#HÏVAN: NATASHA BHOELAI deel II – haar ervaring met seksueel misbruik op 7 jarige leeftijd

Disclaimer: onderstaande tekst kan schokkende content bevatten

Hallo allemaal,

Mijn naam is Natasha en op dit moment ben ik 31 jaar jong. Ik heb een prachtige dochter van bijna 3 en een lieve vriend waarmee ik al 11 jaar samen lief en leed deel. En dit is mijn verhaal.

Ik was 7 jaar jong toen ik seksueel misbruikt werd. Ik wist niet wat mij overkwam, maar wist toen al dat wat er gebeurde niet goed was! Ik werd niet omgekocht, wat je vaak hoort, het was gewoon van: jij komt bij mij liggen.

Hij deed mijn onderbroekje uit en ik verstijfde. ‘Dit kan niet waar zijn’ dacht ik nog. Ben ik boos op mezelf dat ik niet vocht, schreeuwde of huilde? Ja! Het heeft echt heel lang geduurd voordat ik mezelf erover heen kon zetten. Nadat hij klaar was wist ik niet hoe snel ik weg moest uit die kamer. Ik kan je vertellen dat ik mij zo vies voelde! Ik ben in de douche gestapt, heb mij gewassen en zag het bloed nog wegstromen in het water. Niemand was erbij. Ik was alleen met hem.

Ik heb het niemand verteld, omdat ik mij schaamde. Ik dacht namelijk heel lang dat ik iets had gedaan waardoor hij dacht dat hij dat kon doen. Ik zocht de schuld bij mezelf. Mijn moeder zou mij meteen geloofd hebben, maar ik wilde haar geen verdriet doen. Ze had alleen maar mij om samen voor ons gezin te zorgen.

Mijn ouders waren uit elkaar toen ik een jaar of 5 was, dus mijn moeder stond er alleen voor. Geen familie, alleen haar 4 kinderen.

Toen ik 27 was heb ik het verteld aan mijn moeder, wat eigenlijk per ongeluk ging. Ik kwam er achter dat ik zwanger was en mijn moeder begreep niet waarom ik bepaalde dingen niet voor mijn dochter wil, zoals slapen dat bij andere familieleden.

Mijn moeder schrok ervan en ze pakte mij meteen beet. Ik kan er niet tegen als iemand te dicht bij mij staat, maar ik dacht misschien heeft mijn moeder dit nodig. Ik vond het erg om haar te zien huilen. Want mijn moeder is er altijd voor ons. Zelfs nu wij uit huis zijn. Ze heeft er altijd alles aan gedaan om te zorgen dat wij niets te kort kwamen.

Hoe kom je hier overheen? Als ik daar antwoord op had was ik genezen van mijn verleden. Ik heb ermee leren leven. Het is gebeurd. Kies ik ervoor om er met de pakken bij neer te zitten en laat ik die persoon winnen of kies ik ervoor om alles uit het leven te halen en win ik? Ik koos voor het tweede.

Hoe ouder ik word hoe meer ik wel het besef krijg dat ik onbewust bepaalde keuzes maak voor mijn dochter wat niet ‘gezond’ meer is. Ik projecteer mijn onzekerheden op mijn dochter. Nu is zij nog te jong om te begrijpen waarom ik haar nakijk als ze van de opvang komt. Als zij straks naar school gaat kan ik dat niet meer doen. Ik wil haar ook niet onzeker maken of een onprettig gevoel geven. Sommige zullen misschien denken van ‘wow, dit is wel next level’ maar trust me wij leven niet meer in een tijd waar je je kinderen ‘veilig’ buiten kan laten spelen. ‘Voorkomen is beter dan genezen’ zeg ik maar altijd.

Ik heb zelf nooit met een therapeut gesproken, omdat ik er niet van houd om mensen om hulp te vragen. Iets wat helemaal niet erg is! ‘Ik deal er zelf wel mee’ denk ik dan. Ik word gelukkig wel steeds opener en probeer ook meer te praten. We zijn allemaal anders. Maar zover ik mij kan herinneren ben ik altijd zo geweest. Het uitspreken van mijn gevoelens is een hele opgave. Ik praat er liever niet over, omdat ik niet zielig gevonden wil worden. Ik ben veel meer dan alleen een vrouw die dit is overkomen.  

Het blijft een litteken. Maar ik laat het mijn leven niet beïnvloeden. Ik groei iedere dag weer. En iedere dag push ik mezelf om een betere versie van mijzelf te zijn. Ik geef niet op en zal dat ook nooit doen. Doe jij dat ook niet a.u.b! Jij komt hier ook overheen.

We leven in een hele andere tijd. Het is 2020 dat betekent dat wij hierover MOETEN praten zonder schaamte. Want het is niet de schuld van de vrouw! De mannen die dit doen komen er mee weg zonder consequenties. NO MORE, ENOUGH IS ENOUGH! (Er zijn ook genoeg vrouwen die dit bij kleine jongetje doen btw) 🤢

Via mijn instastories deel ik steeds meer over dit onderwerp en dan krijg ik reacties van meiden/vrouwen dat ook zij hun verhaal willen doen. En hulp zoeken om te kunnen helen. Het doet pijn om hun verhalen te lezen. Maar tegelijkertijd ben ik zo trots op deze meiden/vrouwen! Je bent in mijn ogen echt een badass die er voor durft uit te komen. Chappaeu!

Wij vrouwen zijn veel te onaardig naar elkaar toe. Altijd maar dat vooroordeel en mensen bestempelen. Stop daarmee. Je weet niet wat iemand heeft meegemaakt.

De meiden/vrouwen die hiervoor uit willen komen mogen hun verhaal doen bij Hivancommunity of bij mij, wat je zelf wilt en waar jij je vrij in voelt. Mag natuurlijk ook anoniem.

Make a difference.

Veel liefs,

Natasha


#HÏVAN

#stopseksueelmisbruik

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s