Meten met twee maten

Met Raksha Bandhan om de hoek is er geen beter moment om het te hebben over de verschillen in opvoeding tussen mannen en vrouwen binnen de Hindoestaanse cultuur. Met een oudere broer in huis kan ik daar wel het een en ander over vertellen. Natuurlijk kan ik praten over de grote onderwerpen als de verwachtingen binnen het huishouden of de beperkingen betreft daten en relaties, maar voor mij zijn het de micro-agressies die mij elke dag weer confronteren met het feit dat ik anders ben opgevoed dan mijn broer.

De laatste keer dat ik een rakhi bond voor mijn broer is alweer een aantal jaar geleden. Net als vele andere hindoeïstische rituelen vind ik ook Raksha Bandhan seksistisch en dus participeer ik niet. Dit weergeeft dan ook perfect de verschillen in de opvoeding van mijn broer en mij. Want daar waar ik naar hem toe hoor te gaan en een rakhi voor hem hoor te binden, daar staat het feest symbool voor het idee dat mijn broer mij hoort te beschermen en weiger ik dit idee. En daar waar ik mijn broer iets zoets hoor te voeden, daar dient mijn broer in ruil een financiële of materialistische vergoeding voor te geven omdat “het zo hoort”. Net als elk ander stereotype beeld van mannen en vrouwen, dient de vrouw te voeden en eerbiedigen en dient de man te beschermen en financiële middelen te verschaffen.

Het zijn deze onderliggende ongelijkheden tussen jongens en meisjes, die vanaf jongs af aan al door de strot van kinderen wordt geduwd binnen de Hindoestaanse opvoeding. En het zijn deze ongelijkheden die tot op de dag van vandaag zich nog voordoen in ons zijn als volwassenen binnen ons gezin en in mijn leven.

Ik spreek niet over het feit dat ik altijd help met afruimen of help met uitdelen op een feest. Of dat mijn broer zich niet hoeft te verantwoorden als hij de deur uit gaat of een avondje niet thuiskomt. Nee, ik spreek over de keren dat ik mijn eigen weg bewandel en ik ‘anders’ wordt genoemd. En wanneer ik mijn mening geef, word ik simpel weg afgekapt. Het zijn deze micro-agressies die precies weergeven wat de Hindoestaanse opvoeding meegeeft. Jongens worden opgevoed tot ambitieuze leiders en meisjes worden opgevoed tot huisvrouw en moeders.

Deze opvoeding zet zich natuurlijk al jaren voort. Hoewel ik zonder grootouders ben opgegroeid, ken ik de verhalen en zie ik het om mij heen. We zien de stereotypebeelden in Bollywood en in onze families. Van onze eigen nani’s en nana’s tot verhalen over broer en zus als in Dil Dhadakne Do. En alles is waar. Ik kan niet meer tellen hoe vaak ik heb gehoord van mijn moeder: “de vrouw is Lakshmi in huis”. Ik vatte dit altijd op alsof het mijn plicht is om het licht in huis te zijn, terwijl de mannen gefocust zijn op zichzelf. Dit is dan ook het enige stukje advies dat ik kreeg betreft relaties en het betrof mijn handelen en niet mijn waarden. De waarden van vrouwen wordt ons niet bijgebracht, terwijl de zoon bekend staat als prins.

Zelf heb ik mij altijd afgezet tegen de gebruiken die mij werden meegegeven. Het idee dat ik een broer nodig had om mij te beschermen vond ik maar niks. En het idee dat mijn seksualiteit iets was om te verbergen net zo min. Maar het is een zware strijd. Continue jezelf uitleggen en verantwoorden tegenover anderen. De teleurstellingen die op jouw schouders worden geplaatst, het is niet niks. Maar we kunnen hier natuurlijk ook anders mee omgaan en onze kinderen anders opvoeden. Want pas als jongens en meisjes worden opgevoed met dezelfde vrijheden en verantwoordelijkheden kan er echt gelijkheid ontstaan.

Geschreven door Madhavi Gharbharan


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

#HÏVAN: ANITA HANOEMAN founder Indian Light Foundation

“A Shine of Brightness and Happiness

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Anita (Poespawatie) Sewsahai-Hanoeman. Ik ben op 3 november 1960 geboren in Suriname te district Nickerie (Paradise).

Ik kom uit een gezin van zeven kinderen. Ik ben het 3e kind en de oudste van de meisjes. Mijn hobby’s zijn: reizen, naar muziek luisteren, er zijn voor een ander (luisterend oor bieden) en actief bezig zijn met sociaal- maatschappelijk werk.

Na de Mulo school heb ik de middelbare Handelsschool doorlopen.  Daarna heb ik doelgerichte opleidingen en trainingen gevolgd om mijn werk goed te kunnen doen.

Ik heb 23 jaar in de banksector gewerkt en ben 12 jaar werkzaam bij een maatschappelijke organisatie in Amsterdam Nieuw-West. Ik doe huisbezoeken inzake mensen die problemen hebben met hun administratie en zodoende heb ik een ook signaleringsfunctie. Dit doe ik met veel passie. Ik luister naar mensen zonder oordeel en blijf objectief. Verder vind ik het leuk om “nieuwe” mensen te leren kennen.

Ik ben getrouwd en wij hebben twee dochters van 38 en 35 jaar en drie schattige kleindochters (acht en zes jaar en een van acht maanden) en ook een kleinzoon, onze Superman van 15 maanden.

Welke drie levenservaringen zijn bepalend geweest in jouw leven en waarom?

1) Het internaat leven. Dit heeft mij discipline en volharding bijgebracht. Er was geen middelbare school in het district waar ik woonde en ik wilde verder leren, dus ik besloot naar Paramaribo te verhuizen en daar in het internaat te verblijven. In de vakantie ging ik naar huis. Het leven in een internaat heeft mij bewust gemaakt van armoede en eenzaamheid. Dit hele proces heeft ertoe geleid dat ik vroeg volwassen en zelfstandig werd. Het maakte mij een sociaal mens met empathisch vermogen: hetgeen wij in overvloed hebben moeten wij delen met elkaar.

2) Mijn huwelijk heeft ook een rol gespeeld wat betreft het realiseren van mijn levensdoel. Dit zie ik ook als een traject in het leven. Het is steeds geven en nemen. De volharding en er willen zijn voor de taken die je zijn toebedeeld. Na de geboorte van de kinderen kreeg ik meer verantwoordelijkheid en door de levenservaring en mijn lessen in het internaat ben ik uiteindelijk (gaan streven om) mijn leven anders te gaan inrichten. Ik heb mijn kinderen gestimuleerd om voor de juiste opleiding te kiezen en een goede plek in de maatschappij in te nemen. Dit is aardig gelukt.

3) Het overlijden van mijn vader in India, Delhi. Deze gebeurtenis heeft ervoor gezorgd dat ik in een andere fase van mijn leven terecht kwam. Er zijn toen “ vele deuren “ open gegaan voor mij, waardoor de dienstbaarheid (Sewa) centraler werd in mijn leven. Daarom geloof ik ook dat alles wat voor ons is weggelegd altijd naar ons toe zal komen. Natuurlijk als de tijd daar is. Hier moeten wij ons van bewust zijn en elkaar gunnen en helpen.

Kun je meer vertellen over Indian Light Foundation?

Indian Light foundation bestaat dit jaar 20 jaar. Opgericht op 11 november 2000 in memorie van mijn vader. Mijn vader is op 3 augustus 1999 heengegaan in Delhi. Hij kreeg een hartstilstand tijdens een citytour in Delhi. We kwamen met het overschot naar Nederland en nadat alles wat rustiger werd, ging ik in oktober 1999 terug naar India om te ervaren hoe het leven daar in werkelijkheid is. Ik wilde graag de connectie blijven behouden met India. Ik denk dat ik op deze manier het contact met mijn vader of met zijn ziel voort kan zetten. Ik kreeg toen de ingeving en inspiratie om Indian Light op te richten. Ons logo werd een mooi brandend lampje (diya): een eeuwig licht dat ons pad zal verlichten. Dat is mijn pa! Onze slogan is “a Shine of Brightness and Happiness”. Met lichtjes willen we de paden van minder bedeelden helpen verlichten. En dit uiteraard met hulp van mensen om ons heen en de donaties.

Waarom is de foundation opgericht?

Ik ben de founder van Indian Light Foundation en tevens de voorzitter. Ook ben ik de lobbyist in het team. Ik onderhoud voornamelijk de contacten met de plaatselijke organisaties en personen.

