Zero Waste: van over datum yoghurt tot hardi facemask

HO STOP! Voordat je verder leest wil ik dat je NU wat lekkers erbij pakt en dan verder leest. Dit doe je normaal gesproken ook als je een filmpje gaat kijken dus waarom niet bij het lezen van mijn column – dit is ook snackwaardig!

Doe je dat niet…. IK HEB JE GEWAARSCHUWD!

We zitten momenteel nog in de intelligente lock-doown. In het begin van de corona-tijd hebben consumenten massaal gehamsterd. Ik weet zeker dat jij ook hebt gehamsterd, want wij zijn Hindostanen. Hamsteren zit in ons bloed, denk maar aan de voorraadkast van je moeder of nani. Die zit altijd vol met sardien, bruine bonen, rijst, masala, olie, madam jeanette, maggiblokken en flessen rode en groene “cherry” Fernandes. En wat dacht je van de vriezer? Die zit altijd vol met vlees, Surinaamse vis en restjes doks van vorig weekend. Zonde om weg te gooien toch.

Maar het fenomeen om massaal toiletpapier te kopen… die snap ik tot op heden niet. Alsof je toiletpapier kan eten als de vriezer leeg is. Vroeger bestond er niet eens toiletpapier. Het was ouderwets met de hand wassen. Waarom kan dat nu niet? Wij zijn toch allemaal thuis. Mocht je het antwoord hierop weten… let me know. Ik ben rete benieuwd waar dit gedrag vandaan komt, want dit gebeurde niet alleen in Nederland maar over heel de wereld.

Door het hamstergedrag werden er vele miskopen gedaan. Ondanks dat jij zelf misschien niet had gehamsterd waren de schappen wel aardig leeg.

Zo had ik laatst volkoren meel nodig, want ik wilde chapati maken. Dit was nergens te vinden, zowel bij de Oriëntal als Albert Heijn niet. De schappen waren leeg. Dit kan ik wel begrijpen, want van volkoren meel kan je brood maken en van toiletpapier niet.

Uiteindelijk vond ik bij de Albert Heijn een zak volkoren speltmeel en dacht serieus “whyy”? Zal dit wel lukken? Ik zou voor het eerst chapati maken en thuis hadden ze hoge verwachtingen, so there was a lot of pressure! Na zeker 30 minuten treuzelen heb ik het toch meegenomen. Ik moest en zou die chapati maken. Als het zou mislukken had ik het tenminste geprobeerd. Ik had stiekem een back-up gekocht: kant en klare Parathas. Deze ligt nog steeds in de vriezer ;-). Dat betekent dat mijn chapati’s waren gelukt!

Maar om even terug te komen op het onderwerp van mijn column: zero waste. Wij verspillen gemiddeld 34 kilo per persoon per jaar aan eten. Dit staat gelijk aan EUR 120,00 per persoon… that’s a lot right?

Jij en ik kunnen wel bedenken wat wij met dat geld doen, zoals doneren aan arme kindjes die geen geld hebben om eten te kopen. Automatisch wordt er dan gedacht aan kindjes in ontwikkelingslanden, maar wat dacht je van ons eigen land zelf?

Er zijn genoeg huishoudens die bijna geen geld hebben om boodschappen te halen… Ik vraag niet om een donatie en wil je zeker niet overhalen. Het is meer een besef-momentje. Want deze huishoudens hebben ook geen geld om te hamsteren in deze tijd. Zij leven met een zakcentje per week en kunnen misschien één pak melk per week kopen en dan is de kans klein dat er nog melk is.

Hierdoor ging ik bijna niet naar de supermarkt en kocht ik alleen de boodschappen die echt nodig zijn, dus geen 10 pakken melk. Het is zonde als dat over de datum gaat, melk invriezen lijkt mij niet zo heel lekker.

En door dit besef probeer ik zoveel mogelijk zero waste te leven. But to be honest: met pijn in mijn hart gooi ik ook wel eens wat weg. En ik denk jij ook.

Loop eens naar de keuken en ga eens na hoeveel producten er bijna of al over de datum zijn. Wat ga jij er mee doen? Ga je het weggooien of kan je er nog iets mee? Zolang er geen schimmel op zit kun je er namelijk een hoop mee.

“The Classic Hardi Face Mask”

Pak eens die pak yoghurt waarvan je twijfelt of het nog goed is, eet het dan niet nu opeens op maar maak er een masker van… Hello self-care!

Yoghurt kan zowel in het haar als op het gezicht. Wat ik zelf regelmatig maak is “The Classic Hardi Face Mask”: Yoghurt met hardi en honing mengen – een toetje voor de huid. Als je dit elke dag gebruikt zal je een mooie glow krijgen. Bij het aanbrengen doe ik wel een oud shirt aan, want echte goede hardi krijg je niet uit de kleding. Gebruik hiervoor wel hardi poeder en niet verse.

Voordelen van dit gezichtstoetje:

Antibacteriële en ontstekingsremmende eigenschappen

Kalmerende werking op de huid

Helpt huidirritaties te verzachten

Geeft een subtiele glans en verfrist de huid

Self infused water

Weleens gedacht aan fruit wat bijna niet meer goed is? Gooi jij dit weg? Vanaf nu niet meer….

Gebruik de eetbare stukjes om infused water te maken. Dat is gemakkelijker dan het klinkt. Infused water is niet meer dan fruit + water = gezond.

Zoek je allerleukste waterfles, snij het fruit in stukjes, doe er een stukje gember bij en als laatste voeg je water toe. Je waterfles aanvullen kan gemakkelijk tot het einde van de dag. Een tip voor in de avond; scheutje (your favorite) daroe erbij, erg lekker!

NOG een tip, gebruik bruisend water – this is my favorite. Ik heb thuis ook een Soda Stream apparaat, dit is zo ideaal voor bruisend water junkies als ik. Het scheelt een hoop centjes en ook hoef je dit niet meer te sjouwen tijdens het halen van boodschappen.

“Coffee body scrub”

Een tijdje geleden kocht ik een pak koffie van een bepaald merk maar ik vond het zo NIET lekker. Ondanks dat ik het een paar keren heb geprobeerd te drinken… het was geen succes! Weggooien wilde ik ook niet. “Misschien vindt iemand anders het wel lekker”, dacht ik. Uiteindelijk kreeg ik na een avondje Pinterest het idee om een bodyscrub te maken.

Je moet dan koffie mengen met kokosolie (toevallig heb ik er een die over datum is), suiker en een druppel lavendelolie en voila! De scrub was magisch, het maakte mijn huid zacht, verwijderde alle dode huidcellen en ik kreeg een glow op mijn huid. Een kopje koffie voor het lichaam.

Nog meer restjes over?

Tover met je restjes eten een nieuwe maaltijd. Je kunt het allemaal bij elkaar gooien en met wat kruiden uit de keukenkast erbij heb je tjap tjoy.

Of maak een salade, zet het op azijn en dan is nog zeker een maand nog goed. Op azijn houd je groente langer levend. Hier heeft iedereen wel een eigen recept voor. Mijn tip? Gooi er van alles bij met tafelazijn, pimentkorrels, Madame Jeanette, suiker en teentjes knoflook en dan komt het goed!

Oh, en left over fruit? Maak met je fruit een lekkere smoothie! Heerlijk voor de zomer.

Het is zonde om eten weg te gooien, denk eerst na voordat je iets weggooit en maak het gelijk… van afstel komt uitstel. Plan je maaltijden voor de week en wees daar strikt in, las dus ook een afhaalmaaltijd van je favoriete restaurant in en bestel desnoods extra voor de volgende dag. Dit is niet alleen bewust eten maar ook gezond eten.

Mocht je met je restjes niet uitkomen? Stuur een berichtje en dan kunnen wij samen bedenken wat je met de restjes kunt doen en ik beloof je – je zult er geen spijt van krijgen.

Tot de volgende keer! Mijn volgende column verschijnt in juni.



“The World doesn’t need a handful of people doing zero waste perfectly, the World needs millions of people doing it imperfectly” – Anne Marie Bonneau



Meer ZERO WASTE inspiratie nodig? Volg de volgende accounts op Instagram:

https://www.instagram.com/zerowastehome/

https://www.instagram.com/wastefreeplanet/

https://www.instagram.com/reducewastenow/


Benieuwd naar de foodtrends van mei 2020?

Als extra cadeautje heeft Charischa de foodtrends van mei samengevat. Zie onderstaande infographic.

#HÏVAN: RISMA THAKOERDAT over haar burn-out

Nanda Kartaram, ex-schoonzus van Risma:

Waarom ik zo trots ben op Risma?

Wij zijn even oud en onze levens hadden niet meer verschillend kunnen zijn! Ik kom uit een warm – en voor die tijd – redelijk modern gezin waar vooral gehamerd werd op studeren, trouwen komt later. Risma mocht niet studeren, is getrouwd op 21 jarige leeftijd, moeder geworden op 26 jarige leeftijd en als schoondochter had zij het zeker niet gemakkelijk. Haar huwelijk was niet altijd even makkelijk, de scheiding en de periode daarna nog minder. Alles wat ze voor en gedurende haar huwelijk niet voor zichzelf heeft kunnen doen, heeft ze nu gedaan. Keihard gewerkt (ook aan zichzelf), gestudeerd en ondertussen toch maar even in haar eentje 2 tienerboys opgevoed! Als ik zie hoe ze voor zichzelf gevochten heeft om de krachtige vrouw te zijn die ze nu is, met alle diepte én nu vooral hoogtepunten, kan ik alleen maar zeggen dat ik enorm trots op haar ben!”

Lees onderstaand interview met Risma Thakoerdat.


Wie is Risma Thakoerdat?

Risma Thakoerdat is 45 jaar, moeder van 2 prachtige zonen (19 en bijna 15 jaar) en geboren in Nickerie, Suriname. Ik woon al 40 jaar in Nederland. Ik ben opgegroeid in Den Haag, waar ik 16 jaar gewoond heb. Vervolgens ben ik na mijn huwelijk verhuisd naar Zaandam. Na 15 jaar huwelijk ben ik gescheiden en sinds 2011 weer terug in Den Haag.

Mijn hoogst afgeronde opleiding was MBO Bedrijfskunde. Ik heb 27 jaar in de financiële dienstverlening gewerkt van betalingsverkeer tot vermogensbeheer. Ik vond cijfertjes altijd leuk, maar had geen idee wat ik wilde doen. Ik ben overal ingerold.

In 2017 ben ik gestuit op persoonlijke ontwikkeling en vond het zo interessant en leuk dat ik mij verder ben gaan verdiepen. Ik heb mezelf echt leren kennen en wilde er nog veel meer van weten. Nu ben ik gecertificeerd NLP Trainer, systemisch opsteller, coach, healer en orthomoleculair suppletie- en voedingsadviseur. Sinds vorig jaar ben ik ook als ZZP-er begonnen, want ik wil een bijdrage leveren met mijn missie:’ Ik help jou weer in jouw kracht staan’. Als Surinaamse houd ik van lekker eten en ik vind het heerlijk om te koken en bakken, maar dan wel op een gezonde en verantwoorde wijze. En ik ben trots op mijn roots, want ik ben wie ik ben, juist door waar ik vandaan kom.

Uit wat voor familie kom je?

Een traditioneel Hindoestaans gezin: vader, moeder, 2 broers en 2 zussen en ik (mijn oudste zus was al overleden voordat ik geboren was). Ik ben de een na jongste.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Een mix van liefdevol en heel streng. Een typisch strenge Hindoestaans Surinaamse opvoeding waarin grote verschillen waren tussen mannen en vrouwen. Waar bijvoorbeeld mijn broers veel vrijheid hadden omdat zij mannen waren, had ik dat totaal niet.

Ik werd er altijd op gewezen dat ik een meisje was en mij ook zo moest gedragen. Met vriendinnen afspreken of ergens chillen ken ik niet, want ja wat gaan mensen zeggen als ze mij ergens in de stad zien, strand or wherever ik ook zou zijn. Laat staan dat er misschien ook nog een jongen in de buurt zou zijn… Dan was de familienaam gelijk beschadigd.

Als meisje mocht ik niet naar het HBO, omdat ik anders te oud zou zijn om te trouwen. Pff, zo vermoeiend, dat gehoorzamen, zorgen en aanpassen. Vooral met aanpassen had ik moeite en ik vond het heel frustrerend dat ik het vertrouwen niet kreeg.

Ondanks de strenge opvoeding waren mijn ouders heel liefdevol en rechtvaardig. Het was echt een warm nest. Mijn moeder hield met een ieder rekening. Zij is echt heel zorgzaam. Wat soms ook wel verstikkend werkte. Van mijn vader heb ik gezelligheid geleerd. Elk weekend speelden wij samen spelletjes en keken we met z’n allen film. En er was altijd lekker en vooral vers eten. Verder was er veel aandacht voor tradities, want ja het hoort er nu eenmaal bij.

Wat zijn typische kenmerken van jou?

Ik ben vrolijk, spontaan, zorgzaam, liefdevol, verantwoordelijk en direct. Verder ben ik rechtvaardig en laat een ieder in zijn/haar waarde. Als ik iets wil, ga ik voor mijn doel, maar niet ten koste van alles. Als laatst vind ik het heel belangrijk om mijn eigen ruimte te hebben, me-time, zodat ik kan opladen. Dit doe ik door middel van yoga en meditatie. In de kern ben ik een simpele vrouw. Ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn. Nu ik mijn kern heb ontdekt. Mijn geluk zit in mij.

Wat zijn jouw valkuilen en hoe ga je hiermee om?

Ik maak snel contact met mensen en vertrouw mensen heel snel. Ik wil niet snel inzien dat er ook minder goede bedoelingen zijn. En dat kan mij kwetsen. Nu trek ik sneller mijn grens door mijn jarenlange ervaring en persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast luister ik ook beter naar mijn intuïtie, want ik heb ontdekt dat mijn intuïtie altijd gelijk heeft.

Burn out

Wat is volgens jou een burn-out?

Een burn-out is volgens mij dat je helemaal op bent. Je kunt letterlijk niets meer. Niets meer doen, denken en zelfs voelen lukt niet meer. Het hele lichaam is uitgeschakeld. Ik wil bijna zeggen dat het lijkt op een coma, alleen je kan wel bewegen. Het lijkt alsof je gevangen bent in je lichaam en het commando centrum ligt plat. Niets doet er meer toe. Je bent als het ware verstompt.

Hoe zou je de aanloop van je burn-out beschrijven? (wat merkte je en welke klachten had je?)

Ik voelde mij leeg van binnen, maar ik heb eigenlijk altijd een leegte gehad en ben altijd door blijven gaan. Daarnaast veel stress, snel geprikkeld, moe, boos, verdrietig, slechte weerstand, niet lekker in mijn vel, maar ik kon de vinger er niet op leggen wat het was. Ik was ook vaker ziek. Uitslag op mijn lichaam, netelroos, eczeem en verstopte darmen. Opeens had ik ook hooikoorts, allemaal klachten waar ik nooit last van heb gehad. On top of that had ik ook mijn emoties niet altijd onder controle.

Hoe zou je de periode van je burn-out omschrijven?

De burn-out heeft ruim een jaar geduurd, van juni 2018 tot en met vorig jaar herfst. Ik voelde op de een of andere manier al dat ik een burn-out zou krijgen, want ik had niet eerder zoveel lichamelijke klachten.

Het was een maandag en ik ben in de middag van werk naar huis gegaan. Van de huisarts moest ik eerst twee weken thuis gaan rusten en vooral niets doen. Ik was volgens haar overspannen. De diagnose burn-out wordt niet meer zo snel gesteld.  Eenmaal thuis op de bank wist ik niet meer wat mij overkwam. De tranen rolden over mijn wangen. Hoe had dit kunnen gebeuren, hoe had ik zo over mijn grenzen heen laten lopen en vooral de vraag hoe moet het verder. Ondanks alle klachten was ik nog moeder en ik moest nog voor mijn kinderen zorgen.

In de eerste twee weken kwam ik steeds meer in een neerwaartse spiraal. Mijn lichaam wilde niet eens meer uit bed komen en ik kreeg niets uit mijn handen. Ik bleef maar liggen in bed en soms deed ik alsof ik sliep, dan kreeg ik tenminste geen vragen. Het was namelijk vermoeiend dat iedereen om mij heen vroeg hoe het ging. Ik wist zelf niet eens hoe het met mij ging.

Hoe voelde je je in deze periode?

Ik voelde eigenlijk geen emoties, zelfs niet toen ik huilde. Ik herkende mezelf niet meer terug. De sterke vrouw was nu een zwakkeling. Ik stond niet meer in mijn kracht. Ik huilde uit onmacht, omdat ik niets meer kon. Wat ik wel heel sterk voelde, was dat ik gefaald had. Ik was een last en ik was niet goed genoeg! Alle beperkte overtuigingen kwamen langs.

Wat heeft jou vooral geholpen in deze periode?

Ik baalde en dat is erg zacht uitgedrukt. Ik was de controle kwijt en dat deed enorm pijn. De huisarts stuurde mij door naar een psycholoog, alleen daar had ik niet zo veel aan. Zij kon niet echt door mijn pijn heen prikken. Als Hindoestaanse had ik ook last van de cultuurverschillen. De methodiek die werd toegepast werkte niet want ik werd niet begrepen.

