#HÏVAN: 18 jarige activist en feminist AMBRIEN MOENIRALAM

Headphoto: @mauricemikkers

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Ambrien Rukhsar Moeniralam en ik ben geboren en getogen in Amsterdam. Op dit moment ben ik 18 jaar oud en ga ik mijn laatste jaar in van de opleiding Mediaredactiemedewerker aan het ROC van Amsterdam. Bij deze opleiding leer ik alles over wat te maken heeft met schrijven, filmen, editen, fotograferen, websites, sociale media etc. Dat past ook heel goed bij mij aangezien ik later fotograaf wil worden. Fotograferen begon als een hobby, maar is uitgegroeid tot een passie waar ik later mijn werk van wil maken.

In mijn vrije tijd ben ik veel bezig met fotograferen en besteed ik tijd aan vrienden en familie, dat is heel belangrijk voor mij. Ik ben echt een muziek, poetry en movie lover. Ook stop ik heel veel tijd in mijn Instagram account genaamd @CatcallsofAms.

In een nieuwsartikel las ik dat jij een initiatief was gestart waarbij je intimiderende opmerkingen verzameld – die jij en je vriendinnen te horen krijgen – en deze opmerkingen met krijt schrijft op straten. Waarom was je dit initiatief gestart? Wat is cat calling en wat zijn mogelijke gevolgen hiervan?

Op 16 december 2017 kwam ik achter het Instagram account @Catcallsofnyc. Ik weet nog dat ik een post van haar (Sophie Sandberg, oprichter van het account) zag, en dacht: “Wow, dat ziet er tof uit!” En nog geen seconde later werd ik overspoeld met emoties. Ik voelde mij boos en verdrietig en tegelijkertijd ook weer trots. Het was heel raar. De post die ik zag was een foto van een catcall die Sophie had gekrijt op de grond. Het trok mij aan om hoe mooi het eruit zag. Maar wat er stond was totaal niet mooi. Het ging namelijk over iets wat een man had nageroepen naar een meisje van 12 jaar oud, in de trant van: ‘Als jij ooit groot genoeg bent wil ik dit en dat met je doen.’

Ik besloot het account een bericht te sturen met hoe geweldig ik het vond. Ik liet haar weten dat ik aan de andere kant van de wereld woonde, maar dat ik niet zou aarzelen als ik iets kon doen om te helpen. Ik zocht een beetje verder en ging opzoek naar een account in Nederland, maar die was er niet. Dus stuurde mijn 15-jarige zelf, na het goed bespreken met mijn zus, die ook een feminist is, nog een bericht met de vraag of ik een account mocht opstarten voor in Amsterdam. Ik kreeg een hele enthousiaste en supportive “Ja” terug.

Catcalling is het naroepen en/of nafluiten van vooral vrouwen, maar ook mannen. Denk maar aan: “Hey schatje, mooie benen.” En als we wat heftiger gaan: “Ik wil jou n**ken!” of als je negeert of juist reageert, maar niet op de manier zoals zij willen: “K*t hoer!”. Dit was iets wat ik toen niet veel meemaakte, maar mensen in min omgeving wel. Mijn zussen, vriendinnen en ook nichten.

Toen ik 14 jaar oud was kwam ik heel vaak het woord ‘feminisme’ tegen op Instagram. Zo kwam ik posts tegen waarin ik mezelf kon vinden en toevallig hadden een aantal te maken met de Hindoestaanse gemeenschap. Waarom mochten mijn neven altijd wel veel langer buiten blijven? Waarom moest er altijd een neef mee, terwijl ik genoeg oudere nichten had die ook meegingen? Waarom krijgen mijn zussen en nichten bij bruiloften altijd de vraag wie de volgende is, maar hoor ik daar niks over bij de mannen? Hoezo is een donkere huidskleur hebben niet mooi? Waarom is de machtsverhouding tussen man en vrouw zo heftig?

Natuurlijk kwam ik ook posts tegen die ik niet zo zeer linkte aan de Hindoestaanse gemeenschap. Bijvoorbeeld een post: “Suns out, prying eyes are out.”