Mijn vader was een sociaal persoon. Hij deelde alles graag  met de mensen die het minder hadden. Dit kreeg ik ook van hem mee en dus was het voor mij voor de hand liggend om ook zo in het leven te staan. De doelstelling van Indian Light Foundation is de Indiase cultuur promoten in Nederland, vrouwelijk ondernemerschap in India en Suriname stimuleren en educatie voor kinderen supporten. Onze missie is zoveel mogelijk kansarme kinderen en vrouwen te helpen. Om dit te realiseren hebben wij tot 2018 een jaarlijks terugkerend event georganiseerd genaamd: “India Day Holland”. Dit is momenteel on hold gezet. We zijn nog in beraad welke werkwijze wij de komende tijd willen hanteren, passend bij de stichting. We staan altijd open voor ideeën en mensen die willen aansluiten om ons verder te helpen.

Op welk project ben je het meest trots?

Op ons eerste grote succesvolle vrouwenproject in Noord India in samenwerking met Wilde Ganzen. Een droom van mij was een atelier voor de vrouwen in Pauri Gharwal opzetten. Dit is gerealiseerd in 2014. Inmiddels zijn er honderden vrouwen getraind op deze locatie voor naailes, computerles etc. Ons samenwerkende partner hier is NJASS.

Over welke ervaring was je vooral verbaasd tijdens je werk voor Indian Light Foundation?

Hoe gehandicapte mensen doorzetten om met hun kwaliteiten verder te komen. Ook heb ik regelmatig vrouwen gesproken in India die onderdanig moeten leven en er vaak alleen voor staan om geld te verdienen voor het bestaan van het gezin. En als ze met je praten zie je de hoop in hun ogen, omdat je met hen in gesprek gaat.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur is een open cultuur en toegankelijk voor een ieder. De festiviteiten zijn van bijzondere betekenis. Het geeft een boodschap mee die wij kunnen toepassen in ons leven. Ik ben trots dat ik een Hindoestaanse ben. Ook put ik hier heel veel energie uit.

Hoe zou je de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname beschrijven?

Ik denk dat Hindoestaanse vrouwen het over het algemeen goed doen in Nederland en Suriname. Zelfredzaam en vooruitstrevend. Ze maken gebruik van de gelegenheid om verder te studeren en om een goede positie in te nemen en een bijdrage te leveren aan de maatschappij.

Wat zou je de Hindoestaanse gemeenschap de komende jaren toewensen?

Ik zou het toejuichen als we meer met elkaar delen en elkaar meer gunnen om een doel te bereiken. Soms heb je de ander nodig om je doel te bereiken, als we dit positief benadrukken kunnen we groeien. Niet individueel bezig zijn, maar meer krachten bundelen en draagvlak creëren. Als het je gegeven is om een ander te helpen, dan moet je dat oprecht doen. Wat voor ons is weggelegd zal op het juiste moment naar ons toekomen.

http://www.indianlightfoundation.org

#HÏVAN

Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Verwachtingen van de vrouw

Onlangs las ik een artikel in de Linda over gendergelijkheid op de werkvloer. Het onderwerp trok mijn interesse en ik ben verder gaan zoeken naar informatie hierover. In dit artikel schrijf ik over mijn bevindingen. Verder vertel ik over mijn ervaring betreft de verwachtingen van de vrouw in de Hindoestaanse cultuur.

Verwachtingen van de vrouw buiten de gemeenschap

Op 8 maart 2020 was het internationale vrouwendag. Ter ere van deze dag heeft The Economist een lijst opgesteld genaamd: ‘Glass-ceiling index’. In deze lijst zijn 29 landen onderzocht betreft vrouwemancipatie en zijn de landen gerangschikt met op nummer 1 IJsland en op nummer 29 Zuid-Korea. Nederland staat op nummer 24, wat aantoont dat er op het gebied van emancipatie nog genoeg te doen valt (The Economist, 2020).

In het onderzoek dat heeft geleid tot deze resultaten zijn onder andere de volgende onderwerpen onderzocht: salaris, participatie in de beroepsbevolking, kosten voor kinderdagverblijven en vertegenwoordiging in topposities (The Economist, 2020).

Een grote rol hierin speelt ook deeltijdwerk. In Nederland werken veel vrouwen parttime in vergelijking met andere Europese landen. Uit een rapport van Europese denktank Oeso van eind 2019 blijkt dat bijna 60 procent van de werkende vrouwen in Nederland parttime werkt, wat bij mannen nog geen 20 procent is. Daarnaast besteden vrouwen twee keer zoveel tijd aan zorgtaken en onbetaald werk dan mannen (AD; Veel meer vrouwelijke parttimers in Nederland dan in de rest van Europa, 2019).

Momenteel stoppen steeds minder vrouwen met werken, of zij gaan minder werken als zij kinderen hebben. (CBS.nl; Opleiding en werk, 2020). Toch vinden mannen en vrouwen dat de zorg voor kind en gezin het beste bij de vrouw past (Linda; Nederlandse meerderheid: ‘Zorgtaken in huis passen meer bij de vrouw dan bij de man’, 2020). Ik geef toe dat ik ook de gedachte heb om minder te gaan werken zodra ik kinderen heb, om dan weer meer te gaan werken als deze naar school gaan. In mijn omgeving zie ik dit ook merendeels gebeuren.

De overheid wilt het voor zowel mannen als vrouwen gemakkelijker maken om werk en zorg te combineren (Rijksoverheid.nl, vrouwen aan het werk). Eind vorig jaar stemde de Tweede Kamer in met een vrouwenquotum voor raden van commissarissen van bedrijven (RU.nl; vrouwenquotum, 2020). Het wettelijk streefcijfer is 30 procent maar deze wordt tot heden niet gehaald. We hebben dus nog een lange weg te gaan om in die top 10 van de ‘Glass ceiling index’ te komen.

Verwachtingen in de Hindoestaanse cultuur en mijn ervaring

In mijn jeugd heb ik vaak mee gekregen dat een vrouw zich op een bepaalde manier moet kleden en gedragen. Er is altijd nadruk gelegd op studeren en hard werken zodat we goed konden leven. Mijn ouders zijn vroeger streng geweest, maar hebben mij nooit gepushed om te studeren tot minimaal Hbo-niveau en verder. Wat studie betreft werd ik gestimuleerd om het beste uit mezelf te halen.

Later kwam ik in aanraking met Hindoestaanse ouders die daar anders over dachten. Er waren ouders die hun kinderen steeds pushten zodat zij minimaal Hbo-niveau behaalden, niet denkend aan de kwaliteiten van hun kind en of dat bij hun kind paste. Zij leerden de kinderen dat je pas ‘slim’ was als je een hbo studie had afgerond en dat men met een hbo achtergrond meer geld kon verdienen. Iedereen onder dat niveau werd dom genoemd en lager geschoolden zouden geen goede toekomstperspectieven hebben. Deze ouders waren vaak zelf niet hooggeschoold en spraken uit eigen ervaring, maar er zaten ook ouders tussen die aanzien wilden hebben in de familie.

Naarmate ik ouder werd, begreep ik vanwege verschillende ervaringen wat men van mij verwachtte als vrouw. De ideale Hindoestaanse vrouw moest kunnen koken, schoonmaken, alles in het huishouden doen, mooi zijn, lang zijn, natuurlijk lang zwart haar hebben, lichte huidskleur hebben maar ook nog eens hoog opgeleid zijn, baan met hoge functie hebben, goed verdienen en ambitieus met carrière bezig zijn. En dan ben ik niet eens begonnen aan de lijst met criteria zodra je moeder bent. Ik weet dat vrouwen in de Hindoestaanse cultuur als Lakshmi worden beschouwd, maar met al die verwachtingen nemen zij het wel erg serieus, wij hebben immers maar twee handen.

Uit mijn ervaring kwamen deze verwachtingen vaker vanuit andere vrouwen, wat ik altijd heel jammer vond en moeilijk begreep. Vrouwen zouden toch juist moeten weten hoe het voelt als er vooroordelen zijn over hen? Waarom zou je dit dan voortzetten? Ook in mijn omgeving merk ik bij leeftijdsgenoten dat ze proberen aan deze verwachtingen te voldoen en dat ze een bepaald imago in stand willen houden, terwijl dit imago tegenstrijdig is met hun persoonlijkheid. Het is jammer dat er vandaag de dag nog vrouwen gebukt gaan onder de last van deze verwachtingen en de wil om deze te honoreren. Je zou denken dat wij, vooral in deze ‘moderne’ tijd met zoveel mogelijkheden, de stereotypering doorbreken en laten horen hoe wij daar werkelijk over denken.