Gelukkig had ik toen al mijn NLP Practioner gedaan. Hierdoor had ik inzicht gekregen in mijn patronen. Tijdens deze opleiding kreeg ik inzicht in de veel diepere lagen van mijn gedrag, emoties en vooral de beperkte overtuigingen. Hierdoor wist ik dat ik nog meer te verwerken had en ondanks of misschien juist door de burn-out heb ik toegegeven aan dit proces. Tijdens mijn burn-out ben ik met de vervolg opleiding gestart. Ondanks dat ik niet meer functioneerde zoals ik dat wilde, was ik vastbesloten om hier uit te komen.

Vooral mijn moeder instinct heeft mij geholpen om mezelf te pushen. Ik zag de stress en de zorgen van mijn kinderen, natuurlijk ook van familie, maar mijn kinderen zijn mijn WHY. Het was zeker niet makkelijk om tijdens mijn burn-out intensieve opleidingen te gaan volgen want persoonlijke ontwikkeling is pittig.  Je diepste pijn en angsten aankijken en verwerken… dat doet letterlijk pijn, heel veel pijn. Maar één ding wist ik zeker: dit wil ik niet meer! Zo wil ik niet leven!

En hoe bijzonder pittig mijn opleidingen ook waren het heeft mij inzicht gegeven in wie ik ben en vooral wie ik niet meer wil zijn. Dit inzicht heeft mij enorm geholpen. Ik kon weer voor mezelf opkomen, mijn grenzen stellen en bewaken en vooral ontdekken wat ik nu echt wil.  Want ik geloof er nu in dat als ik mezelf niet herontdekt had, ik weer in de oude patronen zou terugvallen en uiteindelijk weer in een burn-out zou belanden. Alleen dan veel erger.

Wat heeft de burn-out zeker weten veranderd?

Ik heb mezelf ontdekt en ik ben er zoveel sterker uit gekomen. Hoe raar het ook klinkt: het beste cadeau van mijn leven is mijn burn-out geweest! Naast mijn kinderen natuurlijk. Ik weet nu wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil!

Welke factoren hebben volgens jou bijgedragen aan jouw burn-out?

Dit is een mooie vraag want de factoren zijn eigenlijk ontstaan in mijn opvoeding, mede door de Hindoestaanse cultuur. Het altijd aanpassen en zorgen. Het niet weten wie ik in de kern was. Ik was altijd met de ander bezig en had niet genoeg tijd voor mezelf. Ik had altijd een soort van leegte in mij, ervoer niet echt voldoening. Ik had een intern conflict: kiezen voor mezelf of klaarstaan voor de ander.

Welke adviezen heb je voor andere vrouwen die een burn-out zitten?

Lieve vrouw, ga jezelf ontdekken. Ga ontdekken waar jij niet in je kracht staat, waar jij je aanpast en blijft zorgen, waar jij over je grenzen heen laat lopen. Hoe pijnlijk ook: kijk je angsten aan. Onze angsten houden ons gevangen! Bevrijd jezelf. En ga eens op ontdekkingsreis naar wie jij bent in jouw kern.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Breed en zo tegenstrijdig. Het is traditioneel, gericht op familie , sociaal,  liefdevol, gezellig, behulpzaam, doorzettend, ondersteunend en tegelijkertijd bekrompen, bedrukkend, oordelend, discriminerend en kortzichtig.

Welke 3 taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

De ongelijke verdeling man en vrouw; niet jezelf kunnen zijn en daarmee ontdekken wie jij bent in de kern en de sociale druk “wat zullen mensen zeggen…”

Welke boodschap heb je tot slot voor de Hindoestaanse gemeenschap?

In je kracht staan betekent niet dat je niet meer zorgt, liefhebt of klaarstaat voor de ander. Het betekent niet dat jij je gezin of familie in de steek zal laten. Nee, in je kracht staan betekent jezelf beter leren kennen, weten wat jij wel en nog niet kan, jouw grenzen aangeven, jezelf accepteren en van jezelf houden. Zodat jij weer kunt teruggeven. Als jouw glaasje is gevuld, dan kun je daarmee ook dat van een ander vullen. Kom in jouw kracht en zet hierdoor ook de ander in hun kracht. Een sterke gemeenschap begint bij jezelf!

#HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

Top 10 beauty producten van Romaana

Wat kunnen jullie echt niet missen in jullie beauty stash? Dat ga ik jullie vertellen. Mijn naam is Romaana en dit zijn de producten die ik ALTIJD bij mij heb, zelfs op vakantie!

Benieuwd? Lees dan mee.


Nr.1 – ZONNEBRAND CREME

Ik gebruik dus al sinds ik jong ben ELKE DAG zonnebrand crème. Of het nu zomer is of winter, met of zonder zon. Ik gebruik dus standaard zonnebrand creme na mijn dagcrème. Ik vind het enorm belangrijk om je huid goed te beschermen tegen zon/uv stralen en andere dingen. Ik gebruik altijd het merk Vision, omdat ik deze crème fijn vind. Het is ook waterbestendig. Ik gebruik zelf altijd factor 50. Dit is een hoge factor die goed beschermd en dit heeft niets te maken met dat ik niet donkerder zou willen worden of niet wil verbranden. Het is gewoon ontzettend belangrijk om je huid te beschermen en huidveroudering tegen te gaan. Dit is namelijk het geval als je dit niet opsmeert. Daarnaast kun je gemakkelijker ziektes oplopen zoals huidkanker. Dit willen wij vooral niet. GOED INSMEREN DUS!


Nr.2 – PINCET

Een pincet is de ultieme beauty hack. Je kunt een pincet voor van alles gebruiken. Voornamelijk waar hij gewoon voor gemaakt is: het uittrekken van haartjes. Vooral met mijn volle wenkbrauwen heb ik echt een pincet nodig. Soms heb je last van dat ene haartje die niet goed zit of uitsteekt. Mijn pincet heb ik dan ook altijd bij me. Waarom een pincet ook zo belangrijk is voor mij? Omdat ik mijn nep wimpers ermee aanbreng. Ja, je hoort het goed. Ik houd mijn nep wimpers vast met een pincet en daarmee breng ik de wimpers aan op mijn oogleden. Ik ben het nu zo gewend dat ik niet zonder kan. Zorg er dus altijd voor dat je een pincet bij de hand hebt!


Nr.3- MAC STUDIO FIX POEDER

Ik heb dus echt een verslaving als het om deze poeder gaat. Ik zorg er altijd voor dat ik één extra Mac studio fix poeder thuis heb liggen voor het geval dat de mijne bijna op is. Sterker nog, ik heb dit product in verschillende tassen liggen, want het is zo fijn om mee te nemen. Deze poeder is mat en breng ik aan na mijn foundation. Het is zo een fijne poeder dat je hem bijna niet voelt zitten. Hij blijft het beste zitten in combinatie met een fax spray. Deze poeder gebruik ik op vakantie zelfs zonder foundation. Het is ook goed te combineren met alleen concealer. Met andere woorden: deze poeder is een MUST! Ik heb de kleur NC42 en vind het makkelijk om bij te poederen. Er zit een poeder applicator bij waarmee je het kunt aanbrengen. Ik doe het met een kwast, maar als je naar feestjes gaat is dit super handig om mee te nemen. Binnen 2 sec. matteert het je hele gezicht, kun je al je lijnen wegwerken en heb je geen cakey look.


Nr.4 – TOO FACED MASCARA

Dit is echt mijn nummer 1 mascara ever. Nothing can beat this! De mascara heet: ‘better than sex’ and guess what? IT’S AWESOME. Elke keer als ik dit op heb, krijg ik de vraag of ik nep wimpers draag. Hij klontert niet, het kwastje is super flexibel en hij is super zwart. Het maakt je wimpers echt lang en geeft heel veel volume. Het verschilt natuurlijk per persoon welke mascara goed bij je past, maar een mascara als deze heb ik nooit gehad. Ik heb van alle merken van alles uitgeprobeerd, maar geen enkele mascara kan tippen aan deze mascara. Hij is er ook in waterproof en ook die is geweldig. Ik gebruik deze mascara alleen maar en raad het iedereen aan.


Nr.5 – LAURA MERCIER TRANSLUCENT LOSE POWDER

De losse poeder van Laura Mercier is echt de ultieme uitkomst voor iedereen die geen cakey look wilt, maar gewoon een mooie finishing touch zonder er geplamuurd uit te zien. Het is een baking poeder. Deze breng ik aan onder mijn ogen en zelfs soms lichtjes over mijn hele gezicht. Mijn concealer blijft zo goed zitten. Ik laat het altijd een paar minuten zitten voordat ik het weg veeg met mijn make-up kwast. Het resultaat is geweldig. Een dikke aanrader!


Nr.6- TARTE CONCEALER

Dit is America’s Nr. 1 beste concealer en ik kan mij daar HELEMAAL in vinden. Deze aankoop is echt één van de beste aankopen geweest in mijn hele leven, zonder te overdrijven. Ik gebruik het over mijn foundation heen, onder mijn ogen, om op te lichten. Het resultaat is zo mooi. Het is een erg dekkende concealer en je hebt er niet veel van nodig. Dit in combinatie met die Laura merrier poeder en ik geef echt garantie dat jij je avond zal slayen! Het is een best prijzige concealer, maar zeker weten elke cent waard.


Nr.7 – BEAUTYBLENDER

Oké, ik heb dus geen idee hoe het zit met andere merken, maar ik koop alleen beauty blenders van het merk Beauty blender. Dit heeft niets te maken met de naam, maar ik heb verschillende (ook goedkopere) versies uitgeprobeerd en geen enkele was zo goed als deze van het originele merk zelf. Beauty blenders, I LOVE THEM! 20 euro voor zo’n sponsje is toch even slikken, maar er ging een wereld open toen ik dit uitprobeerde. Zo heb ik echt 5/6 beauty blenders in gebruik. Ik neem ze overal mee en ze zijn superhandig voor op vakantie om je huid weer egaal te krijgen. Ik heb ook doosjes met blenders liggen. Als ze in de aanbieding zijn, sla ik ze in. Het zorgt ervoor dat alles goed zit… je foundation of concealer laten geen strepen achter en het is makkelijk te gebruiken. Je kunt ze ook goed uitwassen en nat gebruiken. Ik vind zelf dat ze nat het beste werken.


Nr.8- HUDA BEAUTY BOSS FACE SPRAY

Mag ik Huda beauty echt vanuit mijn hart dankbaar zijn voor het uitbrengen van deze spray? Het is een setting spray die waterproof is en ook een ultra matte finishing look geeft. Van mac tot urban decay, ik heb ze stuk voor stuk gehad, maar ik vond geen enkele zo goed als deze. Het is echt een hele fijne spray. Dit breng ik aan als ik helemaal klaar ben met mijn make-up en het resultaat is AMAZING. Je make-up zit aan het eind van de avond even goed als aan het begin van de avond. I LOVE IT. Ben je opzoek naar een goede spray? Laat deze vooral niet liggen. 


Nr.9- EMBRYOLISSE CREME

Deze creme is vrij goedkoop. Ik gebruik het als primer. Ik heb vele primers geprobeerd, maar vind deze tot nu toe de beste. Het is gewoon een creme die ik aanbreng, voordat ik mijn make-up aanbreng. Ik vind echt dat mijn make-up er beter door blijft zitten. Je hebt maar een beetje nodig en het is geen zware creme die je voelt zitten. 


Nr.10- WENKBRAUW BORSTEL

De meeste vrouwen, vooral buitenlandse vrouwen, hebben volle wenkbrauwen. Ik heb echt hele volle wenkbrauwen. It’s a blessing, but also a curse. Dit vraagt echt om elke 2 weken epileren. Zitten je wenkbrauwen niet goed? Dan zie je dat aan je hele gezicht. LANG LEVEN DEZE WENKBRAUW BORSTEL DUS! Dit zorgt ervoor dat ze weer vorm krijgen, de haartjes niet alle kanten op staan en ze weer in shape zijn. Ik gebruik zelf een borsteltje van de browqueen ‘Anastasia Bevery Hills’, maar er zullen meerdere goede borstels zijn natuurlijk. Dit kleine borsteltje zorgt er echt voor dat mijn woeste wenkbrauwen weer netjes in vorm zijn. Dit kun je afmaken door een wenkbrauw potlood te gebruiken, zodat je wenkbrauwen ook daadwerkelijk zo blijven zitten. 


Nr.11- CATRICE LIQUID EYELINER

Als cadeautje een extra tip van mij aan jou. Dit is echt zo een budget eyeliner, maar het is zó zwart en zó goed. Ik heb dus jaren lang gestruggeld met het zoeken naar de juiste eyeliner. Daarnaast ben ik gewoon een groot drama wat betreft het aanbrengen van de eyeliner. Ik kan gewoon GEEN WING MAKEN. Mijn eyeliner is nooit gelijk of het geeft af. Dit zijn gewoon mijn issues. Nu heeft deze eyeliner dat allemaal weg genomen. Ik kan wings maken en mooie looks. Hij geeft niet af, de kleur is mooi. Kortom IK BEN FAN. Vaak koop ik het gewoon in de aanbieding. Dit is gewoon de enige eyeliner die bij mij werkt.


Hopelijk heb ik jullie op weg geholpen met wat tips en wellicht kunnen jullie nu nieuwe dingen uitproberen of jezelf juist vinden hierin!  Ontzettend bedankt voor het lezen. Voor mijn volgende blog verklap ik alvast dat het over 2 make-up looks zal gaan. Ben jij benieuwd welke? Houd dan mijn volgende blog in de gaten! Tot de volgende keer.


HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: Het leven van de daadkrachtige & sociaal bewogen vrouw SUNAINA MOHAN

Wie is Sunaina Mohan?

Ik ben een jonge, proactieve en sociaal bewogen dame van 26 jaar. Ik ben geboren op 2 mei 1994 te Paramaribo, Suriname. Ik woon in het district Commewijne, te ressort Meerzorg en heb veel liefde voor mijn land en mijn district. Mijn hobby’s zijn zingen, lezen, sporten, cultureel, spiritueel en sociaal bezig zijn.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een gezin van 5: mijn ouders, mijn 2 zusters en ik. Mijn ouders kregen eerst mijn oudste zus (Raksha) en daarna een tweeling (Sharisma en Sunaina). Ik ben een tweeling en de jongste in het huis.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Mijn opvoeding kan ik het best beschrijven als een typisch Hindoestaanse traditionele opvoeding. Ik ben cultureel-religieus en beschermd opgevoed, waarbij eerbied, respect, gehoorzaamheid, normen en waarden op de eerste plek stonden. Ik kom uit een buurt waar de familie dichtbij elkaar woont, dus ben ook bij hen opgegroeid. Het werd mij sinds jongs af geleerd om een ieder, in het bijzonder de ouderen, met veel respect te behandelen en gehoorzaam te zijn. De normen en waarden die ik kreeg moest ik trachten om te zetten in de maatschappij.

Mijn moeder heeft ons altijd meegegeven: “diploma is je eerste man.” En mijn vader zegt nog steeds “wij geven jullie alle gelegenheid om te studeren. Maak er het beste van.” Studie is altijd op de 1e plek gezet in het huis. Ook is er één zin bijgebleven: “Probeer altijd een ieder bij elkaar te houden. Eenheid maakt macht.” De familie is altijd belangrijk geweest voor mijn ouders en het blijven koesteren van de band die je met elkaar hebt, is enorm belangrijk. Dit heb ik meegekregen en in de praktijk mogen ervaren.

De ondersteuning die ik als kind heb gekregen (en nog steeds krijg) van mijn ouders en zussen is prijzenswaardig. Ik ben mijn ouders enorm dankbaar dat ze mijn vleugels niet hebben afgeknipt en mij de gelegenheid hebben gegeven om mezelf verder te ontwikkelen in het leven. Ze hebben het volle vertrouwen in hun opvoeding en mijn kwaliteiten en geven mij alle ruimte om het beste te bereiken. Ze zijn weliswaar soms overbezorgd, maar ook dat is een uitingsvorm van hun liefde naar hun kinderen toe.

Hoe was je als kind?

Ik ben sinds jongs af heel communicatief en nieuwsgierig geweest. Ik wilde altijd meer weten over alles wat ik tegenkwam. Ik was tegelijkertijd ook gehoorzaam. Ik had min of meer wel de vrijheid om mijn mening te uiten en aan te geven wat ik goed of minder goed vond. Soms durfde ik het niet publiekelijk te doen, omdat ik vreesde dat het misschien niet in goede aard zou vallen bij mensen. Ook op school had ik soms de vrees om fouten te maken, want “wat zouden de andere kinderen dan niet over me zeggen?” Ik dacht te veel aan meningen van anderen, terwijl ik er nog niet van bewust was dat het leven een leerproces is en dat we leren uit onze fouten. Ik was hiernaast super flexibel en deed mee aan sport, zoals voetballen, slagbal, fietsen race etc. Sinds ik me kan heugen heb ik altijd veel vrienden gehad en had ik altijd wat te vertellen.  

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Een typische week van mij ziet er heel erg druk uit. Dit vanwege het feit dat ik deel uitmaak van een heleboel organisaties, in totaal 7. Ik ben tevens in de afrondende fase van mijn studie, dus dien ik ook daaraan aandacht te schenken. Zoals boven genoemd ben ik een sociaal bewogen mens en ben ik dagelijks op het veld bezig met jongeren, ouders, senioren burgers etc. Als ik me niet op het veld begeef doe ik het werk van huis uit. Ik ben heel vaak bezig met sociaal maatschappelijke vraagstukken en probeer mogelijkheden te zoeken om die op te lossen. Van enkele organisaties maak ik deel uit van het bestuur dus moet ik als trekker het werk naar wens verrichten. Bestuurlijke ervaring heeft mij in elk geval alleen maar rijker gemaakt in kennis, kunde en omgang met anderen.  

