Het leger van ‘judgies aunties’: deze tantes weerhouden de emancipatie van de jonge vrouwen

Waar de een de ambitie heeft om elke dag een uur naar de sportschool te gaan, heeft de ander de ambitie om elke dag drie uur aan de telefoon te hangen: opzoek naar de laatste roddels om sensatie en spanning te veroorzaken in andermans leven. De judging aunties hebben het er maar druk mee. Soms zo druk dat ze van een uitkering genieten, omdat zij geen tijd overhouden voor een fulltime baan.

Disclaimer: deze column is niet zachtaardig geschreven. Ik ken mijn hele leven al judging aunties en heb de verhalen van anderen gehoord. Elke generatie wordt er weer een nieuw leger klaargestoomd. De judging aunties zijn hard en ze kunnen uitdelen. En aangezien zij dat al jaren goed kunnen, moeten zij eens leren incasseren.

Ik hoef de lezers van deze gemeenschap niet uit te leggen wat ‘judging aunties‘ zijn. De mensen buiten deze gemeenschap zullen deze benaming wellicht niet kennen. Het is helaas niet hetzelfde als ‘godmother‘, waar één peettante wordt aangesteld die verantwoordelijk is voor de spirituele opvoeding van de kinderen. Judging aunties gaan ook nog iets verder dan ‘krabben’ (lees het boek Krabben van Daan Borrel en Milou Deelen waarin ze refereren naar het krabbenmand effect – de vergelijking met krabben die elkaar naar beneden halen in een mand zodat ze er zelf uit kunnen kruipen). Nee, judging aunties zijn de tantes die elke dag opstaan met de angst dat andere mensen of andere kinderen het beter doen in het leven. Ze willen voorkomen dat men aandacht besteed aan hun eigen tekortkomingen of die van hun kinderen en zoomen daarom elke dag in op de misstappen van de (jonge) vrouwen in hun omgeving. Zodra iemand afwijkt van de conservatieve norm en goedgekeurde gedragingen binnen de gemeenschap staan de judging aunties klaar om 1) te oordelen en 2) te roddelen hierover. Het resultaat? De (jonge) vrouwen hebben het gevoel dat hun hele leven en persoonlijkheid constant onder een vergrootglas ligt en durven niet uit de pas te lopen, ook als het uitgestippelde pad hun doodongelukkig maakt of niet rijmt met de feminiserende maatschappij van nu.

Even een stap terug. Kindercoach Warsha Atwarie heeft het wij-systeem en ik-systeem eerder uitgelegd op hivancommunity. Veel families binnen deze gemeenschap kennen vooral principes toe van het wij-systeem, wat bijvoorbeeld inhoud dat kinderen niet alleen worden opgevoed door de ouders maar door de hele familie. En in sommige gevallen door de hele gemeenschap. Zo is het respectvol om mensen binnen deze gemeenschap aan te spreken als ‘tante’ of ‘oom’, ook als er geen sprake is van bloedverwantschap. Het hoeft trouwens niet alleen te gaan over je tante, het kan ook gaan over je nichten, schoonmoeder o.i.d. Dit betekent niet alleen tantes in je eigen familie, maar een leger aan tantes verspreid over een hele gemeenschap, waarbij bescherming vaak omslaat naar sociale controle: het leger van judging aunties ziet het als hun taak om ervoor te zorgen dat Hindoestaanse vrouwen zich zullen aanpassen aan het gedrag dat de groep van hen verwacht. Ze dragen bij aan het lage zelfbeeld van sommige jonge vrouwen en duwen deze vrouwen vervolgens depressies in. Het meest deprimerende is dat ook jonge meisjes niet worden gespaard en vaker aan de schandpaal worden genageld. Er zit blijkbaar geen leeftijdgrens aan het shamen.

Judging aunties zijn ook voor mij niet onbekend. Het zijn de vrouwen die bij elkaar zitten op de bruiloften en zichtbaar de vrouwen uitlachen die de tijd van hun leven hebben op de dansvloer. Het zijn de tantes die meteen de telefoon pakken om andere judging aunties te bellen en uren lang te roddelen over het gewicht, de kleding of nieuwe relatie van een (jonge) vrouw in hun omgeving. Het is hun daginvulling. Kenmerkend? Het is nooit goed. Ga je als jonge puber uit? Dan ben je hopeloos. Ben je afgevallen? Dan ben je ziek. Ben je aangekomen? Dan zullen zij jou dat laten weten, in het bijzijn van anderen. Laat je te veel huid zien? Dan ben je een aandachttrekker. Heb je een nieuwe vriend? Dan gaan ze eerst een Wikipedia van hem maken en daarna oordelen over het aantal vriendjes dat je hebt gehad. Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze bewust gaan stoken in je relatie. Waarom? Ergens zit een diepgewortelde overtuiging dat je dirt moet gooien op de ander, om je eigen eer en familienaam te beschermen. Het is een bedorven broodkruimel van het patriarchaat: het leger judging aunties houdt de dominante rol van mannen in de gemeenschap in stand door de vrouwen naar beneden te halen.

“Waarom zeggen gemeenschapsgenoten hier niets van?” zou iemand buiten deze gemeenschap zich wellicht kunnen afvragen. Devi, van de Netflix serie ‘Never have I ever’ zei het al: er is een norm binnen de gemeenschap die stelt dat je, altijd, beleefd en respectvol dient te zijn tegen ouderen. Dit betekent dat je de dagelijkse aanvallen op je leven en persoonlijkheid dient te incasseren en passief agressief conflicten moet vermijden. Doe je dat niet? Dan ben je het zwarte schaap, geldt het uitsluitingsprincipe of krijg je jarenlang oordelen naar je hoofd geslingerd over hoe bijdehand je wel niet bent. Met andere woorden: de (jonge) vrouwen kunnen geen kant op. Daar komt het bekende woord ‘beklemd’ weer om de hoek kijken. En hivancommunity zou hivancommunity niet zijn als we dit schadelijke fenomeen zouden negeren.

Op social media wordt Kamala Harris door de Indo-Caribbean community vaak ‘aunty’ genoemd. Het is een subtiele wens van jonge vrouwen van deze gemeenschap, waarbij gevraagd wordt om nieuwe tantes. Mensen die op ons lijken en zich durven te laten zien i.p.v. te verstoppen achter oordelen. Tantes die hun dromen en ambitie waarmaken en dáár al hun tijd in stoppen. Tantes die zich zorgen maken om de mentale gesteldheid van de kinderen en leden van de gemeenschap.

Er zullen mensen zijn die gaan reageren dat de nieuwe generatie geen judging aunties meer heeft. Helaas zie ik het niet zo rooskleurig. Ook deze gemeenschap is gefragmenteerd. Hoe dichter je bij de conservatieve kern komt, hoe meer je onderwerpen terug vind van hivancommunity. En hoe meer judging aunties je dus ook terug vindt. De kunst is om de mensen dichtbij deze conservatieve kern te bereiken om juist de vrouwen in die verstikkende omgeving te ondersteunen. Het is inderdaad rooskleuriger voor de mensen die ver van deze kern af staan, want zij hebben door dat het onethisch is om naar boven te klimmen ten koste van anderen en dat er plek is voor iedereen. Ook zijn zij intelligent genoeg om te beseffen dat vrouwen elkaar nodig hebben voor emancipatie binnen en buiten deze gemeenschap en dat wij door het oordelen schadelijke sociale normen in stand houden. Het grappige is dat ik weet dat de judging aunties die ik ken dit stuk ook zullen lezen. En ondanks ik als jong meisje de hoop had opgegeven dat zij ooit zouden veranderen, ben ik benieuwd of zij na het lezen van deze column hun nevenactiviteit als judging auntie zullen neerleggen. Het leger van hivancommunity vol geëmancipeerde vrouwen wordt namelijk groter dan het droevige leger judging aunties.

Geschreven door Raksha Bharos

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het ondersteunen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden in hun omgeving, bij hun weg naar een vrij en geëmancipeerd leven. Meisjes en vrouwen dienen niet klein gehouden te worden om een gemeenschap of cultuur te dienen. Hier zetten wij ons als netwerk voor in. >> Lees meer

ANYSHA BHAROS haar coming out verhaal: ‘De sfeer thuis was nooit veilig, zeker niet als mijn vader er was.’

Disclaimer: dit verhaal kan schokkende content bevatten.

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben Anysha Bharos, 28 jaar. Geboren in Paramaribo, Suriname en momenteel woon ik in Rotterdam. Ik houd mij graag bezig met de activistische wereld, vooral sinds ik meer kennis heb van mezelf en mijn queer zijn. Op dit moment ben ik aan het rusten, na wat harde ervaringen tijdens demonstraties en het werkveld. Ik ben mijzelf ervan bewust dat ik niet door kan gaan met nog bloedende wonden. ´Financieel succesvol´ zijn en ´productief zijn´, zijn niet de thema’s waar ik voor leef. Hierdoor heb ik soms het gevoel dat de samenleving niet is gemaakt voor mensen zoals ik. Ik weet niet zo goed waar ik thuis hoor.

Ik heb nu geen baan maar heb gewerkt als peercoach en sociale dienstverlener. Ik ben gediagnosticeerd met veel labels waaronder een chronische depressie, gegeneraliseerde angststoornis en PTSS. Ik heb er meer maar ik ga jullie er niet mee vermoeien. Als je meer dan vijf labels hebt, word je door de GGZ gezien als iemand die ze niet kunnen helpen. Je wordt weggezet als te moeilijk en aan je lot overgelaten, zo voel ik mij in ieder geval, zeker als queer persoon van kleur’. Ik ga nog voor één diagnose en dan kan ik goed met mijn lijstje aan de slag. Meer dan mezelf heb ik helaas niet. Ik wil graag studeren maar na vijf keer proberen heb ik de moed een beetje verloren. Ik blijf doorgaan, want stoppen is geen optie. So basicly i’m surviving in mijn dagelijkse leven. Daarnaast houd ik van zoveel mogelijk genieten van het leven, want het enige dat zeker is, is dat we leven.

Kun je iets vertellen over je familie?

Ik ben als enig kind opgegroeid. Mijn ouders zijn er nog, maar zijn wel gescheiden. Ik heb twee halfbroers en een halfzus van mijn vaderskant. Vanwege verscheidene redenen beschouwd mijn vaders familie mij niet als onderdeel van de familie. Dit komt, denk ik, doordat mijn moeder moslim is; op jonge leeftijd een relatie kreeg met mijn vader; op jonge leeftijd moeder werd en waarschijnlijk ook omdat ik queer ben. Ik heb geen contact meer met mijn vader en contact met de rest van de familie was er niet echt. Het voelt niet meer als familie voor me. Ik heb het geprobeerd, maar het moet van beide kanten komen. Wat mij duidelijk is geworden is dat bloedverwanten niet per se onvoorwaardelijk van je houden, zelfs je ouders niet (ook al zeggen ze dit wel). Ik heb ook geen contact met mijn moeder en daarmee viel de rest van de familie ook een beetje weg omdat ik niet weet hoe ik mij dien te gedragen in hun aanwezigheid. Ik voel me een vreemd eendje.

Ik ben bezig opnieuw een familie te creëren die mijn normen en waarden delen. Dit is best moeilijk maar ik denk niet dat het onmogelijk is. Ik heb al een aantal mensen verzameld die mij ook zien als familie en dat is genoeg voor me om te overleven.

Kun je meer vertellen over je opvoeding?

Tot mijn zevende ben ik opgegroeid in Suriname. Tussendoor zijn we vaak verhuisd omdat mijn vader niet kan settelen op één plek. Dat heb ik zelf nooit echt begrepen en het vragen aan mijn vader was geen optie want hij vindt het waarschijnlijk niet de moeite waard en wilt gewoon doen waar hij zelf zin in heeft, denk ik. Ik ben opgegroeid met het Hindoeïsme en de Islam en heb van beide religies mooie dingen geleerd. Ik vind zelf dat ik een leuke mix ben geworden van al die rituelen en dingetjes die we doen. Ik ben zelf spiritueel ingesteld en bind me (nog) niet aan religie omdat ik ook de mindere kanten zie en mij vaak ook in mijn identiteit gepasseerd voel door beide culturen. Mijn ouders hebben elkaar geaccepteerd in religieuze verschillen en hebben mij de ruimte gegeven om mijn eigen spirituele pad te volgen.

Mijn ouders waren geen betrokken ouders maar wel erg beschermend. Ze hadden last van ‘wat zullen mensen zeggen’ (manai ka boli syndroom). Ik mocht geen tot weinig vrienden hebben. Ik heb op de basisschool één vriendin overgehouden en dat is mijn beste vriendin Betty. Ik heb mijn leven aan haar te danken en ik kan met zekerheid zeggen dat wij als vriendinnen oud zullen worden, puur omdat we hebben geleerd dat we samen kunnen groeien. School was altijd heel belangrijk en ik kreeg ook pakslaag als ik met onvoldoendes thuis kwam. Er was een moment waarin het van goede cijfers omsloeg naar: ‘je mag niet met jongens praten’. Als ik gezien werd door mijn vader pratend met een klasgenoot werd ik ook geslagen.

Mijn slechte cijfers veranderden niet, ondanks dat ik bijles en huiswerkbegeleiding kreeg. De hulp was niet voldoende want ik moest nog steeds omgaan met de traumatische dingen die ik thuis meemaakte. Ik heb nu geen contact met mijn beide ouders omdat het gesprek over verantwoording ver te zoeken is en mijn ouders vast zitten in: ‘We hebben alles voor je gedaan en je bent ondankbaar.’ Dit werd versterkt nadat ik uit de kast werd gezet door mijn broers. Sindsdien voelde het alsof mijn ouders zich compleet schaamden voor mij en mij eigenlijk niet meer wilden als kind. Mijn vader probeerde me te overtuigen om met een jongen te trouwen. Toen dat niet lukte gaf hij op en rende hij weg zoals hij dat wel vaker deed als hij ergens niet uit kwam.

Mijn moeder wilde nog grager een tweede kind, want ze wist niet wat ze met mij moest. Ik ben opgevoed met veel geweld thuis, fysiek en mentaal. Ik werd vaak thuis gehouden want ze schaamden zich voor hun eigen problemen, Mijn vader mishandelde mijn moeder wekelijks en als hij dat niet deed vluchtte hij naar Suriname of Nederland. Ik ben voor mijn 20e wel 15 keer verhuisd, onder andere een paar keer terug naar Suriname. Mijn moeder werd in de steek gelaten en soms als oud vuil in een hoek getrapt. De sfeer thuis was nooit veilig, zeker niet als mijn vader er was.