Al deze verwachtingen gaven mij een complex en zorgde ervoor dat ik mezelf steeds maar pushte om aan de verwachtingen te voldoen. Op een gegeven moment herkende ik mezelf niet meer en ben ik mezelf opnieuw gaan uitvinden. Dit was lastig in het begin, maar door rust te nemen en afstand te doen van de mensen die deze verwachtingen hadden ben ik uiteindelijk geworden wie ik wil zijn. Omring jezelf met mensen die net zo denken als jij, mensen die je tillen naar een hogere level van zelfrespect en zelfwaardering. Er zijn helemaal geen criteria waar wij aan moeten voldoen; zolang we gelukkig zijn met onszelf komen we al ver. Iedere vrouw is mooi zoals ze is, niemand is perfect.

Gelukkig zijn er veel mensen in zowel de oudere als de jongere generaties Hindoestanen die niet zo denken en heb ik zulke mensen ook leren kennen. Ik ben blij dat ik platformen heb leren kennen zoals hivancommunity en dat ik middels mijn columns mijn ervaringen en kijk op bepaalde onderwerpen mag delen met anderen en van anderen kan leren. Laten we samen zorgen voor een geëmancipeerde Hindoestaanse samenleving in Nederland en Suriname, herdenk 8 maart ieder jaar als internationale vrouwendag and be you!

#HÏVAN: FARIN RAMDJAN over spiritualiteit en vrouw zijn

Kun je jezelf voorstellen?

Farin Ramdjan, 48 jaar. Ik woon nu in Nieuwegein, geboren in Den Haag, opgegroeid in Zwolle en gestudeerd in Amsterdam: Communicatiewetenschappen en een Theateropleiding. Tien jaar een eigen bedrijf gehad in Diversiteit, Media en Theater voordat ik moeder werd. Op mijn 34e trouwde ik met Soso en we kregen twee prachtige kinderen: Nathya en Sandji.

In heel mijn leven is spiritualiteit mijn leidraad geweest. In het begin vanuit verschillende religies, later vanuit mijn eigen meditaties en gebeden.

Tijdens mijn moederschap heb ik mijzelf ondergedompeld in Meditatie en Yoga. Ik geef nu al meer dan tien jaar les in spiritualiteit, meditatie en yoga en ben daar in 2019 een bedrijf in begonnen: Food Body Soul.

In Food Body Soul help ik vrouwen om volledig hun spiritualiteit en intuïtie te omarmen zodat ze ook hun spirituele gaven, lessen en boodschappen kunnen inzetten om het leven vol vervulling, vrijheid en in krachtige verbinding kunnen leven. Meditatie en Gebed zijn daarin mijn belangrijkste tools.

Ik maak vooral ook de koppeling tussen de spiritualiteit en het fysieke lichaam. Wat doet energie met je lichaam? Waarin voel je deze verbinding? En waar is onze vrouwelijke spirituele kracht verborgen? Wat maakt ons vrouw? En wat is de essentiële voeding voor de ziel? Intuïtie, vreugde en seksualiteit komt daarin allemaal aan bod.

Uit wat voor familie kom je?

Ik woonde met mijn ouders en mijn zus in Zwolle, waar ik ben opgegroeid. Mijn ouders zijn geen traditionele Hindoestanen. Zij hebben altijd hun eigen, krachtige keuzes gemaakt op basis van hun eigen gevoel. Ik zie hen echt als pioniers daarin, ook al zien zij dat zelf misschien niet. Zo is mijn moeder bijvoorbeeld 10 jaar ouder dan mijn vader.

In 1972 zijn zij met hun gezin verhuisd vanuit Den Haag, waar het grootste deel van de familie woonde, naar het landelijke Zwolle om zich daar te vestigen. Bij ons thuis werd er niet of nauwelijks Hindoestaans gesproken en werden wij niet strikt vanuit één religie groot gebracht. Van huis uit kwamen mijn ouders beiden uit een Moslim familie. Mijn moeder was onderwijzeres in Suriname. In die tijd waren de scholen daar Katholiek. Mijn moeder gaf dus ook Christelijk onderwijs en nam dit ook mee in haar gezin. Mijn ouders drukten mij altijd op het hart: “ Als mensen bidden, bid dan mee, het maakt niet uit hoe, iedereen bid tot dezelfde God.” En dat hebben wij altijd toegepast. We gingen naar Christelijk onderwijs, zo nu en dan naar de plaatselijke kerk, zondagsschool, maar soms ook naar de Moskee of naar Hindoe gebedsdiensten bij familie thuis.

Ik ben in twee religieuze ceremonies getrouwd: een Hindoe ceremonie en een ceremonie in de Georgisch Orthodoxe kerk. Beide waren mijn persoonlijke keuze.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Mijn opvoeding was heel beschermd en ook wel streng, maar ik maakte wel mijn eigen keuzes. Zo ben ik niet vanuit huis getrouwd, maar ben ik op mijn 22e op kamers gaan wonen en zo leefde ik vanaf die tijd in volledige vrijheid en dat was heerlijk! Ik geloof ook echt dat elk mens die vrijheid nodig heeft om zichzelf te kunnen ontdekken. Ik ben dan ook dankbaar dat mijn ouders mij die ruimte hebben gegund.

Wat weten weinig mensen over jou?

Ik spreek Georgisch! Niet vloeiend maar ik kan mij heel goed behelpen in een gesprek. Mijn man Soso komt uit Georgië en daar heb ik echt mijn tweede land in gevonden. Een heel warm en liefdevol thuis waar ik mij altijd heel geïnspireerd voel.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon en waarom? 

1 Moeder worden was een diepe wens van mij. En nu mijn kinderen pubers zijn, begin ik te begrijpen waarom. In het moederschap leer ik mijn grootste levenslessen. Wij leren onze kinderen de lessen van ons cultureel-maatschappelijke systeem, maar onze kinderen komen op deze aarde met lessen die bestemd zijn voor ons als ouders. Wij moeten leren om weer open te staan voor dat wat het Universum ons wil vertellen via de visie van onze kinderen. Houden we vast aan de regels van ons systeem of stromen we mee in de liefde en vrijheid van denken.

2 Mijn connectie met het spirituele en hoe het Universum mij in heel mijn leven daarin heeft gestuurd en begeleid. Dankbaar ben ik voor deze connectie in dit leven. Dat ik zo mag groeien, leren en anderen hiermee mag aanraken. Dat is een werkelijke essentie van ons bestaan. Vanuit het aardse systeem waarin wij leven, de weg naar onze spiritualiteit, ons ware Zijn, weer terug vinden. In deze zoektocht wordt je nooit teleurgesteld, maar krijg je steeds nieuwe, mooie en bijzondere inzichten in de geheimen van ons grootse bestaan.

3. Georgië bracht mij een magische wending in mijn leven. Ik ging voor het eerst naar Georgië voor mijn huwelijk met Soso. Daar aangekomen voelde ik zoveel herkenning in het land, de mensen, de taal en de gebruiken. Elke keer wordt ik weer overspoeld met een golf van inspiratie. Het heeft mij laten zien dat ik buiten mijn grenzen mag kijken en groeien. Dat het leven veel groter is dan dat wat zich afspeelt in ons hoofd. Liefde heeft mij naar Georgië gebracht om mij te verbinden met de onmetelijke liefde in mijzelf.

Waar houd je je momenteel allemaal mee bezig?

Met de liefde voor mijzelf en anderen. Heel essentieel, want anders zal niets anders in het leven bodem vinden. De liefde voor jezelf is werkelijke essentie. Daarnaast zijn Soso, mijn kinderen, familie en vrienden heel, heel belangrijk voor me. Het leven en de liefde samen delen is de volgende essentie in het leven. Mijn werk en bedrijf zijn heel belangrijk, maar zijn helemaal verbonden met wie ik ben.

Je bent de oprichter van Food Body Soul en je slogan is “vrijheid in alle facetten van mijn vrouw zijn”. Kun je je toelichten waarom je Food Body Soul heb opgericht en wat de slogan voor jou betekent?

