#HÏVAN: VARISHA BADLOE over mentale gesteldheid en haar coming out

Disclaimer: onderstaand verhaal kan schokkende content bevatten

Ik ben Varisha Badloe, geboren in Amsterdam en opgegroeid in Almere met mijn ouders, zus en broertje. Wederom woon ik nu in Amsterdam, niet ver verwijderd van de plek waar ik als kind heb gewoond. In januari ben ik 21 jaar oud geworden, wat dankzij het colloquium doctum betekent dat ik per september aan de universiteit met mijn bacheloropleiding mag beginnen. Momenteel ben ik werkzaam in de bediening van een restaurant in Amsterdam, waar ik nu wegens de omstandigheden even minder uren kan werken. In mijn vrije tijd houd ik van schrijven, zingen, fotografie en, zoals velen, genieten van de kleine dingen. 

Mijn opvoeding is vaak genoeg problematisch geweest, maar heeft nooit een gebrek aan liefde en goede bedoelingen gekend. Ik ben altijd al een koppig kind geweest, waardoor ik mijn familie een hoop heb laten meemaken. Drie levenservaringen, die bepalend waren voor mij als persoon, zijn mijn coming out, mentale gesteldheid en “falen” geweest. Al deze drie dingen zijn voor mij zowel afzonderlijk als samen redelijk invloedrijk geweest, maar daarbij wil ik wel benadrukken dat dit niet de enige dingen zijn die mij maken wie ik vandaag de dag ben.

In de eerste paar jaar van mijn middelbare schooltijd kwam ik erachter dat ik zowel op jongens als meisjes val. Ik had meer affiniteit met persoonlijkheden van mensen dan met hun geslacht. Toen ik op mijn veertiende vrij naïef blijk gaf aan dat ik gevoelens had voor een meisje, had ik tegen mijn verwachting in een aantal negatieve ervaringen, die mij zijn bijgebleven. Op dat moment in mijn leven leerde ik over homoseksualiteit op school bij lessen als levensbeschouwing en biologie, maar over hoe de buitenwereld en juist mijn directe naasten, vanwege culturele redenen, erop zouden reageren, was ik niet behoed. 

Rond die leeftijd schreef ik verhaaltjes en fanfiction waarin ik mijn gevoelens kwijt kon. Op een dag werd iets wat ik geschreven had gevonden door iemand in mijn familie en deze persoon vertelde hierover gelijk aan mijn ouders. Natuurlijk was ik jong. En de vrees over wat andere mensen wel niet zouden denken, begon heel erg op te spelen. In de ogen van mijn ouders leek het destijds een taboe en ze lieten dan ook merken dat ze niet wilden dat ik het iemand zou vertellen. Nu, acht jaar later, hebben mijn ouders volledig geaccepteerd wie ik ben op het gebied van mijn seksuele geaardheid. Ook steunen zij mijn vriendin en mij juist enorm, naast dat we het vaak genoeg gezellig hebben samen. 

Mijn ouders zijn ontzettend meegegroeid met de tijdsgeest. Op het moment dat ze kenbaar maakten dat ze liever niet hadden dat ik op vrouwen viel, was dat ook maar wat zij hadden meegekregen uit hun opvoeding en hun omgeving. Op dat moment hebben hun reacties mij in een zekere zin pijn gedaan, maar in verloop van de tijd heb ik ook geleerd dat zij dit nooit slecht bedoeld hebben. Binnen sommige gezinnen, binnen en buiten de Hindoestaanse gemeenschap, worden andere seksuele geaardheden volledig geaccepteerd, terwijl dit binnen andere gezinnen totaal niet door de beugel kan. In de afgelopen jaren heb ik kennis gemaakt met andere Hindoestaanse jongens en meisjes, die soms nog in en anders al uit de kast waren. Ik heb verhalen gehoord over ouders die hun kinderen uit huis hebben gezet hierom tot aan ouders die ermee hebben leren omgaan dat hun kind niet per se aan al hun verwachtingen voldoet.

Binnen de kringen waar ik me in bevind, is er niks vreemds aan dat mijn partner een vrouw is. Van mijn hindoestaanse familie heb ik complimenten gehad over mijn vriendin en velen waren aangenaam verrast. Ik heb er nooit een groot geheim van gemaakt dat ik op vrouwen viel, ondanks de negatievere ervaringen die ik heb gehad. Een zekere rebelsheid in mij heeft ervoor gezorgd dat ik vrij open ben geweest over mijn geaardheid en daardoor heb ik uiteindelijk zoveel mensen zoals mijzelf ontmoet die ook soortgelijke dingen meemaakten en dit gaf mij steun. Zo heb ik ook uiteindelijk mijn allerliefste vriendin gevonden, die toevallig net als ik van Hindoestaans-Surinaamse komaf is.