Hoe was je als kind?

Ik was een erg solitair kind. Ik probeerde wel vrienden te maken maar werd vaak gepest omdat ik ‘anders’ was. Ik was ook altijd het nieuwe meisje in de klas vanwege de vele verhuizingen. Na de reis naar Nederland op jonge leeftijd, woonden we bij mijn oom en tante thuis. Ook dit was niet veiliger voor me want daar was ook sprake van geweld en ben ik blootgesteld aan een ander gevaar: seksueel geweld. We hadden geen vaste woonplaats en ik ben in die periode veel verhuisd. Daardoor werd ik stiller. Alles was anders en ik moest flexibiliteit tonen. Mijn ouders stonden niet stil bij de gebeurtenissen, omdat ik stil was. Als ik terugdenk heeft het me gebroken. De focus op school werd minder. Ik denk dat veel kinderen die toen ook zijn meegenomen van Suriname naar Nederland hier doorheen gaan. De gevaren binnen delen van de Hindoestaanse gemeenschap zoals incest, fysieke en mentale mishandelingen zijn erg aanwezig en vinden doorgang omdat niemand in die periodes de tijd heeft om op te letten. Alle situaties die onstabiliteit creëren in een gezin zorgen voor gevaar voor je kind. Ik heb geleerd dat je als ouder/volwassene een kind moet beschermen voor de gevaren die je zelf niet ziet aankomen, ook de gevaren die in jezelf schuilen. Bewustwording is daar een grote stap in, blijven leren en niet bang zijn om fouten te maken en als je je fouten inziet… praat erover. Het ontkennen en verbergen ervan helpt niemand, zeker jezelf niet.

Welke drie levenservaringen waren bepalend voor jou als persoon? En waarom?

De dood van mijn Nani. Ik was zeven jaar toen ze overleed en ik voel het nog steeds. Vooral omdat zij voor mij de enige was die mij actief probeerde te beschermen tegen de negatieve dingen in mijn gezin. Na haar dood heb ik altijd een leegte gevoeld en dat gevoel gaat niet weg. Ze was altijd trots op me, luisterde en speelde graag met me. Dat zal ik nooit meer vergeten, haar liefde. Zij gaf mij het gevoel dat mijn bestaan het waard is en dat zal altijd onderdeel van mij blijven.

Mijn coming out bij mijn broer op mijn 16e heeft mijn kijk op de wereld veranderd. Mijn eigen bewustzijn over mijn seksuele identiteit kwam vanuit een goede vriend van mij. Hij was de eerste openly gay Hindostaan die ik had ontmoet. Door hem en mijn vrienden heb ik de moed gehad om uit de kast te komen als biseksueel (ik identificeer mij nu als Panseksueel/panromantisch) bij mijn vriendengroep op de middelbare school. Omdat de reacties op school zo positief waren kreeg ik de moed om het een keer aan mijn half broer te vertellen. Met een roze bril op leek het alsof dit een goed idee was. Ik voelde wel een soort afstand dat groter werd maar ik besefte me niet wat er gebeurde. Mijn half broer vond dit blijkbaar groot nieuws, nam daarna afstand van mij en heeft dit aan onze oudste broer verteld. De oudste broer heeft me toen gepusht om uit de kast te komen bij mijn vader. Hij maakte een afspraak om 18:00 uur op het kantoor van mijn vader en ik moest het vertellen. Waarom? Geen idee. Ik was in shock. Daar zat ik dan zonder backbone en in complete paniek want ik wist niet wat de consequenties zouden zijn en of ik wel klaar was om het hierover te hebben met mijn ouders. Om het erger te maken moest ik het telefonisch vertellen aan mijn moeder, omdat mijn oudste broer dat het beste vond terwijl mijn vader zat te huilen. Mijn moeder legde schreeuwend de telefoon neer en heeft me drie weken genegeerd. Ondanks mijn uitleg dat ik nog steeds dezelfde persoon was zag ik dat ze anders naar mij keken. Alles veranderde en ik ben uit angst terug de kast in gegaan en heb me op een ongezonde manier gestort op jongens, want dat leek mijn enige optie. Ik weet niet wat ik hiermee wilde bereiken, want het is mij niet gelukt. Ik werd uiteindelijk verliefd op een vrouw. Daarna begon het gevecht weer.

De laatste levensgebeurtenis vind ik moeilijk om te beschrijven, want ik zit er nog middenin. Het gaat over mijn scheiding. Na acht jaar, met bijkomende strijd en drama, hebben we besloten om een punt te zetten achter de relatie. Ik heb mijn ziel gegeven aan deze relatie en het beëindigen hiervan was een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen. Ik heb hier wel veel van geleerd. Een relatie draait om het balanceren van wat er van binnen gebeurd en wat er van buiten gebeurd. Wat er buiten je relatie gebeurt heeft effect op beide personen maar wat er van binnen gebeurd heeft ook een effect op wat er in je relatie gebeurd. Alleen communicatie is niet genoeg. Je moet elkaar écht begrijpen en vrij laten. Je moet elkaars identiteit en groei stimuleren en je eigen ideeën en idealen onder een vergrootglas leggen. We hebben nu een sterke band en ze zal altijd een onderdeel van mijn leven zijn, maar als volwassenen beseffen wij dat wij geen goede match zijn. En dat is oké.

LGBTQ

Hoe oud was je toen je twijfelde over je seksuele geaardheid?

Ik twijfelde bij mezelf rond mijn 12e even, maar wist niet wat het allemaal betekende. Ik dacht dat ik meisjes gewoon heel lief vond, haha. Ik ben er inmiddels achter dat ik iedereen wel heel aardig kan vinden en als ik een connectie met je heb wil ik dat graag uitzoeken. Ik haal kracht uit relaties die ik heb met mensen. Door mensen te kennen, hun verhaal te kennen en te horen wat zij uit het leven halen, motiveer ik mezelf om door te blijven zetten en als ik iets terug kan doen, doe ik dat ook graag.

Ik identificeer me overigens als genderfluïde maar ik word vaak gezien als vrouw. Maar dat ben ik dus niet. Ik ben non binair. Ik pas me niet graag aan op de genderrollen die er bestaan en stap graag uit die normen. Mijn voornaamwoorden zijn dan ook hen/hun, zij/haar en hij/hem mag maar dat is nog nooit echt voor me gebruikt. Ik zit nog in mijn process over mijn eigen identiteit en het kan allemaal nog veranderen maar ik probeer geduldig te zijn met mezelf. Niemand rent achter me aan en ik heb de tijd en ruimte om dat op mijn eigen tempo en manier uit te zoeken.

Welke plek hebben mensen van de LGBTQ gemeenschap in de Hindoestaanse gemeenschap, volgens jou?

Geen. Ik heb nu wel een aantal van de queer Hindoestaanse mensen ontmoet maar ik heb niemand ontmoet die zich veilig en thuis voelt in de Hindoestaanse gemeenschap. Wat ik raar vind want onze cultuur is van oudsher erg open en we werden geaccepteerd en zelfs geëerd.

Denk je dat dit onderwerp als een taboe wordt gezien binnen delen van de Hindoestaanse gemeenschap?

Ja. Er zijn nog veel mensen, inclusief mijn familie, die denken dat we ziek zijn. Ik zie wel dat er meer over het onderwerp gesproken wordt. Dit is een goed teken. Ik weet dat het zal verbeteren met de komende generaties, maar er is nog veel werk aan de winkel. Onderschat het niet, daar kwam ik zelf op harde manieren achter.

Welke reacties krijg je vooral van mensen als het gaat om je seksuele geaardheid/relatie met een vrouw?

Toen ik nog met mijn ex vrouw was, werden we gezien als ‘the powerkoppel’. Een aantal mensen in de gemeenschap en andere Hindostaanse queers zagen ons bijna als een droom die uitkwam. Ik voel me soms bijna schuldig dat het niet is gelopen zoals velen voor ons, maar ook voor henzelf, hadden gehoopt. Na dit huwelijk hebben we teleurstellende reacties gekregen. Mensen projecteren zich veel op mensen die zich laten zien en daar zijn we ons nu ook een stuk bewuster van geworden. We waren graag zichtbaar omdat we als kind geen mensen zagen zoals wij en daar wilden we wat aan doen.

Het enige wat ik kan zeggen is dat je kan vechten voor je eigen dromen en je eigen keuzes. Het is het zeker waard. Jij bent het waard en voor jou zijn er velen geweest wiens verhalen niet zijn geschreven of uitgesproken, maar ze waren er wel. Je hebt recht op de vrijheid om jezelf te zijn, maakt niet uit wie je van gedachte probeert te veranderen. Jij hebt recht van bestaan en ik support iedereen (BIPOC (staat voor Black.Indigenous and other People of color) Queers to the front tho) daar1000% in. Daar probeer ik in ieder geval naar te leven.

Geluk

Wat betekent geluk voor jou?

Geluk is voor mij wanneer je je tevreden en vrij voelt in je eigen lichaam, geest en omgeving. Als je rijk bent in liefde voor jezelf, maar ook voor anderen en dat anderen onvoorwaardelijk kunnen zeggen dat ze van je houden. Dan kan je de wereld aan.

Dit antwoord heb ik gevonden in de islam EN het hindoeïsme, wat me intens hoopvol maakt als dit het streven is voor iedereen. We komen er wel als we dichtbij onszelf blijven. Wie weet op welke andere plekken ik geluk in welke vorm dan ook zal vinden. Ik ben nieuwsgierig. Deze definitie van geluk verandert voor mij wel eens maar voor nu is dit het.

Ben jij gelukkig?

Nee, ik heb te maken gehad met veel seksueel, fysiek en mentaal geweld. Voornamelijk vanwege deze redenen lukt het mij niet om rust te vinden. Ik doe mijn best, maar ik ben heel suïcidaal en vecht bijna elke dag om in leven te blijven. Ik moet mezelf elke dag opnieuw overtuigen dat ik het waard ben om te blijven leven. Zeker omdat ik geen steun kreeg van mijn bloedverwanten. Maar het lukt tot zo ver met hulp! Ik denk dat ik daar best trots op mag zijn.

Hindoestaanse gemeenschap

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Een beetje zoals Anil Ramdas zei: ”Een volk zonder helden, zonder mythen en zonder noemenswaardige pech”. Wat een goed voorbeeld is van hoe erg wij als volk lijden aan een minderwaardigheidscomplex. We hebben wel helden en mythes waar we trots op kunnen zijn. We kiezen ervoor om onszelf niet te vieren en we gaan aan onszelf voorbij. De enige manier om dit te herstellen is, denk ik, om te helen en te kijken naar onszelf. Wie zijn wij? Waar komen we vandaan? En wat kunnen we zelf doen om onszelf en elkaar te helpen?

Welke drie taboes binnen delen van de Hindoestaanse gemeenschap kunnen belemmerend zijn voor vrouwen?

De ongelijke gender rolverdeling zoals: de vrouw die verantwoordelijk is voor het hele huis in de grootste zin, zoals het schoonmaken, koken, zorgen voor de kinderen en zorgen dat zij op alle situaties is voorbereid. Als een vrouw ook maar iets anders is dan de standaard perfect bahu zoals je ziet op Zee TV wordt ze al bestempeld als defect.

Als tweede wil ik het gemaakte onderscheid tussen hindoes en moslims aankaarten. Ik spreek vanuit eigen ervaring. Het is voor de oudere generaties moeilijk te bevatten dat we elkaar kunnen liefhebben en dat we een gezamenlijke geschiedenis hebben, terwijl we allemaal Hindostanen zijn. Ik maak me een beetje zorgen over de subtiele effecten die deze denkwijze zal hebben naar de volgende generatie.

Als derde taboe wil ik ook de stilte en ‘manai ka boli’ syndroom benoemen. Met name de mentale gesteldheid van vrouwen/queer people wordt hierbij compleet genegeerd. We worden, door elkaar en ook van buitenaf, van alles genoemd. Denk hierbij ook aan racistische uitspraken. Maar eigenlijk zijn velen van ons aan het overleven, omdat we bijvoorbeeld sinds ons 13e te maken hebben gehad met seksueel geweld of andere schokkende gebeurtenissen. Ik neem mijn moeder als voorbeeld: de mentale gesteldheid is niet belangrijk zolang al je basisbehoeften zijn vervuld. Dat je depressief bent en niet meer kan opstaan en douchen is een bijzaak. Kampen met pijnen van het verleden is een grote generationele verantwoordelijkheid en we dragen het allemaal in verschillende vormen. Just saying…

Als je googled op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Praten met elkaar, ondersteuning bieden en luisteren lijkt me een goede start. Ik heb al wat groepen zien ontstaan maar hoe meer hoe beter. Er zijn niet zoveel Hindostaanse mensen die zich inzetten voor Hindostanen. Die constante strijd die velen hebben en het idee dat hun probleem niet jouw probleem is, is een illusie en als mensen zich daar bewust van zouden kunnen worden zou dat helpen.

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het ondersteunen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden in hun omgeving, bij hun weg naar een vrij en geëmancipeerd leven. Meisjes en vrouwen dienen niet klein gehouden te worden om een gemeenschap of cultuur te dienen. Hier zetten wij ons als netwerk voor in. >> Lees meer

Kanta Adhin over cultuur, vrouwenemancipatie en dharm

Kunt u zich voorstellen?

Ik ben Kanta Adhin, geboren in Nickerie, Suriname. Toen ik twee jaar was, verhuisde ons gezin voor drie jaar naar Nederland in verband met verdere studie van mijn vader. Mijn jeugd heb ik grotendeels in Paramaribo doorgebracht. Nadat ik mijn Gymnasium B-diploma had behaald aan het mr dr J.C. de Miranda Lyceum vertrok ik naar Nederland, waar ik in Leiden afstudeerde in internationaal recht. Bij terugkeer in Suriname heb ik enkele jaren gewerkt op het ministerie van Buitenlandse Zaken. Na de Decembermoorden, waarvan mijn eerste echtgenoot een van de slachtoffers was, ben ik in 1983 samen met mijn kind van 10 maanden wederom naar Nederland verhuisd. Ik heb toen ook mijn Nederlands recht diploma behaald in Leiden.

