen, door goede lokale ondersteuning en vanwege extreme droogte in die regio. Odisha is een van de armste staten van India en ik wilde graag deze mensen helpen. De onafhankelijkheid en het geluk, wat schoon drinkwater bood aan deze mensen, heeft mijn hart veroverd en was de drijfveer om Quality For Life Foundation op te richten, wat gebeurde op 27 mei 2015.


Liefde

Ik heb mijn huidige partner Basant ontmoet in Puri (Odisha), één van de vier grootste bedevaartsplaatsen van India waar God Jagannath ji is. Maart 2014 kwam ik hem tegen toen ik samen met mijn zoon in Puri was, nadat ik mijn vrijwilligerswerk had gedaan. Wij gingen naar binnen in een tourist office. Daar zat hij. Ik vertelde mijn verhaal over dat ik graag mensen wil helpen en naar de dorpen wilde gaan. De laatste dag voor ons vertrek uit Puri nam hij ons mee naar een aantal afgelegen dorpen waar ik wederom geconfronteerd werd met het probleem van schoon drinkwater en dat vrouwen en meisjes kilometers moesten lopen voor water. Na mijn vertrek uit India is mijn zoon Jashvant terug gegaan naar Udaipur, omdat ik daar graag een waterput wilde laten slaan bij een school. Mei 2014 belde Basant op met de vraag of wij naar Puri konden komen om de mensen in de dorpen te helpen, omdat het 45 tot 50 graden was en de sloten waar de mensen water uit dronken waren opgedroogd. Ik heb Jashvant toen gevraagd terug te gaan naar Puri en daar hebben ze 10 waterpompen en 2 waterputten laten maken/graven. September 2014 ging ik terug naar Puri, samen met Basant, om nog meer mensen te voorzien van schoon drinkwater. Toen ik terugkeerde naar Nederland, zette Basant het werkt voort en in totaal werden er 25 waterpompen/putten gemaakt. Mijn privé geld raakte op en daarna richtte ik de stichting Quality For Life Foundation (Q4L) op.

Basant trok de stoute schoenen aan en vroeg mij ten huwelijk. We verloofden in oktober 2016. Totaal verrast en zonder mijn familie ben ik verloofd in India. Basant en ik hebben heel veel gemeen. Net als ik is hij de spil in zijn familie, heeft hij voor zijn ouders gezorgd en is hij erg betrokken bij de mensheid. Dit waren enkele van de vele matches die wij hadden waardoor het voor mij goed voelde om volmondig ‘ja’ te zeggen op zijn verzoek.

Onze band en liefde is zo sterk dat we ervoor gekozen hebben om ons leven op te offeren voor de arme mensen en dat betekent dat we elkaar niet vaak zullen zien en samen zullen zijn. Ik zie Basant twee keer per jaar een paar maanden als ik in India ben of als hij naar Nederland komt. Verder bellen we via FaceTime om zaken over de dorpen te bespreken en om over onszelf te praten. Vaak betrap ik mij erop dat het laatste niet vaak gebeurd omdat we zo met ons werk bezig zijn dat het erbij inschiet. Daarentegen missen we elkaar zo erg dat we ook vaak huilen aan de telefoon omdat het gemis groot is. Basant is altijd degene die dan zegt dat we met onze missie in dit leven bezig zijn en dat de mensen ons nodig hebben en dat we beide vanuit ons eigen land ons werk moeten doen. Gelukkig doen we dat uiteindelijk ook en doen we het uit ons hart.


Mijn leven in India

Als ik in India ben is het voor mij hard werken, want ik wil zoveel mogelijk projecten doen. We staan vaak om 6 uur op om vervolgens om tussen 7:00-7:30 op de motor naar de dorpen te gaan. We keren vaak pas rond 19.00/20.00 uur terug. Hele lange dagen, zonder eten. We drinken de hele dag kokoswater en eten het vruchtvlees. Dit bieden de mensen in de dorpen ons met liefde aan. Als we vermoeid thuis aankomen gaat Basant koken en ik ga achter de computer zitten om alles te verwerken en te posten op social media. Enkele uren slapen en dan weer vroeg op de volgende ochtend, 7 dagen in de week.

In de dorpen krijg ik zoveel onvoorwaardelijke liefde dat ik de energie heb om dit maanden vol te houden.

Een geheim dat ik wil verklappen is dat ook ik daar wildplas. Aangezien we per dag 10 tallen kokosnoten drinken moeten er ook sanitaire stops gedaan worden. De mensen in de dorpen hebben geen toiletten, wat ervoor zorgt dat ik de bosjes in ga. Het druist tegen mijn gevoelens in, omdat ik de mensen leer om niet buiten te poepen en te plassen en het vervolgens zelf doe. Ik heb geen keus en wil ook niet ziek worden dus bij beter weten in ga ik ook in de natuur plassen.