Rond de leeftijd dat ik leerde dat ik ook op vrouwen val, ontwikkelde ik een depressieve stoornis, welke mij tot de dag van vandaag beïnvloedt. De afgelopen jaren van mijn leven ben ik door ontzettend veel pieken en dalen gegaan. Naast koppig, ben ik altijd vrij perfectionistisch geweest. Ik moest van mezelf het beste van het beste zijn om zo mijzelf en mijn ouders trots te maken. Op het gymnasium was mijn gemiddelde de eerste twee jaar constant tussen de acht en negen, waar ik mijn uiterste best voor deed. Toen ik echter uit de kast kwam, ik merkte dat mijn schoolwerk steeds zwaarder werd en ik niet steeds hetzelfde resultaat kon blijven behalen, brak er iets in mij.

Ik begon lichte paniekaanvallen te hebben, mezelf pijn te doen en had al vroeg suïcidale gedachten en neigingen. Ik had naar hulp gezocht, maar had tegelijkertijd moeite te accepteren dat ik ziek was en zo heb ik ook altijd moeite gehad met therapie en praten over mijn mentale problemen. Want net als het behoren tot de lhbtq+ gemeenschap, zijn mentale problemen een soort van taboe binnen de Hindoestaanse gemeenschap. We mogen de vuile was nog steeds niet altijd buiten hangen, zelfs al is die was wezenlijk niet eens vuil. Deze mentale problemen hebben er mede voor gezorgd dat ik tot nu toe viermaal ben gezakt voor mijn vwo opleiding. Vanwege het colloquium doctum mag ik in september aan de VU beginnen, nu ik 21 ben. Ik heb nooit opgegeven en ik zal dit ook nooit doen. 

Begin dit jaar ben ik uit huis gegaan en ben ik samen gaan wonen met mijn vriendin. Voor ons beiden heeft dit een betere relatie met onze ouders gecreëerd. Tevens werd mij rond dezelfde tijd verteld dat er gedacht wordt door mijn behandelaren dat ik autismespectrumstoornis heb. Van mijn broertje was al op jonge leeftijd bekend dat hij dit heeft, maar bij mij is het nu pas aan het licht gekomen aangezien het zich bij vrouwen anders manifesteert. De specifieke diagnose moet verder bepaald worden, nochtans wordt er nu gespeculeerd dat dit een aanleiding kan zijn geweest voor mijn depressie en “falen”.

Zoals nu inmiddels al duidelijk is, ben ik alles behalve het succesvolle stereotype van hoe sommigen willen dat een hindoestaanse vrouw is en wat zij allemaal heeft bereikt. Toen mij werd gevraagd of ik geïnterviewd wilde worden, was ik voornamelijk sceptisch. Me ervan bewust zijnde dat ik eigenlijk nog helemaal niks heb bereikt in mijn leven, vond ik mezelf niet passen tussen alle mooie en succesvolle vrouwen die op de pagina van Hivancommunity staan en dit vertelde ik Raksha dan ook gelijk. Wat zij mij als antwoord gaf, is dat bij Hivan vrij zijn in welke vorm dan ook en geluk vinden, succesvol zijn definiëren. Ze vertelde mij dat ze op zoek is naar eerlijke verhalen en hoe de vertellers van deze verhalen, ondanks tegenslagen, de kracht vinden om verder te gaan met hun leven, geluk proberen te vinden en zichzelf verder durven te ontplooien. De focus ligt bij Hivan op taboes bespreken en levensverhalen delen om elkaar zo te helpen.

Ik vond Hivancommunity toen het langskwam in mijn Instagram feed al een prachtig initiatief, maar haar woorden lieten me het alleen maar nog mooier vinden en hierom heb ik uiteindelijk besloten om dit interview toch te doen. Want de nadruk van dit interview met mij ligt voornamelijk op dat ik open ben over mijn seksuele geaardheid, maar dat neemt niet weg dat het voor genoeg mensen nog steeds moeilijk kan zijn in deze tijd om hun seksuele geaardheid en individualiteit te uiten. Heel misschien helpt mijn verhaal iemand, maar die kleine kans maakt dit het wel waard.

Als advies voor hindoestaanse vrouwen en meisjes die twijfelen over hun seksuele geaardheid en/of individualiteit en te maken hebben met mentale problemen, heb ik als advies dat eerlijk zijn tegen jezelf en jezelf volledig accepteren het belangrijkste is. Liefde is en blijft simpelweg liefde. We leven in een decennium dat dingen bespreken als mentale problemen, individualiteit en de lhbtq+ gemeenschap steeds meer en beter geaccepteerd worden. Niet voor iedereen zal het even makkelijk zijn om zichzelf op dit vlak te oriënteren. Voor deze mensen zal morele steun al ontzettend helpen, ongeacht van wie. Er zullen altijd mensen zijn waarbij het oké is om te zijn wie je bent. Er zal altijd wel iemand van je houden. Verder zal er nooit een juist moment zijn om uit de kast te komen. Er zal altijd wel iemand zijn die er iets van vindt of manieren vindt om je pijn te doen om wie je bent. Maar een gevoel van veiligheid en zelfacceptatie zullen uiteindelijk de laatste drijfveren zijn, die jou mentaal overeind zullen houden.”

Geschreven door Varisha Badloe


#HÏVAN

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s