#HÏVAN: SARITA PHERAI over haar opvoeding en ongewenste bemoeienis van familie

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Sarita Pherai. Ik ben 32 jaar, geboren en getogen in Gouda (van de kaas en stroopwafels) en mama van 2 geweldige zoontjes (tweeling). Van beroep ben ik social worker voor de jeugd. Ik kan heel slecht tegen onrecht, ben erg strijdlustig en behulpzaam dus qua werk en opleiding was mijn keuze snel gemaakt.

Kun je meer vertellen over je familie?

Ik heb nog een jonger broertje en samen met hem woonde ik bij mijn vader. Ik ben een van de velen die afkomstig is van een ‘gebroken ‘ gezin. Ondanks dat mijn ouders gescheiden waren, leefden zij in harmonie met elkaar. Wij hadden bijvoorbeeld uitstapjes samen en mijn moeder was geregeld bij ons thuis. Ik heb evenveel vader liefde als moeder liefde gehad. Men had veel te zeggen over hoe mijn ouders met elkaar omgingen. Gelukkig trokken mijn ouders zich daar niets van aan.

Hou zou je je opvoeding beschrijven?

Mijn opvoeding omschrijf ik als zeer modern. Ik was vroeger echt een boekenwurm. Altijd bezig met huiswerk. Mijn vader was degene die zei: zet die boeken weg en ga lekker genieten!  Waar mijn oudere nichten hun vrijheid stopte… daar begon juist mijn vrijheid. Ik moet er wel bij zeggen dat ik een laatbloeier was. Toen ik ongeveer 21 jaar was, vond ik het tijd om bijvoorbeeld uit te gaan etc. Ik kreeg de mogelijkheid om altijd open en eerlijk te zijn naar mijn ouders toe wat betreft uitgaan en ik hoefde niet stiekem af te spreken met mannelijke vrienden of dates bijvoorbeeld. Ik had ook keuzevrijheid als het gaat om kleding.

Ik heb nooit de druk van mijn ouders gehad dat ik op een bepaalde leeftijd ‘moet’ trouwen. Ik mocht de opleiding doen die ik wilde en niet die zij van mij verwachtte. Dat zag ik wel bij mijn andere nichten en neven gebeuren. Zij moesten per se een opleiding volgen die papa of mama ook had gevolgd. Hun eigen dromen en doelen lieten zij varen vanwege hun gehoorzaamheid.

Daar waar mijn nichten enkel met Hindoestanen mochten thuis komen, hoorde ik van mijn ouders: als hij je gelukkig maakt, zijn wij gelukkig ongeacht zijn geloof of afkomst.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon? En waarom?

Een scheiding is voor geen enkel kind fijn, maar wat ik zelf heb gemerkt – en wat ik ook terug zie in mijn beroep -is dat kinderen uit een niet-westers gezin het nog moeilijker hebben als het gaat om scheiden. Kort samengevat: in mijn geval waren het niet mijn ouders die rot over elkaar spraken, maar juist familieleden die mij als kind ‘kanten’ lieten kiezen. Dat werkt erg verwarrend kan ik je zeggen. Ik was 11 jaar jong.

Volwassenen familieleden horen kinderen te steunen bij een scheiding. Zij horen je niet te vertellen wat zij vinden van je (in mijn geval) moeder. Helaas zie je deze zogenaamde tweestrijd vaker in de Surinaams-Hindoestaanse gemeenschap en ik vraag mij dan oprecht af wie derden zijn om zich te mengen met een scheiding. Ik vraag mij ook vooral af hoe ze het in hun hoofd halen om de kinderen een haatgevoel te geven over een van de ouders.