Aangezien wij in de meest afgelegen dorpen van Odisha de Dalits helpen, kunnen we vaak niet met de auto reizen. Dit betekent uren op de motor zitten, wat ik niet gewend ben. Daardoor krijg ik pijn in mijn schouders en nek. In de hitte, regen en kou gaan we dagelijks naar de dorpen. Ik loop vaak tot aan mijn knieën in vies water, door de stront of glij uit in dorpen over groene aanslag.

Verdriet, pijn en onmacht maakt mijn werk nog zwaarder. Ik zie zo veel verdriet bij de mensen waardoor ikzelf ook erg veel en vaak huil samen met de mensen om al het leed dat zij hebben. Pijn en onmacht om te zien hoe zij leven en dat niemand wat voor hen kan doen en het erg moeilijk is om als kleine organisatie iedereen te helpen – wat ik het allerliefst zou willen.

Gezinnen die hun baby’s verloren zijn, omdat het kind door een vrij simpel op te lossen kwaal toch nog komt te overlijden. Geen foto’s van je kind hebben, waardoor het kind voor altijd weg is uit je leven. Mensen die allerlei medische problemen hebben maar niet naar het ziekenhuis kunnen, in een vicieuze cirkel raken en vaak te vroeg komen te overlijden. Mensen die generaties lang schulden aflossen omdat iemand in het gezin ziek is geweest en zij geld hebben geleend voor medicijnen.

Hartverscheurend wat ik daar meemaak en wat erg veel impact heeft op mijn leven. Ik merk dat het niet altijd in mijn koude kleren gaat zitten en dat ik erg verdrietig word, veel huilbuien heb en mij machteloos voel.

Daarnaast is het ook zo dat omdat Basant en ik partners zijn, maar ook allebei voor de stichting werken, wij weleens woordenwisseling krijgen omdat ik vanuit mijn gedrevenheid en Nederlandse mentaliteit vind dat alles gisteren af moest. Gelukkig is onze liefde net iets sterker waardoor we het daarna kunnen bijleggen.


Mijn leven in Nederland

Naast dat ik moeder van 3 kinderen ben, heb ik altijd gewerkt. Ik heb voor mijn ouders – en ook een tijdje voor mijn schoonouders gezorgd. Mijn ouders hebben altijd op mijn kinderen gepast in de tijd dat ik werkte.

Ik ben altijd de spil geweest in mijn familie en regelde ook altijd van alles. Ik heb mijn vader, nadat hij ziek werd, begeleid tot en met zijn dood. Ik heb een jaar lang iedere ochtend en middag in mijn auto gehuild om het verlies van mijn vader onderweg naar mijn werk. Mijn ouders waren geliefd door velen en waren overal samen te zien. Ze werden ook het dansende echtpaar genoemd, want ze hielden erg veel van dansen.

Toen mijn vader kwam te overlijden, raakte mijn moeder na een jaar erg eenzaam, hoewel ik er altijd voor haar was en zij bijna dagelijks bij mij over de vloer kwam. Acht jaar later overleed mijn moeder. Samen met mijn zoon Jashvant, die dan speciaal terug keerde uit India voor zijn nani, begeleidden wij haar naar de dood. Dat waren hele moeilijke en verdrietige tijden voor mij omdat ik er alleen met Jashvant voor stond.

Ik heb voor beide ouders de overlijdensceremonies gedaan, ook al was ik een dochter uit een gezin van 12 waarvan meerdere broers. De band die ik met mijn ouders had was voor hen de doorslag om mij de eer te geven hun de laatste dienst te bewijzen. Ik heb daarna een zware tijd gehad, waarbij ik overspannen ben geraakt. Ik ben uit een diep dal geklommen en ben verder gegaan met mijn leven en met mijn missie voor de liefdevolle mensen in India.


Wat doet Q4L Foundation?

Wij werken in het oosten van India in de staat Odisha, tussen de steden Puri en Bhubaneshwar, in een straal van ongeveer 300 km. Wij komen in afgelegen dorpen, bij mensen die Dalits, Paria’s of Harijan worden genoemd, beter bekend als de onaanraakbaren. De mensen leven onder zeer primitieve omstandigheden, sober en afgesloten van de buitenwereld. Ze hebben geen schoon drinkwater, toiletten, douches, elektriciteit, bewoonbare huizen, voedzaam eten, scholen, medische zorg en sociale contacten. Tevens zijn er geen wegen of onbegaanbare wegen, waardoor zij moeilijk bereikbaar en vindbaar zijn.

