#HÏVAN: SESHMA BISSESAR over opgroeien met huiselijk geweld

Het afgelopen jaar heb ik vooral veel verhalen gedeeld van Hindoestaanse vrouwen in Nederland. Hivancommunity is een platform om de positie van de Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken, dus logischerwijs was ik opzoek naar verhalen van diverse vrouwen in Suriname. Ik kwam de uitgesproken freelancejournalist Seshma Bissesar tegen via WRCsuriname. Het was meteen een 1-1 match. Zij houdt zich bezig met gendervraagstukken en spreekt zich uit over taboes, bijvoorbeeld rond incestervaringen van meisjes. Haar verhaal hierover volgt in deel 2 van Seshma’s verhaal. Lees hieronder deel 1. – Raksha Bharos


Wie is Seshma Bissesar?

Om te beginnen, ik ben een journalist, dichter, schrijver, ondernemer, feminist en een alleenstaande moeder. Ik ben geboren in Nickerie op 27 december 1982, word dus dit jaar 38. Tegen mijn twintigste verhuisde ik naar Paramaribo om mijn studie Rechten te doen. Het lukte mij niet om de opleiding af te ronden, omdat ik er financieel en emotioneel alleen voor stond.

Omdat ik in Nickerie reeds als omroepster werkte bij Radio Ishara, kreeg ik snel een baan in Paramaribo bij Sky Radio & TV, de huidige People Radio en vanaf dat moment is mijn wereld echt veranderd. Het was journalistiek, journalistiek en nog eens journalistiek. Vanuit dit punt ben ik gegroeid naar alles wat ik vandaag de dag ben. Ik heb tien jaren in Paramaribo gewoond daarna verhuisde ik naar Commewijne, omdat het ontzettend rustgevend is. Ik hou niet van lawaai. Ik ben een natuurmens en zoek die ook vaak op om mijn rust te vinden. Zoals ik eerder al zei: ik ben een alleenstaande moeder van twee dochters en we zijn ontzettend gelukkig. Mijn kinderen heb ik met een niet Hindoestaanse man. Ik wilde altijd al dogla kinderen hebben.

Wat doe je graag in je vrije tijd?

Mijn hobby’s zijn op de eerste plaats: Lezen, Lezen, Lezen en Lezen. Daarnaast schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Gelukkig heb ik genoeg tijd om nog te sporten. ik kom uit de voetbalwereld. Als tiener voetbalde ik in Nickerie voor de Nickeriaanse selectie. Daarnaast deed ik aan zwemmen, karate, joggen, volleybal en kickboxen. Zwemmen, kickboxen en joggen ben ik blijven doen. Yoga is nu erbij gekomen. Daarnaast ben ik gek op muziek in alle talen, het liefst muziek die mij tot rust brengt. Geen lawaai a.u.b! Ik ben daarom ook geen uitgangstype.

Kun je meer vertellen over jouw familie?

Ik kan niet veel over mijn familie praten, omdat ik ze niet zo goed ken. De hele familie Bissesar woont in Nederland, USA en een klein deel in Suriname. Dat heeft met de immigratie na 1975 te maken, toen een groot deel van de Surinamers wegtrokken.  Mijn vader bleef alleen achter en na zijn huwelijk met mijn moeder zijn wij, vijf kinderen geboren. Ik ben de tweede van vijf. Ik heb drie zussen en een broer, iedereen woont in Nederland.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Ik vind niet dat ik opgevoed ben toen ik klein was. Het was gewoon overleven in een wereld van huiselijk geweld, waar mijn vader en moeder elke dag met elkaar overhoop zaten en wij kinderen de dupe van alle geweld waren. Zowel de geestelijke als de lichamelijke mishandeling is ontzettend groot en het heeft jaren geduurd om dit alles een plaats te geven. Ironisch genoeg heb ik een pandieten achtergrond. Mijn vader was een pandiet. Voor ons was het orthodoxe en strenge regels volgen van de Sanathan Dharma. Ik las veel en begon heel vroeg te rebelleren tegen de Hindoestaanse cultuur en zo ook het hindoeïsme. Ik zat als kind ook op een RK lagere school waar ik ontzettend liefdevol werd behandeld. Dat  hield mij eigenlijk als rebellerend kind met veel pijn en verdriet ook staande. Lezen was mijn lichtpunt, zo ook de RK school .

Je bent journalist. Waarom heb je voor dit vakgebied gekozen?

Door mijn journalistieke carrière heen, ben ik uiteindelijk journalistiek gaan studeren. Daarnaast ook Public Relations en Voorlichting. Ik was nog niet verzadigd en ben ook Spaans gaan studeren. Toen ik klaar was met deze studies, schreef ik mij voor de tweede keer in op de Anton de Kom Universiteit, deze keer om Public Administration (Bestuurskunde) te studeren. Dit deed ik om mijn journalistieke skills een boost te geven. Met een bestuurskundig achtergrond ben je namelijk in staat met een helicopter view te kijken naar maatschappelijke gebeurtenissen en leer je ook zelfs internationaal te gaan als journalist. Ik koos daarom ook om te specialiseren in Internationaal Betrekkingen.

Ik ben nog niet klaar met deze studie, ben wel van plan dit af te ronden, na de lockdown. Wat ik wel wil meegeven is dat ik tijdens deze studie kennis maakte met een vak: Gender in Internationale Betrekkingen en ik ben zwaar verliefd geworden op de materie. Ik leerde mijn feministische kanten kennen en ben mijzelf verder gaan verdiepen. Ik volgde dus elke cursus die ik maar kon volgen over dit onderwerp. Daar ben ik dankbaar voor omdat het mij een ontzettend sterke vrouw heeft gemaakt.

