Familiecultuur boven de wet: geen aangifte doen van seksueel misbruik van eigen dochter om de familienaam te beschermen

Disclaimer: onderstaande tekst kan schokkende content bevatten.

‘Familiecultuur’, het woord dat vaak terug komt in pogingen om de Hindo(e)staanse cultuur te beschrijven. De voordelen van een familiecultuur zijn vaker aan bod gekomen bij hivancommunity: gevoel van saamhorigheid, onbeschrijfelijke band tussen familieleden met o.a. bescherming, warmte en een gevoel van ‘thuis’ etc. Voor velen is het een ware toevoeging in hun leven. Maar de sterke familiecultuur kan ook een keerzijde hebben, voor anderen. Een paar maanden geleden ontving ik een brief van een vrouw die anoniem wenst te blijven.

Op 4-jarige leeftijd is zij seksueel misbruikt door haar neef. Het werd door haar eigen ouders en verdere familieleden in de doofpot gestopt, om de familienaam en eer te beschermen.

Lees onderstaande brief incl. het vervolg interview


Ingezonden brief

Ik was 4 jaar. Mijn neef paste op mij en zusje van 1 jaar. Mijn neef was destijds 25-30 jaar. Tijdens Sesamstraat (ik weet zelfs nog welke pyjama ik droeg en dat terwijl ik 4 jaar was) vroeg mijn neef of ik een nieuw spelletje wilde spelen, maar dat het wel een geheimpje was tussen mij en hem en dat ik dus niets mocht zeggen. Het ‘spelletje’ was dat hij mijn kleding omlaag trok en dingen deed die ik hier niet zal beschrijven.

Ik heb later aan mijn moeder verteld dat ik een nieuw spelletje had geleerd. Ik deed dit voor op de bank met een knuffelbeer. Zij wist gelijk wat voor spelletje er gespeeld werd. Ik had toen natuurlijk geen flauw idee, maar op de een of andere manier is het dus dusdanig in details bij mij blijven hangen. Naarmate ik ouder werd en de beelden maar niet verdwenen begon ik er een betekenis aan te geven en te beseffen wat er gebeurd was. Ik heb er heel lang als kind mee rond gelopen. Ik heb niet de jeugd gehad die een onbezorgd kind hoort te hebben.

Op de basisschool heb ik al zelfmoordneigingen gehad en met diverse maatschappelijke werksters en psychologen gesproken. Het werd ook nog eens in een doofpot gestopt, want ik was klein en zou het vergeten. Hij zou geen toekomst meer hebben als mijn moeder aangifte zou doen. De hypocrisie van de familie. Intussen werd mijn toekomst geruïneerd.

Nu als moeder van twee kinderen heb ik ermee leren leven en kom ik als een enorme leeuw op voor mijn kids. Als het op mijn kinderen aankomt ben ik misschien overdreven beschermend, maar dit kun je niet meer wegnemen bij een slachtoffer.

Ik merk dat ik er in mijn dagelijkse leven niet zo mee bezig ben. Mijn zoontje is begonnen met de bassischool. Deze dingen roepen wel trauma’s op bij mij: “Wat als…” of “Ik ben er niet meer bij, hoe bescherm ik mijn kinderen?” Ik praat wel wekelijks met mijn zoontje: “Dit is je onderbroek en daar mag niemand aan zitten of naar vragen.” En ook: “Je mag altijd alles tegen mama zeggen, ook als iemand je bang of verdrietig maakt.”


Het vervolg interview

Heb je het op latere leeftijd nog bespreekbaar gemaakt binnen de familie? Zo ja, met wie en wat waren de reacties?

Toen ik 16 jaar was heb ik het nog bespreekbaar gemaakt en na advies van de politie (ik was weggelopen van huis, omdat ik enorm botste tegen mijn ouders doordat ik mij zielsalleen en inbegrepen, haast ongewenst voelde. En de politie had mij gevonden) aangifte gedaan tegen mijn neef. Ik heb het toen bespreekbaar gemaakt binnen mijn gezin (ouders), met het verzoek aan mijn vader of hij niet zijn familie wilde inlichten als ik aangifte ging doen. Dit verzoek kwam namelijk ook van de agenten. Maar zodra wij buiten het bureau stonden belde mijn vader mijn tante op: “luister, jullie zullen allemaal opgeroepen worden, dit heeft mijn dochter jullie aangedaan.” Zodoende konden zij mij doodzweren en een verhaal verzinnen dat ik loog.

Daarna is het nooit meer bespreekbaar gemaakt. Op eigen houtje heb ik hulp gezocht, elke keer met professionals. Mijn vader ging nota bene gewoon nog met mijn zusje naar andere familie, wetende dat daar dezelfde neef over de vloer kon komen.

