Teleurstellingen in relaties

Let’s talk about disappointments in relationships. Van tevoren wil ik alvast aangeven dat dit niet je standaard blog wordt, waarin ik alleen maar leuke en positieve dingen te melden heb en stappenplannen ga aangeven voor hoe je met teleurstellingen om moet gaan. Want om heel eerlijk te zijn, ben ik zelf nog op zoek naar de perfecte (bestaat dit eigenlijk wel?) manier om met teleurstellingen om te gaan. Zeker als je in een relatie zit en er samen doorheen moet gaan. Maar eerst even wat achtergrondinformatie.

Ik heb inmiddels 4 jaar een relatie, waarvan ik 1,5 jaar verloofd ben. Ik ben echt op de meest prachtige manier ten huwelijk gevraagd en ik check nog steeds wekelijks de filmpjes. Vorig jaar hebben wij besloten dat wij dit jaar graag wilden trouwen en zijn we aan de slag gegaan met het regelen. We zijn zelfs naar Londen geweest om onze kleding uit te zoeken voor de Bhiya (Hindoestaanse ceremonie). Een maand voor de bruiloft hadden we alles geregeld. Ik had zelfs mijn Bachelorette party gehad in Londen met mijn vriendinnen. And then Corona fucked it all up.  

Wij zouden op 25 april trouwen, maar as you can imagine ging dat niet door. Nog voordat premier Rutte bekendmaakte dat bruiloften met meer dan 100 mensen niet door konden gaan, hebben wij alles on hold gezet, omdat wij er toen al een slecht gevoel over hadden. Op dat moment waren wij alleen nog bezig met het bellen/mailen van de diensten en het overleggen met onze kringen. De stap naar dit besluit was voornamelijk voor mij erg moeilijk. Ik moet hierbij zeggen dat ik niet vaak teleurgesteld ben. Waarom zal je wel denken?

Al sinds ik een jong meisje was, ga ik uit van het worstcasescenario. Wat is het allerergste dat kan gebeuren, hoe ga ik er dan mee om en hoe lang mag ik er van mezelf om treuren? Op deze manier bescherm ik mezelf tegen vervelende dingen die op m’n pad kunnen komen. Dit gedachtegoed heeft mij vaak geholpen om over hele heftige dingen heen te komen, maar ook de kleine dingen. Heb ik een baan niet gekregen die ik wel graag wilde? Oh, dat had ik wel verwacht. Een tentamen niet gehaald? Ja, die kans zit er altijd in. Ik heb nooit iets uitgereikt gekregen en niemand heeft mijn hand vastgehouden en verteld hoe ik teleurstellingen moet overwinnen. Als ik dan wel een keer teleurgesteld word, heeft het nog steeds een hele erge impact op mij en mijn gedrag; ik kon om elk klein ding wel janken, ik was chagrijnig (wat ik niet vaak ben) en ik had eigenlijk nergens meer echt zin in. Daar komt bij dat niemand (geen enkel bruidspaar) op dat moment toekomstperspectief had, want niemand wist wanneer wij weer op de normale manier (zonder 1,5 meter en met +100 gasten) konden trouwen.

Mijn verloofde ging er voor mijn gevoel weer heel anders mee om. Ook hij was teleurgesteld, maar op een andere manier. Zijn gedrag veranderde niet, maar hij hield het allemaal bij zichzelf en was er juist meer voor mij als steunpilaar. Wat ik op dat moment niet besefte, was dat mijn gedrag ook een enorme impact had op hem. We wonen nu een jaar samen en ineens was ik van een vrolijk, hyper persoon die altijd de hele week al had vol gepland met leuke dingen veranderd in iemand die stil is met een ‘ik heb nergens zin in en zie het allemaal wel’ attitude. Ik kan me nu voorstellen dat hij ook wel gedacht zal hebben van ‘oh oh… wat moet ik nu doen?’ Vooral omdat ik mezelf niet zo uitte naar de buitenwereld. Ik deed er heel koel over en zei dingen als: ‘Ah joh, dat komt allemaal nog wel. We zijn in ieder geval gezond. En laten we eerlijk zijn; wij zijn niet de enige gedupeerden en er zijn mensen die het veel erger hebben getroffen tijdens deze quarantaine.’ Ik houd er niet van om zielig gevonden te worden of om medelijden op te wekken bij andere mensen. Ik wil dat mensen me zien als een sterke vrouw die alles aan kan en haar nooit van haar slechte kant laat zien. Maar dit houdt ook in dat ik niet laat zien dat ook ik chagrijnig kan zijn of niet lekker in m’n vel kan zitten.

