Brief aan de matchmakers/koppelaars

De Nederlandse ‘Sima from Mumbai’ van de televisie serie Indian Matchmaking van Netflix is geïnterviewd door de Volkskrant. Een paar dagen geleden las ik vol interesse het artikel: ‘Matchmaker Soeshila Chandrikasingh (74) heeft de hand gehad in zeker 200 huwelijken, vanuit haar flat’. Het artikel begint met de zin: “Liefde overkomt je niet, daar moet je naar zoeken.” En gezocht, dat wordt er zeker. Mevrouw Chandrikasingh stort zich vol overgave in haar werk: het koppelen van vrijgezelle Hindoestaanse jongens en meisjes. Voordat je verder leest, wil ik je eerst aanraden om dit artikel in de Volkskrant te lezen.

Nadat ik bovenstaand artikel had gedeeld op de Instagram van Hivancommunity werd mij meerdere malen de vraag gesteld wat ik hiervan vind…

Als oprichter van hivancommunity, een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen te versterken (met een extra focus op vrouwen die zich in een beklemmende situatie bevinden!) vond ik mijzelf geïnteresseerd en geïrriteerd na het lezen van dit artikel. First things first: het is mij nog niet gelukt om iemand van de ‘Babyboomers’ generatie te interviewen voor dit platform, dus het is een aanwinst dat dit artikel een kijkje geeft in de gedachtegang en denkbeelden van één iemand van die generatie. En deze denkbeelden hangen nauw samen met de shift die wij proberen te bewerkstelligen, nadat wij het hebben gehad over de mogelijke schadelijke gevolgen van zulke conservatieve denkbeelden.

Daarnaast wil ik duidelijk maken dat ik dit stuk niet schrijf voor mevrouw Chandrikasingh. Alle complimenten voor haar dat zij hier zo openlijk over praat zodat wij hier meer over kunnen leren, zonder dat zij wellicht weet dat wij met een andere bril kijken naar de content. Alleen door het delen van verschillende denkbeelden en gedachtegangen kunnen wij immers patronen herkennen en collectief streven naar verbetering voor iedereen binnen en buiten deze gemeenschap.

Ik schrijf dit stuk voor de mensen die zich in een beklemmende situatie bevinden en willen uitbreken uit ketens van verstikking door denkbeelden die onder andere terug te vinden zijn in het artikel van de Volkskrant. Daarnaast schrijf ik het om tegengeluid te laten horen, omdat deze denkwijze niet representatief is voor iedereen. Om stereotypering te voorkomen is het juist belangrijk om te laten horen dat deze denkwijze niet de norm is (of mag zijn). En waarom dit schadelijk kan zijn. Ook schrijf ik dit voor de matchmakers en koppelaars, niet in de hoop dat zij hun business zullen afschaffen, maar in de hoop dat zij de werkwijze en gedachtegang zullen aanpassen naar de huidige tijd en aangescherpte rechten van de mens. Want zelfs iets wat op het ene oog zo onschuldig lijkt en wordt gedaan vanuit goede intenties, kan veel impact hebben op het leven van mensen die zich niet in deze gedachtegang kunnen vinden, maar wel verplicht worden om hun leven hierop in te richten. En dat brengt mij weer bij het bestaansrecht van dit platform.


Ik werd getriggerd door een aantal zinnen en de samenhang hiervan. Ik wil uitleggen waarom ik denk dat het in stand houden van bepaalde uitspraken en denkbeelden ervoor kunnen zorgen dat (jonge) vrouwen en mannen in een onveilige en ongelukkige situatie terecht kunnen komen.

Dus als ze op huwelijken en partijen rondloopt, schiet ze onbekende jongens en meisjes aan. Of ze toevallig nog vrijgezel zijn. Dat soort vrijpostige vragen zijn niet gênant, maar horen bij het metier van een matchmaker.