Sedert eind 1986 werk ik op het Nederlands ministerie van Buitenlandse Zaken, waar ik om de vier jaar een andere functie heb vervuld, zowel op het ministerie in Den Haag, als in diplomatieke dienst. Van 2007-2015 heb ik met mijn huidige echtgenoot vier jaar in Dublin en daarna vier jaar in Straatsburg gezeten. Daarnaast heb ik heel veel gereisd voor internationale conferenties, overleg of advisering. In Bangladesh, Sri Lanka en Zambia heb ik mensenrechtenprogramma’s helpen uitwerken. In 1994 was ik aanwezig bij de eerste verkiezingen in Zuid-Afrika na afschaffing van de apartheid. Momenteel ben ik bij diverse internationale organisaties betrokken en vertegenwoordig ik het Koninkrijk der Nederlanden onder meer bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in procedures waarbij een burger een klacht heeft ingediend tegen Nederland, Curaçao, Aruba of Sint-Maarten.

Uit wat voor familie komt u? En hoe zou u uw opvoeding beschrijven?

Ik kom uit een Hindostaans gezin met zes kinderen, vier dochters en twee zonen. Mijn vader was politiek en sociaal-maatschappelijk heel actief. Hij en mijn moeder hadden een druk sociaal leven. Mijn moeder was ook verbonden aan een aantal organisaties en hield zich met vrijwilligerswerk bezig. Wij zijn zowel met de Hindostaanse als met de westerse cultuur grootgebracht. Mijn vader was een groot kenner van het hindoeïsme en droeg met name de Vedantische filosofie uit. Een keer per jaar werd thuis een religieuze dienst gehouden (kathá). De symboliek achter de religieuze handelingen werd vooral belangrijk gevonden. Thuis luisterden wij (de kinderen) heel graag naar Engelse popmuziek, maar gingen ook graag naar Hindostaanse films en genoten van mooie filmsongs. Van sommige liedjes vertaalde mijn vader de Hindi tekst en liet ons zien hoe poëtisch de woorden waren. Wij hebben ook basislessen Hindi gevolgd.

Ik denk dat ik het als jongste dochter wat makkelijker heb gehad dan mijn oudere zussen die soms nog met strenge normen te maken hadden, zoals niet te veel uitgaan en zeker niet te laat thuiskomen. Toen ik een tiener was, waren mijn zussen al uit huis en waren mijn ouders duidelijk milder. Het was voor mij geen enkel probleem om met vriendinnen naar films als Woodstock of Love Story te gaan. Ook stonden mijn ouders er niet meer op dat zij mij naar een (school)feest brachten en weer ophaalden als iemand anders mij thuis kon brengen.

Mijn opvoeding zou ik willen beschrijven als ongedwongen, maar met besef voor normen en waarden. Mijn ouders lieten mij vrij maar gingen ervan uit dat ik mij wel verantwoordelijk gedroeg. Als voorbeeld kan ik aanhalen dat een vriendin en ik een keer naar een show gingen van een Nederlandse popgroep die in Suriname was. De show was overdag en we zouden met openbaar vervoer gaan (‘wilde bus’). Terwijl we wachtten reed de Hindostaanse overbuurvrouw van mijn vriendin (ook een kennis van mijn moeder) langs en vroeg of ze ons ergens kon afzetten. Dat was natuurlijk meegenomen. Toen ik thuiskwam ondervroeg mijn moeder me streng. De overbuurvrouw had haar namelijk gebeld om te melden dat ik stond te liften op straat. Mijn moeder kon zich dat niet voorstellen en had dat ook aan haar gezegd. Die vrouw had gewoon een eigen draai aan de situatie gegeven waarmee ze mij in een bepaald daglicht wilde plaatsen. Gelukkig wist mijn moeder beter, maar ze wilde het wel verifiëren.

Welke drie levenservaringen hebben een belangrijke rol gespeeld en u mede gevormd als persoon? En waarom?

Mijn jeugdjaren hebben een belangrijke rol gespeeld. Zoals ik hierboven heb beschreven werden die gekenmerkt door een grote mate van vrijheid. Toen ik daarna in Leiden ging studeren woonde ik in een studentenhuis. Twee zussen waren mij daarin voorgegaan, hetgeen voor Hindostaanse meisjes toen nog best uitzonderlijk was. In die periode heb ik geleerd voor mijzelf te zorgen zonder controle.

Nadat ik was getrouwd was het voor mij niet meer dan normaal dat ik mijn eigen vrijheid zou behouden en een eigen weg kon blijven volgen. Uiteraard in harmonie en dat betekent dat je soms compromissen sluit. Dat is ook wat ik op professioneel vlak heb geleerd toe te passen. In de Verenigde Naties moet je het met meer dan 190 landen eens zien te worden. Met veel bravoure je eigen gelijk willen halen levert over het algemeen minder op. Maar fundamentele principes moet je niet opgeven. Dat speelt vaak op het gebied van mensenrechten. Foltering, bijvoorbeeld, is nooit goed te praten. Daar kun je dus geen compromissen over sluiten. Vrijheid van meningsuiting is ook een belangrijk goed, maar zoals sommigen in Nederland menen, is het voor mij geen recht om anderen te beledigen. Respect voor de medemens vind ik ook belangrijk. Je kunt kritisch zijn, maar dat kan ook op een constructieve manier. 

U bent hoofd- en eindredacteur geweest van het tijdschrift Hindorama en schrijft nog steeds regelmatig artikelen voor de website. Kunt u meer vertellen over Hindorama en uw visie voor dit medium?

Toen ik mij na 1983 in Nederland vestigde, raakte ik betrokken bij een aantal organisaties die zich inzette voor integratie van culturele minderheden met behoud van de eigen identiteit, in dit geval de Hindostaanse identiteit. Vrijheid is voor mij een belangrijke waarde en mensen moeten zich vrij voelen zichzelf te zijn. Behoud van de eigen cultuur staat naar mijn mening niet in de weg aan een normale participatie in de maatschappij en het respect hebben voor andere culturen.

Hindorama werd een middel om te laten zien dat Hindostanen midden in de Nederlandse samenleving staan en tegelijk bezig zijn met hun eigen cultuur. Ik vind dat iedereen, ook Hindostanen, trots op haar of zijn culturele achtergrond mag zijn, maar tegelijk kritisch moet blijven. Problemen en taboes binnen de gemeenschap moeten daarom ook worden aangekaart, maar moeten niet de cultuur als geheel stigmatiseren. In de praktijk doen zich situaties voor waarbij men zich ten onrechte verschuilt achter godsdienst en cultuur. In het westen is men soms snel geneigd andere culturen alleen of voornamelijk vanuit de problematische kant te zien. Ook daar is zelfreflectie nodig, want ook de westerse christelijke cultuur kent uitwassen (bijvoorbeeld kindermisbruik in de kerk), maar daar wordt niet de hele cultuur op beoordeeld.

Het tijdschrift Hindorama werd uitgegeven door het communicatiebureau van mijn echtgenoot en verscheen tweemaandelijks van 2000 tot 2005. In 2019 heeft hij de website Hindorama.com gelanceerd die een beeld geeft van de geschiedenis en de ontwikkelingen van de Surinaams-Hindostaanse gemeenschap en de integratie in de Nederlandse samenleving. Mijn bijdragen op de website zijn vaak bedoeld om actuele thema’s die in Nederland spelen in perspectief te plaatsen. We moeten ons niet blindstaren op superieur gewaande westerse normen en waarden, maar tegelijk moeten we ook op de eigen (gedrags)cultuur reflecteren.   

Hoe zou u de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Voor mij is de kern van de cultuur gebaseerd op dharm. Dit wordt vaak als godsdienst vertaald, maar het is eigenlijk de ethische kernwaarde voor gedrag. Het woord dharm betekent ‘datgene wat draagt’, met andere woorden wat constructief en niet destructief is. Daarbinnen kun je van alles doen: hindoefeesten vieren, religieuze ceremonies houden, genieten van muziek en andere entertainment, relaties aangaan, kinderen opvoeden, participeren buiten je eigen (etnische) cultuur enzovoort. Op deze wijze is de Hindostaanse cultuur voor mij een houvast voor eigen groei en genot, voor respectvol gedrag ten opzichte van anderen, maar ook voor het kunnen veroordelen van destructief gedrag, zoals vrouwenmishandeling, discriminatie of het neerhalen van anderen.   

Wat is op dit moment de grootste barrière voor de verdere emancipatie van de Hindoestaanse vrouw en hoe kunnen wij hier verbetering in brengen? En wat wenst u de Hindoestaanse vrouwen en de volgende generaties toe?

Ik denk dat er al veel is gebeurd op het gebied van vrouwenemancipatie, maar dat er nog steeds situaties voorkomen waarbinnen vrouwen zich niet vrij voelen. De vraag is of dat altijd door de ‘cultuur’ komt of doordat men zichzelf een gevangene daarvan maakt. Bijvoorbeeld, het veelbesproken ‘manai ka boli’ wordt vaak als typisch Hindostaans gezien, terwijl het in andere culturen ook voorkomt. Onlangs zag ik nog een Amerikaanse film waarin een rijke zakenvrouw haar dochter in een ongelukkig huwelijk wilde laten, want een scheiding zou niet goed bij haar conservatieve zakenrelaties vallen. Zelf heb ik ooit een column geschreven over wie die ‘manai’ eigenlijk zijn van wie de mening zo belangrijk wordt gevonden: “De rest van de familie, vrienden, kennissen, buren? Maar weten we dan niet dat oom Dev een buitenvrouw heeft, dat tante Sita aan de drank is, dat de zoon van de buren het met een getrouwde vrouw houdt?” We moeten ons geen gevangene van anderen laten maken, die vaak zelf boter op het hoofd hebben. Een vrije geest is belangrijk voor emancipatie en het besef dat vrijheid geen losbandigheid of verwerping van de eigen cultuur betekent. Daarom zie ik Hïvan community als een belangrijke bijdrage aan de verdere emancipatie van Hindostaanse vrouwen. Excessen of andere onaangename toestanden waar vrouwen (en anderen) binnen de cultuur slachtoffer van worden, daar moet juist over worden gepraat om verandering van mindset teweeg te kunnen brengen. Dat is wat mij betreft een opdracht van dharm.   

Geschreven door Kanta Adhin – http://www.hindorama.com

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het ondersteunen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden in hun omgeving, bij hun weg naar een vrij en geëmancipeerd leven. Meisjes en vrouwen dienen niet klein gehouden te worden om een gemeenschap of cultuur te dienen. Hier zetten wij ons als netwerk voor in. >> Lees meer

Eerwraak: verschil in levensbehoeften in delen van de gemeenschap

Voor de een is zelfontplooiing de focus terwijl de ander het beschermen van de familienaam en familie-eer ziet als de belangrijkste levensbehoefte. Dit laatste kan doorslaan in het welkbekende ´eerwraak´. Vooral vrouwen zijn slachtoffer van eerwraak. Hoe komt het dat het hoog houden van de eer in sommige families zo belangrijk is en in extreme gevallen kan leiden tot eerwraak? Ik deel twee piramides met jullie die ingaan op levensbehoeften in verschillende culturen.

Piramide van Maslow

Je wordt er tijdens je studie herhaaldelijk mee geconfronteerd: de piramide van Maslow. In dit piramidemodel worden de universele menselijke behoeften gerangschikt. Volgens deze piramide willen we eerst voorzien worden in onze lichamelijke behoeften: we willen eten, onderdak, zuurstof en warmte. Als aan deze behoefte is voldaan willen we ons veilig voelen, we willen bijvoorbeeld financiële zekerheid. Daarna richten wij ons op onze sociale behoeften: we willen ergens bij horen, bij gemeenschappen, organisaties, familie, vrienden of een partner. Na deze behoefte zijn wij gemotiveerd om de volgende behoefte te vervullen: we willen gewaardeerd worden en verlangen naar erkenning en respect. Tot slot klimmen we naar de top van de piramide: we hebben behoefte aan zelfontplooiing. We focussen ons op groeimogelijkheden en zingevingsstukken.

Piramide van Pinto

Pinto was van mening dat Maslow zich beperkte tot de Westerse culturen. De culturen in het oosten kennen volgens hem een andere rangschikking van behoeften. De piramide van Pinto begint ook bij de vervulling van primaire behoeften zoals onderdak, eten en lucht. Echter is de tweede behoefte het behagen van de eigen groep, i.p.v. de behoefte aan veiligheid en zekerheid. De derde behoefte is het hebben van een goede naam en in de top van de piramide gaat het over eer, waar het bij de piramide van Maslow gaat over zelfontplooiing.


Dit is geen wedstrijd. Ik vraag niet welke piramide beter is dan de ander. Ik presenteer deze piramides voor de vrouwen van deze gemeenschap die hun verwarring willen linken aan theorieën en zo de kloof kunnen uitleggen en dichten. En ik presenteer verschillende levensbehoeften, waarbij ik aangeef dat levensbehoeften kunnen doorslaan in ongewenste situaties. Zelfontplooiing kan doorslaan naar egoïsme en de behoefte naar financiële zekerheid kan doorslaan in hebzucht. En het beschermen van eer kan doorslaan naar eer-gerelateerd geweld. Het wordt nog ingewikkelder als er jaren geleden genderongelijke regels zijn opgesteld die ervoor zorgen dat voornamelijk de vrouwen binnen families zorg dragen voor het hooghouden van de eer. Meisjes en vrouwen binnen delen van deze gemeenschap groeien op met beide piramides, zonder dat de omgeving hiermee bekend is. Hulpverleners zijn zich onvoldoende bewust van deze verschillen. Dus, lees and learn.

Reacties rondom de zaak van S. Bansi

Ik ben op Facebook opzoek gegaan naar reacties van de gemeenschap n.a.v. het laatste artikel omtrent de zaak van S. Bansi. Op deze manier leer ik meer over de verschillende delen van de gemeenschap en hun denkwijzen. De hartverwarmende berichten voor de nabestaanden en het slachtoffer overheersten, gelukkig. Maar mijn maag draaide om van een paar reacties. En het viel mij op dat deze reacties het meest geliked werden. Soms wel 92 keer.

In deze reacties werd de moeder van het slachtoffer als schuldige aangewezen. Want waarom heeft zij haar dochter laten wonen bij een volwassen man? Dat is volgens deze mensen “vragen om problemen” en “daar zitten risico’s aan verbonden”. Ten eerste: waarom alleen vinger wijzen naar de moeder en niet de vader? Ten tweede: waarom überhaupt vinger wijzen, zonder de achtergrond en situatie van deze mensen te kennen? Hoe kan het zijn dat mensen in zo’n tragische situatie over zulk weinig empatisch vermogen beschikken? Dit zijn de mensen die MKB in stand houden, door elke keer onrechtvaardig te oordelen. Onbegrijpelijk. Daarnaast: het is anno 2021 niet de bedoeling dat we (jonge) vrouwen extra in bescherming gaan nemen, hun keuzes en vrijheid gaan beperken, omdat men de verwachting heeft dat volwassen mannen zich niet kunnen beheersen, overspel plegen en de wet overtreden. Dat is opvoeden en handelen uit angst en rijmt niet met de vrouwenrechten (lees: mensenrechten) van nu.