Het systeem wat wij als mensheid op deze aarde hebben opgebouwd, legt ons heel veel beperkingen op. Wij hebben onszelf vastgezet in regels en gebruiken. Deze regels en gebruiken helpen ons enerzijds om ons te kunnen bewegen op aarde maar het is heel belangrijk dat wij als mensen de vrijheid blijven voelen om elk moment weer te mogen kiezen voor dat wat ons nu dient en te mogen laten, dat wat ons niet meer dient.

In het geval van de vrouw zitten we nu in een heel bijzondere tijd. We mogen transformeren naar onze essentie. Die ruimte komt weer vrij. De ruimte om je vrij te voelen in het houden van jezelf, spritueel en fysiek. Vrouwen hebben deze liefde in de afgelopen tijden vaak niet kunnen en mogen voelen. De liefde voor jezelf mag weer naar ons bewustzijn. Daar wil ik aan bijdragen. Met Food Body Soul richt ik mij op de essentiële voeding die ons hele Zijn nodig heeft. Meditatie en gebed zijn hele belangrijke onderdelen daarvan, maar bijvoorbeeld ook de liefde en acceptatie van je lichaam en het genieten van jouw seksualiteit. De vrijheid voelen in alles waar jij naar verlangt. De vrijheid om te mogen voelen en te mogen kiezen voor dat wat jou blij maakt.

Wanneer begon jouw interesse voor meditatie en kun je vertellen wat dit voor jou betekent? En wat zijn volgens jou de voordelen?

Mijn passie voor mijn spiritualiteit begon al heel vroeg in mijn leven. Als klein meisje was ik al gefascineerd door rituelen en ook door religies. In mijn opvoeding kwam ik aanraking met verschillende religies en ik zocht daarin altijd naar de overeenkomsten: ‘wat was de essentie ervan?’

‘Behandel anderen, zoals je zelf graag behandeld wil worden’, was een hele belangrijke regel voor mij. Al heel jong las ik uit de verschillende religieuze boeken: de Bijbel, de Koran en de Bhagavad Geeta, maar ik kwam er ook achter dat ik de krachtige verbinding met de Energie, het Goddelijke of de Bron het meest voelde als ik mijn verdiepte in mijn eigen gebed, met mijn eigen woorden. Zo maakte ik als tiener al mijn eigen meditaties en weefde die door mijn dagen heen. Al heel jong begreep ik dat gebeden en wensen uit konden komen en zo leerde ik ook de connectie met mijn persoonlijke wensen en verlangens krachtig te maken. Vertrouwen, zuiverheid en geloof brengt je daar waar je werkelijk wilt zijn. Ik kan mij geen leven voorstellen zonder meditatie en gebed.

Veel mensen hebben een druk leven en leven soms gehaast, zonder stil te staan of aandacht te hebben voor kleine dingen in het leven. Herken jij dit? Zo ja, hoe kom jij (weer) tot rust?

Ja, natuurlijk herken ik dat! Waarom denk je dat meditatie zo belangrijk voor mij is! ;))) Ook ik kom vaak nog in de wirwar van mijn hoofd terecht. Maar ik weet inmiddels wel hoe ik weer tot rust kan komen met meditatie, ademhalingsoefeningen, stilte, yoga, wandelen met mijn hondje. Tijd alleen doorbrengen, is voor mij daarin heel belangrijk. Ruimte voor jezelf, ook als moeder is essentieel voor een gezond en gelukkig leven.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Dit vind ik geen makkelijke vraag. De Hindoestaanse cultuur vanuit Suriname is heel complex. We hebben daarin ook te maken met het verborgen verleden vanuit onze voorouders die de overtocht vanuit India naar Suriname hebben gemaakt in een moeilijke tijd. Daarin zit veel pijn, verdriet en trauma opgesloten dat wij als Hindoestanen allemaal nog met ons meedragen.

De Hindoestaanse cultuur is van de buitenkant mooi, vriendelijk, vol ritueel, maar door het krampachtig vasthouden aan oude regels, tradities en denkbeelden kunnen wij de vrijheid niet voelen. Als je niet in de vrijheid durft te stappen omdat je bang bent jezelf te verliezen, dan zal je dus nooit je prachtige zelf kunnen zijn. Dat geldt ook voor een gemeenschap als de Hindoestaanse.

Maar de kracht van Hindoestanen is ook weer dat zij altijd een krachtige verbinding hebben met tradities en cultuur. Het zal niet snel verloren gaan. Daarom hoop ik dat er steeds meer individuen zullen kiezen voor de verlangens in hun hart, los van de dogma’s en voorschriften. En zo ontstaat er een prachtige groep mensen die krachtig kunnen staan voor zichzelf en hun cultuur en toch de verbindingen kunnen maken met de wereld.

Hoe kijk je zelf naar de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland? 

Ja, vooral bij Hindoestaanse vrouwen zie je dit weer terug. Meisjes die zich vaak gedwongen voelen om zich te houden aan regels en tradities. Ik ben dankbaar dat ik zonder strijd met mijn ouders in mijn vrijheid kon stappen. Dit is niet vanzelfsprekend voor iedere Hindoestaanse vrouw. Maar gelukkig zie ik steeds meer vrouwen van de nieuwe generatie die willen en durven kiezen voor zichzelf. En zo zie ik ook steeds meer ouders van oudere generaties die daarin meegroeien met hun kinderen. En dat is heel belangrijk. Tijden veranderen en daarin zit ook een enorme spirituele kracht. Daarin zit groei.

Wat wens je Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toe? 

Vrijheid! Pak de vrijheid en maak je eigen keuzes vanuit je hart. Laat de angst los, want jouw verlangen is er niet voor niets. Het is je door het Universum meegegeven als jouw taak. Sta je daar krachtig in, durf je daarvoor te kiezen? Dan zal je alle steun vanuit het leven ontvangen en zal je groeien. De Hindoestaanse vrouw wens ik deze liefde toe. Liefde in vrijheid voor haar zelf en voor al haar zusters.


#HÏVAN

Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

#HÏVAN: Sherisa Miller over colorisme & racisme binnen de Hindoestaanse gemeenschap

Ik heb er lang over nagedacht of ik mijn ervaring met de Hindoestaanse gemeenschap wil delen. Omdat het voor mij een pijnlijk onderdeel is van mijn leven.

Ik zal starten bij het begin. Ik ben Sherisa Miller en ik ben 30 jaar oud. Ik heb een Hindoestaanse moeder en een afro/Surinaamse vader. Ik woon in Zaandam en studeer social work. Ik bevind mij momenteel in de afstudeerfase. Ik werk daarnaast in de maatschappelijke zorg bij een instelling. Ik ben moeder van een zoontje van 5 jaar. Ik houd van reizen, lezen en q-time met vrienden.

Mijn Hindoestaanse oma heeft de relatie van mijn moeder altijd afgekeurd omdat ze verliefd en zwanger was van een Afro Surinamer, dit was al een reden om mijn moeder te verstoten van de familie. Vanaf mijn jeugd heb ik al vroeg meegekregen dat verjaardagsfeestjes apart werden gevierd. De ene dag kwam de Afro/Surinaamse kant en op de andere dag was de Hindoestaanse familie welkom. Ik heb dit nooit begrepen.

In 1996 is mijn moeder te komen overlijden, mijn broertje en ik zijn na het overlijden van onze moeder opgevoed door onze aadji en aadja. Deze waren tevens van mijn Afro Surinaamse kant. Vanaf de leeftijd van ongeveer 10 jaar oud, gaf mijn nani aan dat ze liever niet had dat wij nog op bezoek kwamen. Ik heb altijd een soort afstand gevoeld tussen mij en mijn nani. Ik ben haar eerste kleinkind, maar ze heeft me nog nooit geknuffeld of liefde geuit. Echter, wij hebben wel meegemaakt dat onze neefjes en nichtjes die gemixt zijn met Nederlands bloed, wel geaccepteerd worden. Het huis hangt vol met foto’s van haar gemixte kleinkinderen, maar mijn broertje en ik staan nergens in haar woning. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik mijn eigen volk ging haten, want als de Hindoestanen mij niet accepteren hoefde ik ook niet geassocieerd ermee te worden. Ik schaamde mij gewoon dat ik Hindoestaans was en een afkeer had naar mijn eigen identiteit.

Ook tijdens mijn zwangerschap hebben mijn mausies mijn nani gedwongen om haar achterkleinkind te bezoeken en te verwelkomen. Ze is gekomen en heeft 100 euro in mijn handen geduwd. Nu zijn we 5 jaar verder en heeft ze nog geen één dag naar haar achterkleinzoon omgekeken. Dit doet mij echt pijn.