– Mijn gedachte: Uit reacties van leden blijkt dat een aantal vrouwen gefrustreerd raken door deze vraag, aangezien hun leven uit meer elementen bestaat dan het aangaan van een relatie. Desondanks is dit de vraag die overheerst bij (nieuwe) ontmoetingen. Zij zijn jaren bezig geweest met het opbouwen van een carrière of het dealen met een ziekte, terwijl hun omgeving hen constant eraan herinnert dat zij nog vrijgezel zijn, wat resulteert in een deuk in hun eigen waarde. En daar doet de matchmaker nog een schep bovenop, in het openbaar; op een feest. Zowel de omgeving, als de vraag zonder inleiding vind ik een ongepaste marketing activiteit – weinig rekening houdend met mogelijke gevoeligheden. De aanpak van de matchmakers wat betreft werven en selecteren op feesten doet mij een beetje denken aan plastisch chirurgen die verschijnen op een feest en vreemden vragen over welk onderdeel zij ontevreden zijn, om vervolgens hun kaartje aan te bieden in de vorm van hulp. Dat de mogelijkheid bestaat om bij beiden diensten hulp bij te krijgen is dus niet het probleem. Het gaat erom hoe dit op de markt wordt gezet en de marketing hierachter. Vooral nu er meer bewustwording komt over mentale gesteldheid en de redenen achter gevoeligheden.

In vrijwel alle gevallen zijn het ouders die Chandrikasingh opbellen. Die hopen dat de matchmaker met kandidaten voor hun telg op de proppen komt. Dat de kinderen haar niet zelf opbellen, ligt volgens haar aan verlegenheid.”

– Mijn gedachte: Het kan liggen aan verlegenheid, maar dat hoeft niet. Dit platform heeft meerdere verhalen verzameld waarbij men kan lezen dat er diverse redenen ten grondslag kunnen liggen. Zo kan de persoon in kwestie worstelen met zijn/haar seksuele geaardheid, iets wat nog niet altijd binnen de gemeenschap/familie wordt geaccepteerd. Of de persoon richt zich (nu) op carrière, verwerken van vorige relatie(s) of zij focussen zich op zichzelf nadat zij hun “eigen ik” zijn verloren door de focus op de groepscultuur en “wat zullen andere mensen zeggen” norm. Juist door zo snel conclusies te trekken, weet men niet wat de wensen en behoeften zijn van het individu. Het bieden van échte hulp begint bij het stellen van de hulpvraag en niet bij het verspreiden van aannames, zonder deze te toetsen. Matchmakers, vraag het verschillende mensen persoonlijk en neem de uiteenlopende reacties serieus met de juiste intentie, ook als het niet ten goede komt van je business. Het uitgangspunt moet zijn dat iedereen gelukkig is i.p.v. dat niemand alleen eindigt, niet waar?

De koppelaar heeft wel een idee waarom. Jonge Hindoestanen komen elkaar te weinig tegen. En als ze elkaar wel tegenkomen, zijn ze volgens Chandrikasingh te veel bezig met zichzelf.

– Mijn gedachte: Een cent heeft twee kanten, zo ook individualisme en groepscultuur. Individualisme kan betekenen bewust zijn over je eigen ‘ik’, maar kan doorslaan in egoïsme en eenzaamheid. Groepscultuur kan zorgen voor gevoel van saamhorigheid, maar doorslaan in volledige controle over het individu. De Hindoestaanse cultuur wordt veelal getypeerd als een groepscultuur. Maar veel Hindoestanen wonen in Nederland, waar ook de focus wordt gelegd op de individualistische cultuur. Deze twee uitersten kunnen ertoe leiden dat men zich in een kloof bevindt en balans probeert te vinden tussen deze twee extremen. Hivancommunity is bezig met een reeks “wat zullen andere mensen zeggen”, waarbij het belang van het varen van je eigen kompas en vinden van je eigen stem ook wordt benadrukt, als balans voor de kenmerken van de groepscultuur. Continu je leven leiden om indruk te maken op anderen of leven vanuit verwachtingen van anderen kan ernstige gevolgen hebben, zoals burn-out of depressies. Deze uitspraak vind ik daarom interessant in een context waarbij “wat zullen andere mensen zeggen” juist zo vaak wordt aangehaald. Kan een ander voor jou bepalen wanneer je te veel met je zelf bezig bent?