Dit gedrag hield aan tot het weekend dat onze eigenlijke trouwdatum was gepasseerd. Wij voelden dit weekend zoveel liefde van iedereen om ons heen die ons steunden. Hierdoor voelden we ons gelijk een stuk beter. Ik had na even niets doen zoveel energie over, dat ik begon met ons huisje te veranderen. De indeling helemaal anders, spullen die we niet meer gebruikten verzamelen en op Marktplaats verkopen. Nieuwe spullen kopen van dat geld. Wat waarschijnlijk de reden is dat we van 1 plant naar 11 planten zijn gegaan in 3 maanden tijd (oepsie, haha).

Tijdens deze projecten begonnen wij echt te praten over onze gevoelens, wat het met ons deed dat de bruiloft niet door kon gaan en hoe wij het ’t liefst zien in de toekomst. Ik kan niet schrijven over andere stellen, maar wat bij ons geholpen heeft, is dat wij beide onze eigen gevoelens konden hebben en dit mochten uiten op onze eigen manier. Uiteindelijk moet je er wel over gaan praten, maar ik weet van mezelf dat ik dat pas wil als ik alles op een rijtje heb gezet. Dan weet ik ook precies waar ik over wil praten en welke gevoelens ik wil delen.

Ik weet ook dat het een soort taboe is om het binnen onze cultuur de hele tijd te hebben over je gevoelens en teleurstellingen, want het liefst doet iedereen alsof het leven iets supermoois is en negatieve dingen niet bestaan. Uit eigen ervaring weet ik dat ik vaak genoeg de schijn heb moeten ophouden dat het allemaal goed gaat, zodat anderen daar niet over zouden roddelen. Maar als je constant je gevoelens, je ervaringen en je trauma’s voor jezelf moet houden en het er niet over mag hebben, dan kan je hier ook niet op een gezonde manier mee dealen. Ik weet dat het momenteel een movement is om op Social Media te posten dat het leven niet zo mooi en leuk is als het lijkt, zodat jongeren niet denken dat het leven alleen maar uit vakanties, etentjes en dure spullen bestaat. Voor mijn gevoel is dit hoe het er in onze cultuur aan toe gaat; het lijkt van buiten helemaal geweldig, maar van binnen heeft iedereen te maken z’n eigen struggles en zoeken we onze eigen weg in het leven. Het wordt ons alleen niet aangeleerd om op een gezonde manier met negatieve gevoelens en situaties om te gaan. Daarom vind ik het belangrijk om dit wel te doen in mijn relatie.

In een relatie kan je je niet verschuilen achter je glimlach of ermee wegkomen als je zegt dat het allemaal wel goed gaat. Je partner kan aan je zien dat het niet goed gaat met je en als je er niet over praat dan zorg je er alleen maar voor dat deze teleurstelling tussen jullie in komt te staan. Ik zeg tegen iedereen dat de quarantaineperiode een betere relatietest is geweest dan Temptation Island. En ik ben enorm dankbaar dat ik kan zeggen dat deze grote teleurstelling en Corona ons dichter bij elkaar heeft gebracht. Op 30 juli zijn wij naar het stadskantoor in Delft gegaan en zijn wij officieel getrouwd. Hoe, wat, waar, wanneer en waarom? Dat deel ik graag met jullie in mijn volgende blogpost. 

Geschreven door Shantal Bakas


HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s