Wat studeer je? En waarom heb je hiervoor gekozen?

Ik studeer Geowetenschappen aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Ik heb voor deze studie gekozen, omdat het zeer avontuurlijk was en mij de mogelijkheid gaf om meer kennis te vergaren over de mijnbouw en petroleumindustrie, wat mij zeer boeide. Een van de belangrijkste redenen was dat deze studie buiten mijn comfort zone lag. Het was heel uitdagend voor mij.  Ik heb deze uitdaging aanvaard en het als een opportuniteit gezien om te groeien. Een van de uitdagingen was om naar het veldwerk of excursies te gaan, vooral in het binnenland. Dankzij het veldwerk/excursies heb ik praktische ervaring op mijn studiegebied mogen opdoen en heel wat skills bijgeleerd, zoals teamwork, timemanagement, efficiency, overleven met hetgeen je bij de hand hebt etc.

Ik heb begrepen dat je actief bent bij verschillende verenigingen. Om welke verenigingen gaat het en wat zijn jouw rollen/werkzaamheden bij die verenigingen?

Ik ben inderdaad actief bij een heleboel organisaties/ verenigingen. Ik zal enkele hierbij bespreken/opnoemen.

Ik ben Voorzitter van Vereniging Jongeren van Commewijne (VJC) (NGO). VJC is een organisatie die bestaat uit jonge, proactieve jongeren van het district Commewijne die zijn samengebundeld en solidair staan voor de algemene ontwikkeling van de jeugd in Commewijne in alle omstandigheden. Hier heb ik een leidinggevende rol, waarbij ik ernaar streef om de vereniging op grotere hoogte te brengen, de gestelde doelen te realiseren en duurzame ontwikkeling te brengen in mijn district. Middels deze probeer ik mij dienstbaar te maken voor mijn district en mijn land.

Ik ben ook politiek actief en ben de voorzitter van het Ressort Campagne Team secretariaat Meerzorg (RCampT Sec. Meerzorg) (VHP). Voor de komende verkiezing ben ik gekandideerd als Ressort Raad (RR) lid van het ressort Meerzorg. Verder ben ik Student lid van de American Association of Petroleum Geologists AAPG Student Chapter Suriname, waar ik ook deel uitmaak van de professional development commissie en probeer te brainstormen en activiteiten te ontplooien die bijdragen aan de professional development van de leden op individueel als chapter niveau.

Tevens ben ik student lid van Student Chapter of Society of Petroleum Engineers Suriname (SPESUR), aangesloten bij Unicef Suriname als volunteer, lid van Shiv mandir bhajan samaaj (waar ik een der zangeressen van ben) en ik maak deel uit van Vereniging Ekta Commewijne, een sociaal, cultureel en religieuze organisatie, waar ik lid ben van de chautaal samaaj en de natak samaaj.

Waarom ben je actief bij verschillende verenigingen en wat zijn jouw drijfveren?

Mijn drijfveren zijn om op sociaal, educatief en ontwikkelingsniveau bezig zijn. Respect, kennis, gelijkheid, harmonie en stabiliteit zijn enorm belangrijk voor een goede toekomst. Het heeft mij altijd geboeid om kennis te vergaren over andere culturen en religiën. Wat mij opviel was dat ik heel vaak raakvlakken zag binnen enkele culturen. Het sociaal contact is tevens van eminent belang voor mij. Ik zou heel graag een positieve verandering teweeg willen brengen, vooral voor de minderbedeelden en mensen in erbarmelijke situatie. Ik ben dagelijks op het veld en merk wat er zich afspeelt in het dagelijks leven van de mens. Daarom dienen wij altijd met veel liefde en respect met ieder om te gaan. Ik zou heel graag willen werken aan duurzame ontwikkeling, zodat niet alleen wij, maar ook de volgende generaties de zoete vruchten ervan kunnen plukken.

Wat kunnen wij de komende 5 jaar van jou verwachten?

In de komende 5 jaren streef ik ernaar om mijn studie af te ronden, een stabiele baan te hebben en de lat hoger te leggen door meer sociale, educatieve en duurzame ontwikkelingsprojecten uit te voeren. Ik zou graag willen bijdragen om mijn land en district op een grotere hoogte te brengen. Ik ben trouwens een mensenrechtenactivist en pleit dat elk mens gelijke rechten en kansen heeft ongeacht ras, gender, kleur, seksuele oriëntatie, cultureel-religieuze en of sociaaleconomische achtergrond. Ik doe mijn uiterste best om meer te kunnen betekenen voor de gemeenschap. Ik blijf in elk opzicht de samenleving met veel liefde en respect dienen.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur beschrijven?

De Hindoestaanse cultuur is heel rijk en breed voor mij en volgens mijns inziens biedt het de ruimte voor elk individu, ongeacht zijn of haar (seksuele) geaardheid, socio-economische status of religie, om zichzelf te ontwikkelen en liberaal te zijn. De Hindoestaanse cultuur is prachtig en divers in taal, muziek, klederdracht, voedsel, tradities etc. Mijn voorouders hebben hun cultuur aan ons overgedragen en gekoesterd. Ondanks de moeilijke tijden hebben zij ervoor gezorgd dat de cultuur blijft leven en daar ben ik ben heel erg trots op. Daarom moeten wij er zorg voor dragen om onze roots en hetgeen we hebben meegekregen te koesteren en voort te borduren. 

Wat zijn volgens jou de belangrijkste verschillen tussen de Hindoestaanse cultuur in Suriname en Nederland?

De belangrijkste verschillen, die ik heb opgemerkt, tussen de Hindoestaanse cultuur in Suriname en Nederland ligt bij de denkwijze en durf. In Nederland durft men eerder vragen te stellen als er onduidelijkheden zijn en is men kritischer, terwijl men in Suriname de zaken eerder aanvaard (zonder er altijd vragen over te stellen). Ik kan niet een ieder onder een kam scheren en generaliseren zou in deze niet het beste zijn, maar dit is alvast iets wat mij is opgevallen.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor de Hindoestaanse vrouw?

1. Het “manai ka bolie” syndroom. “Wat zullen mensen toch wel over me zeggen?” Het komt te vaak voor dat men eerder eraan denkt wat de wereld over hem of haar zal denken en zeggen. Het is zeker begrijpelijk dat men zijn of haar reputatie, eer en trots niet wil schaden, maar met zulke denkwijzen leven we in een vrees en komen we niet verder. Want wie bepaalt uiteindelijk wat goed is voor een ander?! Als een ieders opinie meerwaarde heeft en we geen eigen keuzes meer kunnen maken is er duidelijk geen zelfvertrouwen en leiden we iemand anders leven. Elk mens is uniek en heeft een ander doel en destinatie.

2. De ongelijkheid die er in enkele huizen heerst tussen een man en een vrouw. In het huishouden is het bijzonder opmerkelijk dat de rol van de man wat anders is ten opzichte van een vrouw. De vrouwen dienen een heleboel regels na te leven in vergelijking tot de man. Ook is het opmerkelijk dat de vrouw eerder de blaam krijgt als er wat misgaat, bijvoorbeeld “Een vrouw dient zo te leven!”, “Heeft je moeder je niets geleerd?!” of “Zeker ligt het aan haar.” Zowel mannen als vrouwen hebben een opvoedende taak en dienen het werk samen te doen. Anno 2020, dankzij de ontwikkelingen, zie ik het aangehaalde wat minder plaatsvinden, maar het neemt niet met zich weg dat deze denkwijze nog steeds in enkele huizen heerst.

3. Dat vrouwen heel vaak verplicht en soms onderdrukt worden om te trouwen en kinderen te hebben, zodat ze een gelukkig leven kunnen leiden. Huwelijk wordt heel belangrijk geacht binnen de Hindoestaanse samenleving, wat begrijpelijk is, maar niet een ieders doel is “huwelijk” in het leven. Elke vrouw moet de kans en vrijheid hebben om haar keuzes te maken en te bepalen hoe en met wie zij gelukkig zal en kan blijven. Adviezen en beste wensen zijn altijd welkom, maar het uitgangspunt is dat we uiteindelijk ernaar streven om gelukkig te leven en dat moet de persoon in kwestie bepalen.

Dit zijn enkele punten die mij zeker zijn opgevallen. Er zal zeker wel een achterliggende gedachte zijn maar de overdracht en interpretatie liggen ver vandaan.

Als je een ding kon veranderen in de Hindoestaanse gemeenschap, wat zou dat zijn?

Als ik een ding kon veranderen in de Hindoestaanse gemeenschap zou dat de denkwijze over de positie van de vrouw zijn. Ik heb mezelf altijd afgevraagd wat de positie van de Hindoestaanse vrouw is binnen de gemeenschap. Is het alleen in de keuken? Of alleen bij de opvoeding van de kinderen? Of alleen achter de man? Het is namelijk zo dat er op enkele plaatsen nog steeds ongelijkheid en onrechtvaardigheid heerst en dat de vrouw minderwaardig wordt beschouwd en behandeld. Een vrouw zou alle vrijheid moeten hebben om vrije meningsuiting te hebben en of vrije keuzes te maken. Een vrouw zou in deze zelf de keuze moeten maken over wat zij voor haarzelf wil. Het jammere is dat vrouwen worden opgelegd om heel wat zaken te aanvaarden, zonder er vragen over te mogen stellen.

Een man en een vrouw zijn twee kanten van dezelfde cent. Als we de cent willen gebruiken in de maatschappij zullen we aan beide kanten evenveel waarde moeten voegen en het in balans moeten houden. Wij maken een belangrijk deel uit van de gemeenschap en een gemeenschap kan nimmer vooruitgaan zonder ons.

Welk advies heb je voor Hindoestaanse vrouwen die mee lezen?

Voor elk een Hindoestaanse vrouw die dit stukje meeleest zou ik willen zeggen om vastberaden en positief te zijn, maar tegelijkertijd te strijden voor gelijke rechten en kansen. Wees eerlijk en oprecht! Het maakt minder uit welke schoenen je aantrekt in het leven, maar juist om welke stappen je neemt, zodat je verder kan gaan.

Een vrouw is een dochter, een zus, een moeder, een vriendin etc. Zij vertolkt een heleboel rollen en doet het met veel liefde. Vergeet niet dat de wereld niet verder kan als er geen vrouwelijke energie aanwezig is. Mocht het op micro of macroschaal zijn, we hebben onze vrouwen nodig.

Als een jonge dame ben ik super positief ingesteld en sta te allen tijden gereed om een helpende hand toe te reiken naar alle mijn super vrouwen. De keuzes die je vandaag maakt zullen effect hebben op je toekomst. Durf om stappen te ondernemen. Durf om op te staan en te streven naar een betere toekomst. Wees het verschil dat jij in de wereld wenst te zien. Je weet maar nooit wie jij in het leven kunt inspireren. Maakt niet uit in welke situatie je staat, ik kijk naar jou en ik ben trots op jou!

#HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: De missie van ASHA LACHMAN

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben 45 jaar en werk in het dagelijkse leven als Senior HR Businesspartner bij stichting BOOR. Ik ben trotse mamma van Krishna (18) en Lakshmi (14). In 2018 heb ik mijn eigen stichting opgericht, genaamd: Everyday People. Wij helpen alledaagse mensen met ongewone problemen. Van daklozen tot de allerkleinsten.

Waar droomde je van toen je jong was?

Ik droomde van een vrede- en liefdevolle wereld. Een wereld waar er geen ruimte is voor geweld, op wat voor manier dan ook. Niet tegen de mens, niet tegen de dieren en ook niet tegen de natuur. Dit is ook de reden dat ik op mijn zestiende besloot om veganistisch te worden. Gelukkig heb ik dat tot de dag van vandaag vol kunnen houden. En is dit nog steeds een droom van mij.

Wat voor opvoeding heb je gehad?

Ik ben op een hele liefdevolle en wijze manier grootgebracht. Mijn ouders waren er altijd voor ons, maar tegelijkertijd waren ze er ook niet. Ik weet niet anders dan dat ze heel hun leven hard voor ons hebben gewerkt. Ze wilden een gouden toekomst voor ons bouwen en alle moeilijkheden wegnemen waar zij zelf tegenaan liepen. Mijn vader was eigen ondernemer en mijn moeder verzorgde bejaarden. Daarnaast had ze nog 2 banen. Alles om ons alles te kunnen geven. Ik zag ze in de ochtend weggegaan en s’avonds laat weer terugkomen. Maar het eten stond altijd klaar. Ondanks de doordeweekse drukte, was er in het weekend altijd een klein feestje, dan hadden mijn ouders alle tijd voor ons. Samen boodschappen doen, koken, films kijken, uitjes. Een heerlijke, onbezorgde tijd!

Uit wat voor soort familie kom je?

Een hardwerkende, liefdevolle en wijze familie. Mijn opvoeding is het fundament waarop ik mijn bestaan heb gebouwd. Als mijn ouders mij iets verboden om te doen, vertelde ze ook waarom. Ik begreep het toen niet altijd, maar ik kreeg wel uitleg. Naast het materiële, waar ik niets tekort ben gekomen, gaven ze ook aandacht aan het mentale. Ze hebben mij mentaal zo sterk geprobeerd te maken dat ik de klappen van het leven kon incasseren. Er was wederzijds respect en niet alleen: “ik ben je ouder, dus je luistert maar”. Dit neem ik als gouden regel mee in de opvoeding van mijn kinderen: wederzijds respect en ruimte voor elkaars, soms verschillende inzichten: want ik leer ook van mijn kinderen.

Hoe ziet een typische week er voor jou uit?

Lekker druk! Binnen mijn betaalde baan zijn er veel vergaderingen, veel individuele gesprekken en veel denkwerk. Er is bijna geen moment dat ik mijn aandacht kan laten verslappen, je werkt immers met mensen die al je aandacht verdienen.

Voor mijn stichting Everyday People moet ik ook veel meetings bijwonen, ideeën uitwerken, zaken ontwikkelen, berichten beantwoorden, maar ook de handen uit de mouwen steken. Gewoon met je voeten in de klei om je medemens te helpen. Ik verruil etentjes en feestjes vaak om werk te verrichten voor de stichting. Is het niet een gesprek aangaan of achter de laptop zitten dan is het in de weer zijn met spullen, halen en brengen.

Ook komt hier sport bij. Ons gezin draait om voetbal. En voetbal in de ruimste zin van het woord. Love it!

Stichting Everyday People

Hoe zou je Everyday People omschrijven?

Everyday People helpt alledaagse mensen, met ongewone problemen. 

Niemand is als dakloze of eenzame oudere geboren. Daklozen voelen zich dankzij onze inzet weer mens, ouderen voelen zich dankzij onze projecten niet langer eenzaam, maar waardevol. En zo helpen we steeds meer alledaagse mensen met ongewone problemen. Iedereen heeft het weleens moeilijk. Iedereen doet ertoe. Iedereen heeft een bijzonder verhaal. Wij zijn er voor eenieder die het nú moeilijk heeft.

Je had een idee. En toen? Hoe ben je te werk gegaan?

Ik had geen idee, ik had een gevoel en een droom. Ik wilde er zijn voor mijn medemens. Ik ken zelf ook de rake klappen die het leven kan uitdelen en heb ervaren hoe alleen je in het leven kan staan, ondanks een groot netwerk, familie en vrienden. Dit wil ik voor niemand. Ik heb altijd al kleding en speelgoed verzameld voor (wees) kinderen in Ghana. Een paar jaar geleden zag ik een bericht staan dat er een kerstdiner werd georganiseerd voor daklozen. Ik dacht: “Laat ik mezelf hier nuttig maken en gaan helpen in plaats van mezelf weer vol te vreten, en mee te doen aan gesprekken die mij niet interesseren.”

 Zo gezegd, zo gedaan, samen met mijn gezin.

Op die avond ging er een nieuwe wereld open voor mij. Ik kon niet bevatten dat er zoveel mensen op straat slapen, waar ik geen weet van heb. Ik leef in mijn eigen, veilige, beschermde wereld, zonder besef te hebben wat daar buiten nog meer afspeelt. Ik dacht het te weten, maar er was zoveel meer dan ik wist. De gesprekken met de daklozen raakte me diep in mijn ziel. Hun verhalen, hun ogen, hun lach, hun traan, maar vooral de geur die op me afkwam. Hoe kan iemand dagen niet gedoucht hebben of dagen niet gegeten hebben? Precies hier, in onze prachtige Nederland, in mijn geliefde Rotterdam.

Ik heb de avond afgesloten met het besef dat iedereen dakloos kan worden. Ook jij en ik. Het waren mensen zoals ons. Bijzondere mensen, met bijzondere verhalen.

Wat waren de grootste uitdagingen?

Eerlijk gezegd heb ik geen grote uitdagingen gekend. De gunfactor naar mij en Everyday People is groot en dat werkt bemoedigend en fijn. Inmiddels zijn we met een team van 10 vaste professionele, enthousiaste en zeer betrokken vrijwilligers die dagelijks bezig zijn met werkzaamheden voor Everyday People. Dit doen zij naast hun betaalde baan.

Het vrijwilligersbestand voor de uitvoering van de projecten is ongeveer 86. Samen verzetten we een hoop werk!

Waar ben je het meest trots op?