Waarom ik hierop reageer? Zulke reacties van Facebook worden het afvoerputje van de samenleving genoemd en is het reageren niet waard – dat is wat meestal gezegd wordt. En dat kan wel kloppen, maar: de mensen die deze reacties plaatsen zijn ook de vaders, ooms, neven, moeders, tantes, nichten en broers van vrouwen die hierdoor in verstikkende situaties terecht komen. Tegen deze vrouwen wil ik zeggen dat deze denkwijze niet de norm is en tegengeluid laten horen.

Geschreven door Raksha V’ Bharos


#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het ondersteunen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden in hun omgeving, bij hun weg naar een vrij en geëmancipeerd leven. Meisjes en vrouwen dienen niet klein gehouden te worden om een gemeenschap of cultuur te dienen. Hier zetten wij ons als netwerk voor in. >> Lees meer

#BREAKTHECIRCLE

Dit artikel is onderdeel van de hivancommunity campagne #BREAKTHECIRCLE: tegen eergerelateerd geweld en eerwraak. Eergerelateerd geweld is in Nederland strafbaar. Zie de website van de Rijksoverheid. Bij direct gevaar, neem contact op met de politie. Voor hulp en advies omtrent eergerelateerd geweld kun je terecht bij ‘Veilig Thuis’. Hivancommunity is tegen eer-gerelateerd geweld, eerwraak én tegen mensen die na zulke tragische gebeurtenissen wéér de schuld leggen bij de vrouw(en) en ongelijkheid verder voeden.

Bronnen: zingeving als onderbelichte dimensie in de maatschappelijke opvang ; de piramide van Maslow, Natascha Bauwens ; The Huddle ; Toelichting op de structurentheorie van David Pint, moetD ; OM denkt dat Bansi is gedood vanwege zwangerschap, NU.nl

Schande

Schande…als ik het woord hoor, krijg ik rillingen over heel mijn lichaam. Nu nog meer aangezien schande waarschijnlijk de aanleiding blijkt voor de verdachten in de vermissingszaak van Sumanta Bansi. Deze verschrikkelijke gebeurtenis laat een extreme vorm zien van hoe ver mensen kunnen gaan om maar niet in kwaad daglicht gesteld te worden door uhm… ja wie? Ik heb geen idee. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ze waarschijnlijk zelf een belangrijke rol speelden in de ‘schandelijke gebeurtenis’ zelf.

Schande is (helaas) een thema waar ik en veel meisjes binnen onze cultuur op jonge leeftijd mee in aanraking komen. Het is binnen onze Hindoestaanse cultuur een welbekend begrip en in veel levens een beweegreden om bepaalde levensbeslissingen te nemen. Wat het vooral is? Een van de belangrijkste factoren om te bepalen wat mensen mogen denken en hoe zij dienen te handelen. Ik zeg mensen, maar ik bedoel hier vooral meisjes en vrouwen. Zelf kan ik vooral ingaan op hoe het was in mijn rol als dochter binnen een Hindoestaanse familie, maar er zijn enorm veel manieren hoe ‘schande’ veroorzaakt kan worden in alle rollen die meisjes en vrouwen hebben. Moeder, zus(je), schoonzus(je), tante, oma…er wordt altijd wel weer wat belachelijks gevonden.

In mijn ervaring wordt hierbij het woord schande nooit expliciet benoemd. De handelingen en woorden die gebruikt worden, wijzen er echter heel duidelijk op dat bepaald gedrag niet toegestaan is, omdat het het gezin of de familie een slechte naam kan geven. Of dit nou bewust of onbewust gaat, het vindt nog dagelijks plaats.

Nu zou ik je heel graag willen vertellen wat schande veroorzaakt. Er bestaat een grote kans dat je dit zelf ervaren hebt. Op het moment dat je iets als meisje of vrouw doet wat mogelijk door anderen als schande bestempeld kan worden, ontstaat er een gevoel van schaamte en angst. Als je verliefd wordt op een jongen, die niet in het plaatje past, durf je hier niet voor uit te komen en doe je dit stiekem. Als je het ergens niet mee eens bent, maar je weet wat voor vervelende reactie jouw ‘grote mond’ zal opleveren, hou je je mond. Als je boven de 30 bent en je bent niet getrouwd, voel je dat je tekortschiet. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Deze gevallen zijn uiteraard niet zo heftig als het verdrietige nieuws van Sumanta. Het wordt allemaal wel veroorzaakt door het niet te onderbouwen argument dat jij schande kan veroorzaken.

Deze schaamte en angst hebben bij mij, jammer genoeg, veel aan het stuur gezeten. Ik vocht ertegen, maar zonder me er comfortabel bij te voelen. Hoe meer ik aan mezelf werkte en hoe meer ik in contact kwam met mijn echte ik, hoe meer ik beetje bij beetje de angst en vooral schaamte verloor. Ik onderzocht vooral waarom ik bepaalde dingen deed. Het antwoord: ik heb nooit iets gedaan om anderen pijn te doen. In het leven overkomen je dingen en heb je nou eenmaal emoties. Je wordt niet verliefd op iemand om een ander te pesten, je hebt niet de behoefte om als een ‘Hollander’ uit te gaan en bier te drinken, om wie dan ook voor schut te zetten. Nee…je zoekt verbondenheid in een tijd waarin je dat misschien niet voldoende krijgt of hey misschien leef je gewoon dat ene leven wat je gekregen hebt.

Nog steeds hebben we dan wel te maken met anderen die er wat van vinden. Vaak ook mensen waar je echt wel van houdt. Hoe ga je daarmee om? Hoe zorg je ervoor dat je ze niet verliest? Of ga je om met een eventueel verlies? Sta achter je keuzes en draag dit ook met trots uit. Zolang je bepaalde dingen verborgen houdt of ergens niet voor uit durft te komen, geef je toe dat je iets ‘fout’ doet. Schaamte en angst staan dan aan jouw stuur. Doe je dit niet, geef je jouw zelfverzekerdheid, doorzettingsvermogen, trots en nog veel meer positiefs de ruimte en kan niemand je meer wat maken!

Geschreven door Sandya Lachmansingh

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het ondersteunen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden in hun omgeving, bij hun weg naar een vrij en geëmancipeerd leven. Meisjes en vrouwen dienen niet klein gehouden te worden om een gemeenschap of cultuur te dienen. Hier zetten wij ons als netwerk voor in. >> Lees meer

Dit artikel is onderdeel van de hivancommunity campagne #BREAKTHECIRCLE: tegen eergerelateerd geweld en eerwraak.

Internationale vrouwendag 2021: #BREAKTHECIRCLE

Vandaag, op internationale vrouwendag, lanceert hivancommunity de campagne #BREAKTHECIRCLE tegen eerwraak. Deze dag dragen wij op aan Sumanta Bansi. Haar vermissingszaak heeft ons allen weer laten zien dat niet alle delen van de gemeenschap op de hoogte zijn van de rechten van meisjes en vrouwen. Dit kan en moet anders.

Vooral meisjes en vrouwen zijn slachtoffer van eerwraak en eergerelateerd geweld. Hierbij wordt geweld gebruikt om het eerverlies te herstellen in kringen waar het hooghouden van de familienaam en eer van groot belang is. Het is voor velen onduidelijk in welke vicieuze cirkel deze meisjes en vrouwen vast zitten, al generaties lang. Hivancommunity doet daarom een poging om deze vicieuze cirkel van verstikking in kaart te brengen, zodat wij deze cirkel voorgoed kunnen doorbreken.

Laag 1: Beschermen van familienaam en eer -> Genderongelijke verwachtingen -> ‘ Wat zullen andere mensen zeggen?

In sommige families is het beschermen van de familie-eer en familienaam een van de belangrijkste levensbehoeften. Vanaf kleins af aan wordt aan de leden geleerd dat loyaliteit en het behagen van de groep van groot belang is. Aan het beschermen van de familie-eer en naam zijn vele jaren geleden genderongelijke verwachtingen gekoppeld. Om te bewerkstelligen dat deze levensbehoefte niet in gevaar komt is de vraag: ‘wat zullen andere mensen zeggen?’ een belangrijke rol gaan spelen in delen van deze gemeenschap. Als mensen over leden van je familie gaan praten heeft dit namelijk effect op de familie-eer en naam. Dit heeft als gevolg dat men niet mag opvallen en zodra zij afwijken van de verwachtingen en gedragsregels worden zij hierop aangesproken door de familieleden of leden van de gemeenschap, met bijvoorbeeld als gevolg schaamte of uitsluiting. Dit mechanisme heeft o.a. gezorgd voor de welbekende ‘judging aunties’: tantes in de familie/gemeenschap die roddelen, oordelen en onwaarheden verspreiden over andere vrouwen (bijv. nichtjes), soms om de aandacht af te leiden van het eigen gezin en zo de eigen eer te beschermen. Door een poging te doen om elkaars familienaam te beschadigen, uit angst voor het beschadigen van de eigen naam, wordt dit mechanisme al generaties lang in stand gehouden.

Laag 2: ‘Wat zullen andere mensen zeggen’ -> Victim blaming

Het is voor velen onbegrijpelijk dat sommige families het slachtoffer kunnen aanwijzen als schuldige en het slachtoffer kunnen verplichten om geen aangifte te doen. In laag 1 werd duidelijk dat het begint bij het beschermen van de familie-eer en familienaam. Mocht een vrouw afwijken van de gestelde verwachtingen en gedragsregels wordt zij erop geattendeerd met de vraag: ‘Wat zullen andere mensen zeggen?’ Dit is een hint dat de vrouw zich buiten de gebaande paden bevind en de familienaam kan beschadigen. Mocht er vervolgens iets gebeuren, denk aan seksueel misbruik, wordt de vrouw als schuldige aangewezen. Het kan bijvoorbeeld zijn dat deze familie (of dit deel van de gemeenschap) als regel heeft dat een ongetrouwde vrouw geen contact mag hebben met mannen. Deze vrouw heeft er dus voor gezorgd dat de familie-eer in gevaar komt, ook na herhaaldelijke pogingen van de familie om haar gedrag te beïnvloeden. Zij heeft niet geluisterd en wordt derhalve gezien als schuldige. Het doen van aangifte blijft uit omdat zij niet “de vuile was” buiten mag hangen.

Laag 3: Victim blaming -> eergerelateerd geweld / Eerwraak

In moeilijke situaties hebben mensen vaak behoefte aan een luisterend oor, maar aangezien zij geïnstrueerd zijn om “hun vuile was niet buiten te hangen” blijven de slachtoffers vaak alleen achter, zonder hulp om een trauma te verwerken. Na victim blaming strijden een aantal slachtoffers alsnog voor rechtvaardigheid: zij doen aangifte. De ‘victim blamers’ zien dit als gevaar voor de familie-naam en eer. Het gebruiken van geweld zien zij als één na laatste stap om hun levensbehoefte te vervullen: het hebben van een zuivere naam.

Disclaimer: Zowel eergerelateerd geweld als eerwraak kan eerder in het proces plaatsvinden.

Eergerelateerd geweld is in Nederland strafbaar. Zie de website van de Rijksoverheid. Bij direct gevaar, neem contact op met de politie. Voor hulp en advies omtrent eergerelateerd geweld kun je terecht bij ‘Veilig Thuis’. Hivancommunity is tegen eer-gerelateerd geweld, eerwraak én tegen mensen die na zulke tragische gebeurtenissen wéér de schuld leggen bij de vrouwelijke familieleden van het slachtoffer en ongelijkheid verder voeden.

Geschreven door Raksha V. Bharos

Meer diversiteit in de politiek voor een inclusief Nederland: door welke bril kijk jij?

Er vinden verschillende discussies plaats rondom het belang van representatie en het bevorderen van diversiteit en inclusie in de politiek. Hivancommunity is een voorstander van meer diversiteit in de politiek voor een inclusief Nederland. De politiek houdt zich bezig met het oplossen van maatschappelijke vraagstukken. Wij allen maken de maatschappij. Het is niet een kwestie van meeste stemmen gelden, het is een kwestie van alle stemmen gelden. En als je een zo divers mogelijke groep hebt, heb je meer ogen en oren verzameld vanuit heel Nederland, vanuit verschillende groepen, en weet je ook beter wat er binnen de maatschappij gebeurt. Je beperkt op deze manier de blinde vlekken. Alleen dan kun je werken aan effectieve oplossingen die werken voor een grotere groep mensen.

Toch is er momenteel gebrek aan diversiteit in de Tweede Kamer. Over het belang van Aziatische representatie hebben wij (Hivancommunity, Asian Raisins en verschillende politici met Aziatische roots) vrijdag 5 maart een gesprek gevoerd op Clubhouse. Hier werd weer duidelijk dat onze identiteit niet in één hokje gestopt kan worden. Je merkt dat je zelf niet in een hokje gestopt wilt worden en tegelijkertijd hebben wij als mens de drang om ergens bij te horen. Dit is een constant spanningsveld. Wat je ziet is dat vooral mensen met een biculturele achtergrond het gevoel hebben dat zij een keuze moeten maken over waar zij bij horen en dat zij dit moeten samenvatten tot één woord i.p.v een verhaal. Hier moeten wij gezamenlijk van afstappen.

Ik merk daarnaast dat er vaak een beperkte blik heerst tijdens gesprekken over het gebrek aan representatie in de politiek. “Het komt door de framing van de media.” “Het komt door de stereotyperingen in Nederland.” Ik geloof inderdaad dat deze factoren een rol spelen. Maar het werkt beide kanten op. Hoeveel culturele barrières binnen eigen gemeenschappen, families en thuis leiden tot gebrek aan participatie en zorgen ervoor dat meisjes en vrouwen geen (/minder snel) een publieke functie kunnen bekleden? Omdat het bijvoorbeeld binnen eigen kring niet geaccepteerd wordt om met mannen om te gaan buiten de familie? Omdat het ontmoedigd wordt om jezelf te laten zien (omdat mensen dan over je gaan praten) en omdat discussies worden gezien als niet respectvol? Ik mis de interne focus tijdens gesprekken over het oplossen van dit vraagstuk. En daarom moet je cultuurdragers bij zulke gesprekken betrekken. Het is aan ons om niet alleen kritisch te kijken naar buiten, maar ook kritisch te kijken naar binnen. En dit was dan ook mijn oproep vanuit hivancommunity.