Medelijden heeft ze niet met de jongeren die tegen hun zin in worden gekoppeld, maar met de ouders. ‘Die arme moeders en vaders doen moeite om hun kinderen aan een relatie te krijgen. Ik heb tientallen moeders die me blijven appen over hun kind, terwijl dat kind soms zelf niet gekoppeld willen worden.’

– Naar mijn mening moet degene die gekoppeld wordt hier achter staan. Ik schrijf dit stuk voor mensen die zich in een soortgelijke situatie bevinden en waarbij de omgeving geneigd is om hulp te bagatelliseren omdat zij niet het verschil kennen tussen huwelijksdwang en onschuldig koppelen. Tegen jullie zeg ik dit: in Nederland wordt huwelijksdwang aangepakt, met de focus op het voorkomen en bestrijden hiervan. Uithuwelijken onder zware druk is hier strafbaar. Dit ongewenste gedrag (hierbij hoort trouwens óók zachte dwang, aandringen en motiveren) hoopt bijv. de Rijksoverheid aan te pakken met middelen als bewustwording en ondersteuning aan het slachtoffer. Voor meer informatie verwijst hivancommunity naar Rijksoverheid ‘Huwelijksdwang’. Als je denkt dat dit iets grappigs is en verder genegeerd moet worden, heb je het fout. Klik op de link van het artikel op de website van hivancommunity voor meer informatie.

Soms gaat ze stiekem op zoek naar een potentiële match. Steeds vaker vraagt ze de radeloze ouders om contactgegevens van hun kind. Die belt ze op. […] ‘Geef je moeder geen hoofdpijn meer en stuur tante een bericht met je gegevens. Dan ga ik de mooiste jongen of het mooiste meisje voor je selecteren. Ik slijm en die kinderen denken: die mevrouw gaat me helpen. Ik geniet van dat spel, er zijn zo zeker veertig koppels getrouwd.’’

– Mijn gedachte: Deze aanpak geeft mij kippenvel, waarbij de moeder als lokaas wordt gebruikt om ervoor te zorgen dat het kind mee werkt. Wie denkt oprecht mee over het geluk en de mentale gesteldheid van deze kinderen? Dit gaat mij echt te ver en ik weet eerlijk gezegd niet waar ik moet beginnen. Ten eerste, liefde, relaties en huwelijken is geen spel van andere mensen. Dit maakt een groot gedeelte uit van iemand zijn/haar leven en kan onwijs veel impact hebben op de betrokkenen. Ten tweede, eerst werd in het artikel gezegd dat uiterlijke kenmerken niet belangrijk zijn en nu worden de kinderen toch weer geleerd dat het belangrijk is. Van dit soort tegenstrijdigheden kunnen kinderen last hebben.

‘Ze bellen me na één afspraak: die jongen of dat meisje bevalt me niet.’ Verheft stem: ‘Maar na één afspraakje kun je niet beslissen. Maak eerst nog een paar afspraken, en dan kijken we verder.’

– Momenteel worden de verkeerde uitgangspunten gehanteerd. Mensen moeten zich in het hele proces van koppelen op hun gemak voelen. Het is belangrijk om constant de vraag terug te stellen, zoals in dit geval: “waarom niet?” Men moet niet geforceerd worden om verder te daten als het niet goed voelt. Wat als er tijdens de eerste date sprake was van ongepast gedrag in de vorm van seksuele intimidatie? Is er ruimte om dit bespreekbaar te maken en worden de juiste vragen gesteld? Een matchmaking proces hoort naar mijn mening tweerichtingsverkeer te zijn wat betreft communicatie. Ook daar is eigen intuïtie en wil leidend, niet de regels van de koppelaar. “Maak eerst nog een paar afspraken, dan kijken we verder” wordt niet op een adviserende manier uitgesproken, maar als een regel.

Chandrikasingh ziet liever niet dat jonge vrouwen snel op zichzelf gaan wonen (‘Welke jongen gaat met je willen trouwen als je zelfstandig bent? Als je onder toezicht van je ouders staat, dan is het beter voor de buitenwereld’). Maar ondanks die conservatieve opvattingen werpt haar methode vruchten af. Chandrikasingh staat vanuit haar flat in Amstelveen aan de basis van vele Hindoestaanse huwelijken, al lopen weinig koppels daarmee te koop.