Waarom deze studielijn: geen idee. Zo is het geworden. In de journalistiek ben ik per toeval  beland, de rest ook. Ik geloof dat Moeder Natuur vanaf mijn geboorte al een plan voor mij had en dat ze me steeds heeft geleid en begeleid naar het zijn wat ik ben.

Hoe geef je nu vorm aan je werk?

Ik werk als freelance journalist. Mijn basis is ATV, ik ben daar elke dag aanwezig en draagt bij aan de dagelijkse nieuwsuitzendingen als reportages. Daarnaast schrijf ik voor lokale dagbladen en magazines. Mijn favoriete onderwerpen zijn uiteraard: Gender, Milieu en Toerisme. Daarnaast houd ik de politieke ontwikkelingen sterk in de gaten. Ik heb ook mijn eigen Tour en Travel bedrijf  en heb mij gespecialiseerd in Bigipan Tours. Dat is ook de plek die ik graag opzoek om tot rust te komen.

Ik heb pas geleden ook mijn stichting opgericht: Stichting Stop Seksueel Misbruik in Suriname. Dit deed ik na mijn artikel over incest, die jij tegenkwam op WRCsuriname. Hierover meer in deel 2 van mijn artikel op hivancommunity. Ik zie mij de rest van mijn leven bezighouden met vraagstukken als seksueel misbruik, geweld tegen kinderen en vrouwenrechten. Ik voel aan dat het mijn roeping is. Daarom ook mijn reis vanaf mijn jeugd. Moeder Natuur maakte mij klaar voor zware taken.  En ik voel mij eindelijk sterk genoeg om het werk te doen.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur beschrijf ik als volgt: een keten van volgen van instructies van anderen in machtsposities. Zo ervaar ik het tot nu toe, zowel in Suriname als in Nederland. Het wordt je als kind opgedragen steeds te volgen wat anderen zeggen. 

Waarom? Elk mens heeft een eigen identiteit, heeft een eigen intuïtie, wordt door de natuur al begeleid, is al wat het hoort te zijn. Het enige wat je omgeving moet doen, is je die richting ook in duwen, stimuleren. Omdat onze omgevingen meestal een lage bewustzijnsniveau heeft, is de drang groot om voor anderen te bepalen. Ik ben daarom ook voorstander van hogere bewustzijnsniveaus.

Makkelijk gezegd… als je omringd bent door hoge zielen, ben je veilig. Ben je omringd met lage zielen, wordt het je onveilig gemaakt. Je wordt steeds geblokkeerd te zijn, wat je bent, wat je hoort te zijn, omdat lage zielen zich met anderen bezighouden en niet met zichzelf. Mijn cultuur is: vrijheid. Vrijheid om te zijn wat ik voel dat ik ben, wat ik voel dat ik hoor te zijn. Vrijheid in elke zin, vrijheid in kiezen. Vrijheid in experimenteren, vrijheid in seksualiteit, vrijheid om te bepalen, vrijheid om te zeggen wat ik wil zeggen. Met een zin: IK BEN VRIJHEID.

Wat is volgens jou het grootste verschil tussen de positie van Hindoestaanse vrouwen in Suriname en Nederland?

Als het aankomt op de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname, zie ik nauwelijks verschil. Het is: volgen wat anderen willen, doen wat anderen willen. Ik zie vrouwen in ademnood, vrouwen die niet durven te zijn wat ze eigenlijk zijn, wat zij voelen dat ze zijn.  Ik zie wel licht in de tunnel. Hier en daar zijn er vrouwen die opstaan en zeggen: Ab Bas. Ik volg mezelf vanaf nu. Er is wel een positieve trend. Wat wij als Hindoestaanse vrouwen moeten doen is elkaar ondersteunen, bijstaan, collectief gaan naar: VRIJHEID.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor de Hindoestaanse vrouwen?

Taboes: Manai ka boli, Manai ka boli, Manai ka boli. HAHAHAHA, ik zit nu echt te lachen, want dit is het enige probleem in de Hindoestaanse gemeenschap. Als je dit deel delete uit je leven, lossen de rest van de problemen snel op. Foetsie, weg alle problemen.

Wat wens je de Hindoestaanse gemeenschap de komende jaren toe? En wat wens je Suriname toe?

Ik wens de Hindoestaanse gemeenschap VRIJHEID toe. LET GO! Hetzelfde geldt ook voor Suriname. VRIJHEID, VRIJHEID EN NOG EENS VRIJHEID!


Ik geef een gedicht mee:

Ik ben vrijheid, ik voel wat ik ben,

Ik ben, wat ik hoor te zijn,

Ik ben, wat ik ben,

Vrijheid,

Ik adem,

Ik schrijf

Ik lees

Vrijheid,

Vrijheid,

Ik lach en ik mag

Ik huil, ook dat mag,

Ik dans en zing,

Ik ben vrijheid,

Ik doe wat ik wil,

Ik sta waar ik wil

Ik ga waar ik wil

Ja ik ben vrijheid

Seshma Bissesar


#HÏVAN

Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Een gedachte over “#HÏVAN: SESHMA BISSESAR over opgroeien met huiselijk geweld

  1. Hi Seshma, Alles wat je heb geschreven klopt als een bus. Ik zou ”t geschreven kunnen hebben. 😊Ik ben ook van gemengd ras, mijn moeder is Hindoestaan, vader is zgn creool, half indiaan en de rest Afrikaans en Chinees. Ik houd ook van het mengen van diverse rassen, ben zelfs getrouwd met een Javaanse schone en heb drie super super dogla meiden. Alles veranderd in de wereld we mengen continue met elkaar strakjes heeft menigeen in Su ook wat Braziliaans bloed.

    Oké Seshma, ikzou zeggen meid ga zo voort. Voortaan zal ik al je volgen👍👍👍👌

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s