#HÏVAN: 20-jarige TARA BHAGGOE OVER HET STUDENTENLEVEN EN WONEN OP KAMERS

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben Tara Bhaggoe, 20 jaar oud, opgegroeid in Barendrecht en woon sinds mijn 18de  op kamers in Leiden. Ik zit in mijn laatste jaar van de opleiding Psychologie. Tijdens mijn opleiding heb ik veel gelezen over de mentale gezondheid van Hindoestaanse meisjes. Daarmee bedoel ik de subjectieve welzijn van Hindoestaanse vrouwen. Dat omvat o.a. hoe gelukkig men zich voelt en in hoeverre men is opgewassen tegen dingen waarmee men in het dagelijkse leven wordt geconfronteerd.

Ik merk dat Hindoestanen psychologie als geen echte wetenschap beschouwen en dat zij mentale stoornissen niet erkennen. Gelukkig wordt er in mijn omgeving anders gedacht over mentale stoornissen. Zo kunnen mentale stoornissen net zo belemmerend zijn als fysieke stoornissen in het dagelijks leven. Ook de Hindoestaanse gemeenschap moet inzien dat mentale gezondheid net zo belangrijk is als fysieke gezondheid.

Mijn vrije tijd besteed ik aan reizen, sporten, uitgaan, koken en aan mijn vrienden en familie. Ook ben ik actief binnen mijn studentenvereniging, waar ik veel leer, zoals orde houden en handhaven bij borrels en feestjes, maken van moeilijke beslissingen binnen het dispuut en als penningmeester zorg dragen voor de financiën.

Uit wat voor familie kom je?

Ik heb tot mijn 18de in Barendrecht gewoond met mijn ouders en zusje. Daar was ik vaak bij mijn adjie en adja (oma en opa), samen met mijn neefjes. Mijn ouders, vooral mijn moeder, handelen vanuit de Hindoestaanse normen en waarden waarbij zij wel rekening houden met de behoeften en verlangens van hun kinderen. Mijn ouders hebben een goede opleiding gevolgd en sindsdien werken zij allebei fulltime. Zij verdelen de huishoudelijke taken en de zorg voor de kinderen. Deze zaken hebben eraan bijgedragen dat ik tevreden ben over mijn jeugd.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Als oudste dochter uit een gezin van twee kinderen  heb ik wel gemerkt dat er verschillen zijn tussen mijn opvoeding en die van mijn zusje. Ik zie bijvoorbeeld dat mijn zusje op een veel jongere leeftijd privileges eist en krijgt, in tegenstelling tot de privileges die ik kreeg. Ik neem het mijn ouders niet kwalijk, aangezien ik weet dat het te maken heeft met onervarenheid en bezorgdheid die mijn ouders destijds hadden met hun eerste kind. Nu ik heel veel dingen zelfstandig doe en onderneem zien mijn ouders de voordelen van het loslaten en zijn ze niet ongerust meer. Eigenlijk zijn mijn ouder trots dat ik heel snel zelfstandig ben geworden, mede dankzij het loslaten. Ik zou mijn opvoeding als vrij, modern en begripvol willen bestempelen. Modern, omdat ik mocht uitgaan, alleen met vrienden op vakantie mocht, op mijn 18de op kamers ging en omdat ik vrij was in mijn eigen keuzes. 

Toch kwam het traditionele uit het Hindoestaanse soms naar boven. Ik mocht op jonge leeftijd het huis uit, echter werd er wel rekening mee gehouden dat andere mensen erover zouden gaan praten. Het maakte mijn ouders niet uit hoe anderen erover zouden denken, maar zij waren wel behoedzaam om te voorkomen dat het mij als jonge vrouw pijn of schade zou opleveren. Ik merk dat er altijd een soort van bescherming was vanuit mijn ouders tegenover mij.  Zo besprak ik een keer tijdens een wandeling met mijn adja (opa)  dat ik in Leiden op kamers zou gaan, vanwege mijn studie,  waarna een Hindoestaanse vrouw die meewandelde ons gesprek opving. Zij zei: “Als mijn dochter op kamers zou willen gaan vanwege haar studiekeuze dan zou ik tegen haar zeggen dat ze een andere opleiding moet kiezen”.