Ik ben ben enorm trots op hoe een jonge stichting als Everyday People zich ontwikkelt heeft tot een volwaardige goede doelen partner in de maatschappij. Ik ben nog trotser op wat wij allemaal hebben kunnen betekenen en zullen blijven betekenen voor onze medemensen. Vele blije gezichten hebben we al gezien, van klein tot groot. Hierbij hoort dankbaarheid en zegens van velen. Het werk wat wij doen is onbetaalbaar. Het gevoel waar je mee naar huis gaat is niet te beschrijven. Echt iets voor een ander betekenen, zonder iets in return te vragen of te willen. Pure liefde die we delen met elkaar. Heel trots ben ik op het kernteam van Everyday People die mij dagelijks ondersteunen. Niet alleen in het daadwerkelijk uitvoeren van de projecten, maar ook in het schrijven van teksten, de sociale media bijhouden, de website steeds updaten, het uitvoeren van projecten en de administratieve taken. Door hun ondersteuning zijn we in staat om nog meer te doen.

Ik ben ook heel trots op dat we vorig jaar in november de eerste editie van het Everyday People magazine hebben uitgebracht. Dit is de eerste glossy geworden in Nederland die voor en door daklozen gemaakt is. We hebben de lancering gehouden in het Sparta stadion in Rotterdam, waar naast BN-ers ook de Nederlandse pers aanwezig was en uiteraard ook de daklozen jongeren die hebben meegewerkt aan het magazine. Het was een warme, noemenswaardige avond geworden. Met een lach en een traan.  De gehele opbrengst van het magazine is gegaan naar het 100+ daklozendiner die wij jaarlijks met kerst organiseren. Via de website kun je nog een digitale of een hard copy versie bestellen. Kijk op www.everydaypeople.nl

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Als een prachtige, kleurrijke, warme en zeer rijke cultuur. We hebben zoveel mooie feestdagen, die ons ook daadwerkelijk levenslessen leert. Het geloven in jezelf. Je geloof en vertrouwen geven aan een ander. We hebben ook een wijze cultuur. Ik denk dat als we ons echt verdiepen in de Hindoestaanse cultuur dat je er alleen maar rijker van wordt. En daar hoef je geen Hindoe voor te zijn of het geloof te belijden. Dit gaat over mens zijn.

Als je één ding kon veranderen in de Hindoestaanse gemeenschap, wat zou dat zijn?

Ik zou graag willen zien dat men elkaar meer gunt en uit het (ver)oordelen stapt. Dit geldt niet alleen in de Hindoestaanse gemeenschap, maar ik ervaar het wel sterk. Gun elkaar gewoon het beste en versterk elkaar waar het kan. Kan het niet, dan is het ook prima. En als iets niet in je straatje past, ga dan niet meteen (ver)oordelen. Probeer de ander te begrijpen. En als je geen begrip kan tonen, laat het dan rusten. Want weet je….we weten het gewoon niet. We weten niet wat er achter de voordeur bij iemand gebeurt, we weten niet wat er in iemand zijn/hoofd omgaat of wat diegene meemaakt. Zolang je niemand pijn doet…leef en laat leven.

Kijk naar jezelf in plaats van naar een ander.

Welk advies heb je voor Hindoestaanse vrouwen die meelezen?

Wees minder afhankelijk. Sta stevig op je beide voeten en wees trots op het feit dat je een vrouw bent. Tot de dag van vandaag worden vrouwen als minder beschouwd, maar dat betekent niet dat we dat daadwerkelijk zijn. Ik zie onszelf juist als het sterke geslacht. Wij vrouwen kunnen dingen die mannen minder goed kunnen, en andersom ook. Niemand staat boven je. Maak je eigen keuzes, ga je eigen dromen achterna. Studeer wat jij zelf wilt studeren. Bouw een stabiel leven voor jezelf op,  waarin je je eigen identiteit opbouwt. Niet de dochter van of de vrouw van, maar wie ben je zelf en waar sta je voor? Dit kan in elke fase van je leven weer anders zijn. Maak dan weer kennis met jezelf. Laat elke tegenslag je weer kracht geven om een betere versie van jezelf te worden. Zonder tegenslag en teleurstelling geen groei.

Als laatste wil ik ons allen meegeven: laten wij als vrouwen elkaar upliften en krachten bundelen. Samen staan we zoveel sterker.

#HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: Het dynamische leven van SADHANA RAGHOEBARSING

Achtergrond

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben Sadhana Raghoebarsing (35), partner en moeder van respectievelijk 2 hele gezellige en slimme mannen en dochter van een encyclopedie van een vader en een moeder met een hart groter dan het leven zelf.

Waar ben je geboren en waar woon je nu?

Ik ben geboren in het rustige gemoedelijke Purmerend, ben opgegroeid tegen een volksbuurt aan te Kasabaholo in Paramaribo en heb gestudeerd in één van de mooiste steden in de wereld: Amsterdam. Nu wonen we weer in Suriname.

Wat zijn je hobby’s?

Mijn hobby’s zijn, na de geboorte van onze zoon, terug naar een gezonde leefstijl op na houden inclusief sporten en lezen over spiritualiteit, psychologie en Donald Ducks. De meeste tijd gaat nu met genoegen naar ons gezin en mijn ouders met als hoogtepunt spelen met onze zoon.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom, zowel van moeders als vaders kant uit een kleine (vanuit mijn grootouders bekeken, want daarvoor waren de gezinnen veel groter), ondernemende, hardwerkende, lieve, sterke, slimme, progressieve en moderne familie.

Mijn vader heeft vorig jaar een boek uitgebracht, ‘Uit de Klei van Saramacca’ van K.R. Sing. In dit boek wordt het progressieve karakter van mijn adjie goed beschreven. Ik denk zelf dat alle kleindochters van mijn adja en adjie het beschreven karakter van mijn adjie in grote mate hebben overgenomen. Het boek is overigens een aanrader vanuit verschillende optieken en zeker ook vanwege het belang van een progressieve houding van een Hindoestaanse vrouw.

Daarnaast was mijn nani al vroeg een alleenstaande moeder van 3 kinderen die opeens nog voor de onafhankelijkheid van Suriname naar Nederland vertrok voor een beter bestaan. Dat heeft behoorlijk wat moed van haar gevergd en als oudste in de familie was zij dominant. Ook van haar sterke persoonlijkheid zie ik karaktertrekken in mezelf terug. 

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Vrij, vrolijk, onbeperkt en onbevangen.

Ik ben namelijk opgevoed met zowel westerse als oosterse normen en waarden wat mijns inziens een meerwaarde heeft gehad voor de diverse persoon die ik ben geworden.

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Van de 168 uur per week ziet de indeling er globaal een beetje als volgt uit in uren uitgedrukt:

Deze weekindeling is ook voor mij een leuke spiegel, want voor de geboorte van onze zoon speelde ik het klaar om op een dag te werken, sporten, naar de kerk te gaan, service werk te doen en colleges te verzorgen. En deed daarnaast af en toe ook mee aan culturele dans, film of documentaire projecten. Ik was op een andere manier een veelbewogen persoon die een uitgebreid verenigingsleven had en ben nog steeds heel sociaal.

Na enkele gebeurtenissen zoals overlijden en ziekte in de familie werd ik toch geconfronteerd met hoe fragiel het leven is. De geboorte van onze zoon heeft mij toen ook echt doen besluiten dat ik nu meer tijd wil besteden met naasten en dierbaren en het andersoortige diverse leven dat ik had op een lager pitje heb gezet. Ik ben ook veel meer bezig met zelfreflectie. De diversiteit is nu meer terug te vinden in diepgang van de bewust gekozen onderdelen waar ik mijn tijd aan geef.

Career

Wat heb je gestudeerd en waar?

Ik heb aan de Vrije Universiteit de Masterstudie ‘Culture Organization and Management’ met als domein ‘Cultural Change and Intervention strategies’ in 2010 afgerond en in 2007 rondde ik aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname de Bachelor studie Internationale Economie af.

Waarom heb je voor deze studie gekozen?

Ik koos voor mijn Bachelor studie Economie, omdat mijn vader, die ik tot nu toe altijd heb bewonderd vanwege hoeveel hij weet, Economie heeft gestudeerd. Toen ik op mijn 17e na de Algemene Middelbare School de keus maakte voor wat ik ging studeren was mijn vader lang consultant geweest en dat wilde ik dus ook. Ik ging in 2007/2008 naar Nederland om daar mijn studie Internationale Economie te vervolgen en na het eerste blok werd ik erg ongelukkig, omdat het niet was wat ik wilde. Ik besefte dat ik toch meer met mensen en organisaties wilde doen en mij niet alleen wilde richten op moeilijke technische berekeningen en statistieken. Met behulp van studieloopbaanbegeleiding kwam ik dus terecht bij een Masterstudie van de Faculteit Sociale Wetenschappen en heb daar echt mijn plek gevonden. Überhaupt was die opleiding opgezet om daarna als consultant te kunnen werken.

Wat heb je tot nu toe gedaan op carrière gebied?

Ik heb dus 7 jaar in de consultancy gewerkt en een hele leuke tijd gehad. Ik zou het elke afgestudeerde willen aanraden om voor een periode van gemiddeld 3 jaar in de consultancy te gaan werken. De vaardigheden die je er leert zijn voor je leven lang. Ik was als een vis in het water toen ik, op het hoogtepunt, besloot dat ik voordat ik verder groeide ‘de andere kant van de tafel’ ook wilde zien. Dus ik wilde nu eens in de operatie van een bedrijf zitten en het allemaal werkelijk zien werken. Ik ben nu bij Staatsolie als Change Management Lead en heb het erg naar mijn zin. Ik heb hiervoor nog een jaar bij Kersten en een jaar bij Parbo (Heineken) gezeten.

Kun je meer vertellen over jouw functie bij Staatsolie?

Staatsolie is een enorm bedrijf met heel veel dynamiek. Ik heb er 10 jaar geleden mijn Masteronderzoek gedaan en had niet gedacht dat ik er ooit weer zou werken, maar het is een goede keus geweest. Ik fungeer in verschillende projecten dus als de Change specialist en het is in elk project weer anders. Van heel erg operationeel naar erg high level en conceptueel. Dat betekent dat mijn rol aan de ene kant het bijhouden van changelogs is, dus alle kleine veranderingen traceren en vastleggen om daarna na te gaan hoe elke verandering het beste gefaciliteerd, begeleid en ingebed kan worden. Aan de andere kant kan mijn rol zijn dat ik een veranderplan en strategie (mee)bepaal voor een project en het heel secuur monitor. Alles daartussen komt natuurlijk ook aan bod waaronder het uitwerken van communicatieplannen, Helpdesks en FQA’s. Er zijn bij Staatsolie hele ervaren professionals, maar ook veel van mijn leeftijd en dat maakt het samenwerken erg waardevol.

In 2018 heb je een video gemaakt gericht op de positie van de Hindoestaanse vrouw anno 2018. Waarom heb je dit gedaan? En hoe werd deze video ontvangen?

In 2018 werd ik gevraagd om mee te doen aan een documentaire over de ‘Hindoestaanse vrouw anno 2018’. Ik had zo mijn twijfels, omdat ik mezelf niet als doorsnee klassieke Hindoestaanse vrouw bestempel… wat dat ook mag zijn hè… Veel later kwam ik erachter dat het niet voor elke Hindoestaanse vrouw normaal is om de keuzes te maken die ik in vrijheid kon maken. Ik kom uit een familie met een goede naam, mijn vader is Katholiek en mijn moeder Hindoe, heb een Hollandse partner, ik ben niet getrouwd … en we zijn dolgelukkig allemaal! Toen ik dit vertelde aan de regisseur van de documentaire zei hij ‘maar dat is precies wat we erbij moeten hebben!’

Ik leverde dus mijn bijdrage en de documentaire is erg goed ontvangen. In die periode was ik net aangenomen bij Parbo en de directeur vertelde dat toen was besloten mij aan te nemen het filmpje tijdens een Board meeting is afgedraaid vanwege hoe trots ze waren op de ‘pit’ die erin zat.

Zo heb ik ook meegedaan aan de film ‘Het geheim  van Mariënberg’ uitgebracht door regisseur R. Abdoelrahman in 2013. Toen me werd gevraagd om aan de film mee te doen (de opnames waren een jaar tevoren gestart) was ik net begonnen met werken en vroeg me af of het wel te combineren was, want ik moest mijn sporen nog verdienen in mijn professionele carrière en dit zou een project erbij zijn.

Daarnaast heb ik persoonlijk weinig met geschiedenis zoals ik dat op school heb geleerd. Ik besloot toch mee te doen, omdat ik in die tijd een groot verzamelaar was van nieuwe en spannende ervaringen. Door deze film ging een hele wereld voor me open. Ik leerde de geschiedenis, uit de scripts, op een hele nieuwe manier en ik leerde de geschiedenis zelfs ervaren… Ook deze film is een aanrader als we het  zouden willen hebben over de positie van een vrouw in het Hindoeïsme.

Je hebt meegedaan aan een schoonheidswedstrijd in Suriname. Waarom heb je hieraan meegedaan en wat heb je van deze periode geleerd?

Ik was in 2006 mijn Bachelor studie aan het afronden en moest alleen nog mijn scriptie schrijven dus had wat ruimte behalve dat ik ook Kathak danste vanaf ik 6 jaar was, ik sportte en had altijd wel een druk leven met vrienden. Toen werd voor het eerst de Miss India Suriname verkiezing in Suriname georganiseerd en Fareisa Joemmanbaks won. Ik was zo ontzettend onder de indruk van haar. Ik ben nog steeds een fan hoor. Dat deed me op het snijvlak belanden, zou ik een fan blijven of ook een keer meedoen? En op een dag reed ik langs Sari Nagar en zag Fareisa haar prachtige foto prijken op het etalageraam. Ik stopte meteen en vroeg naar een inschrijfformulier. Thuis aangekomen, was iedereen het oneens met me. Echt iedereen… familie, vrienden, kennissen. Mijn vader was toen geen onbekende in de regering en het grootste argument was dat het om die reden toch niet kan dat ik dan mee deed. Anderen vonden het wulps, slecht voor mijn imago, goedkoop en moest ik meedoen om mooi te zijn?

Ik had een ander idee. Ik vond het een enorme explosie van durven vrouw te zijn en voor zoveel mensen je punt te kunnen maken zowel intellectueel als met je uitstraling. Er was wel iemand die achter mij stond… en dat was mijn vader. Die had gezegd ‘als je het leuk vindt en je wilt meedoen, doe mee, ik breng je wel naar de lessen’. Kort daarna was mijn moeder mijn grootste fan en langzaam ging de rest ook mee. Ik heb meegedaan. Ik kwam op de 2e plaats en mocht met een beurs naar India voor een opleiding naar keuze. Ik koos voor de training ‘Training on Entrepreneurship & Promotion of Income Generation Activities’ aan het ‘National Institute for Entrepreneurship and Small Business Development (NIESBUD) Noida, India’. Toen ik na ruim 2 maanden terugging naar Suriname, was bijna iedereen die het niet eens was met mijn deelname aan Miss India overstag en vonden zij het wel een goed besluit, want ik had een mooi verslagje over India gedaan.

Net als consultant zijn, wil ik iedereen die een keer wil meedoen aan zo een schoonheidswedstrijd dit van harte aanraden. De vaardigheden die je er leert, zijn voor het leven en ik moet er wel snel bij zeggen dat de organisatie SurIndia Glamour toen een ongelooflijk professionele organisatie is geweest. Zo een organisatie heb ik internationaal niet vaak meer gezien.

Eigenlijk is de levenshouding die ik wil uitleggen groter dan consultancy en een Missverkiezing. Het is dat ik weet dat de dingen die ik met mijn hele hart wilde doen in mijn leven de beste dingen zijn geweest en de mooiste ervaringen hebben opgeleverd die immens waardevol zijn voor de rest van mijn leven.  

Hoe blijf jij doorzetten als het moeilijk wordt?

Ik ben een mensen-mensje, dus als iets uitdagend wordt voor me bespreek ik dat al gauw met mijn partner, mijn ouders, tantes of goede vrienden. Als het om mensen gaat, spreek ik me graag uit en praat ik dingen uit met de persoon zelf. Als een uitdaging meer met het zakelijke (mogelijk gecombineerd met het persoonlijke) te maken heeft, zoals een paar keer dat ik geen uitweg wist met grote projecten omdat de kosten omhoog liepen en de deadlines in gevaar kwamen, of een paar jaar geleden dat ik mijn draai in het werk niet kon vinden, kan ik flink doorzetten. Ik lijd er absoluut onder en raak ook wel in de put, maar heb een sterk innerlijk dat weet dat het altijd goed komt. Ik praat er dan vaak met anderen over, vorm een visie van hoe ik het ga aanpakken en richt me dan met discipline me erop. Het is vrijwel altijd goed gekomen. Ik aanvaard uitdaging en ga door met de focus waarvan ik denk dat die het beste is. Bij de pakken neerzitten, is niets voor mij.

Wat kunnen wij de komende 5 jaar van jou verwachten?

Ik wil mij nu vooral richten op mijn ‘inner circle’. Ik wil mijn aandacht dus geven aan mezelf, mijn dierbaren en de kleine waardevolle dingen in het leven. Ik merk dat ik daar erg gelukkig van word. Dus in de komende 5 jaar verwacht ik dat ik een goede moeder, partner, dochter, nicht en vriendin ben voor mijn dierbaren. Daarnaast heb ik een ontzettend leuke baan bij Staatsolie die ik heel graag goed vorm zou willen geven. Daar ga ik me ook zeker voor inzetten.