Sinds dat moment had ik altijd een vuurtje in mij branden voor gerechtigheid. Mijn passie voor feminisme en activisme was geboren. Dus toen ik het account @catcallsofnyc tegenkwam, voelde het als mijn roeping om een Amsterdamse versie te starten, ook al was ik pas 15 jaar oud.

Wat ik een tijdje alleen deed, en nu met een team doe voor @Catcallsofams, is eigenlijk aandacht vragen voor gender-based-harassment. Aandacht vragen voor straat intimidatie. Mensen sturen ons berichten via Instagram met wat zij hebben meegemaakt en waar. Vervolgens verzamelen wij alle berichten en gaan wij naar de plek waar het incident heeft plaatsgevonden. Dan krijten wij neer wat er is gezegd samen met #stopstraatintimidatie en @catcallsofams. Wij maken een foto en posten die op het account met het verhaal van de persoon eronder. Zo hopen wij aandacht te vragen voor dit probleem, de openbare ruimte een beetje terug te claimen en catcalling te de-normaliseren.

Fotocredits: @heidigita

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een islamitisch, vrij en heel liefdevol gezin. Mijn ouders en zussen zijn geboren in Suriname en in 2000 verhuisden zij naar Nederland. Twee jaar later kwam ik. Mijn ouders hebben mijn zussen en mij altijd opgevoed als zelfstandige vrouwen die de hele wereld aankunnen.

Ik vind dat je dat ook wel terug kan zien in hoe wij zijn als personen. Wij zijn alle drie heel zelfstandig, niet op onze mond gevallen en hebben echt een eigen persoonlijkheid. Mijn oudste zus werkt als patholoog en is al een aantal jaren vrijwilliger bij de Dierenambulance. Mijn tweede zus werkt als redactrice bij Viacom en ik studeer nog en zet mij in voor rechtvaardigheid.

De meeste mensen kunnen best wel vaak schrikken als zij horen dat ik een moslima ben. Qua uiterlijk gaan zij er meestal vanuit dat ik hindoe ben. En sommige mensen weten niet dat als je Hindoestaans bent je ook moslim kan zijn. Vooral als zij horen wie ik ben, wat ik doe en hoe ik denk, zien zij het niet aankomen. Het is ook niet iets waarmee ik begin, omdat ik zelf toch altijd een beetje bang ben voor de vooroordelen en tegelijkertijd de druk voel om de islam of mijn mede moslima’s te moeten verdedigen. “Ja mijn ouders steunen mij.” “Ik ben een intersectionele feminist en dat houdt onder andere in dat ik ook de LHBTI+ gemeenschap en sekswerkers steun.”

Ik ben mijn ouders heel erg dankbaar voor de manier waarop zij ons opgevoed hebben en dat zij ons steunen.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Ik zou mijn opvoeding beschrijven als liefdevol, Islamitsich en best wel vrij. Net zoals met vele geloven kregen wij zoveel mogelijk mee van de Islam in onze opvoeding. Hoe ouder wij werden hoe meer wij onze eigen keuzes maakten en daar zie ik het vrije dan vooral in. Ik denk niet dat er een ‘perfecte’ moslima is, en dat zijn wij ook zeker niet, maar wij zijn wel allemaal gelovig op onze eigen manier en ik vind het mooi hoe mijn ouders ons daar de ruimte in geven.

Soms lees ik verhalen van mede Hindoestanen en dan kan ik best wel schrikken. Ik weet namelijk dat onze cultuur best wel streng kan zijn. Bijvoorbeeld met op jezelf wonen als vrouw of een relatie aangaan met iemand uit een ander cultuur. Mijn zussen en ik hebben daar nooit last van gehad.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon en waarom? 

Ik ben pas 18 jaar dus deze vraag vind ik toch best lastig. Ik denk dat er zeker wel een aantal dingen zijn die mij gevormd hebben als persoon, maar wat precies vind ik wel moeilijk. Zoveel levenservaring heb ik niet echt. Ik zal een poging doen:

1 Mijn ouders en de manier waarop zij mijn zussen en mij hebben opgevoed.

2 Het oprichten van @Catcallsofams en alles wat daarbij kwam kijken. Ik ben namelijk altijd super verlegen geweest, maar toen vanaf 14 jaar oud was dat veranderd. Ik kijk dan terug en dan denk ik wel wauw… Ik heb in zoveel Nederlandse media gestaan. Ik heb in een aantal tijdschriften gestaan. Ik ben genomineerd voor dingen en heb ook gewoon gewonnen en ik heb een Tedx talk gegeven. Als je dit zou vertellen aan dat 14 jarig meisje toen, dat zou ik echt niet geloven.