– Mijn gedachte: In deze zinnen zijn zowel seksisme als het wegnemen van autonomie terug te vinden. Het zijn juist deze conservatieve denkbeelden die ervoor kunnen zorgen dat mensen ongelukkig trouwen, in een huwelijk vast blijven zitten en hun hele leven leiden naar de norm om het perfecte beeld in stand te houden voor de buitenwereld. Ook dit heeft te maken met “Wat zullen andere mensen zeggen” syndroom en de extreme kant van de groepscultuur. Er zijn genoeg verhalen op dit platform om verder te lezen wat dit kan betekenen voor het individu, zoals depressies of erger.

En als ik die kinderen niet help, gaan ze misschien met een partner met een andere afkomst trouwen.’ Chandrikasingh maakt een wegwerpgebaar. ‘Dat vind ik geen ramp: liever iemand dan niemand.’

– Mijn gedachte: Ja, verkeerde uitgangspunten dus. Op dit platform hebben wij het eerder gehad over racisme waar men zich heeft uitgesproken over het niet geaccepteerd worden binnen de gemeenschap vanwege een andere etnische afkomst en huidskleur. Ook hier een voorbeeld van een gedachtegang dat een relatie aangaan met iemand van een andere etnische afkomst als minder wordt gezien, maar nog net beter dan met niemand trouwen. Dit komt ergens vandaan en kolonialisme speelt een grote rol. We zijn proactief bezig als community om dit te veranderen.


Voor alle gelukkige koppels die door middel van een matchmaker zijn gekoppeld aan hun partner, van harte gefeliciteerd! De schaamte omtrent het inschakelen van een koppelaar moet doorbroken worden en knap dat jullie hulp hebben ingeschakeld. Maar dit artikel gaat over de keerzijde die achter de gedachtegang van uithuwelijking kan zitten of de ouders die dwingend matchmakers inschakelen. Onder dwang een relatie moeten aangaan en moeten trouwen zonder dat je hiervoor open staat moet ook doorbroken worden.

Ook het beroep ‘matchmaker’ moet meegaan met de tijd en de wensen van het individu. Is deze business nog steeds waardevol? Vast wel, voor sommigen. Maar dwing het niet bij iedereen af en pas het proces en de werkwijze aan naar de maatstaven van deze tijd, met andere uitgangspunten als vrijheid, geluk, LIEFDE?! (bizar dat ik dit woord weinig terug lees bij artikelen en documentaires van matchmakers), ontwikkeling etc.

Wil je zelf een matchmaker inschakelen? Prima! Maar je mag best strikte eisen stellen bij het uitkiezen van een koppelaar – net als bij andere dienstverleners. Kijk bijv. naar de gestelde criteria, prijzen, wijze van communicatie, klik, netwerk, werkwijze, introductie gesprek etc.

En tot slot, als ik Tinder op mijn telefoon had en ik zou een melding zien met: “swipe nu eens een keer naar rechts en geef je moeder geen hoofdpijn meer” zou ik de app snel van m’n telefoon verwijderen. Maar dat ben ik.

Geschreven door Raksha V’ Bharos – Uitspraken geciteerd van het artikel van de Volkskrant


Een aantal reacties van Instagram

“Toevallig las ik dit artikel vanochtend. Ik irriteerde mij mateloos aan de manier waarop zij “dwingend koppelen” verheerlijkt. […] “Chandrikasingh ziet liever niet dat jonge vrouwen snel op zichzelf gaan wonen”. Heel ouderwets en bekrompen denkwijze […] maar hier kunnen wij haar ook niets kwalijk nemen. Koppelen moet kunnen, niets mis mee. Maar niet met inachtneming van deze verouderde denkwijze.”

“Cringe! Totaal geen respect voor de autonomie van een persoon.”