Ik heb het contact verbroken. Waarom? Omdat toen mijn tante ging trouwen, mijn broer en ik een uitnodiging met een eisen pakket waarbij wij ons voorbeeldig en niet ghetto mochten gedragen. Na een lange ruzie kwam naar voren dat Surinaams gedrag als ghetto werd gezien. Vanaf die dag heb ik al het contact verbroken. Want mijn andere neefjes en nichtjes hadden het eisenlijstje niet ontvangen bij hun uitnodiging.

Ik hoopte dat het racisme binnen de Hindoestaans community zich alleen maar uitte in mijn familie. Ik heb op 25 jarige leeftijd mijn ex ontmoet die van Hindoestaanse afkomst is. Helaas ben ik ook racistische uitingen binnen zijn familie tegen gekomen. Zo noemde mijn ex schoonmoeder de afro Surinaamse mensen die de wc bezochten op een bruiloft het Nwoord waar ik bij was, en dat ze ook naar die wc gingen. Ik zat hierbij aan tafel en dit heeft mij heel erg diep gekwetst. Daarbij is mijn kind ¾ van Hindoestaanse afkomst, maar toch worden opmerkingen als Kafri naar mijn kind gegooid door familieleden van mijn ex. Vaker woorden als kafri of zinnen als “jullie negers dumpen jullie kind altijd bij anderen”.

Ik heb mijzelf voorgenomen om voortaan niet meer met mensen van Hindoestaanse afkomst te daten, omdat ik als dogla niet geaccepteerd wordt met mijn donkere huid, zwarte krullen en Hindoestaanse ogen. Ik probeer mijn kind mee te geven dat Suriname een prachtig land is waar wij echt één volk zijn met verschillende etniciteiten en dat wij allemaal Surinamers zijn ongeacht geloof, ras of sociale status. Ik ben alleen bang dat wij nog een lange weg te bewandelen hebben.

Dit is ook één van de redenen waarom mijn ex en ik uit elkaar zijn gegaan. Ik kon er niet mee leven dat ik mij continu moet verantwoorden dat ik niet volledig Hindoestaans ben. Opmerkingen als: “je moeder is zeker Hindoestaans, want ja alleen Hindoestaanse vrouwen kiezen voor een Afro-Surinamer” of “Weet je zeker dat je Hindoestaans bent? Je bent wel donker voor een halve Hindoestaan” en zo kan ik nog wel even door gaan. Gelukkig ben ik niet verbitterd door alle negatieve ervaringen en ik probeer mijn culturen te omarmen en ben ik nu supertrots dat ik afkomstig ben uit een continent die letterlijk de mooiste mensen heeft in de wereld. Azië en Afrika!

Ik hoop dat het racisme binnen de Hindoestaanse gemeenschap naar donker gekleurden verdwijnt in de toekomst. Het lichter maken van de huid en het verheerlijken daarvan is een maatschappelijk probleem.


#HÏVAN

Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

VALUE IS UNIQUENESS

In de afgelopen vijfentwintig jaar heeft er een enorme verandering plaatsgevonden naar de kijk op ‘succes’. Je kent het wel, een 8 als cijfer is nog geen 10. Die promotie welke je met moeite hebt binnengesleept maakt geen impact want je bent geen manager of directeur van een bedrijf. Die diploma? Dat is het minste wat van je verwacht wordt. Een ‘attitude’ dat in vele culturen speelt en een druk uitoefent op jou, jouw ontwikkeling en dat waar je ooit van gedroomd hebt.

“Comparison is an act of violence against the self.”

De druk om te presteren is hoger dan ooit. In je carrière, persoonlijke ontwikkeling of in je studie. Maar is die druk welke op jou wordt uitgeoefend wel jouw droom? Want neemt het niet meer energie van jou als je werkt aan het herstellen van zo een doodlopend pad? Hoe lang duurt het dan voor het behalen van zo een externe verwachting en is dit het wel waard? Neem het risico om een stap te zetten naar JOUW droom!

“Nothing in life is worthwhile unless you take risks, nothing.”

Iedereen heeft wel een droom, maar een droom zonder doel is enkel een droom. Zodra jij tot actie komt en bereid bent om verandering aan te brengen en net iets harder te rennen dan alle anderen om jou heen. Alleen dan zal jij het verschil maken en is die ene diploma of functie binnen dat bedrijf een mooi ervaring wat je meeneemt, maar is het qua waarde niet te vergelijken met de verandering welke jij hebt aangebracht in jouw leven. Want jij werkt dan fysiek aan het behalen van JOUW droom.

“There is no passion to be found playing small, in settling for a life that is less than the one you’re capable of living.” — Nelson Mandela

Je zal er vast wel goed over na hebben gedacht wat je wil doen met je leven. Welke vakken je kiest op school, de studiekeuze die je maakt of het bepalen wat je gaat doen met je leven. Er zijn vast mensen geweest in jouw omgeving die vertellen dat je het op een bepaalde manier moet doen, zodat je altijd wat hebt om op terug te vallen. Maar deze wijze van denken zal je ook altijd laten TERUGvallen. Wanneer iets niet verloopt zoals je misschien gepland had zal je altijd voelen dat je een stap terug gaat. Maar waarom zou je moeten terug vallen als je ook vooruit kan vallen? Want alleen dan kan je zien waar je op valt als datgene waar je naartoe werkt niet in een keer uitpakt.

Failure is progress.

Heb je er ooit over nagedacht dat elke mislukte poging een stap dichterbij een overwinning is? Want alleen dat brengt jou dichter bij jouw doel. En het is niet erg om 10x op een andere manier te vallen want het gaat er om hoe je die 11de keer weer opstaat en doorgaat. Pak kansen en wees niet bang om te falen!

If you don’t fail, you’re not even trying. To get something you never had, you have to do something you never did. Because taking risks, is not just about going for a job. It’s also about knowing what you know and what you don’t know. It’s about being open to people and to ideas, the chances you take, the people you meet, the people you love, the faith that you have. That’s what’s going to define you. Never be discouraged, never hold back, give everything you’ve got and when you fall throughout life remember this: FALL FORWARD.

Value is based upon uniqueness.

Je hebt misschien al veel tijd besteed aan het bestuderen van ‘het perfecte leven’ zoals deze van je verwacht wordt dat je niet meer weet wie je zelf bent. Besteed vanaf vandaag elke dag een uur de tijd om te werken aan jezelf. Te werken aan een thema waar jij in wil groeien. Het is zo belangrijk om jezelf te kunnen afzonderen van hen, die jouw visie op het leven niet begrijpen, als je naar jouw droom toe wil werken. Je zal een unieke versie van jezelf leren kennen en deze ook echt waarderen.

Bedenk dat de schoonheid van een diamant enkel wordt benadrukt door de druk die op het object wordt uitgeoefend. De uniekheid van de diamant bepaalt de waarde.

Je zal nooit de beste ‘na-aper’ worden, maar je kan wel de beste versie van jezelf ontwikkelen. Ik daag je uit om dan jouw waarde te bepalen, want ‘your value is based upon uniqueness’.


Je zal je wel afvragen: ‘huh, dit was toch een carrierecolumn?’

  • Werk naar die ene droombaan, maar wees uniek. Zorg voor een specialisatie wat jou onderscheid in de markt.
  • Start dat ene bedrijf waar je al jaren van droomt, maar zorg ervoor dat je waarde toevoegt aan deze wereld. Dat je uniek bent in de wijze waarop je iets doet.

#HÏVAN

Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Help (jonge) Hindoestaanse vrouwen uit de kloof

Uit diverse onderzoeken blijkt dat Hindoestaanse meisjes en vrouwen anderhalf keer vaker zelfmoordpogingen ondernemen dan autochtone meisjes en vrouwen (de Hindostaanse gemeenschap in Nederland, december 2010 – verkregen op republiekallochtonie). Achter het zichtbare succes ligt een diepere laag vol onzichtbare problemen. Hivancommunity wilt deze laag zichtbaar maken. In deze column staat “de kloof” centraal. Dit is al in meerdere nieuwsartikelen genoemd als een van de mogelijke redenen voor de zelfmoordpogingen, maar het blijft naar mijns inziens redelijk oppervlakkig beschreven. Ik zal proberen, met de input van de verhalen en gesprekken met Hindoestaanse vrouwen, uit te leggen wat “de kloof” inhoudt en wat wij hier tegen kunnen doen.