Wat deed het met jou als kind en als vrouw toen je ouders besloten om geen aangifte te doen? En praten jullie hier nog over?

Als kind deed het mij niks. Nu, als moeder kan ik het nog altijd niet begrijpen, maar dat zal ik ook niet kunnen. Mijn moeder heb ik er later wel op ‘aangesproken’. Zij gaf aan onderdrukt te worden door haar schoonfamilie en dat ze geen kant op kon. Ik zal het NOOIT begrijpen. Je kind is je alles toch! Althans, mijn kinderen zijn mijn adem.

Waarom is het volgens jou in de doofpot gestopt (behalve dat zij vonden dat zijn toekomst geruïneerd zou worden) – hadden zij enig idee van de ernst van dit voorgeval? En de gevolgen voor jou?

Ze hebben het in de doofpot gestopt, omdat deze familie alles doet om hun familienaam te beschermen. Alles draait om het eeuwenoude woord ‘izzat’ (eer). Onlangs is een neef van mij veroordeeld voor het vermoorden van zijn eigen minderjarige dochter. Eerste wat deze familie riep is: ‘onze familienaam gaat eraan’. Ik denk werkelijk dat zij dachten dat ik het als kind zou vergeten en dat zij daarmee de ernst van de zaak konden wegmoffelen.

Heb jij deze neef daarna nog vaker gezien? En hoe reageerde jij hierop?

Mijn neef bleef over de vloer komen bij andere familie/feesten. Daarom ben ik het nooit vergeten, want ik bleef hem zien. Later (rond mijn puberjaren) als we naar mijn Adjie gingen en hij was daar, dan zei mijn vader tegen mij: “Ga maar even buiten spelen met je zusje.” Ik heb nooit een beschermend gevoel of beschermende omgeving ervaren.

Van wie heb jij de meeste steun ontvangen?

Om heel eerlijk te zijn: van niemand. Het besef hieraan doet eigenlijk nog best zeer. Ik heb zelf hulp gezocht via o.a. een maatschappelijk werkster en daarna psychologen. En vervolgens zelf verwerkt… later, toen mijn zusje ook ouder werd (volwassen) heb ik wel eens erover gesproken, maar meer als zij mij vragen stelde. 

Hoe kijk je hier nu op terug? Heb je het een plek kunnen geven – zo ja, wat heeft hierbij geholpen?

Het heeft mij ergens wel gebroken. Ik ben iemand met een rugzak die aardig wat bagage heeft, maar het heeft mij ook weer ergens sterker gemaakt. Het verdriet is niet weg te nemen, maar de leeuwin in mij is zo waakzaam als het om mijn eigen zoon en dochtertje gaat. Dit gun je niemand. Geen kind, maar ook geen volwassenen. Praten met professionals heeft mij doen inzien dat ik het leven waard ben en dat je zoiets of zo iemand niet je leven mag laten afnemen. Achteraf ben ik ook dankbaar dat ik nooit echt een geslaagde zelfmoordpoging heb gehad. Mijn kinderen zijn mijn zonnestraaltjes en alles wat ik ik het leven heb bereikt heb ik gedaan door mijn verdriet om te zetten in een oerkracht en te knokken voor mijn bestaan, voor mijn vrolijke bestaan en die voor mijn gezin. Ik ben zeer alert. Ik ben rechten gaan studeren destijds in de hoop dat ik kinderen kon gaan helpen met zedendelicten (o.a. via de Raad voor de kinderbescherming). Ik volg mijn droom nog en ik kom steeds dichterbij. Niemand mag je het leven of jouw invulling daarvan afnemen, hoe erg het ook is wat diegene je aangedaan heeft. Soms denk ik ‘God geeft de moeilijkste battles aan zijn sterkste kinderen’ en dat doet mij doorzetten en knokken. 

Reactie hivancommunity

Dit platform is van mening dat het beschermen van de familienaam en eer nooit boven de wet mag staan. Seksueel misbruik dient gemeld te worden bij de politie, om het slachtoffer in bescherming te nemen maar ook: eventuele volgende slachtoffers te voorkomen. Voor meer informatie hierover zie artikel 242 van het Wetboek van Strafrecht.

Dit soort ingezonden brieven hebben veel waarde, aangezien het voor hulpverleners belicht waarom het (minderjarige) slachtoffer soms geen aangifte kan/mag doen. Daarnaast geeft het goed weer met welke gevolgen het slachtoffer te maken kan krijgen, van eenzaamheid in de verwerking tot depressie. Hivancommunity publiceert zulke artikelen in de hoop dat ook familieleden de ernst van misdrijven tegen de zeden erkennen en de ‘familiecultuur’ nooit boven de wet plaatsen. Daarnaast kan het slachtoffers helpen bij de verwerking. Tot slot een dankwoord voor de moedige vrouw van de ingezonden brief.

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s