“Nadat ik dit las en ik citeer: “Welke jongen gaat met je willen trouwen als je zelfstandig bent? Als je onder toezicht van ouders staat, dan is het beter voor de buitenwereld” ben ik gestopt met lezen. Dit is in mijn ogen toxic en het MKB-syndroom zit er weer lekker diep ingeworteld. […]”

“Haar gedachtegang zelf vind ik een beetje ouderwets. Maar als mensen de behoefte hebben om gekoppeld te worden, is het alleen maar fijn voor hun dat er iemand is die dat kan doen. Snapt dat er mensen zijn die een cringe gevoel hebben, maar als er 211 (hopelijk succesvolle) huwelijken zijn voortgevloeid door haar zie ik dat toch wel als iets moois. Zolang het niet geforceerd is, maar de huwelijkskandidaten (klinkt echt fout maar kan even geen ander woord bedenken) het zelf ook daadwerkelijk willen. Haar denkwijze is niet iets wat ik bij 2020 vind passen […]”

“Welke jongen gaat met je willen trouwen als je zelfstandig bent? Als je onder toezicht van je ouders staat, dan is het beter voor de buitenwereld.” And once gain moeten vrouwen zich dan maar aanpassen aan wat de buitenwereld beter acht en hun eigen wensen, doelen en behoeften dan maar achterwege laten? Ik ben benieuwd naar hoeveel van deze huwelijken uberhaupt stand houden. En daarnaast heb ik op de front row gezeten en gezien dat mensen die gekoppeld zijn door hun ouders terrified zijn om uit elkaar te gaan, want wat als het niet goed gaat, want nogmaals: wat zal de buitenwereld daarvan zeggen…”

“Wat mij opvalt is dat angst de grootste raadgever is voor de Hindoestaanse gemeenschap. Doordat er niet wordt geleerd om om te gaan met gevoelens, emoties en trauma’s niet wordt verwerkt krijgt angst de overhand. Hier vloeien allerlei beslissingen uit voort, zoals je kind laten trouwen tegen wil in. Onze generatie heeft het voordeel om hiermee bezig te kunnen zijn en deze cyclus te doorbreken die van ouder op kind worden doorgegeven. Leer je trauma’s te helen en gevoelens niet meer te onderdrukken. Alleen dan heb je een kans om te leven zonder angst(stoornissen). Super interessant. Ik denk dat dit de basis is van veel problemen binnen de Hindoestaanse cultuur.”

“Ik vind het een mooi artikel om te lezen en hoe haar perspectief is rondom haar werk. We kunnen haar denkwijze afkraken of in een hokje plaatsen. Zij deelt haar eigen ervaring en perspectief. Dit komt ergens vandaan, niet vanuit de cultuur maar vanuit haar levenslijn… meer interesse tonen in het individu in het proces zou een beter uitgangspunt zijn.”

“Ze zegt dat ze medelijden met de ouders heeft, maar de gevoelens en wensen van de jongeren worden niet serieus genomen. Er wordt iets opgelegd en die jongeren stemmen misschien wel in terwijl ze dat misschien niet eens willen. En er wordt gezegd dat er succesvolle matches zijn, maar wie zegt dat ze echt gelukkig zijn?”

“Matchmaking is niets mis mee. Ik kom zelf uit het Midden-Oosten van het land en daar zijn de Hindoestanen ongeveer op 10 vingers te tellen. Er zit wel een grote MAAR aan. Je dient wel begripvolle ouders en familieleden te hebben die met je meedenken. En nee is nee. Anders wordt het een hele nare ervaring. Overigens wordt door sommige Hindoestanen wel belachelijke eisen gesteld aan een partner, dus aan die mindset mag ook wat gebeuren. En leeftijd en opleiding is helaas niet genoeg. Voor de toekomst voorzie ik dat het minder heftig zal zijn. […] Wellicht wordt het tijd voor een matchmaker van deze tijd […].”