Geschreven door Raksha V’ Bharos

Mijn idool: Anil Ramdas

Een idool kent vele gedaantes.

Pioniers heb je in alle soorten en maten. Het zijn de mensen die voor verandering zo niet, verbetering zorgen. Ik heb altijd opgekeken naar zulke personen. Wij, Surinaams-Hindostanen, hadden Anil Ramdas als pionier. Een belezen man die vaak zijn zegje in de Nederlandse media mocht doen. Ik herinner mij nog goed het moment dat ik voor het eerst op zijn column stuitte.

Zoals in meerdere migrantengezinnen lazen wij thuis enkel de gratis streekkrant. Ik besloot daarom de NRC te kopen en mee te nemen. Tijdens de Maatschappijleer les viel mijn oog op zijn column. Ik stond versteld. Iemand die op mij leek schreef voor de krant. De journalistiek had mij namelijk altijd al aangetrokken. Ik bombardeerde hem tot mijn idool.

Net zoals velen doen bij een idool, ging ik op zoek naar de gelijkenissen tussen ons. Wonderbaarlijk genoeg had ik dingen gemeenschappelijk met deze man van middelbare leeftijd. Deze raakvlakken begonnen al in onze kindertijd. Zo had hij een Afro-Surinaamse schoolvriend toen hij opgroeide. De gedachte aan zijn schoolvriend weerhield hem op een gegeven moment om een aanslag te plegen op een random Afro-Surinamer, toen hij een geradicaliseerde hindoe-nationalist was geworden.

Ook ik had zo’n schoolvriendin. Op 4-jarige leeftijd kwam ik terecht op een ultra witte basisschool. Zò wit, dat zelfs het schoonmaakpersoneel Nederlands was. Ik werd naast het enige andere gekleurde meisje van de school geplaatst. Het Kaapverdiaanse meisje en ik werden goede vriendinnen (29 jaar later zijn we dat nog steeds). Dat klinkt heel mooi, maar ik maakte op deze jonge leeftijd ook kennis met anti-blackness die in de Surinaams-Hindostaanse gemeenschap heerste en er helaas nog steeds heerst.

In eerste instantie lijkt dat frappant: we komen uit een multiraciaal land en zijn zelf ook gekleurd. Sommigen zullen denken dat deze Afro-fobie voortkomt uit colourism. Maar dat klopt niet helemaal. Colourism is vooral gericht tegen de mensen binnen de Zuid-Aziatische gemeenschap zelf. Het heeft ook niet echt iets te maken met het kastenstelsel. Dit is verkeerd geïnterpreteerd door de Britse (en Portugese) kolonisators in Brits-Indië. Onze anti-blackness heeft andere oorzaken.

Ik wil hier de schuld niet afschuiven op de Nederlandse kolonisatoren, maar zij maakten onderscheid tussen de voormalig tot slaaf gemaakte en de contractarbeider. Zo kregen de contractarbeiders na hun contract een stuk grond waar zij van konden leven. De tot slaaf gemaakten kregen na de afschaffing van de slavernij niets. Door het ene volk ietwat privileges ten opzichte van het andere volk te geven, begonnen de eerste irritaties bij beiden. De kolonisatoren kwam dit goed uit. Want als de bevolking met elkaar vecht, zal het land nooit zijn volle potentie bereiken.

Door de irritaties over en weer begonnen de Hindostanen bang te worden voor de onafhankelijkheid van Suriname. Zij vreesden voor een overheersing. Hindostaanse politici riepen de Hindostanen op om naar Nederland te migreren. Ooit stuitte ik op een radio-fragment waarop een VHP’er letterlijk zei “Hindostaanse broeders en zusters, vlucht naar Nederland nu het nog kan. Als jullie hier blijven dan zullen jullie dochters relaties aangaan met Afro-Surinaamse mannen.” Blijkbaar was er niets erger voor de Hindostaan dan een zwarte schoondochter of -zoon.

Het heeft mij altijd gefascineerd waar dat bekrompen denkbeeld vandaan komt.  Enerzijds heeft het ermee te maken dat je de hindoerituelen niet kunt uitvoeren als je een onderdeel bent van een gemengde relatie, -Ik ben geen pandita, maar volgens mij hoort een geloof met zijn tijd mee te gaan-  anderzijds komen deze denkbeelden voort uit onwetendheid. Sommige Hindostanen kennen hun geschiedenis namelijk niet. Hierdoor denken ze dat zij beter zijn dan andere bevolkingsgroepen. Zij beseffen niet dat het woord ‘contractarbeider een chique benaming is voor het woord slaaf.  Onze voorouders waren dus ook gewoon slaven.

Wat ook een rol speelt bij onze xenofobie, is dat wij Hindostanen belang hechten aan de groepsidentiteit. Het hebben van een groepsidentiteit wilt zeggen dat wij onder andere dezelfde normen en waarden met een gemeenschap delen. Deze normen en waarden zijn door anderen ingesteld/verzonnen om de groep onder controle te houden. Personen die zich niet aan deze regels houden worden uit de groep gezet. Kortom, als de regel is dat je met een Hindostaan thuis hoort te komen, dan hoor je dat te doen. Anders word je een outsider. Je omgeving wilt dat natuurlijk niet en probeert het uit je hoofd te praten want: manaaj ka bholi (= Wat zullen anderen zeggen?)

Mensen in onze gemeenschap hechten nog steeds veel waarde aan de mening van anderen. Het is ook de reden waarom wij zo’n grote mate van sociale controle kennen. Je moet namelijk in de pas blijven lopen. Sinds ik mijn stem vaker in de Surinaams-Hindostaanse gemeenschap laat horen, heb ik opeens ook last van sociale controle. Zo worden er herhaaldelijk nepprofielen aangemaakt waarbij deze enkel mij volgen. Ook proberen anderen mijn vrienden en familie uit te horen over wat ik uitvreet. Er zijn dus mensen die mijn leven interessanter vinden dan ikzelf. Ik wens deze personen een nieuwe hobby of een nieuwe relatie toe.

Dit zijn geen fans of groupies. Dit zijn mensen die mij in de gaten houden. Bij een grove misstap zal ik misschien niet meer bij de gemeenschap horen omdat ik deze ten schande heb gemaakt. Misschien zullen mijn ouders geïnformeerd worden over mijn misdragingen en moeten zij mij op het matje roepen. Dat gebeurt blijkbaar best snel. Vorig jaar deelde Shalini Bholasingh publiekelijk dat haar vader meermaals was gebeld nadat ze dansfilmpjes van zichzelf op sociale media had geplaatst.

Voor de mensen die dat van plan zijn bij mijn vader: ik ben het product van zijn opvoeding. Er is niets meer wat ik kan doen wat hem zal shockeren. Kritisch en vocaal durven zijn is juist iets wat ik van mijn vader (en Anil Ramdas) heb geleerd. Ik probeer daarmee de gemeenschap te verbeteren zodat het een leefbaardere plek voor iedereen wordt. Ik zal daarom nooit zwijgen.

Geschreven door Santoecha Rangai / foto @picbychick

#HÏVAN

Hivancommunity is een cultuur sensitief platform dat de vrouwen rechten binnen deze specifieke gemeenschap bespreekt en deze vrouwen helpt naar een geëmancipeerd leven. > Lees meer

RAVEENA BHARAT: Miss India Suriname 2019 over verantwoordelijkheden als oudste dochter

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Raveena Bharat. Ik ben geboren in Paramaribo en ben nu 26 jaar oud. Mijn hobby’s zijn sociaal bezig zijn, interieur designing, koken, visagie en fashion. Een deel van mijn hobby’s heb ik tot mijn werk gemaakt. Ik ben in het dagelijks leven een schoonheidsspecialiste en heb mijn eigen salon. Hier heb ik mij sinds mijn achttiende in verdiept. Mijn salon, The Beauty Empire, heb ik geopend in 2016. In mijn jonge jaren droomde ik ervan om arts worden. Vanwege mijn huiselijke omstandigheden heb ik mijn droom helaas niet kunnen verwezenlijken. Maar juist daarom heb ik mij kunnen toeleggen op mijn passie voor schoonheidsspecialisatie. De opleiding hiertoe heb ik succesvol afgerond. Daarnaast ben ik momenteel in de afrondende fase van mijn bachelor studie International Business.

Uit wat voor familie kom je?

Uit een gezin van drie zusters en een broertje, waarvan ik als tweede werd geboren. Samen met mijn ouders heb ik tot mijn zestiende gewoond aan de kwattaweg. Op mijn twaalfde kwam mijn vader te overlijden waarna het leven heel zwaar werd voor mijn moeder. Als alleenstaande vrouw met 5 kinderen moest zij de eindjes aan elkaar zien te knopen. Om een handje mee te helpen in het huishouden zijn mijn oudere zus en ik op jonge leeftijd begonnen met werken. Vanaf mijn zestiende ben ik begonnen met werken. Mijn eerste baan was als winkelverkoopster in een kledingzaak in het centrum van Paramaribo. Daarna ben ik werkzaam geweest als kassière, productiemedewerker, supervisor, marketing medewerker, personal assistent, ambtenaar en intercedent bij verscheidene bedrijven en afdelingen. Het switchen van de ene baan naar de andere was voor mij een persoonlijke keus om zodoende ervaring op te doen in de verschillende branches van het bedrijfsleven.

Kun je iets vertellen over jouw opvoeding?

Als kind ben ik zeer gedisciplineerd en streng opgevoed door mijn grootmoeder (nani). Haar opvoedingsstijl was heel traditioneel waardoor wij de culturele aspecten van het hindoeïsme heel nadrukkelijk hebben meegekregen. Zij had een traditionele benadering bij het opvoeden en heeft naar haar beste weten  haar eigen opvoeding aan mij en mijn zusters en broertje overgedragen.  Met de basis waarden en normen, zoals het bidden elke ochtend en avond, het meedoen met de culturele gebedsdagen, meehelpen in de schoonmaak van de mandirs in de buurt etc. ben ik opgegroeid.

Welke levenservaringen zijn bepalend geweest voor jou als persoon?

Enkele levenservaringen die hebben bijgedragen tot het vormen van mij als persoon en die mij gemaakt hebben tot degene die ik nu ben is ten eerste het overlijden van mijn vader. Door dit verlies was ik als oudste dochter genoodzaakt om verantwoordelijkheden voor zorgtaken te dragen.

Ten tweede heeft het bedrijfsleven, in het bijzonder het hebben van verschillende baantjes. Dit heeft mij geholpen om mijn sociale skills te verbeteren omdat ik als kind heel erg bescheiden en verlegen was. Het werken met verschillende mensen en het bekleden van verschillende functies heeft mij door die jaren heen sterk gemaakt in het sociaal leven. Uiteindelijk hebben alle ervaringen ertoe geleid dat ik op mijn 21ste al onafhankelijk kon zijn en een zelfstandig leven kon opbouwen.

Tenslotte heeft het meedoen met de Miss India Worldwide verkiezing mij het platform geboden om sociaal bezig te zijn en een rolmodel te zijn voor degene die denken op te geven en hun dromen niet achterna durven te gaan. In het jaar 2018 heb ik meegedaan aan de Miss India Worldwide Suriname verkiezing waarbij ik de vierde plek behaalde en ook benoemd werd tot Miss Congeniality. In het jaar 2019 heb ik wederom meegedaan met een runner-up verkiezing waarbij ik de eerste plek behaalde en Suriname mocht vertegenwoordigen in India. Daar werd ik benoemd tot Miss photogenic en Miss Professionalisme. De weg tot de kroon heb ik ervaren als een zeer leerrijk en gedisciplineerd traject waarbij ik heel veel opofferingen heb moeten brengen en geleerd heb om mijn tijd zo efficiënt mogelijk in te plannen zodat ik het maximale eruit te kon halen. De reden waarom ik gekozen heb om mee te doen aan een miss verkiezing is omdat ik een sociaal activist ben en het meedoen heeft mij een platform geboden om dit tot uiting te brengen. Verder verlangde ik als jong meisje ernaar om een rolmodel te hebben die mij kon motiveren om op de voorgrond te komen en om mijn dromen achterna te gaan. Door middel van mijn platform wens ik voor alle jonge kinderen een motivatie te zijn om het beste uit zichzelf te halen.

Hoe zou je de Hindo(e)staanse cultuur en gemeenschap omschrijven?

De hindoestaanse cultuur en gemeenschap in Suriname kan ik beschrijven als dynamisch en modern omdat het aan verandering en ontwikkeling onderhevig is. Bijvoorbeeld de discriminatie op basis van kaste verdeling komt niet meer voor anno 2021. Ook de positie van de hindoestaanse vrouw heeft met betrekking tot gendergelijkheid positieve ontwikkelingen ondergaan. Dit blijkt uit het feit dat er aan de vrouw anno 2021 de mogelijkheid geboden wordt om haar mening te uiten en haar eigen keuzes te maken. Vroeger mochten de hindoestaanse meisjes niet naar school, maar nu is dat anders. Door verdere scholing zijn de Hindoestanen tegenwoordig in haast alle beroepsgroepen vertegenwoordigd en volledig geïntegreerd in de Surinaamse samenleving.

Verder is de hindoestaanse cultuur en gemeenschap over het algemeen te beschrijven als uniek dankzij de waarden en normen die in leven gehouden zijn door de overdracht van generatie op generatie. Echter kan er anderzijds opgemerkt worden dat discriminatie tegenwoordig toch nog een negatief kenmerk is van Surinaamse hindoestanen. Dit kan naar mijn mening alleen eindigen wanneer men gaat werken aan hun mindset omdat discriminatie een persoonlijk vooroordeel is ten aanzien van andere bevolkingsgroepen.

Ook voor Suriname was 2020 een veelbewogen jaar. Hoe zet jij je persoonlijk in voor een beter Suriname?

Het jaar 2020 is voor Suriname een dieptepunt geweest omdat de armoede als gevolg van de economische situatie en de covid-19 omstandigheden binnen afzienbare tijd gestegen is. In de hoedanigheid van Miss India Worldwide Suriname 2019 heb ik mij ingezet voor diverse sociale projecten waarbij een helpende hand geboden is aan gezinnen die onder armoede gebukt gaan. Door het verstrekken van pakketten met levensmiddelen, groenten, kleren, schoenen, boekjes, speelgoed en geldbedragen heb ik getracht mijn bijdrage te leveren om de nood te verlichten.

En welke positieve verandering wens je Suriname toe in 2021?