En als er leuke ‘ad hoc’ sociaal maatschappelijke vragen op mijn pad komen, zal ik daar zeker mijn bijdrage aan leveren, maar ik zal voorlopig geen langdurige verbintenissen aangaan met verenigingen of andere nevenactiviteiten. Dit betekent niet dat ik de geweldige verenigingen waar ik uit kom niet blijf ondersteunen. Dus ik draag Quota Suriname en de Vereniging van Economisten, waar ik wel nog gewoon lid van ben, altijd een warm hart toe en ‘empower’ al het werk van FHR School of Business en Anton de Kom Universiteit.

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur is machtig, rijk, divers, mooi en ‘incredible’. Het is een wereld van ongelooflijk veel wijsheid. En hiermee bedoel ik dan de cultuur met als achtergrond de Hindoeïstische levenswijze.

Wat zijn volgens jou de belangrijkste verschillen tussen de Hindoestaanse cultuur in Suriname en Nederland?

Ik denk dat de Hindoestaanse cultuur in Suriname een op zich staand fenomeen is geworden. We hebben een eigen soort masala, onze eigen roti en geven op een uniforme manier betekenis aan zaken. In Nederland ervaar ik dat de Hindoestaanse cultuur een mengelmoes is van Indiaas en Surinaams Hindoestaans. Geen van beiden verkeerd hoor. Ik ervaar wel dat de Surinaams Hindoestaanse cultuur wat ouder is dan de Nederlands Surinaams Indiase Hindoestaanse cultuur.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Ik zou het niet zozeer over taboes willen hebben in de Hindoestaanse cultuur, maar over de betekenisgeving aan de Hindoeïstische levenswijze waardoor er vormen van belemmering in de positie en behandeling van de vrouw ervaren worden. Vrouwen zijn in het Hindoeïsme ontzettend belangrijk en de interpretatie is soms, denk ik, anders geweest dan het werkelijk had moeten zijn. Ik zou heel graag zien dat Pandits en geestelijken de Heilige geschriften uitgebreider en actiever uitlegden. Ik zou het prachtig vinden als ze daarbij het evenwicht tussen man en vrouw en de redenen waarom sommige uitingsvormen voor vrouwen op onderdrukking lijken meer aandacht gaven. Ik denk het weliswaar niet, nee ik weet het bijna zeker, dat het Hindoeïsme en de Hindoestaanse cultuur vanuit haar oorsprong nooit bedoeld heeft om vrouwen in een mindere positie te zetten.

Het is jammer dat bedoelde interpretatie van het Hindoeïsme soms als benauwend ervaren wordt (zo van dit mag niet en dat mag niet en dit moet en dat moet). Kijk ook echt naar de film ‘Het geheim van Mariënberg’ om te zien hoe onze voorouders in de contractarbeiderstijd over vrouwen dachten.

Wat is nu actueel binnen de Hindoestaanse gemeenschap in Suriname?

Ik heb zelf een hele gemengde familie en vriendenkring dus om echt een uitspraak te doen over een actualiteit binnen de Hindoestaanse gemeenschap is moeilijk. Natuurlijk speelt nu in Suriname wel de COVID-19 situatie met als één van de aandachtspunten de repatriëring vanuit onder andere Nederland en ook nog de verkiezingen die eraan zitten te komen.

Dit zijn de onderwerpen die door iedereen, ook de OHM damesgroep waar ik in zit, dagelijks besproken worden. De verkiezingen en een beter bestaan voeren daarin de boventoon.

Welk advies heb je voor Hindoestaanse vrouwen die mee lezen?

Er zijn een heleboel vrouwen die je zijn voorgegaan in het volgen van hun hart en correct blijven. Doe altijd wat je hart je zegt en sta er ook achter. Blijf tegelijkertijd beleefd naar anderen. Niet iedereen zal je keuzes begrijpen, maar heb ook begrip en respect voor anderen hun visie. Dat verschilt soms en niet iedereen is in staat je altijd te ondersteunen. Ook dat is belangrijk als test voor jou hoe je ermee om te gaan. Soms moet je vechten en wordt het minder beleefd dan je had gehoopt, maar je voelt met je hart wanneer dat toch nodig is en jouw roeping is.

Probeer altijd vanuit een perspectief van begrip naar anderen te luisteren. Ook andere mensen komen ergens vandaan, soms zijn het zelfs je ouders, maar heb respect voor hun zienswijze ook al verschilt dat. Ze hebben het ook zo geleerd en handelen omdat ze een bepaalde zekerheid willen hebben en zaken veilig willen stellen voor zichzelf. Dat is niet verkeerd. Alles wat ze geleerd hebben is hun succesformule in het leven. Het is moeilijk om af te wijken daarvan. Het is aan jou om dan manieren te vinden om ze te overtuigen. 

Het allerbelangrijkste is volg je hart en zorg ervoor dat je altijd wat mensen om je heen hebt met wie je kan praten en die jou helpen met advies en soms alleen omdat wanneer je praat het oplucht of je gedachten helpt ordenen. Trouwens, hulp inroepen van een psychiater, psycholoog, therapeut of coach is altijd een goed idee, wanneer het allemaal wat rommelig in je hoofd wordt. Ik was nog een kind toen ik heel bang was alleen in het donker en toen heb ik een kinderpsycholoog bezocht en dat heeft enorm geholpen. Ook later in mijn leven in uitdagende periodes of als ik in een dip raakte heb ik nooit geschroomd professionele psychologische hulp in te roepen, want ook ik met mijn sterke persoonlijkheid heb weleens gedacht ‘is dit het?’. Maar de psychiater of psycholoog hebben het altijd weer klaargespeeld om mij te helpen om mijn gedachten en emoties te ordenen en te reguleren. 

#HÏVAN





Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer.

#HÏVAN: Volkskrant columnist SHEILA SITALSING

Je kent journalist Sheila Sitalsing misschien als de Volkskrant columnist met de scherpe pen. Haar werk werd in 2013 bekroond met een Heldringprijs: een prijs voor de beste columnist van Nederland. Sheila verscheen meerdere malen op televisie voor o.a. het programma Buitenhof. In 2016 verscheen de door haar geschreven biografie genaamd ‘Mark. Portret van een premier’.

Lees onderstaand interview met Sheila Sitalsing


Wie is Sheila Sitalsing?

Van alles: moeder van twee dochters, vrouw van mijn man, journalist, schrijver, geboren in Suriname, gewoond op Zorg en Hoop, net als zoveel landgenoten als jong meisje vertrokken met de onafhankelijkheid.

Waar ging je vervolgens naartoe?

Naar Curacao; daar heb ik een groot deel van mijn school gedaan. En Papiamento geleerd wat soms super handig is ;-).

Daarna halverwege de jaren tachtig naar Nederland vertrokken om te studeren. Ik ben aan de Erasmus in Rotterdam afgestudeerd in economie van ontwikkelingslanden. Ik was geloof ik van plan om reddingsplannen te maken voor arme landen, maar daar is het nooit van gekomen en dat is misschien maar goed ook, zowel voor de arme landen als voor mij.

Je hebt economie gestudeerd maar bent uiteindelijk in de journalistiek terecht gekomen. Hoe is dit gegaan?

Ik woonde in een studentenflat vol Surinaamse studenten in Delft. We hadden legendarische feestjes, en iedereen was bezig met al dan niet ‘terug gaan’, maar aan ‘terug gaan’ moest ik voorlopig niet denken. Ik was de wereld nog aan het ontdekken.

Ik zag na mijn afstuderen een advertentie voor leerlingsjournalisten van niet-Westerse afkomst en schrijven deed ik mijn hele leven al, de schoolkrant heb ik mijn hele middelbare schooltijd volgeschreven, dus ik solliciteerde.

Dat was het begin van een lange tocht door de journalistiek.

Wat heb je tot nu toe gedaan op carrière gebied?

Ik heb voor het Rotterdams Dagblad geschreven over de stad en over de Rotterdamse Haven en over de regio. Daarna heb ik jarenlang voor het weekblad Elsevier over geld en banken & beurzen geschreven, en over internationale economie.

Ook nog twee maanden door Amerika mogen reizen met een groep Europeanen met een leadership-programma van het German Marshall Fund; daar leer je de VS wel écht van kennen: logeren bij een gezin in Savannah, en op een boerderij in North Dakota, en mee met de politie van Minnesota.

Vervolgens ben ik voor Elsevier correspondent Europese Unie in Brussel geworden. Dat was een gouden tijd: op de eerste rang bij de wereldpolitiek, alle wereldleiders kwamen langs, nog nooit zoveel geleerd over hoe geopolitiek achter de schermen werkt als daar.

Mijn man werkte in die tijd in Londen voor een bank, dus we reisden veel op en neer, en na een paar jaar altijd je spullen in het verkeerde land vergeten, waren we dat zat.

Na een paar jaar Brussel ben ik in Amsterdam voor de Volkskrant gaan werken. Daar schreef ik over internationale economie en werd ik chef van de economieredactie. En kreeg ik een kind!

Vervolgens een paar jaar politiek redacteur geweest in Den Haag; rondgerend met mijn tweede kind in de buik, werden we ’s avonds laat opgetrommeld omdat ‘we’ ABN Amro gingen kopen – het was middenin de financiele crisis van 2008.

En toen was het op. Ik wilde niets doen. Ik nam ontslag.

Wat heb je na het indienen van je ontslag gedaan?

We zijn met een baby en een kleuter terug naar Suriname gegaan. Officieel voor een sabbatical, maar na twee maanden was ik weer gaan werken. Voor een hulporganisatie, voor een kindermuseum, voor Starnieuws. En voor de Volkskrant, dat verhalen wilde over Desi Bouterse, want de Nederlandse pers is geobsedeerd door Desi Bouterse.

Na anderhalf jaar belde de hoofdredacteur van de Volkskrant, of ik columns wilde gaan schrijven voor pagina twee. Dat wilde ik, en na twee jaar zegden we Suriname vaarwel. Het was er mooi, we hebben er een geweldige tijd gehad, het is een paradijs voor kleine kinderen, en ik heb na terugkeer lang heimwee gehad, maar het was er óók: klein, saai, beperkt, dorps.

Dat is nu negen jaar geleden, en ik schrijf nog steeds drie keer week columns voor pagina 2 van de Volkskrant. In de marge van het nieuws becommentarieer ik daar het nieuws. Meestal over politiek of economie, omdat ik daar het meeste van weet.

Wat betekent jouw werk als columnist voor jou?

Het bevredigendst is het als ik daar de blik van de lezer kan vormen, als ik hem kan meenemen en kan zeggen: kijk, zo heb je er vast nog niet tegenaan gekeken. Dat geeft veel voldoening.

Ik schrijf ook veel andere dingen naast mijn columns. Zo heb ik laatst voor het eerst voor theater geschreven: een fictief gesprek in de hemel tussen Henck Arron, Jagernath Lachmon en Jopie Pengel over de Surinaamse onafhankelijkheid. Dat is opgevoerd bij de Grote Surinametentoontstelling in de Nieuwe Kerk in Amsterdam met geweldige acteurs: echt enorm leuk.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Met Suriname heb ik veel, met de hindoestaanse cultuur heb ik beschamend weinig. Ik ben met een creoolse man getrouwd; hij klaagt dat hij helaas een neppe aan de haak heeft geslagen: geen zelfgedraaide roti, niks.

Al kan ik een kilo jalebi achterelkaar eten en houd ik wel van Bollywood, maar ja wie houdt daar nou níet van??

En al erger ik me verschrikkelijk wanneer ‘de Surinaamse cultuur’ gelijkgesteld wordt aan de creoolse, of daardoor gedomineerd wordt. Niet alleen in Holland, waar je het de mensen niet kwalijk kan nemen want ze weten precies niks over Suriname, maar ook in Suriname, waar je nu in de aanloop naar de verkiezingen weer allerlei racistische shit over ‘gladharigen’ kan horen en lezen. (Daarom erger ik me ook behoorlijk aan die cliché-onzin over de harmonie in Su: Surinamers zijn uitstekend geschoold in racistische bagger).

Verschillende nieuwsartikelen geven aan dat Hindoestaanse vrouwen in Nederland koplopers zijn op het gebied van zelfmoordpogingen. Hoe denk je dat wij elkaar kunnen helpen?

De zelfmoorden zijn verschrikkelijk. Ik kan me nog van vroeger in Suriname herinneren dat het er een soort van bij hoorde, dreigen met: ‘Ik ga gramoxone drinken.’

Deze meisjes gaan gebukt onder een verstikkende patriarchale structuur, in combinatie met enorme prestatiedruk, die je wel meer ziet bij migrantengemeenschappen: de emancipatie komt daar wel vaker later dan in het moederland. Heel, heel erg tragisch. Schoppen tegen de mannen, de vaders, de broers, de echtgenoten, hun macht uitdagen, ze uitlachen, ze totaal negeren, tegen ze strijden met alles wat je in je hebt, dát is wat alle vrijgevochten en succesvolle hindoestaanse tantes en nichten en vriendinnen die ik ken doen. En dat is wat we kunnen doen voor die meisjes en vrouwen.

Dat is ook mijn levensmotto: vecht met alles wat je hebt voor alles wat belangrijk is, en laat alles wat niet belangrijk is lekker gaan.

#HÏVAN

Santoecha review: Never have I ever VS. Family Karma

Op zoek naar jezelf op televisie

Ik ben gezegend met een jeugd waarin Noraly Beyer en Aldith Hunkar nieuwslezeressen waren. Toch ben ik al heel mijn leven op zoek naar vrouwen zoals ik op tv. Ik ben een van die vrouwen die direct boos haar vuist in de lucht steekt en begint te roepen dat mensen zoals ons nooit in de media te zien zijn. Misschien dat ik daarom journalistiek ben gaan studeren, haha.

Ons neem ik eigenlijk best wel ruim. Dat zijn de niet-Priyanka Chopra’s, mensen uit West-Indië, Surinaams-Hindostaanse vrouwen of gewoon Indiase vrouwen die qua uiterlijk en karakter op ons lijken. Als ik naar de supermarkt loop, springen er geen 25 man achter een lantaarnpaal vandaan met wie ik spontaan begin te dansen.

Kortgeleden zag ik twee trailers voorbijkomen. Family Karma is de eerste reality-tv serie met een gehele cast bestaande uit Indiërs. Never have I ever is een dramedy (drama en comedy) geproduceerd door Mindy Kaling. Deze show heeft raakvlakken met haar eigen jeugd. Voor mij draait het om het feit dat 18 jaar na het uitkomen van de film: Bend it like Beckham, er eindelijk weer mensen op tv zijn die op mij lijken.

De trailer van Never have I ever had na de eerste paar seconden gelijk mijn aandacht te pakken. De hoofdrolspeelster Devi Vishwakumar, (gespeeld door de nieuwkomer: Maitreyi Ramakrishnan) is namelijk een frisse verschijning. Niet het stereotype Bollywoodprinses maar eerder the girl next door. Een alledaags meisje dat aan het puberen is zoals jij en ik toen we nog tieners waren. De weg die je aflegt naar de volwassenheid toe is soms al lastig genoeg. Laat staan dat je ook nog eens eerste generatie Indiaas bent, waardoor je soms het gevoel hebt dat je tussen twee culturen moet kiezen. Daarbovenop verloor ze vorig schooljaar ook nog eens haar vader. Haar verdriet probeert ze te onderdrukken en daarvoor stort ze zich volledig op het upgraden van haar nerdy imago.

Persoonlijk denk ik dat velen zich in deze serie zullen herkennen. Niet enkel desi meisjes maar iedereen met een bi-culturele achtergrond. Want laten we eerlijk wezen: ieder van ons kent van die ‘aunties’ die alleen maar roddelen en velen van ons worden hard gepusht door de ouders om het beste van jezelf naar boven te halen. Ook hebben de meesten van ons een perfecte nicht. Zo eentje die je ouders eigenlijk als dochter wilden hebben, omdat ze overal in uitblinkt. En jij zou haar het liefst een mep willen verkopen. De show spreekt hierdoor een breed publiek aan, maar als je Indiase roots hebt is het net iets leuker doordat je soms in vergelijkbare situaties hebt gestaan (zoals geen sari aan willen trekken omdat het niet lekker zit).

Je kan merken dat de serie bijtijds is. Zo maken de personages geen probleem van queer zijn. Men reageert erop zoals het hoort: iedereen vindt het prima en er wordt geen drama van gemaakt. Wat direct opvalt is dat de cast zeer gemengd van afkomst is, vandaar ook dat bijna iedereen in een interraciale relatie zit. Een van de personages is zelfs afro-Latina, een groep die niet vaak zichtbaar is in de media.

Maar even terug naar de titel van deze recensie en daarbij de vraag of Devi ons vertegenwoordigt. Nee, ik vind van niet. Devi is ons niet. Maar wat is ze wel: een superheldin zonder cape. Een meisje met Indiase roots dat veel lef heeft. Wie stapt er anders op de knapste jongen af om te vragen of hij haar wilt ontmaagden. Ik zou dat niet gedurfd hebben. Nu nog steeds niet, denk ik. Deze show is 15 jaar te laat uitgebracht. Dit had ik namelijk moeten zien toen ik een jaar of 15 was, zodat ik kon inzien dat de gevoelens die ik ervoer normaal waren en dat ik niet vreemd was. Misschien had ik dan ook de belangrijkste les uit deze film eerder geleerd: jongens houden ook van nerdy meisjes.