Mijn familie is groot maar na het overlijden van mijn vader is deze grote familie ook klein geworden. Dat is een bewuste keuze van mij geweest. Kort gezegd was er weer een tweestrijd en kwamen er bemoeienissen. Materialisme kreeg voorrang i.p.v. steun. Ik was er echt zo klaar mee en kon maar niet begrijpen dat dit gebeurde. Hindoestanen zijn in mijn ogen mensen die alles binnenshuis regelen. Hulpverlening zoeken wordt gezien als zwak zijn. Het is nog een taboe. En als je hulpverlening zoekt, praat je er niet openlijk over… uit schaamte. 

Toen ik zelf hulp ging zoeken voor rouwverwerking werd ik voor gek verklaard, maar ik raad het echt iedereen aan om liever hulp te zoeken van een professional en de meningen van derden los te laten. Na het overlijden van mijn vader wilde men zijn rol overnemen. Men vond het nodig om mij te vertellen dat ze mijn relatie niet accepteerden (“hij is geen Hindoestaan”) . Ik vertel altijd dat het verhaal van de Surinaamse film ‘Wan pipel’ anno 2020 nog steeds hetzelfde is gebleven. Het is voor sommige Hindoestaanse vrouwen not done om een relatie aan te gaan met een niet-Hindoestaan. Vaak wordt een relatie met een Nederlandse man wel geaccepteerd maar een relatie met elk ander ras is uit den boze. En dan heb ik het nog niet gehad over religie. Terwijl de Hindoestaanse man mag trouwen, daten en samenwonen met wie hij wil.

Dan komen we op het volgende onderwerp: op jezelf gaan wonen of samen gaan wonen zonder te trouwen. Ook dit wordt vaak gezien als not done bij vrouwen, maar als mannen dit doen wordt er geen punt van gemaakt.
Waarom wordt er van de vrouwen verwacht dat ze per se moeten trouwen en het liefst voor hun 25e? Het is gewoon brutaal dat er aan vrouwen – die bijna in de 20 zijn wordt gevraagd: “en wanneer ga je trouwen, je hebt vriend dus waarom wachten?” Ook de pressure dat je na het trouwen zo snel mogelijk aan kinderen moet beginnen. Ongetrouwd kinderen krijgen is ook uit den boze. Er wordt jammer genoeg een soort tijdslimiet gegeven. Er wordt zoveel verwacht, maar men vraagt nooit aan deze vrouwen: “Maar wat wil jij, hoe voel jij je?”

Scheiden of uit elkaar gaan is ook een taboe. Zo vaak meegemaakt dat vrouwen maar ook mannen wel willen scheiden maar het niet durven vanwege manai ka boli, met als resultaat dood ongelukkige (bijna) depressieve vrouwen.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Wij hebben een mooie en rijke cultuur in de breedste zin en daar ben ik zeker trots op (van muziek tot onze keuken).

Hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

De Surinaams-Hindoestaanse gemeenschap in Nederland is succesvol, familiair, zeer vriendelijk en liefdevol  maar heeft ook een hele lelijke kant in mijn ogen. Dit is te lezen in mijn verhaal en zal ik onderstaand verder beschrijven.

Zijn er taboes binnen de Hindoestaanse cultuur die invloed hebben op de positie van vrouwen? Zo ja, welke taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen (max. 3)?

Manai ka boli? Wat gaan mensen zeggen. Daar moeten wij vooral als vrouwen echt lak aan gaan krijgen.

De bemoeienis van derden – vooral bij vrouwen – heeft niets te maken met of iemand geschoold is of niet. Nee, dit is iets wat zo diep geworteld zit in ‘onze’ mensen zelf. Gelukkig behoor ik met vele anderen met mij tot de generatie die hier langzamerhand een eind aan gaat maken. Hiermee bedoel ik dat wij nu strijden voor gelijkheid en niet genoegen nemen met minder.

De andere taboes vind je in een rode draad in mijn verhaal.

Wat wens je Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toe?

Maak je dromen waar ongeacht wat mensen ervan vinden. Het is jouw leven, just do you!

#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

2 gedachtes over “#HÏVAN: SARITA PHERAI over haar opvoeding en ongewenste bemoeienis van familie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s