Mijn wens voor Suriname voor het jaar 2021 is dat de covid-pandemie zo spoedig mogelijk voorbij gaat zodat het dagelijks leven, in het bijzonder het economisch en sociaal leven, genormaliseerd kan worden.

Tot slot: Wat wens je de Hindoestaanse vrouwen en de volgende generaties toe?

Mijn wens voor de hindoestaanse vrouwen is dat ze zich blijven ontwikkelen en er niet voor schromen om op de voorgrond te komen. Het is tenslotte ook grotendeels de taak van de hindoestaanse vrouwen om ervoor te zorgen dat de komende generaties alle belangrijke waarden en normen meenemen zodat de hindoestaanse cultuur niet verwaterd.

#HÏVAN

Hivancommunity is een cultuur sensitief platform dat de vrouwen rechten binnen deze specifieke gemeenschap bespreekt en deze vrouwen helpt naar een geëmancipeerd leven. > Lees meer

Diversiteit & inclusie: waarom we onze cultuur niet in een hokje moeten stoppen

In de wereld zijn grofweg twee soorten families te onderscheiden. Het ik-gerichte systeem, waarbij het individu centraal staat en het wij-gerichte systeem waarbij het belang van de groep voorop staat. Geografisch gezien kun je stellen dat families in de Westerse samenlevingen vooral eigenschappen van het ik-gerichte systeem bij zich dragen. Families in de overige landen zijn vooral georganiseerd volgens het wij-gerichte systeem. Veel migranten in Nederland komen uit wij-gerichte families en Nederlandse families zijn vooral op het ik-gericht. Maar er is geen harde grens te trekken; in de meeste families kun je elementen van beide vormen herkennen.

Wij-gericht systeem

In wij-gerichte families zijn belangrijke thema’s: in acht nemen van autoriteit, relationele afhankelijkheid en vormgeven aan familie continuïteit. Er zijn rituelen en gezagsstructuren die ervoor zorgen dat volkomen helder is hoe grootfamilies over drie of vier generaties met elkaar omgaan. Het voortbestaan van de familie staat voorop, daarop is iedereen toegerust. Dus als er in de familie een calamiteit is, als er iemand overlijdt of iemand verliest z’n baan, dan zie je dat alle huishoudens binnen no time van samenstelling veranderen, omdat iedereen ineens voor elkaars kinderen gaat zorgen. Men steunt elkaar financieel, praktisch en emotioneel.

In een wij-cultuur ontleen je als kind je kracht en identiteit aan de bijdrage die je levert aan het systeem en dus niet aan je persoonlijke prestaties. Kinderen worden vaak opgevoed door meerdere verzorgers, zoals moeders, tantes, ooms, grootouders en oudere broers/zussen.

Ik-gericht systeem

In een ik-gericht systeem staan individuele onafhankelijkheid, autonomie en privacy voorop. Autonomie wordt belangrijker gevonden voor geestelijk welzijn dan sociale verantwoordelijkheid en verbondenheid. Kinderen worden opgevoed vanuit autonomie denken. Het is de bedoeling dat ouders en kind elkaar in de adolescentiefase, na een zeer liefdevolle en zorgvuldige opvoeding, loslaten. Het kind wordt al heel jong gestimuleerd om zelf een mening te vormen en zelf beslissingen te nemen. Het kind hoeft zich niet per definitie aan te passen aan zijn omgeving maar de omgeving wordt aan het kind aangepast.

Communicatieverschillen

In wij-gerichte families hanteert men een indirecte, bedekte stijl van communiceren. Om emotionele gevoelige zaken aan de orde te stellen, gebruikt men spreekwoorden, metaforen en verhalen. Binnen ik-gerichte systemen is de communicatie open, expliciet en direct. In de klas is het belangrijk je te realiseren dat kinderen uit wij-gerichte systemen het lastig vinden om op het individu bevraagd te worden. Maar ook voor kwetsbare autochtone kinderen kan het prettig zijn dat er vragen gericht op de context worden gesteld. Wat vindt je vader belangrijk voor jou? Welke beroepen zitten er in je familie? Wie vindt dat je je huiswerk moet maken? Wat zegt je oma over naar school gaan?

Terwijl migranten uit wij-families de ik-stijl juist grof en onbeschoft vinden. Dit verschil in opvattingen over communicatie leidt nogal eens tot botsingen. Om de communicatie open te houden is het belangrijk dat je je bewust bent van deze verschillen en dat je je eigen waarheid even kunt parkeren.

Daarom is het fijn als je culturen niet in hokjes stopt, omdat de verschillen of overeenkomsten kunnen verschillen per familie en per gezin en niet per cultuur/religie. Je moet je daarom ook bewust zijn van je eigen opvattingen. Dat het geen blinde vlekken zijn.

Op Instagram en Facebook deel ik content over kindercoaching, opvoeding, diversiteit en inclusie.

Geschreven door Warsha Atwarie

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

Ayurveda in de lockdown

Ayurveda betekent letterlijk de wetenschap/kunst van het leven. Het is ongeveer 5000 jaar oud en de oudste holistische geneeskunde ter wereld. Voor mij is Ayurveda ook zelfkennis. Dieper gaan in jezelf, jezelf leren kennen en leven volgens jezelf. Volgens Ayurveda is alles opgebouwd met de vijf elementen: ether, lucht, vuur, water en aarde, met hun eigen kwaliteiten. Het gaat over ons lichaam, maar ook alles wat we eten, drinken en onze omgeving. Deze bouwstenen heeft iedereen, alleen in andere verhoudingen. Deze verhoudingen van elementen worden ook wel doshas, jouw constitutie, genoemd.

Herken je het, dat je je soms echt in je element voelt wanneer je iets doet, of juist helemaal niet? Dat komt door het dominant aanwezige element in jou. Bij Ayurveda gaat het allemaal om balans! En wanneer vind je balans? Wanneer je leeft op de ritme van de natuur, de natuur buiten en de natuur binnen in jou, jouw constitutie. Ik zie het als een dans (ben trouwens echt een beelddenker), dansen op het ritme van de natuur, in harmonie zijn, go with the flow. Mijn innerlijke natuur is nu anders dan toen ik kind was, anders tijdens de zwangerschap en postnataal, anders tijdens de menstruatie en straks de overgang én later weer anders… wanneer ik bejaard ben.

Ayurveda is voor mij een manier om bewuster te leven. Meestal wordt Ayurveda alleen gelinkt met voeding, maar het is veel meer. Eerst wil ik de grootste misconceptie over Ayurveda wegnemen. Ayurveda betekent niet dat je vegetarisch moet eten. Ayurveda is een geneeskunde met kennis over voeding en leefstijl. Het is een wetenschap over het leven met als doel het verbeteren en behouden van de kwaliteit van het leven, het voorkomen van ziektes (fysiek/mentaal) en het genezen van ziektes. Het gaat om de kwaliteiten van die vijf elementen die jou in balans dienen te brengen. Dus als dat betekent dat vlees jou sneller sterk zou maken, dan wordt dat jou aangeraden. Voeding is dus wel een voor de hand liggende ingang om aan je balans te werken, samen met leefstijl. Ayurveda is niet alleen een wetenschap, het is ook een kunst: een kunst om die balans te hebben. Voor mij een kunst om een gezin van vijf met verschillende constituties in balans te houden.  Kook ik voor iedereen anders….Nee! Wel krijgen ze net een andere verhouding van de groenten en proteïnen en net iets meer of minder van bepaalde kruiden/ specerijen. Soms leidt het tot discussie, want het Kapha kind wilt meer pompoen en het Vata-Pitta kind meer boontjes, maar met goed uitleggen komen we er meestal wel uit “Like increases like, opposite balance “. Of ik maak tridosha gerechten, suitable for all!

“Je kookt dus altijd Ayurvedisch?” Deze vraag krijg ik heel vaak. Maar wat is Ayurvedisch koken? Indiaas? Nee. Ayurvedische koken is voeding waardoor je in balans komt en blijft, het is internationaal. In India is er Kitchari, in Italie heb je Risotto, Marokko heeft Tajine. Maak gebruik van kruiden en specerijen en check wat hun kwaliteiten zijn. De natuur is onze heler, overal ter wereld.

Ik hoorde vroeger vaker: “Je bent wat je eet”, maar nu ben ik het er niet mee eens.Je bent wat je verteerd. Kan jij die steak verteren en voel je daarna goed? Dan is het ok. Heb je een flinke salade op en heb je daarna een opgeblazen gevoel alsof je vijf maanden zwanger bent?  Of kan je niet poepen als eerst in de ochtend? Dat is minder ok. Je snapt wel wat ik bedoel, denk ik. Wat gezond is voor de een hoeft niet gezond te zijn voor een ander. Omdat we allemaal uniek zijn. En weet je wat het mooie van Ayurveda is? Het is niet dogmatisch. Er zijn meestal wel tools om ervoor te zorgen dat hetgeen jij tot jou neemt ook voor jou werkt.

Even de Ayurvedische definitie van gezondheid tussendoor: “De mens is in perfecte gezondheid als hij/zij zich in zijn Ware Zelf bevindt, wiens doshas (biokrachten) in evenwicht zijn, het spijsverteringsvuur en de eetlust goed werken, alle lichaamsweefsels en de uitscheidingsprocessen goed functioneren, alle fysiologische processen in perfecte eenheid zijn, wiens handelingen juist zijn en de ziel, de zintuigen en de geest een staat van geluk en tevredenheid ervaren”. Sushruta Samhita 15.38

Klinkt complex he? Maar om eerlijk te zijn kan je je het jezelf zo makkelijk als zo moeilijk maken als dat je zelf wilt. Veel mensen denken dat wanneer ze met Ayurveda beginnen dat ze veel anders moeten doen. Maar weet je, eigenlijk hebben we als Surinaamse Hindoestanen al best veel meegekregen, bijvoorbeeld koken met zonnebloemolie, gember, specerijen gebruiken, verschillende smaken bij elkaar, niet droog eten (lekker veel soerwah) en denk aan je chutney en zuurgoed. Alles in de juiste mate en goed voor je spijsverteringsvuur, Agni.

Deze lockdown is eigenlijk wel een goede gelegenheid om je met Ayurveda bezig te houden. Werken doe je thuis. Restaurants zijn dicht, dus je kan eten wanneer je wilt. Want het ideaalst is om je grootste maaltijd in de middag te eten. Eet met regelmaat. En in de juiste hoeveelheid. De juiste “vulling” van de maag bestaat trouwens uit 50% voedsel, 25% vloeistof en is 25% leeg. Een no-go dus bij de all you can eat restaurants waar je je volpropt. Drink kleine slokjes warm water (gekookt water dat op drinkbaar temperatuur is) tijdens het eten, het stimuleert de spijsvertering. Teveel drinken binnen 30 minuten voor/na een maaltijd vertraagd juist het spijsverteringsproces. Doe een after dinner walk of andere lichte lichaamsbeweging na het eten…Let that inner fire burn! Verteer het, niet alleen alles wat je eet en drinkt, maar ook wat je voelt, denkt, ziet, hoort ect. Kan je het niet verteren? Ondersteun het proces een beetje of vermijd datgene juist helemaal. Doe jezelf een goed Ayurvedisch kookboek of basisboek cadeau. Je zult versteld staan hoe toegankelijk het is.

Ayurveda is een reis naar meer bewustZijn, naar een gezond leven door, eigenlijk, eenvoudige en logische stapjes naar meer balans in jezelf. Ayurveda, de wetenschap en kunst van het Leven. De wetenschap en kunst van Jouw leven! Enjoy your ride. Namaste.

Geschreven door Angela Ramsoedh

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

S.B.: Hoe ik de strijd tegen mijn verstikkende omgeving won

Kun je jezelf voorstellen?

Ten eerste wil ik even zeggen dat ik jouw platform echt ontzettend mooi vind. Mooi voor verbinding en het doorbreken van patronen. Ik word deze maand 28 jaar en ben geboren en getogen in Rotterdam. Mijn voor- en achternaam wil ik verder graag privé houden.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een Hindoestaanse familie waar ik heel veel als dubbel heb ervaren. Heel veel mensen binnen mijn familie waren echte ondernemers. Het was allemaal heel hecht en vaak was de hele familie aan  het eten bij mijn nani thuis, want haar roti’s waren legendarisch. Maar ook werd ik vanaf jonge leeftijd al geconfronteerd met generationele trauma in de vorm van gebeurtenissen als alcoholmisbruik, criminaliteit, huiselijk geweld, seksuele misbruik, gebroken gezinnen, gokverslavingen, middelenmisbruik en emotionele verwaarlozing. Het verbaasd mij hoe er zoveel leed en struggle van generatie op generatie is doorgegeven en gewoon niet wordt besproken.

Mijn eigen ouders waren best vrij in de zin van dat ik regelmatig kon uitgaan en het mij nooit werd verboden om met mensen van een andere afkomst te daten. Alhoewel mijn broer overduidelijk meer vrijheid had en er geen consequenties zaten aan zijn roekeloze gedrag. Voor mij en mijn zus was dit toch anders. Ik zou mijn omgeving niet omschrijven als een gezonde basis waarin je de ruimte had om jezelf op een veilige ondersteunde manier te ontplooien tot je beste zelf.

Hoe zou je je opvoeding omschrijven?

Als ontzettend verwarrend, in de zin van dat ik mij ontzettend onderdrukt voelde en het absoluut niet kon plaatsen. Het valt mij op dat er binnen de Hindoestaanse cultuur weinig vragen worden gesteld. Er worden je dingen opgelegd en verteld die je dient aan te nemen zonder er vraagtekens bij te zetten. Want je hebt niet veel terug te zeggen. Er wordt je (indirect) verteld hoe je je dient te gedragen, presenteren, kleden en moet spreken. In mijn geval was dit allemaal zonder uitleg van hoe of wat. Ik heb destijds geen kans gehad om zelf na te denken en een eigen mening te formuleren. Veel was taboe en werd niet besproken. Als het werd besproken dan werd er een lading opgelegd in de vorm van angst en schaamte. Er was geen ruimte voor behoeftes. Worden gezien, gehoord, getroost, gevalideerd, aangeraakt, ruimte om je emoties te verwerken en aandacht krijgen was taboe.