Hoewel ik laaiend enthousiast was toen ik de trailer van Never have I ever zag, was ik dat niet bepaald toen ik de voorstukjes van Family Karma voorbij zag flitsen. Helaas was ik al bekend met een ander programma van producer Bravo TV: Shahs of sunset. Dat gaat over jonge Iraniërs die voornamelijk in de vastgoed werken. De manier waarop Iraniërs worden geportretteerd heeft kwaadbloed gezet in de Iraanse gemeenschap in de VS. Het zet het oude stereotype neer dat de voormalige bewoners uit Perzië oppervlakkig en op geld belust zijn. Ik hield mijn hart dan ook vast toen ik hoorde dat Bravo TV een programma over desi’s wilde maken. Ik twijfelde even of ik het programma zou bekijken, tot ik erachter kwam dat een lid van de cast half Guyanees is. Hoe vaak zie je nu iemand uit Guyana op tv?

Family Karma gaat over een aantal Indiase families die zich in de jaren ’90 in de VS hebben gevestigd. Als je terechtkomt in een land waar je niet bekend bent met de gewoontes, ga je op zoek naar mensen waarmee je jouw gewoontes deelt. Ook deze Indiërs hebben dat gedaan in Miami. Heel leuk allemaal, maar is dit genoeg om er een realitysoap over te maken? Nee. In principe zou dit iedere vriendenkring kunnen zijn. Met een vriendengroep die zo saai is dat je beter naar een groeiend grassprietje kan kijken, ga je geen kijkcijfer hit creëren.  Daarom pas je als producer typecasting toe. Door middel van typecasten (markante types voor de rollen aannemen) proberen ze een realiteit te kneden.

Waar ik op doel: een van de castmembers is uit de kast gekomen. Het is heel mooi om te zien dat zijn ouders daar open voor staan en dat hij zichzelf kan zijn. Echter heb je geen gaydar of een getraind oog nodig om op te merken dat hij zeker niet de enige queer person in deze serie is. Vandaar dat ik wist dat het getypecast is. Er zitten op z’n minst drie mensen in die queer zijn. Deze personen gaan door het leven als hetero omdat ze niet uit de kast durven te komen. Dit zegt ook indirect wat over de gemeenschap: niet iedereen is al zo ver om mensen die ‘anders’ zijn te accepteren.

Het is een beetje jammer dat Bravo TV niet de moeite heeft genomen om een ander beeld van Indiërs te schetsen dan dat we al kennen. Zo werken de meeste mensen uit de cast in de IT. Mensen met kapotte laptops hebben meer dan eens gevraagd of ik ze kon repareren. Niet omdat ik een IT specialist ben of er zo uitzie. Nee, enkel omdat mijn roots in India liggen. Door telkens dezelfde types op te laten draven op tv, zullen mensen van mij blijven denken dat ik een computerspecialiste ben. De stereotypes zijn overigens ook doorgevoerd in de storyline. Je verloving staat op het spel omdat de schoonfamilies ruzie met elkaar hebben. Hhmmm, waar heb ik dit eerder gezien? Oh ja, nu weet ik het weer: letterlijk in iedere Bollywoodfilm ooit geproduceerd. Komen we eens op tv, neemt niemand de moeite om onze gemeenschap eens goed onder de loep te nemen. Daarvoor in de plaats gieten ze een dynamische gemeenschap in een kant en klaar tv-format.

Persoonlijk vind ik dat je de cast weinig kunt verwijten. Je ziet hoe goed ze hun best doen om de show entertainend te houden. Soms doen ze daarvoor iets teveel hun best. Dat maakt het soms een beetje tenenkrommend. Ik begrijp de castleden hierin volkomen. Komt je gemeenschap eens een keer op tv, dan wil je laten zien dat je cool bent en dat we niet allemaal een soort ‘Rajesh Ramayan Koothrappali’ uit The Big Bang Theory zijn. Ik zou zelf nog verder gegaan zijn en veranderd zijn in het ‘Cash me outside how bout that’-meisje. Of nog erger: ik zou mezelf transformeren in Snooki uit The Jersey Shore. Alles voor hoge kijkcijfers en een tweede seizoen.

Even terug naar de vraag of ik mezelf heb teruggezien in Family Karma. Als ik het vergelijk met Never have I ever, dan heb ik mezelf inderdaad teruggezien. Als je puur kijkt naar de kern van Family Karma dan gaat het over een groep dertigers die over het algemeen goed met elkaar overweg kunnen. Hier en daar wat drama, maar dat heb je in iedere vriendenkring. De serie is trouwens zeker een aanrader als je wilt weten hoe je overkomt op anderen en als je verliefd bent op je beste vriend.

We zijn niet het stereotype computernerd, maar we zijn vast wel het stereotype van iets anders.  Als we heel eerlijk tegenover onszelf zijn, dan weten we eigenlijk niet waarmee we bezig zijn. Op de achtergrond horen we de samenleving, maar vooral onze ouders, zeuren, dat we serieuzer moeten zijn. We worden ouder en ook onze biologische klokken tikken door. Zou Santoecha daarom ook een Anisha kunnen zijn? Ja eigenlijk wel.


Geschreven door Santoecha Rangai

@noshameinmyscargame

Head image found on @family.karma and @neverhaveiever on Instagram

Bevrijdingsdag 2020: mentale lockdown

Head image by @getzenteemental on Instagram

Trouwen met wie je wilt: man of vrouw, überhaupt zelf bepalen of je WILT trouwen, eruit zien hoe je wilt en je MOOI voelen, Hindoe/Moslim/Atheïst zijn of niet eens weten waar je in gelooft, werken als hotelmanager/designer of toch als kunstenaar, cultuur snuiven in Rome of jet skiën in Thailand, stemmen op wie je wilt, je afwijkende mening mogen uiten, zelf beslissingen nemen zonder dat iedereen erachter staat en grenzen verkennen. Helaas is dit niet voor iedereen vanzelfsprekend.

Vandaag, op dinsdag 5 mei 2020, staan wij in Nederland stil bij de waarde van vrijheid en mensenrechten. Stil staan bij vrijheid doen wij dit jaar in een lock-down situatie wat betekent dat bijna alles op slot is en autoriteiten ons verplichten om zoveel mogelijk thuis te blijven. Alhoewel “op slot gaan” al snel wordt geassocieerd met het verliezen van vrijheid zijn er vrouwen waarvan de fysieke vrijheid niet wordt beperkt voor een bepaalde periode maar waar er dagelijks sprake is van vrijheidsbeperking op andere vlakken. Omdat we dit jaar thuis de vrijheid vieren en ons moeten houden aan de 1,5 afstand zullen we hopelijk bewuster nadenken over de vrijheid die we wél nog steeds hebben. En dat andere vrouwen dagelijks in een mentale lockdown zitten.

Vrijheid vraagt om waakzaamheid en moet verdedigd worden. Elke keer weer.

Graag sta ik vandaag stil bij deze 5 vrouwen die vol moed hebben gestreden (of dat nog steeds doen) voor vrijheid in de breedste zin van het woord. Elk op hun eigen manier.


Savitribai jyotirao Phule

Savitribai Phule 1998 stamp of India.
This file is a copyrighted work of the Government of India, licensed under the Government Open Data License – India (GODL).
Also founded on WikiPedia.

Savitribai (1831) wordt gezien als de eerste vrouwelijke lerares van India. Zij was dichter en pedagoog en heeft een belangrijke rol gespeeld bij het verbeteren van de vrouwenrechten. Samen met haar man richtte zij de eerste vrouwenschool op. Ook zette zij zich actief in voor gelijkheid, met het oog op ongelijke behandeling op basis van het kastensysteem en geslacht. Zij is een goed voorbeeld als het gaat om vechten voor vrijheid door het belang van onderwijs te erkennen


Rama Dongre

Portrait of Pandita Ramabai Sarasvati 1858-1922, frontispiece from book
Date: 1922
Source: https://archive.org/details/highcastehinduwo00ramaiala “The high-caste Hindu woman” by Ramabai Sarasvati, Pandita, 1858-1922
Philadelphia : [Press of the J. B. Rodgers printing co.] 1887
Ramabai Sarasvati, Pandita, 1858-1922
Also founded on Wikipedia

Rama Dongre (1958 – 1957) (ook bekend als Pandita Ramabai) was een sociale hervormer en feminist. Zij richtte de Arya Women’s Society op en zette zich in voor onderwijs voor vrouwen en het bestrijden van onderdrukking wat betreft kindhuwelijken. Zij heeft ervoor gestreden dat vrouwen o.a. toegelaten konden worden tot medische scholen en schreef het boek ‘The High-Case Hindu Woman’. Tijdens een periode van hongersnood redde zij tevens duizenden verstoten kinderen en weduwen. Zij is een goed voorbeeld als het gaat om vechten voor vrijheid door aandacht te besteden aan het begrip ‘dwang‘ door te durven spreken over zaken die in haar ogen niet eerlijk waren.


Gita Sahgal

 Freethinkers’ Declaration and Closing Remarks with Gita Sahgal and Maryam Namazie at the International Conference on Freedom of Conscience and Expression (#IWant2BFree).
Date: 23 July 2017
Source: YouTubeFreethinkers’ Declaration and Closing Remarks with Gita Sahgal and Maryam Namazie – View/save archived versions on archive.org and archive.today
This video, screenshot or audio excerpt was originally uploaded on YouTube under a CC license.

Gita (1956/1957) is schrijver, journalist, documentaireregisseur en zet zich actief in voor het bestrijden van onderdrukking van vrouwen en racisme. In het verleden was Gita directeur van de Genderafdeling van Amnesty International en tevens oprichter van Southall Black Sisters, een organisatie voor vrouwen van etnische minderheden. Een van haar documentaires is ‘Tying de knot’. Deze documentaire stelt huwelijksdwang aan de kaak. Gita is een rolmodel als het gaat om het vechten voor vrijheid, door zelf zichtbaar te zijn en haar stem te laten horen en door men op een visuele manier te laten zien hoe onderdrukking van vrouwen er uit ziet.


Kavita Krishnan

English: Secretary, All India Progressive Women’s Association and Polit Bureau member, CPI(ML), editor, Liberation, and formerly a student activist with the AISA and former Jt Secy, JNUSU. Delhi.
7 August 2015
This file is licensed under the Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0
International license.
Also founded on Wikipedia.

Kavita (1974) is secretaris van All India Progressive Women’s Association. Zij is een bekend mensenrechtenactiviste, redacteur bij de maandelijkse publicatie ‘Liberation’ (bevrijding) en auteur van het boek ‘Fearless Freedom’. Haar speech over de vrijheid van de vrouw ging viral op YouTube. Kavita heeft een grote rol gespeeld in het verder vormgeven van de vrouwenrechten beweging na de verkrachting en moord van een 23-jarig meisje in India. Een van haar belangrijkste boodschappen? Vrouwen hebben het recht om avontuurlijk te zijn zonder dat mensen hun vertellen hoe ze zich moeten gedragen.


Lilly Singh

Een bekendere onder ons: Lilly Singh (1988), YouTuber, cabaretier, schrijver, actrice en presentatrice. In 2019 had zij meer dan 8 miljoen YouTube abonnees en nu is zij de eerste vrouw met een eigen late show genaamd ‘Late night with Lilly’. Ook is zij UNICEF Goodwill ambassadeur. In 2015 startte zij een online campagne #Girllove. De winst van deze campagne heeft zij gedoneerd aan de Malala Foundation. Deze organisatie stimuleert onderwijs voor jonge vrouwen. Volgens Lilly zegt zij veel dingen die anderen niet durven te zeggen. En volgens mij is zij een perfect voorbeeld van iemand die creatieve vrijheid stimuleert.

Er zijn veel manier om vrijheid telkens weer ter discussie te stellen. Deze discussie hoef je niet altijd met anderen te voeren of grootschalig op te pakken. Soms is het juist nodig om voor jezelf elke keer opnieuw het begrip vrijheid te herdefiniëren.


Head image by @getzenteemental on Instagram

Geschreven door Raksha V. Bharos

HÏVAN: MADHU en SHANTI over hun onafscheidelijke vriendschap

Kunnen jullie jezelf voorstellen?

Wij zijn Madhu (37) en Shanti (38). We zijn twee vrouwen die midden in het leven staan en er volop van genieten, samen met onze gezinnen. Madhu heeft een dochter van 12 jaar. Shanti heeft een zoon van 10 jaar. 

Wij zijn allebei erg verschillend, maar we vullen elkaar dan ook aan. We zijn eerlijk naar elkaar toe, denken met elkaar mee en vragen elkaar om hulp. Dit werkt voor onze vriendschap. Elke type relatie heeft zijn eigen “regels”.  Het is belangrijk dat je jouw eigen regels creëert die past bij wie je bent en waar je voor staat.

Wat is een grappig weetje over jullie, wat niet veel mensen weten?

Shanti is bang voor motten, ze gelooft er heilig in dat motten hapjes nemen van mensen. (lol!)

Hoe lang zijn jullie al vriendinnen en hoe is jullie vriendschap ontstaan?

We zijn 21 jaar geleden aan elkaar voorgesteld. De klik was er meteen. We kwamen erachter dat we dezelfde smaak hadden qua kleding, want we hadden dezelfde jas aan, en de vriendschap was geboren. Sindsdien zijn we onafscheidelijk. We zijn samen volwassen geworden en hebben veel meegemaakt samen en geleerd in de verschillende fasen in ons leven.

Jullie zijn begonnen met de blog mommyinthecity.nl. Kunnen jullie hier wat meer over vertellen?

Onze blog bestaat bijna 5 jaar. Het is ontstaan uit de gedachte andere vrouwen te empoweren, ze te inspireren en te motiveren. We willen die vrouw aanspreken die ook midden in het leven staat en we willen haar laten weten dat ze niet alleen is.

We delen in onze blog wat we meemaken op het gebied van carrière , sociaal leven, het gezinsleven en alles wat er nog meer bij komt kijken. We geloven er ook in dat als wij het kunnen, iemand anders het ook kan. En misschien ook wel beter. 

Onze blog gaat niet over ons als moeder, het gaat vooral over de vrouw achter de moeder. De uitdagingen waar ze tegenaan loopt en hoe ze ermee om gaat. De vrouw die alles uit het leven haalt, niet alleen voor haar gezin en/of familie en vrienden, maar ook voor haarzelf.

Wat doen jullie in het dagelijkse leven?

We zetten ons in voor diversiteit en inclusie op de werkvloer. Wij geloven er in dat iedereen unieke talenten heeft en meebrengt. Helaas krijgt niet iedereen de kans om deze talenten in te zetten of te vergroten in een organisatie. We helpen bedrijven en organisaties met het creëren van meer diversiteit en inclusie, door juist deze unieke talenten in te zetten. Dit doen we op verschillende manieren, denk dan bijvoorbeeld aan het geven van lezingen, trainingen en workshops, maar ook door de doorvertaling te maken van diversiteit naar de praktijk op de werkvloer. 

Het is interessant om te zien hoe dat bij verschillende partijen gaat en hoe iedereen dat op hun eigen manier aanpakt, én welk verschil wij voor de bedrijven  of organisaties kunnen maken met onze kennis en expertise.

Als je het leuk vindt kan je een kijkje nemen op www.beetopofmind.nl om een beeld te krijgen van wat we allemaal doen.

Jullie omschrijven jullie zelf als ‘moeders, vriendinnen, maar vooral levensgenieters’. Wat betekent genieten van het leven voor jullie? En hoe geven jullie hier invulling aan?

Genieten doen we in de volste betekenis van het woord. Dat betekent voor ons niet alleen bijvoorbeeld leuke dingen doen, nieuwe plekken bezoeken en lekker eten.

Het betekent ook genieten van de kleine dingen. Het kan zo simpel zijn als samen koffie drinken aan de keukentafel of even stilstaan bij het feit dat je een drukke week heb gehad en wel alles heb kunnen doen wat je die week had willen doen. Of dat je heb geleerd met een decoupeerzaag te werken en een vloertje heb gelegd. Of dat je bij een fastfoodketen weer apple pie kan kopen 🙂 We zijn ons ervan bewust dat ook de kleine dingen geluksmomentjes zijn en daar genieten we van. 

Wat is jullie levensmotto?

We hebben niet per se een levensmotto. We geloven er allebei in dat het leven een leerschool is. Soms ga je flink op je gestifte lippen 😉 en soms leer je veel. We blijven leren en onszelf ontwikkelen als mens, moeder en partner. Het gaat er vooral om hoe je zelf naar iets kijkt, en niet hoe een ander dit beoordeelt.

Hoe zouden jullie de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Onze cultuur is in beweging. In onze tijd waren de normen en waarden anders dan ze nu zijn. Begrijp het niet verkeerd, we hebben nog steeds de normen en waarden van vroeger, alleen hebben we ons eigen sausje er overheen gedaan.

Wij zijn opgegroeid in een hele andere tijd dan de tijd waarin onze kinderen nu opgroeien. Wij vinden veel dingen net als onze ouders belangrijk als het gaat om hoe je als persoon bent en hoe je met anderen om gaat. Minder belangrijk vinden we wat anderen ervan vinden die verder van ons afstaan. 

We zijn steeds meer open, we praten en leren meer met elkaar. Er is een dialoog met onze kinderen, onze ouders, familie en vrienden. Ook laten we de taboe’s die er vroeger waren, nu niet meer onbesproken. 

Als jullie één ding zouden kunnen veranderen binnen de Hindoestaanse gemeenschap, wat zou dat dan zijn?

Mensen kan je niet veranderen, je kan ze wel inzichten geven om te veranderen. Dit betekent dat het belangrijk is om open te staan voor elkaar, voor elkaars meningen en overtuigingen. Probeer de ander te begrijpen, voordat je zelf begrepen wilt worden. Zo ontwikkel je je als mens, maar ook een cultuur. 