Wij hebben als doel de levenskwaliteit van deze inwoners op duurzame wijze te verbeteren. Dit doen wij door hen van schoon drinkwater te voorzien, medische zorg te bieden, werkgelegenheid te verschaffen, huizen te bouwen en financiële adoptie en educatie mogelijk te maken – voor zowel jongens als meisjes. De projecten die wij opzetten zijn kleinschalig en zorgen voor direct zichtbare veranderingen in het dagelijks leven van deze mensen. Zo ook ons nieuwste project: wij willen een warm en liefdevol thuis bouwen voor kansarme kinderen en hen een mooie en eerlijk toekomst geven.

Q4L staat voor gelijke rechten en kansen voor iedereen. Wij gaan voor een wereld waarin iedereen leeft in overvloed, waarbij gezondheid, educatie en veiligheid voorop staan. Ik vecht voor de rechten van de mens.

Tot nu toe hebben we 75 dorpen voorzien van schoon drinkwater, een bijles school geopend, 13 gezinnen financieel geadopteerd, 50 mensen werkgelegenheid geboden, 10 mensen medische zorg geboden, noodhulp geboden. We delen ook dekens, olielampen, voedselpakketten, speelgoed, kleding, schoolspullen, eten, fruit, etc uit.


Waar ik nu sta in het leven met mijn missie

Ik denk dat ik niet kan praten over heel India maar dat ik mij beperk tot Odisha en dan zelfs tot de Dalits. Vrouwen werken daar net zo hard als mannen en zelfs soms harder. Vrouwenrechten zijn er niet echt. Echter zie ik dat vrouwen in de dorpen met respect worden behandeld door de mannen. Tot nu toe heb ik weinig gezien of gehoord dat vrouwen slecht behandeld worden, echter zitten zowel man als vrouw in een mensonterende situatie waardoor je ziet dat iedereen bezig is met overleven en niet met zaken die wij in Europa en in andere landen belangrijk vinden, zoals mensenrechten en zo. Er wordt geen verschil gemaakt binnen de gezinnen tussen jongens en meisjes. Iedereen wordt met liefde opgevoed en groot gebracht. Meisjes worden in onze dorpen niet vermoord, zoals dat nog wel in sommige streken in India gebeurd.

Wat er wel speelt is dat vrouwen vaak jong worden uitgehuwelijkt, en dat ze dan eigenlijk het liefst binnen 1 a 2 jaar een kind moeten baren. Wat je ziet is dat in sommige dorpen de gezinnen meestal 2 kinderen hebben. Heel af en toe zie je dat er meer dan 2 kinderen zijn. Dus daarin zie je ontwikkeling in de kinderbeperking. Meisjes gaan soms naar school en zullen in ieder geval iets meer ontwikkelt zijn dan hun ouders.

Vrouwen die weduwe geworden zijn, worden niet afgestoten door de familie maar blijven wonen bij hun schoonouders. Vaak zijn de schoonouders ook wat ouder en kunnen dan alle hulp gebruiken. Dat zou ook een reden kunnen zijn waarom ze de schoondochters bij hun houden. Vrouwen worden soms ook opnieuw uitgehuwd als ze weduwe geworden zijn.

Barrières zijn er meer voor meisjes, die ondanks de armoede een diploma hebben behaald maar door het kastenstelsel geen baan kunnen krijgen. Vanwege hun achternaam weten bedrijven/mensen dat ze een Dalit zijn. (voor jouw beeldvorming: binnen de Dalits heb je mensen die arm zijn maar anderen die nog armer zijn waarvan de kinderen niet eens naar school kunnen en bij sommigen – die het net iets beter hebben – kunnen de kinderen wel naar school ).

Al het werk dat we tot nu toe gedaan hebben is op vrijwillige basis. Echter zou ik graag volledig betaald voor de stichting willen werken, zodat ik meer vrijheid heb om de projecten in India te doen en al mijn tijd in de stichting te investeren. De hulpvraag in India is enorm. Naast mijn werk stop ik al mijn tijd in de stichting.

Aangezien ik er hard voor werk om donateurs te werven en daardoor de mensen in India te helpen, zou het fijn zijn om een betaalde baan hiervan te maken. Daarvoor zijn we nu bezig een Helping Hands Network op te zetten. We willen minimaal 100 bedrijven aan onze stichting binden die onze interne structuur financieel willen stabiliseren en die begrijpen dat een stabiele financiële basis essentieel is.