Daarnaast werd conflict nooit opgelost. Het werd altijd vermeden of  het veranderde in een extreme overweldigende situatie. En de volgende dag werd er gedaan of er niets aan de hand was of er werd op een passieve agressieve manier ermee omgegaan. De volwassenen creëren situaties en namen hier geen verantwoordelijkheid voor, jij als kind dient hier maar in mee te gaan. Ik heb mij altijd ontzettend alleen en onbegrepen gevoeld. Ik had geen manier om mezelf te uiten en ik voelde me letterlijk onzichtbaar. Geen eigen identiteit, geen stem, aan mijn lot overgelaten en zoveel onvervulde behoeftes. Ik was constant boos en gefrustreerd en er werd vanuit mijn omgeving heel negatief op deze houding van mij gereageerd. Hierdoor had ik een ontzettend laag zelfbeeld in combinatie met zelfhaat ontwikkeld.

Dit was teveel voor mij om op jonge leeftijd mee te dealen.  Ik begon me af te sluiten van mijn emoties en uit contact te treden met mezelf. Ik was helemaal leeg van binnen. Ik begon tegen alle regels in te gaan en werd gezien als een brutaal probleemkind. Wanneer mijn nani of moeder het welbekende: ‘wat zullen mensen wel niet denken’ gebruikte had ik meteen als antwoord klaar dat die mensen mij niet interesseren want ze lopen niet in mijn schoenen. Het voelde alsof ik mezelf niet kon en mocht zijn. En ik had dan ook verschillende ‘rollen’ ontwikkeld die ik speelde om geaccepteerd te worden en had maskers op om te verbergen wie ik werkelijk was. Ik hou bijvoorbeeld ontzettend van dansen en ik ben gek op mijn eigen natuurlijk krullend haar. Ik heb weleens opmerkingen gekregen van mannen op familiegelegenheden (die niet eens mijn familie zijn) uit onze gemeenschap dat ik ‘dans als een kafarnie’ of dat mijn haar ‘eruit ziet als een kafarnie’.

Welke drie levenservaringen hebben jou voornamelijk gevormd als persoon en waarom?

Mijn geluk is dat ik op een jonge leeftijd de kracht heb ontdekt van woorden. Ik hield als kind zo erg van lezen. Boeken waren de kans om in een andere wereld te treden en te ontsnappen uit mijn realiteit.

Op 8 jarige leeftijd gebeurde en dan ook twee kenmerkende dingen voor mij.

1. Ik was een keer zo boos op mijn moeder dat ik een schrift had gepakt waarin ik had geschreven ‘Als ik groot ben, ga ik weg bij deze mensen en kom ik nooit meer terug. Ik ga alles zelf doen en ik ga nooit zoals hun worden’. Ik vond een manier om mezelf te uiten.

2. Ik kreeg een laptop van mijn vader (Echt zo een hele dikke, oude, zware laptop uit de jaren 90). Hierdoor kon ik mezelf allerlei skills leren die vandaag de dag in dit digitale tijdperk ontzettend goed uitkomen en tevens was dit een creatieve uitlaatklep en een manier om informatie te verkrijgen.

Op 17 jarige leeftijd was ik al zo beschadigd en ongelukkig. De zoveelste overweldigende conflictsituatie thuis was voor mij echt de druppel om goed te kijken naar mijn omgeving en te beseffen dat als ik iets wil maken van mezelf dat ik weg zal moeten gaan. Dit was een grote angst maar ik deed het.

Wat gebeurde er na je verhuizing?

Uiteindelijk ben ik verhuisd naar een andere stad, had ik mijn eigen plek, werk en ging ik naar school. Ik had een andere omgeving en ik woonde nu ook dichter bij mijn vader in de buurt. Mijn moeder kreeg vaak commentaar van mensen dat het een schande was dat zij haar jonge ongetrouwde dochter alleen uit huis liet gaan. Ik dacht dat ik eindelijk rust had en mijn eigen leven kon leiden. Ik had het mis, want ik werd keihard geconfronteerd met de gevolgen van alle onderdrukte trauma en tegelijkertijd was ik mijn leven aan het opbouwen. Ik wist niets over financiën, administratie, verzekeringen, verantwoordelijkheden en wettelijke verplichtingen. Ik durfde mensen niet om hulp te vragen want ik wilde absoluut helemaal niemand iets verschuldigd zijn of erger nog dat het tegen me kon worden gebruikt. Ik zat vol met angst en onderdrukte emoties. Een aantal keren liep ik dan ook tegen burnouts en depressies aan. Soms vroeg ik mezelf ook af wat het nut was van mijn leven en was het gewoon echt veel te veel om mee te kunnen dealen.

Hoe ging je hiermee om?

Ik bleef sommige levenssituaties ook weer keer op keer onbewust opnieuw creëren en het voelde alsof ik geblokkeerd was en er niets beters voor mij was. Gaandeweg heb ik alles geleerd en ben ik echt een reis met mijzelf aan gegaan omdat ik ergens diep van binnen wist en voelde dat ik meer verdien en meer voor mezelf wil dan waar ik vandaan kom. Ik voelde al vanaf kleins af aan een bepaalde oerkracht die ik niet kan omschrijven maar die me altijd op de een of andere manier op de been heeft gehouden.

De reis in mezelf is echt heel zwaar geweest en heeft ontzettend veel moeite gekost. Omdat ik dus vanaf mijn 8e al mijn gevoelens op papier heb gezet heb ik onbewust mijn leven, ontwikkelingen, gedachtes en gebeurtenissen gedocumenteerd. Vandaag de dag heb ik alles nog steeds bewaard.  Ik kan dus letterlijk terug lezen hoe ik mezelf heb ontwikkeld van 8 jarig kind tot 28 jarige vrouw.

Ik heb verschillende therapieën geprobeerd om mijn  trauma’s te behandelen en kwam hierdoor al snel in conflict omdat ik werd geconfronteerd met de westerse en Hindoestaanse manier van denken. Tevens heb ik mijn ouders ook geconfronteerd en veel dingen uitgesproken. Dit was allemaal heel nieuw en ontzettend confronterend voor alle betrokkenen. Ik heb letterlijk mijn eigen weg gekozen en dit wordt niet altijd begrepen of gerespecteerd.

Vanuit dat opzicht sta ik er dan ook alleen voor. Ik  heb altijd van mijn moeder en nani gehoord: ‘zoek een man later met een auto en een baan’. Nu realiseer ik mij dat dit het minimale is en sowieso vanzelfsprekend. Ik heb zelf een auto en een baan. Waarom werd mij niet verteld dat ik een man moet KIEZEN (en niet moet zoeken) die mij respecteert, naar mij luistert en met wie ik samen kan ontwikkelen? Op zulke vragen had mijn moeder geen antwoord.

Hoe kijk je nu naar je ouders en de opvoeding?

Ik ben een hele lange tijd ontzettend boos geweest op mijn ouders en ik voelde echt veel wrok. Gaandeweg  heb ik geleerd dat mijn ouders echt oprecht hun best hebben gedaan en dat zij hun taak hebben vervuld in het voorzien van een basis die bestaat uit onderdak, kleding, voeding en educatie. Ook zij zijn vanaf jongs af aan geconfronteerd met dezelfde patronen als ik en onbewust hebben zij een deel hiervan voort gezet. Ik heb nu meer begrip voor.

Daarnaast  koester ik de goede dingen die ik van mijn ouders heb geleerd. Zo heb ik bijvoorbeeld van mijn vader geleerd hoe ik moet koken, meubels in elkaar moet zetten, dingen moet repareren, muren moet verven, hoe ik gereedschappen moet gebruiken en van mijn moeder heb ik vooral geleerd hoe ik een huishouden moet runnen, hoe ik moet netwerken, kleding naaien en hoe ik eventuele meerdere inkomstenstromen zou kunnen genereren. Mijn vader heeft altijd benadrukt dat ik zelfstandig moet zijn, de wereld moet gaan verkennen en mocht ik een huis kopen in de toekomst met een man dat ik dan moet zorgen dat mijn naam op alle papieren staat.

En binnen mijn eigen familie wordt en vloeiend Sranang Tongo, Sarnami en Nederlands gesproken. Deze talen heb ik dus allemaal ook heel goed opgepikt in mijn jeugd. Ik ben ook heel veel opgegroeid met Creoolse Surinaamse mensen waardoor ik veel affiniteit heb met de Surinaamse Creoolse cultuur maar tegelijkertijd was ik ook Hindoestaans en Rotterdams.  Natuurlijk is Rotterdam ook echt een hele multiculturele stad en is het niet te missen dat je opgroeit met mensen met allerlei etniciteiten.

Zo hoorde ik het woord ‘koelie’ voor het eerst. Hierdoor kreeg ik de indruk dat veel mensen neerkijken op onze cultuur. Ik kreeg een afkeer van mijn eigen cultuur en mensen. Ik schaamde me er zelfs voor om Hindoestaans te zijn. Ik snapte ook nooit dat mensen gingen vragen of  ik uit India kwam want zover ik wist kwam mijn familie uit Suriname en werd er thuis ook Sranang tongo gesproken maar tegelijkertijd keken we ook naar Bollywood films en had me nani de heledag Amor fm aanstaan. Ik heb nooit nagedacht over mijn cultuur en wat dit eigenlijk voor mij betekent.

Wat heb je zelf gedaan om meer te leren over je multiculturele achtergrond?

In 2015 is mijn nani overleden en dit was een hele grote klap voor mij, het voelde alsof  ik het deel in mezelf had verloren dat het meest Hindoestaans was aan mij. Toen begon ik eigenlijk te beseffen dat zowel mijn nani als adji naar ‘Holland’ zijn gekomen met de hoop op een betere toekomst en ik vroeg mezelf af of wij de kansen die zij hebben gecreëerd ook wel echt namen of dat al hun moeite verloren was gegaan. Het is namelijk een hele opoffering om jezelf te gaan settelen aan de andere kant van de wereld en een nieuw bestaan op te bouwen.

In 2016 was ik in Suriname, op de verjaardag van mijn nani en raakte ik geïnspireerd om het verhaal van mijn volk uit te zoeken. Ik begon informatie op te zoeken en kwam achter ‘the indian indenture system’ waarmee mensen destijds uit de kolonie van Brits-Indië zijn verscheept naar allerlei plekken over de hele wereld en hoe wij Hindoestanen uiteindelijk in Suriname terecht zijn gekomen. Ik heb maandenlang boeken gelezen, filmpjes gekeken en informatie opgezocht. Ik begon eindelijk te snappen en te plaatsen waar alle trauma, leed en onderdrukking vandaan kwam. Ik had een duidelijk beeld en ik werd trots op mijn volk. Trots op dingen die wij ook hebben bereikt. Wij hebben een reis gemaakt van Zuid-Azië naar Zuid-Amerika en door naar Europa en toch zijn wij nog steeds zo nauw verbonden met onze religie, mooie gewoontes en gebruiken. Ik begon meer vrede en acceptatie te voelen met wie ik ben. Ik voel me Surinaams, Hindustaans en Rotterdams. Ik ben nog steeds aan het zoeken naar manieren om al deze delen van mezelf te integreren tot een geheel.

Wat wens je de lezers de komende jaren toe?

Ik wil meegeven dat het moed kost om iets anders te doen en tegen de norm in te gaan. Ik heb nu een eigen identiteit ontwikkeld. Ik heb mezelf alles geleerd. Ik regel mijn hele leven zelf, heb mijn eigen bestaan opgebouwd en ben volledig onafhankelijk. Ik zie mijn leven als een creatief proces. Ik schrijf letterlijk mijn leven uit. Wat ik doe, wat ik voel, wat ik wens, waar ik naar verlang, mijn doelen, mijn dromen, mijn angsten. Ik onderzoek mijn eigen gedachtepatronen en schrijf letterlijk nieuwe gedachtepatronen uit die ik wil aannemen.

Dat wij heel veel dingen hebben meegekregen vanuit huis en dat het genormaliseerd is betekent niet dat het ook daadwerkelijk normaal is. Wij krijgen geen skills meegekregen om emoties te reguleren, om jezelf te kunnen troosten, voor jezelf op te komen en om te leren hoe je je behoeftes op een gezonde manier vervuld. Ik zie gewoon veel gekwetste en gebroken kinderen die vast zitten in het lichaam van volwassen mensen.

Iedereen zoekt naar heling en iedereen heeft de kracht en moed in zich om iets anders te doen. De stappen naar verantwoordelijkheid nemen voor jezelf zijn eng en confronterend maar gaan jou uiteindelijk wel tevredenheid en voldoening opleveren. Ik moest ontzettend veel ‘ontleren’ en opnieuw leren inclusief begrip en respect voor mezelf. Dit is dus waarom ik de instagram pagina mindfully_fl0w ben gestart. Ik wil mensen inspireren om zichzelf te confronteren en hun eigen gedachtenpatronen te onderzoeken. Ik wil dat mensen zichzelf vragen gaan stellen en stil gaan staan bij wat ze werkelijk voelen of denken zonder angst en schaamte. Hopelijk kan ik via deze weg mensen de tools meegeven om hun emoties te reguleren en dingen om te zetten.

Ik kan nu oprecht zeggen over mezelf dat ik een leven leef waar ik tevreden over ben. Ik voel me vervuld en geliefd. Het is nog niet 100% hoe ik het zou willen maar ik zit zeker al op 70% Ik heb een stabiele cirkel om me heen opgebouwd met ondersteuning, liefde en respect. De mensen om mij heen zien mij voor wie ik echt ben en hebben ruimte voor mij. De mensen om mij heen behandelen mij naar mijn waarde en alles wat minder is dan dat accepteer ik gewoon niet. Tevens heb ik nu meer ruimte voor mijn passie van reizen. Ik voel me veilig en ik heb alle ruimte om te groeien. Ik denk dat iedereen naar heling zoekt en op deze manier wil ik dit weer voort zetten zodat een ander er misschien iets aan heeft.

Iedereen verdient het om met liefde en respect te worden behandeld.

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

Gendergelijkheid is een strijd van ons allen

Wie heeft haar uit de keuken gelaten?” – “Moet ze niet in de keuken staan of iets gaan schoonmaken ofzo” – “Ga je met iets nuttigs bezighouden, zoals de afwas.”

Dit is een greep uit de reacties die ik zag staan onder het artikel over een gendervrij kaartspel dat onlangs is ontworpen. De andere reacties waren overigens ook niet bijster positief. Men vindt het aanpassen van zoiets simpels als een kaartspel blijkbaar overdreven en ziet het als voorbeeld van ‘doorgeslagen feminisme’. Waarom zo een ophef over het weghalen van de hiërarchische indeling met betrekking tot de koning en koningin oftewel heer en vrouw? Het is toch maar een kaartspel? Of realiseert men zich dat deze subtiele verandering een stap in de richting van gendergelijkheid is.