Saamhorigheid is iets wat we samen met z’n allen creëren. Ons doel met Mommy in the city en ons werk (diversiteit & inclusie) is om mensen te verbinden. Hierbij is het belangrijk dat we niet afwachten en oordelen. Maar luisteren en elkaar leren kennen. Ook in de Hindoestaanse gemeenschap. We hebben allemaal andere ervaringen, verschillen van waarden en normen die we vanuit huis hebben gehad en hebben verschillende heerlijke recepten :). Laten we zorgen dat we vooral de kracht hiervan inzien én benutten.

#HÏVAN

#HÏVAN: Arts MANISHA LAKHI over ayurveda

Achtergrond

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben Manisha, 31 jaar en een echt familiemens. In mijn vrije tijd schilder, kook, lees en fotografeer ik graag en maak ik ook graag mooie reizen om nieuwe plekken te ontdekken en om andere culturen te leren kennen.

Je bent een familiemens. Kun je meer vertellen over jouw familie?

Mijn gezin bestaat nu alleen uit mijn vader en ik. Mijn moeder heeft afgelopen december haar lichaam verlaten. Zij is degene die mij alles heeft meegegeven van onze cultuur een hoe in het leven te staan. Ik vind het belangrijk om onze roots te kennen omdat het zo een bijzondere levensles geeft.

Hoe zou je je opvoeding omschrijven?

Daarnaast heb een traditioneel opvoeding genoten met natuurlijk alle regels van mijn ouders, maar zij hadden tegelijkertijd ook oog voor mijn wensen en behoeftes. Ik voelde me daarom wel gesteund en aangemoedigd in mijn keuzes.

Welke drie levenservaringen waren bepalend voor jou als persoon?

Eén van mijn grootste levenservaringen was de tijd dat ik voor 9 jaar naar India verhuisde voor mijn studie. Ik was toen net 18 en dat was voor mij hele grote verandering qua leefstijl, taal en zelfs cultuur. India is zo rijk aan culturen en daar heb ik enorm veel van geleerd. Het dankbaar zijn voor wat je hebt is wel het belangrijkste wat ik heb geleerd, zowel van mijn ouders, als van mijn studiejaren in India. Het vaker stilstaan bij wat je hebt is ook een manier om meer geluk te vinden in je leven en om daar dankbaar en blij over te zijn.

Career

Wat heb je gestudeerd en waarom heb je voor deze studie gekozen?

Ik heb de Ayurvedische geneeskunde gestudeerd aan de Gujarat Ayurved University in India. Ik ben met Ayurveda opgegroeid omdat mijn moeder al volgens de Ayurveda werkte in haar eigen praktijk en Ayurvedische schoonheidssalon Perola International. Als Ayurvedische arts heb ik nu al enkele jaren mijn eigen praktijk, ML Ayurveda, en daarnaast ben in de voetsporen van mijn moeder getreden en heb ik Perola International overgenomen.

Wat is ayurveda?

Ayurveda is een traditionele en natuurlijke gezondheidsleer uit India en wordt erkent als ’s werelds oudste wetenschappelijke gezondheidsleer. Ayurveda is meer dan een geneeskunde alleen, het betekent levenswetenschap en vertelt over hoe je het beste gezond en gelukkig kunt leven. Iedereen is uniek en daar besteedt Ayurveda veel aandacht aan.

In ayurveda wordt vaak gesproken over drie dosha’s. Kun je hier een korte uitleg over geven?

Volgens ayurveda bestaan er drie types, de drie dosha’s:  Vata, Pitta, Kapha.  De verhouding van de dosha’s bepalen de persoonlijke eigenschappen en beïnvloedt ook het karakter en de emoties. Als de drie dosha’s in evenwicht zijn, betekent dit dat alle lichaamsfuncties goed functioneren. Als de dosha’s niet in evenwicht zijn, bijvoorbeeld omdat één dosha de overhand heeft, kunnen klachten optreden. 

Waarbij kan ayurveda helpen en wanneer kunnen mensen contact met jou opnemen?

Als Ayurvedische arts kan ik door middel van een polsdiagnose de type bepalen. Aan de hand van een polsdiagnose kan ik voelen welke dosha uit balans is en wat we kunnen doen om het weer in balans te krijgen. Dit doen we bijvoorbeeld door veranderingen in levensstijl en eetgewoontes, maar ook met het voorschrijven van kruidensupplementen. Het is voor iedereen daarom essentieel om te weten welke type je bent en welk voeding bij je past. Voor de één kan bijvoorbeeld peper goed zijn, maar bij een ander kan het direct enorme klachten geven of juist langzaam ophopen tot iets ergs.

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De hindoestaanse cultuur zou ik omschrijven als erg rijk en iets waar ik erg over het algemeen erg trots op ben. Wij houden vast aan de tradities die wij mee hebben gekregen, maar kunnen daarnaast ook erg van andere, niet hindoestaanse, tradities genieten. Humanity en respect is voor mij een manier om balans tussen alle culturen te houden.

Welke taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Op sommige punten is onze cultuur echter belemmerend. De Hindoestaanse cultuur is helaas nog steeds erg homofoob. Het verstoten van lhtb’ers (lesbisch, homo, transgender, biseksueel) lijkt in onze cultuur helaas normaal te zijn. De geaardheid binnen onze cultuur wordt gezien als een afwijking waardoor velen in de kast  blijven en zo een getraumatiseerd leven leiden.

Als je googled op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Onze eeuwenoude cultuur heeft zoveel mogelijkheden om je leven mee te verbeteren. Denk bijvoorbeeld aan yoga waar de hele wereld aan meedoet. Ik zou daarom aanraden om meditatie/ademhalingsoefeningen te leren en dat toe te passen in het dagelijkse leven. Het helpt enorm!

#HÏVAN



#HÏVAN: DEWI PARAGH over haar gezin en leven als zangeres

Achtergrond

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben 28 jaartjes jong, geboren en getogen in Amsterdam en woon in Diemen zuid.

Uit wat voor familie kom je?

Papa is een Paragh en Mama een Banarsie. Ik heb een zusje van anderhalf jaar jonger (Devja) en een broertje van 18 (Presant).  Ik heb een ontzettende goede band met mijn ouders, vooral met mijn daddy. He is like my bestfriend 🤗.

Welke drie levenservaringen waren bepalend voor jou als persoon? En waarom?

1. Mijn eerste baan was bij de BP en dat was zo ontzettend leuk, want ik leerde voor het eerst hoe spannend het was om mijn eigen geld te verdienen.

2. De dag dat ik mijn man had leren kennen. Hij was echt een lifechanger voor me, als het gaat om heel veel positieve kanten. Ik wilde door hem het uiterste uit mijn leven halen.

Hij was qua karakter wat rustiger dan mij. Ik ben best wel een druk persoon. Dus af en toe moesten we een evenwicht daarin vinden. But after 4 years he still loves me. 🤣

3. De dag dat ik mama werd van mijn 2 zoontjes. Zayn is geboren op 11-03-2018 & Dylan is geboren op 22-11-2019 .

Ik ben 1 jaar achter elkaar mama geworden dus dat was echt wel een avontuur, maar samen met mijn man was het een van de leukste tijden. Ben van beide met keizersnede bevallen dus mijn lichaam was hierna nooit meer wat het was. De eerste was een spoedkeizersnede en tweede was geplande keizersnede.

Career

Wanneer heb je je passie voor zingen ontdekt? En wie heeft jou gestimuleerd?

Ok, dus ik was eigenlijk gewoon een van die badkamerzangeresjes haha. Mijn man is echt een geboren muzikant. Toen ik hem leerde kennen was hij ook bezig met zijn eigen band die hij al jaren geleden had opgericht.

Toen wij ons eerste kindje hadden gekregen, Zayn, toen begon ik liedjes voor hem te zingen en ik had het een keer opgenomen en naar mijn man gestuurd, omdat ik hem de reactie van Zayn op muziek wilde laten zien en eigenlijk meer niet. Zodoende zei mijn man meteen kom we gaan een nummertje opnemen en dat was pisime zouk. Ja en sinds toen ben ik ook meteen de leadzangeres van “THE TIGERS” geworden. Dus mijn man was degene die mij echt gepushed had om door te gaan. Dus hij is eigenlijk mijn man/babydaddy/musicproducer haha.

Hoeveel tijd ben je momenteel kwijt aan muziek? En wat doe je allemaal op het gebied van muziek?

We zijn zeker dagelijks met muziek bezig. Ik doe alleen het zanggedeelte en natuurlijk alle promotie. Dat zijn de twee dingen waar ik goed in ben. 

Eigenlijk ben ik nog niet zo bekend, maar ik doe mijn best.

Los van demuziek was ik al jarenlang bezig met social media (fotos/videos/vloggen) dus ik denk dat veel mensen mij daar ook wel van kennen. Alleen het muziek gedeelte is er nu bijgekomen.

Je bent onlangs moeder geworden. Kun je hier meer over vertellen? En hoe houd je balans tussen werk en privé?

Zo ja geloof me het is af en toe moeilijk. Vooral met optredens… daar heb ik veel moeite want dan mis ik ze zo erg dat ik tijdens het optreden af en toe een beetje afgeleid ben. Gelukkig treed ik samen op met mijn man. Hij is bandleider en toetsenist. We troosten elkaar dan soms een beetje tijdens een gigg, haha.

Verder maakt mijn man natuurlijk alle studiomuziek thuis, dus dat is makkelijk te combineren met onze kids thuis. Soms verschonen we een luiertje en nemen tegelijkertijd onze zang op, haha.

Wat was je grootste uitdaging de afgelopen 10 jaar? En hoe ben je hiermee om gegaan?

Ik denk toch mijn eigen draai in het leven vinden. Vijf jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dit leven zou leiden: soulmate ontmoet, twee zoontjes hebben en zangeres.

Ik was toen een tijdje een workaholic, omdat ik verder niet zoveel te doen had. Ik ging toen ook nog wel stappen en leuke dingen doen met mijn beste vriendin, Kirti. Maar de dag dat ik mijn eigen gezin kreeg, was toch wel de uitdaging om te zien of ik het allemaal wel aankon en geloof me tot zover is het een gekkenhuis, maar ik zou niets liever willen. 🤗

Wat kunnen wij van jou verwachten in de toekomst?

Sowieso veel muziek uitbrengen en hopelijk veel live optredens, als deze corona crisis voorbij is ofcourse.

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap omschrijven?

Ik hou sowieso van mijn Hindoestaanse background, maar de gemeenschap op dit moment is echt 50-50 bij mij. Ik wil niet iedereen over 1 kam scheren, maar ik ervaar echt veel negativiteit en haatreacties op social media. En ik zie dit ook veel bij anderen terugkomen en meestal zijn het toch wel Hindoestanen en dat vind ik jammer. Want we zouden echt een eenheid kunnen zijn.

Als je googelt op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Eerlijk gezegd zie ik dat veel meiden gewoon met elkaar socialiseren: in reallife maar ook via social media. Dat vind ik al een begin. Het is een stukje niet alleen voelen. En verder vind ik dat wij meer met elkaar moeten communiceren ongeacht met wie je wilt praten. Laten we voor elkaar klaar staan om onze Hindoestaanse vrouwen te laten shinen in deze tijd ❤️.

#HÏVAN: SALINIE RAMKISOEN over haar handicap en relatiebreuk

Achtergrond

Kun je jezelf voorstellen?

Ik heet Salinie Ramkisoen. Ik ben 37 jaar oud, geboren en getogen in Lelystad. Ben voor de liefde even een paar jaar weg geweest (Amsterdam en Den Haag), maar toch weer terug naar het oude en vertrouwde..

Mijn gezin bestaat uit MemyselfI. Ik ben momenteel single, na een hele lange, vooral hele vermoeiende en gecompliceerde relatie. Ben zo beschadigd, op meerdere vlakken, dat ik mijn tijd neem om te ‘healen’ .

Kun je meer vertellen over je familie?

Mijn Familie bestaat uit: mijn moeder, zusje haar zoontje, mijn neefje, en mijn (stief)vader.Mijn biologische vader is overleden toen ik nog een kleine meid was, 6 jaar was ik. Mijn moeder heeft, na het overlijden van mijn vader, ons in haar eentje groot gebracht. Toen mijn moeder in die tijd liep te strugglen voor ons (rijbewijs halen, inkomen zorgen etc.), had ik altijd de verantwoording en zorg voor ons zelf. Wij hebben hierdoor een hele hechte band met z’n drieën. 

Op vader liefde na kwamen wij niets tekort (van mijn 6de tot 12de), want toen kregen mijn moeder en (stief)vader een relatie met elkaar. Zij hebben samen iets langer als 20 een relatie gehad. Dat is nu over maar wij hebben nog steeds contact. Elke fase van mijn leven, goed of slecht, hebben wij gedeeld met elkaar. Ben heel blij en gelukkig met ze. Kan altijd op ze  rekenen en bouwen!! 

Hoe kijk je terug naar je opvoeding?

Daar kijk ik met gemengde gevoelens naar terug. Aan de ene kant ben ik trots, want heb ‘gevochten’ (voor vrijheid) voor waar ik nu sta en wie ik ben! Aan de andere kant was het ‘ouderwets’ (Hindoestaanse meisjes mogen dit en dat niet, wat zullen ze wel niet zeggen). Veel bemoeienis van buitenaf. Vooral  omdat wij lang geen mannelijk persoon in ons leven hadden, zoals bijvoorbeeld een vader.. Het ging om bemoeienis van familie etc, maar ook mensen uit de Hindoestaanse gemeenschap, Lelystad is niet zo groot. Maar ik ben trots, zowel als op mezelf als op mijn moeder, dat zij mij toch steeds weer het vertrouwen gaf om mij vrij te laten en beetje bij beetje losliet en dat ik mede daardoor mijzelf kon ontwikkelen tot de vrouw die ik nu ben vandaag. 

Wat zijn je hobby’s?

Ik lees graag en doe graag aan zwemmen voor de ontspanning. Als ik mij heel goed voel, dan vind ik het leuk om te bakken, zoals cake, brownies etc. Ook probeer ik graag nieuwe recepten uit.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon?

1. Mijn jeugdtrauma ( seksueel misbruik), heeft mij gevormd en veranderd tot een vrouw die ik niet wilde zijn.

2. Ziek worden, visuele handicap (2012), heeft nog iedere dag een impact op mij en mijn gezondheid.  Hieronder staat een link en ook op mijn fb pagina, kan je het hele verhaal lezen. 

https://en.wikipedia.org/wiki/Chronic_relapsing_inflammatory_optic_neuropathy  )

3. Geboorte van mij neefje. Dit veranderde mijn karakter en inzicht op bepaalde dingen in het leven.

Career

Op dit moment werk ik niet, vanwege mijn ziekte. Ik ben wel weer bezig met solliciteren en rondkijken. Helaas word je niet zo snel aangenomen met mijn situatie ;(.

Mijn grootste prestatie van de afgelopen 10 jaar waar ik HEEEL erg trots op ben, is dat ik op mijn 28ste terug ben gegaan, voltijds, naar het Mbo, om mijn Mbo 4 te behalen (zodat ik het Hbo kon doen). Helaas werd ik in mijn 1ste leerjaar ziek en werd mij geadviseerd om mijn opleiding te beëindigen. Dit was niet mijn plan en ik zette door. 2,5 jaar later nam ik mijn diploma in ontvangst.

Mijn grootste uitdaging van de afgelopen (bijna) 7 jaar, is om met mijn visuele handicap leren om te gaan. Leren om het te “accepteren” en op de arbeidsmarkt aan de slag te kunnen. Dit is best lastig tot nu toe. Mijn struggle is dagelijks nog, helaas!!

Wat kunnen wij van jou verwachten in de toekomst?

Dit is voor mij momenteel onzeker. Ik hoop natuurlijk ooit weer aan de slag te kunnen, zoals ik dat hiervoor deed. Lekker 40 uur werken, leuke dingen doen, veel activiteiten op 1 dag kunnen. Hopelijk ooit weer!! Wil/wilde graag HBO doen. Ik sluit dat ook niet uit voor de toekomst. Hoop ook voor de toekomst dat er een medicatie/operatie zal komen voor mijn ziekte/diagnose. Vooral omdat het nog zo onbekend is.

 Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Tegenstrijdig en ouderwets. Ze kijken teveel naar anderen en wat anderen zullen zeggen, vooral de oudere generatie. Er is vaak geen saamhorigheid/eenheid.

Heel jammer vind ik dit.

Maar ik zie de laatste jaren toch sterk wat positieve veranderingen, bijvoorbeeld dat er meer geaccepteerd wordt van een vrouw (carrière, studie, eigen leven leiden/keuzes maken). Dat maakt mij trots!!

Welke taboes zijn momenteel belemmerend voor de Hindoestaanse vrouw?

1. Ongetrouwd het huis uit.

2. Onderdrukking van de vrouw. 

3. Gescheiden vrouw. 

4. Gemengde relatie hebben.

5. Ongetrouwd moeder worden.

6. Ongelijkheid tussen man/vrouw.

7. Op jezelf wonen. ( wat zij associëren met losbondig zijn)

 Nou, denk dat er nog helaas genoeg zijn..

Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Ik denk door de vrouw van anno nu te accepteren in alles wat wij doen en waar wij voor staan!!  (Wat dus ook normaal is voor een Hindoestaanse man)

Taboe onderwerpen normale onderwerpen maken, zodat ze ook bespreekbaar zijn en blijven en er een oplossing voor komt of wij samen naar een oplossing gaan zoeken.