Het geld van dit partnernetwerk komt dus geheel ten goede aan onze organisatiestructuur – zodat wij er samen voor kunnen zorgen dat er meer donateurs komen, meer fondsen binnengehaald worden en dus meer mensen in India geholpen kunnen worden.


Hindoestaanse gemeenschap

De Hindoestaanse gemeenschap? Ach ja, dat vind ik moeilijk. Het is een aparte bevolkingsgroep, waarvan sommigen erg egoïstisch bezig zijn. Ik scheer niet iedereen over een kam, want er zijn ook goede Hindoestaanse mensen.

Wat je soms ziet is dat ze elkaar niets gunnen. Het liefst halen ze elkaar onderuit. Dit vind ik persoonlijk erg jammer, want voor iedereen is er genoeg in het universum. Een deel van de Hindoestaanse gemeenschap is meer bezig met feesten, eten, drinken en mooi wezen of zielig wezen. Ik merk het in mijn kringen en in ons netwerk: dat sommigen niet snel geld uitgeven aan goede doelen maar wel aan feesten en partijen. Soms stoor ik me eraan maar ik denk dan: het is hun eigen karma waar ze aan werken. Wat sommigen ook niet doen is gratis hun diensten leveren voor een goed doel. Er moet altijd geld in het spel zijn. Sommigen potten graag om vervolgens niet van hun geld te kunnen genieten als ze ziek worden en dood gaan. En ja, het geld meenemen na de dood kunnen we ook niet. Dus waar hebben ze voor gewerkt, denk ik dan. Ze hebben te veel tijd om over een ander te roddelen en elkaar in het materialistische proberen te overtreffen.

Ik ben zelf in hart en nieren Hindoestaans, maar soms schaam ik me voor onze mensen. Daarentegen heb je ook Hindoestanen die het super goed doen in de maatschappij en ondanks hun normen en waarden zich ook goed hebben aangepast in de maatschappij. Zoals jullie en alle dames die iets vertellen over zichzelf op de website waardeer ik ten zeerste en ben ik super trots op.

Taboes die belemmerend zijn: huiselijk geweld, vuile was niet buiten hangen, want “manay ka boli”, depressiviteit/burn-out wordt moeilijk over gepraat en zeker als je bij een psycholoog loopt.

Advies: wees vooral jezelf, leef je eigen leven, je bent te allen tijde een zeer bijzonder persoon, hou van jezelf, je bent nooit te oud om te leren, zet je ego af en toe aan de kant, doe af en toe lekker gek. Tenslotte: laten wij als Hindoestaanse vrouwen onze krachten bundelen om samen deze wereld een mooie draai te geven want wij zijn hele daadkrachtige, sterke en liefdevolle mensen.


Ik ben een spiritueel persoon en hiermee vraag ik het universum mij te helpen zodat ik nog veel meer mensen in de wereld kan helpen. Ik maak me los van de materialistische wereld waar wij in leven en ook de gehechtheid met familie en vrienden probeer ik op een liefdevolle maar niet gehechte manier te onderhouden. Ik wil daarmee de volgende fase in mijn leven ingaan namelijk Vanaprast fase: men doet afstand van het aardse, het materiële, het tijdelijke. Er is aandacht voor de maatschappelijke en levensbeschouwelijke vraagstukken van de samenleving, waarbij de eigen levenservaring wordt ingezet ten behoeve van deze samenleving. Het besef groeit dat men zich belangeloos dienstbaar moet stellen aan het geheel van de gemeenschap.

De fase hierna is de sanyasa fase waarin je onder andere ook sewa gaat doen. Dit is wat ik nu al in mijn Vanaprast fase doe.

Ik ben en voel me een zeer vereerd persoon om dit allemaal in mijn leven te mogen doen en te aanschouwen. Ik zeg vaak tegen mensen die aan mij vragen waarom doe je dit of ik zou dit ook willen doen: ik voel me gezegd dit te MOGEN doen. Het is niet voor iedereen weggelegd om dit pad te bewandelen, omdat zij waarschijnlijk nog niet zover zijn in de cyclus van het leven.

Namaskar


#HÏVAN


Meer informatie over Quality For Life Foundation? Zie onderstaande website

www.q4lfoundation.com

of hun YouTube kanaal

Alle foto’s zijn afkomstig van de Q4L Foundation website.


Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

3 gedachtes over “#HÏVAN: LELITA BINDRABAN van Q4L Foundation vindt liefde en een missie in India

  1. LELITA BINDRABAN doet heel goed werk vd armen en Dalits in India. Vooral wij Hindostanen zouden trots op haar moeten zijn en haar ondersteunen. Ik ben zelf een gepensioneerde, maar geeft ook wel donaties aan haar Stichting

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s