Deze verandering afdoen als iets onbenulligs, zie ik als bagatelliseren. Juist die weerstand wekt bij mij de indruk dat niet iedereen voorstander van gendergelijkheid is of beseft welke impact gender(on)gelijkheid kan hebben op de ontwikkeling van een meisje, vrouw, gezin, land en de wereld. De reacties die mij het meest verbazen en teleurstellen zijn die van de vrouwen. Je kunt dergelijke veranderingen en de vrijheid die je nu hebt (zeker als vrouw) beter op waarde schatten, vind ik, als je kennis hebt van de strikte rolverdeling die vroeger tussen mannen en vrouwen bestond, een rolverdeling die overigens nog sterk van invloed is op hoe onze samenleving is vormgegeven. Zowel vanuit de studie als uit nieuwsgierigheid ben ik me verder gaan verdiepen in de rolverdeling van mannen en vrouwen. 

Alles wat wij vandaag de dag als vrouw kunnen, lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Onze samenleving is in een vroeg stadium vormgegeven vanuit het patriarchale gedachtegoed. Jij en ik vinden het de normaalste zaak van de wereld dat wij als vrouw (getrouwd of ongetrouwd) kunnen werken, naar de pinautomaat lopen en geld van onze rekening afhalen om deze te spenderen zoals wij dat willen. Dat was in het verleden wel even anders voor vrouwen. Een vrouw die in Nederland verandering in deze situatie heeft gebracht, is politica Corry Tendeloo. Vrouwen in dienst van de overheid werden de dag nadat zij trouwden ‘eervol’ ontslagen met als doel om zich te focussen op het stichten van een gezin. Met de Motie-Tendeloo heeft zij ervoor gezorgd dat het arbeidsverbod voor getrouwde ambtenaressen werd afgeschaft in 1955. Ook pleitte Corry Tendeloo voor afschaffing van de wet handelingsonbekwaamheid welke een vrouw onder het wettelijk gezag van haar echtgenoot plaatste; zij konden geen bankrekening openen, verzekering afsluiten of zelfstandig besluiten een arbeidscontract te tekenen. Het loon diende overigens bij de echtgenoot ingeleverd te worden. In juni 1956 is deze wet eindelijk afgeschaft. Toch heeft het even geduurd voor verandering merkbaar was. Ik begrijp dat verandering in de praktijk even op zich laat wachten en dat niet iedereen stond te springen. Als de vrouw ruimte wint aan autonomie, dan betekent het dat er tegelijkertijd een partij is die aan zeggenschap over de vrouw moet inleveren. Er zijn maar liefst drie feministische golven nodig geweest om de vrijheid te krijgen die wij nu hebben.

Met de komst van COVID-19 dreigen we terug te vallen in de traditionele rolverdeling; vrouwen zorgen voor de kinderen en het huishouden en mannen zijn de kostwinner van het gezin, terwijl ze beiden een carrière kunnen hebben. Waar komt deze verdeling vandaan? De social role theory stelt dat fysieke eigenschappen de causale factoren zijn bij de ontwikkeling van de huidige rolverdeling voor mannen en vrouwen (Eagly, 2000). Van vrouwen wordt verwacht dat zij behulpzaam, sympathiek en gevoelig zijn, ook wel communal eigenschappen genoemd. Tegenovergesteld hieraan zijn agentic eigenschappen, zoals assertiviteit, zelfverzekerd, competitief. Dit zijn eigenschappen toegekend aan mannen. Helaas worden stereotype kenmerken die bij de man horen, maatschappelijk hoger gewaardeerd dan de kenmerken die als vrouwelijk worden bestempeld, waardoor vrouwen het onderspit delven (Atria, 2019). Dit betekent niet dat mannen superieur zijn, maar dat we nog steeds leven met ideeën van een voornamelijk mannelijk gedomineerde samenleving. Mannen en vrouwen zijn dan niet hetzelfde, maar we kunnen wel degelijk gelijkwaardig zijn.

En toch is er anno 2021 nog steeds geen volwaardige gendergelijkheid bereikt. Niet iedereen voelt zich geroepen om een rol te spelen in de strijd voor gendergelijkheid. Anders waren drie feministische golven voldoende geweest en had de Verenigde Naties dit niet als doel hoeven stellen voor 2030. Er bestaat nog steeds een verschil in opvoeding tussen jongens en meisjes en tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt of het verdelen van huishoudelijke taken. Indien de cultuur waarbinnen iemand leeft conservatief is, zijn deze verschillen tussen man en vrouw nog groter, en worden vrouwen beperkt in hun sociale, emotionele, academische en professionele ontwikkeling. Vrouwen moeten dezelfde kansen krijgen als mannen en dat gaat simpelweg niet als vrouwen vanaf geboorte al bepaalde kansen worden ontnomen. Bewust en onbewust doen we allemaal aan genderstereotypering. Het wordt daarom tijd om ons hier bewust van te worden en hier actief verandering in te brengen door bijvoorbeeld de vrouwen in onze omgeving te stimuleren en te herinneren aan het feit dat ook zij het recht hebben hun purpose in life te vinden.

In het leven vervullen we meerdere rollen. Naast mijn rol als kleindochter, dochter, zus, tante, nicht etc. ben ik in de eerste plaats een vrouw. Een vrouw die andere vrouwen graag ziet shinen. De reden dat ik besloten heb om te schrijven voor Hivan Community, is dan ook omdat ik het belangrijk vind dat vrouwen werken aan hun persoonlijke ontwikkeling, voor zichzelf durven te kiezen en voor zichzelf opkomen, maar bovenal om het talent en de potentie die zij hebben volledig te benutten. Een ontwikkelde vrouw draagt bij aan de ontwikkeling van haar omgeving. Mijn oproep aan jou, intelligente, hardwerkende en talentvolle lezer: De wereld ligt aan je voeten. Het enige wat je hoeft te doen, is je dit realiseren. Doe mij en jezelf een plezier, investeer in je persoonlijke groei; schrijf 3 doelen of dromen op die jij als vrouw hebt (lees: niet als echtgenote, moeder, schoondochter, kleindochter, dochter of zus etc.) en werk eraan om ze dit jaar te realiseren. Laat het iets zijn dat je doet voor jezelf! Ik sluit graag af met deze prachtige quote van Maya Angelou: “Every time a woman stands up for herself, without knowing it, possibly without claiming it, she stands up for all women.”

Geschreven door Ashna Kanhai

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

Algemeen commissielid SOHAM: SHIVANI RAGHOENATH

Kun je jezelf voorstellen?

Hi all! Mijn naam is Shivani Raghoenath, 24 jaar, woonachtig in Den Haag en geboren in Voorburg. Dagelijks houd ik mij vooral bezig met de vrouwenemancipatie en werk ik voor de gemeente Den Haag, als casusregisseur. Naast dat ik de emancipatie van vrouwen stimuleer, ondersteun en begeleid ik gezinnen bij huiselijk geweld en kindermishandeling. Dit met als doel dat ik vrouwen weerbaar wil maken door negatieve gedachten te uiten zonder dat zij hierover geen schuldgevoel krijgen, in de stress raken, of in een angstige spiraal terechtkomen. Dagelijks is dit mijn motto en ga ik preventief te werk. Dit door maatwerk te bieden.

Uit wat voor familie kom je en hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Ik kom uit een hecht, warm, verbonden en traditioneel gezin, waarin de Hindoestaanse normen en waarden centraal staan. Tijdens mijn kinderjaren werd dit door mijn ouders strikt genomen, naarmate mijn broertje en ik gebloeid zijn tot volwaardige volwassen personen, hebben wij de vrijheid gekregen om onze eigen pad te bewandelen en dromen achterna te gaan.

Met een vertaalslag naar mijn opvoeding, valt het mij op dat een onderscheid wordt gemaakt tussen de vrouw en man. Zo krijgen vrouwen minder zeggenschap, worden zij beperkt in hun vrijheden en keuzemogelijkheden. Door als vrouw gebalanceerd te hebben met de Nederlandse en Hindoestaanse normen en waarden en bewust stil te hebben gestaan bij onze vrouwelijke beperkingen, heb ik mezelf uit deze negatieve spiraal gehaald. Als vrouw, ervaar ik dit niet als een rationele gedachte dat evenredig staat met de werkelijkheid: Als een vrouw namelijk beperkt wordt in haar vrijheden en keuzemogelijkheden, hoe kan zij dan haar dromen achternagaan.

Gebruikmakend van mijn eigen citaat, wil ik enkele ervaringen met jullie delen die mij als vrouw hebben gevormd:

– Als jij, als vrouw, het over een bepaalde zaak niet eens bent, of iets wordt jou door een ander opgelegd dat je niet prettig hebt ervaren, laat dit weten door voor jezelf op te komen. Laat je stem, als vrouw, horen. Vrouwen horen gewaardeerd, gezien en gehoord te worden.

– Laat je niet misleiden door de opmerkingen en verwachtingen van naasten, of familieleden. Doe waar jij, als vrouw, gelukkig van wordt en zet dit door. Jouw geluk ligt in je eigen handen en maak hierin verstandige keuzes. 

Kortom, mijn boodschap die ik aan jullie vrouwen wil meegeven is dat jij je eigen geluk bovenaan hoort te stellen, niet van een ander, stel jezelf voorop, laat je niet wegcijferen, laat jouw stem horen!

Je bent algemeen commissielid bij SOHAM. Kun je hier wat meer over vertellen?

Ik houd mij op deze manier ook bezig met de Hindoestaanse identiteit en cultuur. Hierin staat het verhaal van de Dharma en Hindoestaanse cultuur centraal. Onze cultuur is aan het vervagen en met behulp van sociaal maatschappelijke activiteiten en het creëren van bewustwording, probeer ik dit maatschappelijk vraagstuk met mijn team te bespreken. Op basis van gespreksvoering, is hieruit een prachtig doel ontstaan: hoe maatschappelijke taboes besproken en doorbroken worden. Uiteraard leg ik mijn focus hierbij op de kwetsbare positionering van onze vrouwen. Dit ter bevordering van hun vrouwelijke emancipatie.

Bovendien spreek ik uit ervaring dat binnen onze gemeenschap de focus te veel op een ander wordt gelegd, met name de persoon met de behaalde successen, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen het ik en de persoon met de behaalde successen. Met behulp van deze gedachtegang, wordt onderling een haat-nijd relatie tot stand gebracht, terwijl dit aspect in een positief daglicht gezet kan worden: dat men streeft voor zijn of haar eigen succes.

Gebaseerd op bovengenoemde ervaring en als lid van SOHAM, moeten wij niet vergeten, waar onze oorspronkelijke identiteit vandaan komt. Onze Hindoestaanse cultuur heeft prachtige tradities, verschillende soorten gerechten en bezigheden. Laten wij dit vooral niet vergeten, in plaats van de negatieve elementen steeds te uiten en naar voren te brengen.

Zou je het anderen aanraden om een bestuursfunctie te bekleden? Waarom wel/niet?

Als persoon raad ik anderen aan om een bestuursfunctie te bekleden, vooral de vrouw. Het stigma van de vrouw wordt steeds bevooroordeeld betreft het feit dat zij niet voldoende capaciteiten tot haar beschikking heeft om de top bereikt te hebben, wegens het aangaan van moederschap en zorgdragen voor de kinderen. Dit blijkt een irrationele gedachte te zijn, waarbij ik achter mijn standpunt blijf staan dat niets zomaar komt aanwaaien: de vrouw werkt even hard, als de man, waarbij zij opkomt voor belangen en rechten. En dit blijft een prachtig voorbeeld, waarbij de vrouw zichzelf gepositioneerd heeft naar de top.

Geschreven door Shivani Raghoenath

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

Van angst naar moed

Vandaag luisterde ik naar de podcast van Peter R. de Vries op BNR. Hij citeerde een van mijn lievelingsuitspraken: “It takes nothing to join the crowd, it takes everything to stand alone.” van Hans F. Hansen. En het is juist deze quote die ik wil aanhalen, als ik het gevoel krijg dat een groepsdruk op negatieve wijze invloed heeft op het leven van het individu.

Ook ik kijk sinds kleins af aan op tegen mensen met een rechte rug die durven in te gaan tegen de stroom. Waarschijnlijk omdat ik voornamelijk omringd was met mensen die stil bleven na het waarnemen van onrecht of weg keken als er sprake was van ongelijkheid. Waarom? Daar ben ik nu pas achter. Omdat ze bang waren. En deze angst was de bron van al hun beslissingen en keuzes, voor zichzelf en voor de ander.

Via Instagram kwam ik in contact met een vrouw die aangaf dat het haar opviel dat angst de grootste raadgever is in de Hindoestaanse gemeenschap. Dit zorgt voor veel ellende. Zij heeft mij geïnspireerd om dit stuk te schrijven. De columns van dit platform hebben mij geleerd dat veel onverwerkte trauma’s van generatie op generatie zijn doorgegeven. Angst en trauma’s zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het taboe rondom psychische hulp, de sociale druk om het perfecte plaatje te presenteren en jezelf niet kwetsbaar op te stellen om de eer hoog te houden en de onderontwikkelde communicatie vaardigheden houden deze trauma’s vervolgens in stand. Lees: houden een level vol angst in stand. Het wordt ons met de paplepel ingegoten om bang te zijn. Bang voor autoriteit, bang voor het onbekende, bang voor “wat anderen zullen zeggen”. Angst wordt op deze manier meegegeven via de opvoeding, en kan leiden tot overbezorgde ouders, een controlerende familie en het wegnemen van de autonomie van de persoon. Een leven leiden vanuit angst met een vaste set aan regels is beperkend voor je vrijheid.

En dit brengt mij weer terug bij de podcast van Peter R. de Vries, waarin hij refereerde naar de volgende quote: “The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing.”― Edmund Burke. Je leven laten beheersen door angst zorgt niet alleen voor beperkingen en gevangenschap in je eigen leven, maar ook die van anderen. Met z’n allen observeren we gebeurtenissen in onze omgeving rondom ongelijke opvoeding tussen jongens en meisjes, racisme, seksueel misbruik in de doofpot stoppen en onderdrukking van vrouwen in een groep of gemeenschap. Maar niet iedereen spreekt zich hierover uit. Angst leidt namelijk tot vermijding. Deze gebeurtenissen zullen niet veranderen zolang goede mensen zich laten leiden door angst. Angst zorgt voor passiviteit en als we gezamenlijk willen veranderen naar beter moeten we elkaar leren om angsten te overwinnen.

Wees moedig.

Geschreven door Raksha V. Bharos