“Persoonlijk vind ik het mooi en zelfs nobel als iemand de liefde een handje wilt helpen. Matchmaking gebeurt ook in de Westerse cultuur, datingbureaus, blinddates etc. Alleen vind ik deze mevrouw niet ruimdenkend. Ze koppelt aan de hand van hele magere criteria. Hoe je in het leven staat door bijv. je hobby’s vormt je als mens. Ik vind het heel vreemd dat zij daar niet naar kijkt. En huidskleur als criteria vind ik persoonlijk heel kwalijk. Wat zegt dat over de persoonlijkheid van iemand? Mijn haren gaan echt recht overeind staan dat anno 2020 huidskleur nog een harde criteria is. Ik heb zelf persoonlijk meegemaakt dat zelfstandig wonen je helpt groeien. Uit je nest vliegen en op je eigen benen staan, daar haal je het meest uit. Je ouders kunnen je niet altijd beschermen tegen de boze buitenwereld. […]”

“Ik ben het zeker niet eens met veel uitspraken in dit artikel maar snap wel dat de oudere generatie nog zo denkt en hiernaar handelt. Maar wat ik eigenlijk wil aankaarten is waarom het huwelijk of uberhaupt het hebben van een partner als levensdoel wordt gezien. Ik ben moeder van twee tieners en ben al vrij vroeg begonnen met aangeven dat je jezelf gelukkig moet maken. Dat is je eerste levensdoel. Of dat nu met of zonder partner is, gehuwd of niet. Ik heb het volste vertrouwen dat je jongere generaties hier verandering in gaan brengen. Je ziet dat nu al gebeuren.”


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. We moeten een inhaalslag maken op het gebied van emancipatie. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het is een kennisplatform, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. Waar ervaringen gedeeld worden die normaliter als taboes worden bestempeld. De interviews moeten inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Een gedachte over “Brief aan de matchmakers/koppelaars

  1. Wat een mooi artikel. Ik ben zelf op 18 jarige leeftijd uitgehuwelijkt. In mijn verhaal was mijn oudste zus de matchmaker. Mijn moeder had er vertrouwen in en dus ging ik uit Suriname naar Nederland om met een gescheiden man, 11 jaar ouder dan ik, te trouwen. Ik zat op het Surinaams Pedagogisch Instituut, had veel ambities. Maar mijn zus had haar bedenkingen. Ze zei letterlijk “je moet een keer trouwen, dus waarom niet nu”. Deze zin hoor ik haar zeggen alsof het gisteren was. Ik was erg boos, op mezelf , mijn moeder en mijn familie. Niemand vroeg mij hoe ik dat zag. Niemand had oog voor mij in het geheel. Eenmaal aangekomen in NL ben ik binnen een week getrouwd volgens de hindu ritus. Na een jaar werd ik moeder en belandde ik in een postnatale depressie. Ik heb tijdens de depressie geen steun gehad. Ben volgestopt met medicatie omdat ik “normaal moest doen” . Schoonmoeder fungeerde als zuster die erop toezag dat ik mijn medicatie goed innam. De GGZ was niet welkom, omdat schoonfamilie inclusief mijn eigen moeder alles zelf zouden oplossen. De welbekende MKB syndroom. Ik zag het als verademing als ik gezien mocht worden door de psycholoog. Daar kon en mocht ik mezelf zijn. Daar durfde ik te vertellen wat er thuis gebeurde. Ik was echter nooit alleen , schoonmoeder ging altijd mee op gesprek. Want ja, stel je voor dat ik alles zou vertellen. Mijn oudste wordt 15 jaar en ik loop al 15 jaar bij de GGZ, weliswaar met periodes waarbij ik dacht dat het niet nodig was. Ik heb 3 kinderen gekregen binnen dat huwelijk. Het heeft 10 jaar geduurd. Hij heeft de knoop voor ons beiden doorgehakt. Ook hij zag in dat het zo niet meer kon. Sinds 3 jaar heb ik de diagnose bipolair type 2 stoornis. Dat houdt in dat ik manische en depressieve periodes ken. Ik zeg altijd, ik ben mijn diagnose niet. Omdat ik mij niet gedraag als slachtoffer. Al met al heb ik 2 depressies en een psychose overleefd. Daarom heb ik de diagnose. Ik ben door alles wat ik heb meegemaakt sterker geworden. Ik herken mij vaker in de onderwerpen op hivan. Ben blij dat het bespreekbaar wordt gemaakt. Ik heb 2 dochters en een zoon. Ik begeleid hen waar nodig. De taboes waarmee ik ben opgevoed laat ik achterwege. Omdat ik hoop dat mijn kinderen hun eigen pad kiezen.
    Bedankt voor het lezen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s