3 Mijn moeder heeft een hart-en-vaat ziekte en mijn vader leeft sinds dat hij 18 jaar is met pijn vanwege zijn meerdere hernia’s. Ik kan niet precies zeggen hoe dit mij heeft gevormd als persoon, maar ik denk wel dat het mij sterker heeft gemaakt. Mijn moeder is twee keer een heel grote operatie ondergaan. De eerste keer was ik nog niet geboren. De tweede keer was 4 jaar geleden en dan ook nog eens een dag voor haar verjaardag. Ik kan niet beschrijven hoe moeilijk die periode was, en tegelijkertijd mooi. Sinds die periode kijk ik heel anders naar mijn ouders en waardeer ik hen meer. Ik heb gezien hoe sterk zij zijn en dat heeft mij sterk gemaakt.

4 Sinds een aantal maanden geleden ben ik erachter gekomen dat ik Colitis Ulcerosa heb. Dat is een chronische darmziekte, een auto-immuunziekte en ja dat heeft mij wel echt even laten inzien dat ik mijn leven niet zo makkelijk meer kan leven zoals ik eerst deed en zou willen. Voor deze gebeurtenis, en voor Corona, was ik abnormaal druk. Ik had elke dag minstens twee dingen te doen, vaak catcallsofams gerelateerd. Dat zijn dingen die ik niet meer kan doen, en natuurlijk komt er nog veel meer bij kijken, maar ja.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Ik zou de Hindoestaanse cultuur beschrijven als mooi maar ook lastig. Ik ben echt verliefd op hoe onze cultuur kan zijn. Van de creatieve kant, naar de kleuren, naar het eten, naar hoe mooi en sterk de vrouwen wel niet zijn. Ik ben zeker heel trots om mijzelf een Hindoestaan te noemen, ondanks dat er ook zeker flaws zijn.

Tegelijkertijd kunnen de mensen in deze cultuur best vaak ouderwets zijn qua denkwijze, en dat lijdt vaak tot niet volledig kunnen zijn wie je wilt zijn. Niet kunnen doen en laten zoals jij wilt. Heel veel rekening houden met wat anderen denken in plaats van rekening houden met wat het beste is voor jezelf en jouw familie. Als ik kijk naar India is er abnormaal veel wat er veranderd zou moeten worden. Dat is zeker niet iets waar ik trots op ben.

Hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

Om eerlijk te zijn heb ik dit niet ervaren. Onze gemeenschap is best wel klein. De mensen met wie wij vooral in aanraking komen is mijn familie.

Zijn er in jouw ogen taboes die de positie van Hindoestaanse vrouwen kunnen belemmeren? Zo ja, welke zijn dat dan? (max. 3)

De kleine dingen zoals het niet laat mogen thuiskomen, maar je broer mag dat wel, hoe de vrouw als ‘zorgzaam’ wordt gecategoriseerd, dat jij als vrouw met een bepaald type thuis moet komen, of niet eens zelf mag kiezen met wie je thuis komt, zie ik al als het belemmeren van de positie van de Hindoestaanse vrouwen. Op die manier wordt er voor mij al geprojecteerd dat vrouwen ‘zwakker’ zijn dan de mannen. Op die manier wordt er al voor jou bepaald en geen ruimte gecreëerd om jezelf te kunnen zijn en te ontwikkelen.

Wat wens je Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toe?

Ik wens Hindoestaanse vrouwen hun eigen, mooie leven toe. Wij zijn zulke mooie en sterke wezens, daar moeten wij gebruik van maken om het beste uit het beste te halen. Ik wens jullie allemaal toe dat jullie de ruimte krijgen om te zijn wie jij wilt zijn en te kunnen doen wat jij wilt doen. En dat als die ruimte er niet is, dat je de kracht hebt en de hulp hebt om die te kunnen eisen. Laten wij elkaar gunnen en helpen groeien.


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s