De kloof betekent, volgens mij, dat tegenstellingen van beide partijen verplicht worden wat resulteert in een situatie waarin de vrouw constant moet voldoen aan de regels van beide tegengestelde partijen en zichzelf hierin wegcijfert of soms zelfs verstard raakt in het midden omdat ze niet wilt kiezen voor één partij.

Hieronder een aantal voorbeelden van tegenstellingen, verzameld uit gesprekken met Hindoestaanse vrouwen en interviews, zodat men snapt over welke dagelijkse tegenstellingen het kan gaan:

Wat als je op school gedwongen wordt om sociaal te zijn en met iedereen om te gaan, terwijl het thuis nog steeds verboden is om na je 18e met jongens te praten omdat gezegd wordt dat je de eer van de familie beschadigd?

Wat als je collega’s het op werk hebben over seksuele geaardheid en de gayparade sponsoren, terwijl jij thuis niet uit de kast kunt komen – sterker nog: LGHBTQ thuis niet eens kunt bespreken omdat het taboe is en er grappen over worden gemaakt in negatieve zin?

Wat als op school wordt geleerd om vooral naar individuele presentaties te kijken terwijl je van je ouders en familie de code van groepscultuur hebt geleerd?

Wat als je buitenshuis direct moet communiceren, terwijl je thuis hebt geleerd dat het onbeleefd en bot is?

Wat als je op de hogeschool leert om te debatteren, je eigen mening te vormen en deze uit te spreken, kritische vragen te stellen en nieuwsgierig te zijn en problemen aan te kaarten terwijl je thuis bij vragen antwoorden krijgt als “omdat ik het zeg” en “omdat het zo hoort” en een discussie wordt gezien als disrespect tegen de ouderen en niet beleefd?

Wat als je op school leert om je je te verdiepen in je interesses en loopbaanmogelijkheden terwijl thuis jouw leven al uitgestippeld is zonder jouw input?

Wat als buitenshuis gestimuleerd wordt om jezelf te ontwikkelen terwijl de normen binnenshuis en binnen de gemeenschap zijn gericht op het beschermen van familie-eer, goede naam en behagen van de eigen groep?

Er zijn nu eenmaal grote verschillen, tussen culturen en tussen mensen. En dit hoeft niet erg te zijn als je de ruimte krijgt om hier zelf invulling aan te geven. Wel moeten we oplettend zijn op verschillen die zo ver uit elkaar staan dat ze verplichte tegenstellingen worden.

Bovenstaande tegenstellingen kunnen beide kanten op. Bij sommige tegenstellingen hoeft het één niet beter te zijn dan het ander. En niet iedereen hoeft evenveel last te ervaren van elke tegenstelling. Het basiselement hierbij is dat het sommige vrouwen niet lukt om deze tegenstellingen bespreekbaar te maken. Hoe maak je op (jonge leeftijd) op school/werk bespreekbaar dat je niet snel aan de verwachtingen en eisen kan voldoen; minder goed zicht hebt op je eigen ontwikkeling of dat je minder snel zaken aanleert, omdat je het andersom hebt aangeleerd – zonder je thuissituatie in negatief daglicht te plaatsen? En andersom: hoe maak je thuis bespreekbaar dat de (bijv. traditionele en conservatieve) regels niet aansluiten op wat jij dagelijks buitenshuis tegenkomt en leert? Hier schiet (professionele) hulp van beide partijen/een derde partij volgens mij te kort en daardoor komt dit probleem onterecht alleen bij de (jonge) vrouw te liggen.

Een paar antwoorden voor de goedbedoelde adviezen die bovenstaande tegenstellingen willen bagatelliseren.

1) “Trek je er niets van aan, wees jezelf“. Dit goedbedoelde advies is niet toereikend genoeg. Het gaat hier vaak om partijen die een grote rol spelen in het leven van een vrouw. Je familie stel je niet zomaar teleur en wil je niet kwijt. Sommige vrouwen hebben het idee dat ze hun familieleden kwijt raken als ze niet gehoorzamen of de eer beschadigen. Buitenshuis ga je niet snel je privé situatie bespreken (en dit wordt versterkt door het “wat zullen andere mensen denken principe”). Dit zijn tegenstellingen waar de Hindoestaanse vrouw dagelijks mee te maken kan hebben. Dit kan stressvol zijn. Door te zeggen dat iemand zich niets van dingen moet aantrekken, neem je het probleem niet weg.

2)”Pas je aan aan de situatie“. Onzin. Niet iedereen heeft een immens aanpassingsvermogen. En je kunt je niet altijd aanpassen, vooral niet als je het gevoel hebt dat de aanpassing een stuk van je identiteit weg neemt. Of dat je dagelijks twee rollen hebt: iemand anders binnenshuis en iemand anders buitenshuis. Of dat je constant het gevoel hebt stiekem bezig te zijn en nooit jezelf hierin kan zijn.

We moeten toewerken naar een situatie waarin beide partijen (bijv. ouders en de school) oog hebben voor de andere partij en met elkaar in gesprek gaan, i.p.v. deze verantwoordelijkheid te leggen bij de (jonge) Hindoestaanse vrouw en haar constant heen en weer te laten springen over de kloof. Ouders, verdiep je in cultuurverschillen en zorg voor een veilige haven voor je kinderen om dingen bespreekbaar te maken. Voor instanties geldt hetzelfde. Toon hierbij begrip en luister naar het verhaal van de persoon.

Geschreven door Raksha Bharos

#HÏVAN: SESHMA BISSESAR over opgroeien met huiselijk geweld

Het afgelopen jaar heb ik vooral veel verhalen gedeeld van Hindoestaanse vrouwen in Nederland. Hivancommunity is een platform om de positie van de Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken, dus logischerwijs was ik opzoek naar verhalen van diverse vrouwen in Suriname. Ik kwam de uitgesproken freelancejournalist Seshma Bissesar tegen via WRCsuriname. Het was meteen een 1-1 match. Zij houdt zich bezig met gendervraagstukken en spreekt zich uit over taboes, bijvoorbeeld rond incestervaringen van meisjes. Haar verhaal hierover volgt in deel 2 van Seshma’s verhaal. Lees hieronder deel 1. – Raksha Bharos


Wie is Seshma Bissesar?

Om te beginnen, ik ben een journalist, dichter, schrijver, ondernemer, feminist en een alleenstaande moeder. Ik ben geboren in Nickerie op 27 december 1982, word dus dit jaar 38. Tegen mijn twintigste verhuisde ik naar Paramaribo om mijn studie Rechten te doen. Het lukte mij niet om de opleiding af te ronden, omdat ik er financieel en emotioneel alleen voor stond.

Omdat ik in Nickerie reeds als omroepster werkte bij Radio Ishara, kreeg ik snel een baan in Paramaribo bij Sky Radio & TV, de huidige People Radio en vanaf dat moment is mijn wereld echt veranderd. Het was journalistiek, journalistiek en nog eens journalistiek. Vanuit dit punt ben ik gegroeid naar alles wat ik vandaag de dag ben. Ik heb tien jaren in Paramaribo gewoond daarna verhuisde ik naar Commewijne, omdat het ontzettend rustgevend is. Ik hou niet van lawaai. Ik ben een natuurmens en zoek die ook vaak op om mijn rust te vinden. Zoals ik eerder al zei: ik ben een alleenstaande moeder van twee dochters en we zijn ontzettend gelukkig. Mijn kinderen heb ik met een niet Hindoestaanse man. Ik wilde altijd al dogla kinderen hebben.

Wat doe je graag in je vrije tijd?

Mijn hobby’s zijn op de eerste plaats: Lezen, Lezen, Lezen en Lezen. Daarnaast schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Gelukkig heb ik genoeg tijd om nog te sporten. ik kom uit de voetbalwereld. Als tiener voetbalde ik in Nickerie voor de Nickeriaanse selectie. Daarnaast deed ik aan zwemmen, karate, joggen, volleybal en kickboxen. Zwemmen, kickboxen en joggen ben ik blijven doen. Yoga is nu erbij gekomen. Daarnaast ben ik gek op muziek in alle talen, het liefst muziek die mij tot rust brengt. Geen lawaai a.u.b! Ik ben daarom ook geen uitgangstype.

Kun je meer vertellen over jouw familie?