Ik was verbaasd over deze opmerking. Mijn adja zei tegen haar, dat buitenstaanders geen zeggenschap hebben over zijn kleindochter en dat hij het geen probleem vond dat ik op kamers ging. Dit voorval heb ik thuis met mijn ouders besproken, waarop hun reactie was dat niet de buitenwereld bepaalt wat ik wel of niet moet doen, maar dat de keuze om op kamers te wonen iets is tussen mijn ouders en mij. Ik ben blij met alle steun en zegeningen die ik van mijn familie heb mogen ontvangen.

Familiefoto in San Francisco, 2019

Welke drie levenservaringen hebben een belangrijke rol gespeeld en jou mede gevormd als persoon? En waarom?

Het huis uitgaan. Dit heeft mij veel zelfstandigheid gebracht. Ook ben ik als persoon gegroeid en heb ik geleerd om mijn grenzen te kennen en te verleggen. Daarnaast heb ik geleerd om meubels in elkaar te zetten, te schilderen, lekker te koken, maar ook om evenementen te organiseren en hier de verantwoordelijkheid voor te dragen.

Aansluiten bij een studentenvereniging.

Ik vond het eng om mij aan te sluiten bij een verenging. Ik was huiverig vanwege de verhalen die zich over ontgroeningen de ronde deden, die achteraf  niet waar bleken te zijn. Een van mijn beste vriendinnen heeft mij overgehaald om mij in te schrijven. Zij heeft op de laatste dag van de inschrijvingen de wekker om 10 uur gezet, mij het bed uit gesleurd en naar de desbetreffende vereniging gestuurd. Ik ben ontzettend blij met de keuze die ik heb gemaakt, omdat ik daar de meest geweldige vriendinnen heb gemaakt. Ik werd heel erg overvallen door de zorg die deze meiden voor elkaar en voor mij hebben en hoe zij hebben bijgedragen aan de ontwikkeling tot de persoon die ik nu ben. Je kunt natuurlijk overal goede vriendinnen maken, maar wat voor mij het verschil maakt is dat ik lid ben van een dispuut dat al 40 jaar lang dezelfde waarden en normen heeft. Een van de ongeschreven regels is dat je een vriendin in nood altijd zal helpen. Er wordt veel gedeeld met elkaar, van lief en leed tot een kamer in geval van woningnood of quarantaine. Het moment van besef dat ik heel wat aan mijn dispuutsgenoten heb, kwam toen ik mijn vriendinnen voor een etentje bij mijn ouders had uitgenodigd met oud en nieuw. Mijn moeder zei dat ze het bijzonder vond om te zien hoe we binnen een jaar zo’n band hadden opgebouwd en dat het haar gerust stelt dat ik een tweede familie in Leiden heb.

Tara en vriendinnen

Naar Suriname gaan.

In maart 2020 ben ik voor de eerste keer naar Suriname geweest. Dat vond ik heel erg bijzonder. Ik vond het speciaal om te zien waar mijn ouders en grootouders hebben gewoond en hoe de omgeving van hun jeugd eruit zag. Ik heb het ontzettend naar mijn zin gehad in Suriname, maar ik vond het ook moeilijk om te zien dat er zoveel mensen het niet goed hadden als gevolg van de verslechterde economie en dat het land nog ver moet worden ontwikkeld, terwijl het veel potentie en natuurlijke bronnen heeft.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur is een mooie cultuur, ook met veel ongeschreven regels. Zo staan Hindoestaanse families altijd voor elkaar klaar, wordt er eten gedeeld en zijn we graag samen. Helaas zijn er ook een aantal dingen minder mooi aan onze cultuur. Zo is er ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en blijven gevoelige zaken onbesproken. Het zou een mooie stap zijn als wij ook over de moeilijke en gevoelige dingen konden praten. Ik denk dat als wij dit doen, wij heel veel van elkaar kunnen leren en zo een mooiere toekomst voor onze kinderen kunnen creëren. We hoeven niet geheimzinnig te doen, want bijna elk gezin en/of persoon loopt tegen moeilijkheden aan.

Hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

Hindoestanen zijn liefdevolle mensen die veel voor elkaar over hebben. Onze cultuur zegt dat we nooit over andere mensen mogen oordelen, maar helaas gebeurt dit in de Hindoestaanse gemeenschap ten overvloede over van alles en nog wat. Van huidskleur tot andere geloofsovertuiging en opleidingsniveau. Het is zonde dat we dit moraal over boord gooien om maar ‘leuk’ gespreksstof te hebben op feestjes.

Zijn er taboes binnen de Hindoestaanse cultuur die invloed hebben op de positie van vrouwen? Zo ja, welke taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Genderongelijkheid

Meisjes krijgen niet dezelfde vrijheden als jongens. Hierdoor stagneert de ontwikkeling van de Hindoestaanse vrouw. Vrouwen krijgen niet de kans om zich op sociaal gebied te ontwikkelen. Dit zou wel kunnen als vrouwen mogen uit te gaan, deel mogen nemen aan bijvoorbeeld het verenigingsleven en/ of bestuursfuncties vervullen. Wij krijgen zelden de kans om met mannen buiten de familie om te gaan. Zo missen wij de kans om onze talenten optimaal te ontwikkelen en ook niet de kans om mensenkennis op te doen. Dit zorgt ervoor dat de startpositie van de Hindoestaanse vrouw op bijvoorbeeld de arbeidsmarkt, lager is dan van de witte vrouw. Een diploma is één ding, extra curriculaire activiteiten buiten je studie om zijn net zo belangrijk, misschien wel belangrijker om je goed te kunnen ontplooien.

Seksualiteit

In de Hindoestaanse cultuur heerst er een groot taboe op seksualiteit en het geven van seksuele voorlichting. Ten eerste vind ik het belachelijk dat van mannen geaccepteerd wordt dat ze meerdere vriendinnen hebben gehad, maar dat dit van een vrouw niet wordt geaccepteerd. Ten tweede vind ik het niet meer van deze tijd om als ouder geen seksuele voorlichting aan je kinderen te geven. Als we dit wel zouden doen, zou dit een heleboel gedoe binnen families besparen. Hoe kan je verwachten dat je dochter over anticonceptie weet, als ouders niet vertellen dat dit bestaat? Als je zelf als ouder geen seksuele voorlichting hebt gehad, dan pleit dit een ouder niet vrij om het niet met je kinderen te bespreken. Als ouder heb je nu de middelen om zelf informatie hierover op te zoeken. Mocht je het moeilijk vinden om het met je kind te bespreken dan kun je ook een derde inschakelen om het met je kind te bespreken.

Welk advies zou je tot slot willen meegeven aan Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname?

Maak je eigen keuzes! Doe wat voor jou goed voelt en probeer nieuwe dingen. Pak alle kansen om jezelf te ontplooien, maak fouten, leer hiervan en ga verder. Ik wist ook niet hoe het zou lopen als ik het huis uit zou gaan. Ik wist ook niet of ik een studentenvereniging leuk zou vinden, maar niet geschoten is altijd mis. Ik sta open voor nieuwe dingen en tot nu toe met succes. Visualiseer je doel en ga er 100% voor!

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

Een gedachte over “#HÏVAN: 20-jarige TARA BHAGGOE OVER HET STUDENTENLEVEN EN WONEN OP KAMERS

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s