Ervoor zorgen dat wij onze stem laten horen. Dit gebeurd tegenwoordig steeds meer en meer. Krachten samen bundelen en dat wij dat alleen maar meer en meer zullen blijven doen!! 💪🏽🙏🏽💜 Dan komt de saamhorigheid/eenheid weer terug.

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Salinie heeft vele tegenslagen gekend en geeft zichzelf de tijd en ruimte om te ‘healen’, zoals zij dat noemt. Zij is voorstander van krachten bundelen en heeft daarom in alle eerlijkheid haar verhaal gedeeld. Zij heeft een sterke visie als het gaat om de gemeenschap en de vrouwen anno nu en is een voorbeeld voor velen. Salinie is een krachtige vrouw anno nu.

#HÏVAN

#HÏVAN: muzikant PRAVINI BABOERAM over haar plek in de Hindoestaanse gemeenschap

Achtergrond

Wie is Pravini Baboeram?

Ik ben Pravini Baboeram, geboren en getogen in Den Haag, maar tegenwoordig woon ik in Utrecht.

Uit wat voor familie kom je?

Ik ben opgegroeid in een huis vol liefde, creativiteit en maatschappelijk bewustzijn. Ik was van jongs af aan altijd bezig met muziek en wilde graag muzikant worden. Mijn ouders hebben dat altijd gestimuleerd en gesteund. Dat ging gepaard met het idee van “jouw diploma is jouw eerste man”, met andere woorden, mijn ouders hebben altijd het belang van onderwijs benadrukt om mij een goede basis voor mijn toekomst te geven.

Hoe zou je je opvoeding omschrijven?

Naast de dingen die mijn ouders expliciet deden of zeiden om mij te steunen, heb ik ook veel geleerd van hoe zij in het leven staan. De ondernemende geest waarmee ze hun bedrijf en andere projecten hebben opgezet, hebben mij het zelfvertrouwen gegeven om mijn eigen muzieklabel Pravini Productions op te zetten. Hun commitment om bij te dragen aan Hindostaans cultureel erfgoed heeft mij geïnspireerd ook als vrijwilliger actief te worden bij het Sarnámihuis. Het verzet dat zij toonden tegen racisme, door bijvoorbeeld Sinterklaas zonder Zwarte Piet te vieren, gaf mij de kracht om ook mijn stem te laten horen tegen onrechtvaardigheid. Dit zijn belangrijke waarden die ik nog steeds met mij meedraag.

Career

Wat heb je tot nu toe allemaal gedaan op carrière gebied?

Maatschappelijke impact is voor mij altijd een belangrijke drijfveer geweest in mijn leven. In eerste instantie wilde ik dat doen door middel van muziek, met liedjes die mensen kunnen empoweren en inspireren. Nu realiseer ik me dat er nog zoveel andere manieren zijn waarop ik die impact kan creëren en mijn creativiteit kan inzetten.

In mijn rol als programmamanager bij een non-profit organisatie die zicht op diversiteit en inclusie kan ik dat doen in het hoger onderwijs en bedrijfsleven. Zo geef ik trainingen aan docenten om een inclusieve leeromgeving te creëren. Daarnaast geef ik regelmatig workshops aan recruiters in de corporate industry om meer culturele diversiteit te bereiken in werving en selectie. Ook voer ik leiderschapsprogramma’s uit voor jongeren die hun kennis en vaardigheden op het gebied van diversiteit en inclusie willen versterken.

Naast mijn werk ben ik actief in de anti-racisme beweging. Daarin richt ik mij vooral op initiatieven die bijdragen aan empowerment en educatie. Zo ben ik betrokken bij de actiegroep Holi is geen Houseparty, een campagne tegen culturele kaping van “Holi” zomerfestivals, waarmee we Europese festivals oproepen het cultureel erfgoed van Holi als Hindoe lentefeest te respecteren en de naam van de zomerfestivals te wijzigen, zodat de verbinding met Holi wordt verbroken. Ik heb ook het initiatief genomen voor de anti-racisme stemwijzer, om zo de standpunten van politieke partijen op specifiek anti-racisme thema’s in kaart te brengen. Daarnaast ben ik betrokken geweest bij de crowdfunding campagne Tetary Moet Opstaan, om een standbeeld te realiseren van de Hindostaanse verzetsstrijder Janey Tetary. Mijn meest recente project is de muzikale documentaire The Uprising, waarin ik aan de hand van interviews met activisten en academici het verhaal van de anti-racisme beweging in Europa vertel.

Wat is volgens jou het belangrijkste van je werk?

De rode draad in dit alles is dat ik me verzet tegen institutioneel racisme. Of het nu in mijn professionele rol is of als vrijwilliger, of het nu de eurocentrische norm is in het onderwijs of het gegeven dat veel Hindostanen niet weten wie Tetary überhaupt was, alle initiatieven waar ik me mee bezig hou zijn gericht op het ter discussie stellen van koloniale erfenis. Dit zijn zware onderwerpen en voor velen ook ongemakkelijke en complexe onderwerpen. Mijn rol hierin is om die onderwerpen begrijpelijk en toegankelijk te maken, door bijvoorbeeld mensen hun eigen ervaringen met racisme te laten delen en dan aan de hand daarvan uit te leggen hoe dat verbonden is met kolonialisme.

Zo heb ik gesprekken gehad over het “stereotype Hindostaan”, dat gebaseerd is op het idee van de brave Hindostaan die geen probleem maakt. Veel mensen denken dat dit in onze aard zit, alsof het cultureel bepaald is dat Hindostanen zich stil houden. Maar uit de geschiedenisarchieven blijkt dat er 40 opstanden zijn gepleegd door Hindostaanse contractarbeiders in een periode van 50 jaar onder het Nederlands kolonialisme in Suriname. Onze voorouders hebben gevochten voor hun vrijheid en hebben dat soms zelfs met de dood moeten bekopen. Hoe komt het dat we deze verhalen niet kennen? Omdat Nederland er bewust voor heeft gekozen deze verhalen niet mee te nemen in het onderwijs. Dat is een koloniale erfenis. Het gevolg is dat we een heel eenzijdig en koloniaal perspectief op onze eigen geschiedenis meekrijgen. En omdat we niet zelf de archieven bestuderen, denken we vaak dat dit eenzijdige perspectief het enige perspectief is. Wat ik hierin probeer te doen is mensen de andere perspectieven mee te geven, zodat ze zelf een beeld en mening kunnen vormen gebaseerd op zowel het perspectief van de Nederlandse kolonisator als die van onze voorouders.

Hindoestaanse cultuur

Zie jij jezelf als lid van de Hindoestaanse gemeenschap? Waarom wel/niet?

De Hindostaanse gemeenschap voor mij is familie. Net als iedere familie zijn er momenten van geluk en liefde, en er zijn momenten van frustratie en onbegrip.

In mijn tienerjaren overheerste het gevoel van frustratie en onbegrip. Ik was een kind van Surinaams-Hindostaanse migranten, maar was geboren en getogen in het westen. Op school of werk was ik één van de weinige Hindostanen in een overwegend witte omgeving en probeerde daarin een weg te vinden. Maar ik was “te Hindostaans” voor witte Nederlanders en “te Nederlands” voor Hindostanen. Ik maak als Hindostaanse artiest pop, rock en hiphop, maar zowel witte mensen als Hindostanen vroegen mij waarom ik geen Bollywood doe. Ook dit zie ik als een koloniale erfenis. Het idee dat er maar één manier is om Hindostaans of Nederlands te zijn.

Hoe ben je hiermee omgegaan?

Ook hier heb ik dit perspectief uitgedaagd als het enige mogelijke perspectief. Het is mogelijk om zowel Hindostaans als Nederlands te zijn. Ik kan als Hindostaanse artiest pop, rock en hiphop zingen met een bindi op mijn voorhoofd. Ik spreek misschien geen Sarnámi, maar ik kan ook het in Nederlands mijn trots verwoorden op mijn identiteit en cultuur. Ik kan misschien geen Bollywood liedjes meezingen, maar dansen erop doe ik zeker wel!

Dit besef heeft me enorm veel rust gegeven en de deur van geluk en liefde geopend. De frustratie maakte plaats voor enthousiasme. Ik stelde niet langer de vraag hoe ik mijn plek in de Hindostaanse gemeenschap kon vinden, maar richtte mij op hoe ik die plek kon creëren. Ik stopte met het frustreren over wat Hindostanen nog niet deden en begon met het ontwikkelen van ideeën om Hindostanen te motiveren dingen wel te doen. Ik sprak mensen in de gemeenschap niet aan op gebrek aan kennis, maar op hun gevoel van trots, en probeerde van daaruit te werken naar het vergroten van kennis.

Dat is wat mij energie geeft. Een positieve bijdrage leveren vanuit een kritische, maar constructieve blik met als doel onze gemeenschap vooruit te helpen. Want als we de gemeenschap versterken, versterken we ons allemaal.

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Pravini is intelligent en heeft een proactieve houding. Zij wacht niet af, maar is een van de leiders van de beweging. Ze zet zich voor verschillende dingen in, maar houdt tegelijkertijd haar doel constant voor ogen. Het vergt kracht en moed om verder te kijken dan tegenstellingen en continu te focussen op verbinding en lerend vermogen. Pravini is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

#HÏVAN

#HÏVAN: ABIGAIL RAMPARICHAN over het waarmaken van haar meisjes droom

Achtergrond

Wie is Abigail?

Een jonge vrouw van 28 jaar die langzaam maar zeker haar meisjes droom waar maakt. Ik heb een prachtige dochter van 5 jaar. Ik ben gedreven en een dooorzetter. Ik ga door tot ik mijn doel bereikt heb. Je begrijpt dat ik ook best koppig kan zijn, maar dat vind ik persoonlijk niet zo erg. Geef mij liever de keiharde waarheid dan de mooiste leugen.

Ik ben opgevoed door sterke vrouwen, sterke Surinaamse vrouwen.

Wat zijn je hobby’s?

Ik ben geen geweldige filmkijker. Het liefst kijk ik naar een comedy, omdat ik best gauw geëmotioneerd kan raken.

Wie zijn jouw rolmodellen?

Een vast rolmodel heb ik niet. Ik leer zoveel mogelijk van anderen die op mijn radar verschijnen. Soms zijn het mensen die ik niet eens persoonlijk ken.

Welke levenservaringen zijn bepalend geweest bij de vorming van jouw karakter?

Het overlijden van familieleden en alleenstaande moeder zijn.

Wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?

Om verder te willen/kunnen komen, moet je soms los laten. Hoe hard het ook klinkt, overkomt, aanvoelt… wat niet goed voor je is moet je anders aanpakken. En als je het niet anders kan aanpakken moet je het loslaten.

Career

Welke studie heb je gevolgd?

Management reizen/bedrijfsbeheer

Wat is jouw beroep?

Ondernemer

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Elke week heeft nogal zijn variaties. Wat echt standaard is? Natuurlijk mijn dochter van en naar school brengen en huishouden. Het moment dat mijn dochter op school is of in bed ligt ga ik keihard door met werken. Ik heb geen 9-5 baan. Ik maak veel meer uren, vaak ook onbewust. Maar dat is wel een van de redenen dat ik nu op dit punt beland ben. Nu met het Covid-19 werk ik nog meer vanuit huis en ik combineer dit dagelijks ook nog met het schoolwerk van mijn dochter.

Wat betekent jouw onderneming “Luxe cosmetics” voor jou?

Dit is voor mij de droom waarbij ik heel veel mensen (niet alleen de vrouwen) maar echt een ieder mee tegemoet wil komen. Langzaam maar zeker breid de Luxury lijn zich uit. We begonnen met de Luxury Body Wax, nog geen jaar terug! Het is al een paar keer voor gekomen dat andere positief over het product praten terwijl ze niet weten dat ik kort geleden gestart ben. Kortom Luxes Cosmetics biedt een Luxury Line aan voor een ieder!

Foto gemaakt door Quentin Rademakers op Black Fashion Week

Wanneer heb je je passie voor de schoonheidsindustrie ontdekt?

Ik heb mijn passie voor het vervaardigen van Cosmetica ontdekt nadat ik zelf wax specialiste geworden was.Ik kreeg hierdoor een beter beeld over hoe anderen zich voelden en daar heb ik wat meegedaan. Hierdoor heb ik het eerste product Europees getest en gecertificeerd, zodat ik het succesvol op de markt kon uitbrengen.

Waarom heb je besloten om ondernemer te worden en wat zijn jouw doelen?

Ik hou van ondernemen, it keeps me alive!  Mijn doelen zijn natuurlijk om ervoor te zorgen dat mijn dochter alles heeft, zowel nu als in de toekomst.  Gezond en gelukkig door het leven gaan met de mensen van wie ik hou is voor mij wel het mooiste kado dat ik dagelijks van onze schepper krijg.

Wat waren de grootste uitdagingen bij het starten van je eigen onderneming?

Final lay out van het product en hoe het op de markt zou worden verkocht. Ik vroeg me af of het zou aanslaan bij klanten. Ik deed echt bij elke klus een schiet gebedje om mijzelf te herinneren dat ik de kracht van de heer wel mee had.

Aan wie heb je veel steun gehad tijdens de start van je onderneming?

Mijn dochter. Zij maakte alles mee. Verder… enkele familieleden en een handje vol vriendinnen.

De klanten die ik al had, hebben op hun beurt weer anderen gemotiveerd het product te proberen. Met succes!

Wat betekent schoonheid voor jou?

Eerlijkheid vind ik een van de mooiste eigenschappen die ik het in woord schoonheid terug zoek.

Welke tips zou je andere Hindoestaanse vrouwen geven op het gebied van ondernemen en werk?

Durf! Doe het! Waarom niet? Dit zijn enkele van de zinnen die door mijn hoofd gaan wanneer ik aan een opportunity denk.  Als je mij zegt dat ik iets niet kan of dat iets niet zal lukken, zal ik het toch doen. Niet om diegene iets te bewijzen, maar puur omdat ik het gevoel heb dat het wel zal lukken. Ik werd ook vaak behandeld/gezien als een vrouw/meisje dat onderdanig zou moeten leven op een bepaald punt.  Dan heb ik het over werk, mijn persoonlijke leven en keuzes die je maakt. Daar heb ik mij nooit lekker bij gevoeld. Nu heb ik de vrijheid voor mezelf gecreëerd en ik geniet daar elke dag van.

Wat voor reacties heb je tot nu toe gehad over jouw onderneming? En specifiek van de Hindoestaanse gemeenschap?

Zeer positieve reacties!! Ik ben daar super blij mee en hartstikke dankbaar voor.

Hoe heeft de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap jouw beïnvloed als het gaat om werk?

Ik heb het negatieve mij positief laten beïnvloeden. Dit klinkt misschien vreemd, maar ik WIL DOEN WAT IK LEUK EN GOED VIND. Natuurlijk kan ik luisteren naar adviezen en hun onderbouwing, maar na alles wat ik heb meegemaakt tover ik de negatieve geluiden naar positieve input. Dan stoort het mij niet meer.

Wat kunnen wij de komende jaren van jou verwachten?

Dat ik ervoor ga zorgen dat Luxes Cosmetics in meer landen te verkrijgen is!

Moederschap

Wat zijn de mooiste aspecten van het moederschap?

De waardering, de vooruitgang, het tonen van dankbaarheid met de meest simpele gebaren en de groei.

Wat zijn de grootste uitdagingen wat betreft het moederschap?

Het feit dat moederschap/ouderschap per kind niet met een handleiding komt maakt alles een uitdaging. Bij elke keuze denk ik dat je, je kind goed moet observeren om zo ook te kunnen zijn wie je nodig had toen jij ook kind was. Ik voel mij zoals elke moeder die haar kind wil beschermen en het beste van het leven wil mee geven.

Hindoestaanse gemeenschap/cultuur

Verschillende nieuwsartikelen geven aan dat Hindoestaanse vrouwen in Nederland (en Suriname) koplopers zijn op het gebied van zelfmoordpogingen. Wat zijn volgens jou de redenen hiervoor? En hoe denk je dat wij elkaar kunnen helpen?

Ik denk dat de volgende factoren een rol kunnen spelen: een minderwaardigheidscomplex, het gevoel van alleen zijn (psychisch), ongelukkig zijn, geen raad meer weten, liefdes verdriet en geen vrijheid.  Ik denk dat de vrouw meer gerespecteerd moet worden, ook in haar vrijheid. Zo kan zij zich zelf ontwikkelen tot de vrouw die zij graag wil zijn. Je cultuur is belangrijk maar je eigen “ik” ook.

Wat betekent vrijheid voor jou?

Vrij zijn zowel fysiek als psychisch. Ik heb wel eens momenten gehad waarbij ik mij niet vrij gevoeld heb.

Wat zijn volgens jou de belangrijkste verschillen tussen de Hindoestaanse vrouwen in Suriname en in Nederland?

Om eerlijk te zijn zie ik weinig verschil als je naar de vrouw zelf kijkt. Het enige is dat de vrouwen in Nederland omringd zijn door meer mogelijkheden dan in Suriname.

Heb je verder nog adviezen voor Hindoestaanse vrouwen?

Geloof in jezelf en ga ervoor! Blijf positief, hoe zwaar het ook lijkt…

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Abigail is leergierig en gedreven. Zij zet door waar anderen opgeven. Zij blijft bescheiden, richt zich op haar eigen succes, met liefde voor haar dochter en naasten. Ondanks dat zij zich niet altijd vrij heeft gevoeld, heeft ze nu zelf de vrijheid gecreëerd in haar eigen leven. Abigail is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

#HÏVAN