Ik kan niet veel over mijn familie praten, omdat ik ze niet zo goed ken. De hele familie Bissesar woont in Nederland, USA en een klein deel in Suriname. Dat heeft met de immigratie na 1975 te maken, toen een groot deel van de Surinamers wegtrokken.  Mijn vader bleef alleen achter en na zijn huwelijk met mijn moeder zijn wij, vijf kinderen geboren. Ik ben de tweede van vijf. Ik heb drie zussen en een broer, iedereen woont in Nederland.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Ik vind niet dat ik opgevoed ben toen ik klein was. Het was gewoon overleven in een wereld van huiselijk geweld, waar mijn vader en moeder elke dag met elkaar overhoop zaten en wij kinderen de dupe van alle geweld waren. Zowel de geestelijke als de lichamelijke mishandeling is ontzettend groot en het heeft jaren geduurd om dit alles een plaats te geven. Ironisch genoeg heb ik een pandieten achtergrond. Mijn vader was een pandiet. Voor ons was het orthodoxe en strenge regels volgen van de Sanathan Dharma. Ik las veel en begon heel vroeg te rebelleren tegen de Hindoestaanse cultuur en zo ook het hindoeïsme. Ik zat als kind ook op een RK lagere school waar ik ontzettend liefdevol werd behandeld. Dat  hield mij eigenlijk als rebellerend kind met veel pijn en verdriet ook staande. Lezen was mijn lichtpunt, zo ook de RK school .

Je bent journalist. Waarom heb je voor dit vakgebied gekozen?

Door mijn journalistieke carrière heen, ben ik uiteindelijk journalistiek gaan studeren. Daarnaast ook Public Relations en Voorlichting. Ik was nog niet verzadigd en ben ook Spaans gaan studeren. Toen ik klaar was met deze studies, schreef ik mij voor de tweede keer in op de Anton de Kom Universiteit, deze keer om Public Administration (Bestuurskunde) te studeren. Dit deed ik om mijn journalistieke skills een boost te geven. Met een bestuurskundig achtergrond ben je namelijk in staat met een helicopter view te kijken naar maatschappelijke gebeurtenissen en leer je ook zelfs internationaal te gaan als journalist. Ik koos daarom ook om te specialiseren in Internationaal Betrekkingen.

Ik ben nog niet klaar met deze studie, ben wel van plan dit af te ronden, na de lockdown. Wat ik wel wil meegeven is dat ik tijdens deze studie kennis maakte met een vak: Gender in Internationale Betrekkingen en ik ben zwaar verliefd geworden op de materie. Ik leerde mijn feministische kanten kennen en ben mijzelf verder gaan verdiepen. Ik volgde dus elke cursus die ik maar kon volgen over dit onderwerp. Daar ben ik dankbaar voor omdat het mij een ontzettend sterke vrouw heeft gemaakt.

Waarom deze studielijn: geen idee. Zo is het geworden. In de journalistiek ben ik per toeval  beland, de rest ook. Ik geloof dat Moeder Natuur vanaf mijn geboorte al een plan voor mij had en dat ze me steeds heeft geleid en begeleid naar het zijn wat ik ben.

Hoe geef je nu vorm aan je werk?

Ik werk als freelance journalist. Mijn basis is ATV, ik ben daar elke dag aanwezig en draagt bij aan de dagelijkse nieuwsuitzendingen als reportages. Daarnaast schrijf ik voor lokale dagbladen en magazines. Mijn favoriete onderwerpen zijn uiteraard: Gender, Milieu en Toerisme. Daarnaast houd ik de politieke ontwikkelingen sterk in de gaten. Ik heb ook mijn eigen Tour en Travel bedrijf  en heb mij gespecialiseerd in Bigipan Tours. Dat is ook de plek die ik graag opzoek om tot rust te komen.

Ik heb pas geleden ook mijn stichting opgericht: Stichting Stop Seksueel Misbruik in Suriname. Dit deed ik na mijn artikel over incest, die jij tegenkwam op WRCsuriname. Hierover meer in deel 2 van mijn artikel op hivancommunity. Ik zie mij de rest van mijn leven bezighouden met vraagstukken als seksueel misbruik, geweld tegen kinderen en vrouwenrechten. Ik voel aan dat het mijn roeping is. Daarom ook mijn reis vanaf mijn jeugd. Moeder Natuur maakte mij klaar voor zware taken.  En ik voel mij eindelijk sterk genoeg om het werk te doen.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur beschrijf ik als volgt: een keten van volgen van instructies van anderen in machtsposities. Zo ervaar ik het tot nu toe, zowel in Suriname als in Nederland. Het wordt je als kind opgedragen steeds te volgen wat anderen zeggen. 

Waarom? Elk mens heeft een eigen identiteit, heeft een eigen intuïtie, wordt door de natuur al begeleid, is al wat het hoort te zijn. Het enige wat je omgeving moet doen, is je die richting ook in duwen, stimuleren. Omdat onze omgevingen meestal een lage bewustzijnsniveau heeft, is de drang groot om voor anderen te bepalen. Ik ben daarom ook voorstander van hogere bewustzijnsniveaus.

Makkelijk gezegd… als je omringd bent door hoge zielen, ben je veilig. Ben je omringd met lage zielen, wordt het je onveilig gemaakt. Je wordt steeds geblokkeerd te zijn, wat je bent, wat je hoort te zijn, omdat lage zielen zich met anderen bezighouden en niet met zichzelf. Mijn cultuur is: vrijheid. Vrijheid om te zijn wat ik voel dat ik ben, wat ik voel dat ik hoor te zijn. Vrijheid in elke zin, vrijheid in kiezen. Vrijheid in experimenteren, vrijheid in seksualiteit, vrijheid om te bepalen, vrijheid om te zeggen wat ik wil zeggen. Met een zin: IK BEN VRIJHEID.

Wat is volgens jou het grootste verschil tussen de positie van Hindoestaanse vrouwen in Suriname en Nederland?

Als het aankomt op de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname, zie ik nauwelijks verschil. Het is: volgen wat anderen willen, doen wat anderen willen. Ik zie vrouwen in ademnood, vrouwen die niet durven te zijn wat ze eigenlijk zijn, wat zij voelen dat ze zijn.  Ik zie wel licht in de tunnel. Hier en daar zijn er vrouwen die opstaan en zeggen: Ab Bas. Ik volg mezelf vanaf nu. Er is wel een positieve trend. Wat wij als Hindoestaanse vrouwen moeten doen is elkaar ondersteunen, bijstaan, collectief gaan naar: VRIJHEID.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor de Hindoestaanse vrouwen?

Taboes: Manai ka boli, Manai ka boli, Manai ka boli. HAHAHAHA, ik zit nu echt te lachen, want dit is het enige probleem in de Hindoestaanse gemeenschap. Als je dit deel delete uit je leven, lossen de rest van de problemen snel op. Foetsie, weg alle problemen.

Wat wens je de Hindoestaanse gemeenschap de komende jaren toe? En wat wens je Suriname toe?

Ik wens de Hindoestaanse gemeenschap VRIJHEID toe. LET GO! Hetzelfde geldt ook voor Suriname. VRIJHEID, VRIJHEID EN NOG EENS VRIJHEID!


Ik geef een gedicht mee:

Ik ben vrijheid, ik voel wat ik ben,

Ik ben, wat ik hoor te zijn,

Ik ben, wat ik ben,

Vrijheid,

Ik adem,

Ik schrijf

Ik lees

Vrijheid,

Vrijheid,

Ik lach en ik mag

Ik huil, ook dat mag,

Ik dans en zing,

Ik ben vrijheid,

Ik doe wat ik wil,

Ik sta waar ik wil

Ik ga waar ik wil

Ja ik ben vrijheid

Seshma Bissesar


#HÏVAN

Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Connect with people & yourself through food

Zit je klaar voor mijn tweede column? Mooi – vergeet niet om iets lekkers erbij te pakken. In het eerste deel zal ik je vertellen waarom ik besloten had om alleen naar Zeeland af te reizen en in een tiny house te verblijven, mijn mini-food vakantie. In het tweede deel zal ik ingaan op hoe ik met anderen connect via eten. Veel leesplezier!


Part I: “Feed your soul to love yourself.”

