#HÏVAN: RADJANIE KANDHAI over PTSS en het taboe rondom het zoeken van hulp

Vandaag is World Suicide Prevention Day. Iedereen die hivancommunity al een tijdje volgt weet waarom dit platform ook onlosmakelijk verbonden is met deze dag.

Op deze dag staat men stil bij dit onderwerp en informeren wij elkaar over activiteiten ter preventie en hulp. En daarbij is er ook meer aandacht voor mentale gesteldheid.

Daarom op deze dag het persoonlijke verhaal van Radjanie online, waarin zij het heeft over het taboe rondom mentale gesteldheid (zoals bijv. depressie) en het zoeken van hulp. Het zoeken van hulp kan soms worden afgeremd of belachelijk gemaakt worden door betrokkenen, zoals familieleden. Dit is haar zelf overkomen.

Tevens heeft hivancommunity contact opgenomen met 113 in het kader van de hoge zelfmoordpogingen van Hindoestaanse vrouwen, voor meer informatie over hoe op een verantwoorde manier om te gaan met dit onderwerp, als het bijvoorbeeld wel voorkomt in andere verhalen. Heb je hulp nodig? Praten kan via de chat op http://www.113.nl of via telefoonnummer 0900-0113.

Lees onderstaand het verhaal van Radjanie, waarin zij uitlegt hoe het zoeken van hulp haar heeft geholpen bij depressie.


Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Radjanie. Ik ben 28 jaar, geboren en getogen in Eindhoven. Momenteel zit ik in het laatste jaar van de opleiding HBO Social Work en loop ik stage op een middelbare school. Daar werk ik als jongerencoach en sta ik in de ondersteuningsklas, waar kinderen komen die niet met het reguliere onderwijs mee kunnen draaien. Daarnaast ben ik inmiddels al 7 jaar getrouwd en heb ik samen met mijn man een rijschool. Mijn hobby’s zijn fitnessen, lekker eten, lezen, fotografie en nieuwe dingen uitproberen.

Kun je meer vertellen over jouw familie?

Mijn familie kan ik beschrijven als aan de ene kant een typische Hindoestaanse familie (manai ka boli, en gearrangeerde huwelijken) en aan de andere kant een familie die zegt waar het op staat en waar het merendeel zijn/haar levenspartner zelf heeft uitgekozen.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Mijn opvoeding zou ik beschrijven als streng. Ik ben enig kind en heb allemaal oudere nichten en neven. Dit heeft gezorgd voor een generatiekloof. Ik ben als het ware opgevoed met de mentaliteit van een generatie voor mij. Iets waar ik als rebelse puber flink tegenaan heb lopen schoppen. Ik mocht niet uitgaan, moest voor het donker thuis zijn en vriendjes waren uit den boze. Doordat ik op de Havo zat in Eindhoven, waar de meerderheid uit witte mensen bestond, heeft mijn opvoeding ervoor gezorgd dat ik veel vrienden ben kwijtgeraakt. Want wie vraagt er nou iemand mee, als diegene toch niet mee mag? Doordat ik als het ware werd buitengesloten in de ‘Westerse wereld’ en flink tegen de striktheid en de regels binnen de Hindoestaanse opvoeding trapte, voelde ik mij nergens thuis. Dit iets is waar ik enorm mee heb geworsteld en heeft mij een depressie bezorgd. Dit is iets wat bijna niemand van mij weet.

Het worstelen met een depressie, zonder dat iemand dit wist heeft mij gevormd als persoon. Ik miste verhalen en voorbeelden van andere vrouwen die in hetzelfde schuitje zaten als ik. Daarnaast heb ik 5 jaar geleden PTSS opgelopen en dit heeft mij enorm gevormd naar de persoon die ik nu ben. Van horror liefhebber was ik veranderd naar iemand die bang was in het donker. Inmiddels gaat het een stuk beter. EMDR therapie heeft mij hierbij geholpen en mij enigszins weer het gevoel gegeven, dat ik weer de oude ben. Daarnaast weet ik, dat ik nooit meer de oude zal worden. Dit is iets wat ik moet accepteren (iets wat heel lastig is!) en waar ik nog iedere dag mee bezig ben om te leren. Acceptatie is een van de hoofdthema’s in mijn leven, dat steeds naar voren komt.

Er is veel onbegrip omtrent mentale gezondheid. Ik heb dit zelf ondervonden. Toen ik werd gediagnosticeerd met PTSS, vond mijn moeder het maar onzin. Ze snapt niet wat het is en daarom is het onzin. Toen ik naar de psycholoog ging voor therapie, werd er gezegd dat een psycholoog voor ‘gekke mensen is’. Dat was een klap in mijn gezicht. Een moeder die als het ware zegt dat je gek bent, omdat je hulp zoekt. Het heeft mij even flink pijn gedaan, maar ik weet ook dat hulp zoeken juist heel sterk is. En hé, wie bepaalt er wat er normaal en gek is? Wat ik iedereen wil meegeven is; schaam je niet om hulp te zoeken als je dat nodig hebt. Jij werkt aan jezelf om een beter persoon te zijn. Dát is jezelf in je kracht zetten en jezelf kwetsbaar op durven stellen. Dat is het dapperste dat je kunt doen.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven? En hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

De Hindoestaanse gemeenschap en cultuur zou ik beschrijven als een gemeenschap die heel mooi kan zijn (ik bedoel kijk naar Hivan community!), maar die ook heel lelijk kan zijn. Binnen de cultuur worden dingen verzwegen, bepaalde opvattingen/tradities zijn achterhaald en passen niet meer bij de tijdsgeest van nu. Om even een voorbeeld te noemen, dat je als vrouw zijnde onrein bent als je ongesteld bent. Daarnaast is het misgunnen binnen de Hindoestaanse gemeenschap iets waar ik mij aan erger. Het lijkt soms alsof sommige mensen niet blij kunnen zijn voor een ander, tenzij zij het beter hebben.

Zij er taboes die de positie van de Hindoestaanse vrouw kunnen belemmeren? Zo ja, welke zijn dat dan volgens jou? (max. 3)

De taboes die de positie van Hindoestaanse vrouwen kunnen belemmeren zijn volgens mij
– discriminatie binnen de gemeenschap. Een lichtere huidskleur wordt nog steeds als beter gezien en dit is vaker te zien bij vrouwen dan bij mannen. Daarnaast ook discriminatie omtrent het geslacht, dat jongens meer mogen (en wegkomen met dingen) dan meisjes.
– Het taboe omtrent huiselijk geweld en seksueel misbruik. Er zijn zoveel verborgen slachtoffers van huiselijk geweld en seksueel misbruik en ik schrik van de manier waarop daarover gesproken wordt. Het lijkt net alsof het normaal is om je vrouw te slaan, of dat een man altijd recht zou hebben op seks omdat het zijn vrouw is.
– het taboe op mentale gezondheid. Ik merk dat er binnen de Hindoestaanse gemeenschap weinig bekendheid en begrip is omtrent mentale gezondheid. Uit eigen ervaring is dit voornamelijk onder de oudere generatie. Mijn wens voor de volgende generatie Hindoestaanse vrouwen is dat zij zich op ieder vlak in de maatschappij kunnen ontplooien.


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s