Een aantal regels van de intelligente lock-down zijn nog steeds niet van de baan. De maatregelen worden steeds meer versoepeld en inmiddels is de horeca langer dan een maand open. Ook een aantal vliegvakanties zijn weer mogelijk. Een maand geleden was het echt nog even anders. Ik had begin juni een citytrip naar Valencia gepland en vanwege COVID-19 ging dat niet door. Gelukkig kon ik mijn hotel kosteloos annuleren en voor mijn vliegticket heb ik een voucher van de airline gekregen. Het plan was om alleen op foodvakantie te gaan. Valencia is een populaire bestemming onder de echte FOODIES.

Voordat de COVID-19 maatregelen tot een lifestyle behoorde googelde ik regelmatig naar “tiny huisjes”. Het leek mij fantastisch om jezelf terug te trekken in een andere omgeving.

En zo googelde ik na het annuleren van Valencia opnieuw naar “tiny huisjes” en vond ik een super toffe tiny house aan het strand in Zeeland. Een paar seconden later stond er op mijn scherm: “Bedankt voor uw boeking” oepss #sorrynotsorry. Twee nachten in het vakantiepark ECO Grevelingenstrand, een accommodatie van “Qurios Holiday Retreats” aan de rand van het meer.

Ik had met mijzelf afgesproken om écht alleen te gaan. Niemand maar dan ook niemand mocht mee.

Maandagochtend voordat ik naar Zeeland vertrok ging ik eerst langs de slager, supermarkt en de visboer. Ik had vernomen dat mijn vakantiehuisje was voorzien van een Big Green Egg, je weet wel… die BBQ’s vanaf EUR 800,00. Hier moest ik VET misbruik van maken.

Bij de visboer kocht ik super grote gamba’s, bij de slager wat stukken vlees en bij de supermarkt de overige dingen. Ook had ik de dag ervoor thuis de keukenkastjes leeg getrokken en niet te vergeten moest mijn nieuwe pot masala mee: “7spices original”.

Onderweg naar Zeeland merkte ik dat ik het best spannend vond. Alleen een paar dagen weg in eigen land… Het was wel raar dat er niemand naast mij zat met wie ik de pret kon delen, maar ik kon wel mijn muziek harder zetten en keihard ongesjeneerd mee zingen.

Eenmaal de Zeelandbrug over kreeg ik de staycation kriebels in mijn buik. Je kent het wel… wat je normaal op Schiphol krijgt. Mooi helder blauw water… hier en daar wat stranden – hoe gek is dit? Dit allemaal in Nederland. Nederland, wat ben je mooi.

Eenmaal geïnstalleerd dacht ik: “het is tijd voor FOOD!” Op het menu stond gamba’s en zoete aardappel frietjes in masala. Na het marineren legde ik alles in de koeling zodat de smaken goed zouden intrekken.

Rond een uur of 5 begon ik trek te krijgen en ik dacht ik steek de BBQ alvast aan, dat is zo gedaan. Ik heb dat vaak genoeg bij mijn broer afgekeken. Uhm nee… ik kreeg de BBQ niet aan. Ik deed letterlijk het tegenovergestelde: aanmaakblokje aansteken en de deksel erop…yes you are allowed to LAUGH!! Zo ging ik door mijn aanmaakblokjes heen en nu? De receptie was inmiddels dicht. Er was wel een noodtelefoonnummer en heb even getwijfeld om te bellen. Gelukkig was het huisje voorzien van een gasfornuis en heb ik uiteindelijk alles in een pannetje gebakken and I can tell you – it was NUMB!

De volgende ochtend werd ik vroeg wakker en ging onder het genot van koffie van alle rust en moois om mij heen genieten. In deze rust versleet ik het boek “Audrey Hepburn – het Nederlandse meisje”. Het is een indrukwekkend boek over hoe zij is opgegroeid tijdens de tweede wereldoorlog, voordat ze beroemd werd. Zo kwam ik erachter dat haar nana van 1921 tot 1928 gouverneur was van Suriname – Baron Aarnoud van Heemstra.

Voor het ontbijt had ik zó geen trek in fruit of yoghurt. I’M ON STAYCATION en dus maakte ik brood met masala ei (ook weer met 7spices). Om heel eerlijk te zijn ben ik geen super fan van masala maar die van 7spices wekt heel veel smaak pupillen op.

Recept op basis van 2 personen

In de middag kwamen vrienden op bezoek met aanmaakblokjes voor de BBQ. Stiekem merkte ik dat ik toch niet helemaal alleen kon zijn, wat ik zelf heel gek vond. Ik ga vaak genoeg in mijn eentje op pad maar denk dat de omgeving een rol speelde en wilde dat graag met ze delen. En eigenlijk had ik gewoon iemand nodig die de BBQ aan kon maken, haha.

We hebben die avond heerlijk gegeten en gedronken en we zijn ook echt vergeten om foto’s van al het eten te maken, zo gezellig was het. Ook was het gelijk mijn laatste avond. Dit tripje was te kort. De volgende keer blijf ik een dag langer en écht alleen.

Ik heb hier geleerd om goed naar mijzelf te luisteren… wat the inner me mij eigenlijk allemaal vertelt. Thuis hoor je dat niet altijd. Je bent continue afgeleid en dat hoeft niet eens door anderen te komen. Ik heb opnieuw geleerd om voor mijzelf te zorgen, voor de COVID-19 tijd was dat verwaterd, op automatische piloot vloog ik mijn weken door. Kortom heb ik mezelf in die paar dagen opnieuw leren kennen, erachter gekomen wat ik nou wel en niet fijn vindt aan mezelf en wat ik nog zou willen verbeteren. Ook heb ik opnieuw doelen voor mijzelf gesteld.


Part II: “Connect with others with food.”

Een van mijn doelen was om vrijwilligers werk te doen en zeker in COVID-19 tijd, nu mensen hulp nodig hebben. Mijn phoewa Sawitrie Gayadien doet al ruim 5 jaar vrijwilligers werk in het buurthuis “Huis van de Wijk Mozaïek” te Rotterdam. Wekelijks toverde zij een drie gangen menu voor een team voor slechts EUR 3,00 ook wel bekend als “Aanschuifmaaltijd in de Mozaiek”. Helaas, vanwege COVID-19 werd dit project gelijk plat gelegd. De deelnemers van het initiatief zijn voornamelijk ouderen die onder de risicogroep vallen. Deze ouderen zijn vaak eenzaam en kunnen niet zelf boodschappen halen of een maaltijd klaarmaken.

Mijn phoewa Sawitrie en Sol netwerk, het bedrijf wat het buurthuis runt, kwamen op het idee om drie dagen in de week te koken voor de kwetsbare mensen. De boodschappen worden door de vrijwilligers gehaald en ook krijgen zij wel eens producten van lokale boeren en supermarkten. Denk aan tomaten die er niet meer mooi uitzien voor de verkoop maar gewoon wel goed zijn, ook in dit verhaal komt ZERO WASTE terug.

Dus, zo gezegd zo gedaan. Donderdag 4 juni reed ik op mijn fiets richting het buurthuis Mozaiek. Ik had met mijn phoewa afgesproken. Wij zouden die dag samen voor 40 multiculturele buurtbewoners koken. Na een rondleiding van mijn phoewa gingen wij snel aan de slag. Op het menu stond pasta met tomatensaus en een stukje vis. Het gerecht was afgemaakt met wat rauwkost.

Rond etenstijd begonnen wij met het inpakken van de maaltijden. Dit deden wij met zijn vieren. De maaltijden werden door andere vrijwilligers opgehaald die zich voor dit project hadden aangemeld. Dit zijn voornamelijk mensen met een baan die naast hun werk ook een steentje willen bijdragen.

Toen alle maaltijden de deur uit waren, fietste ik met een tevreden gevoel weer terug naar huis. Het begon te regenen. Ik voelde de vermoeidheid in mijn benen, maar het kon mij niks schelen. Ik had iets moois gedaan, samen met mijn super phoewa die dit wekelijks doet. Door deze dag heb ik nog meer respect voor haar gekregen en kijk ik nog meer naar haar op. Hoe zij haar liefde voor eten met anderen deelt, man…de appel valt niet ver van de boom.

Nog meer food inspiratie nodig? Bekijk mijn top 3 video tips!

1. https://www.netflix.com/nl/title/81082537

2. https://www.primevideo.com/detail/0R9URIU9LO88EF7TB64UGMTLW7/ref=atv_sr_def_c_unkc__1_1_1?sr=1-1&pageTypeIdSource=ASIN&pageTypeId=B076TWDK9K&qid=1593972895

3. https://www.netflix.com/nl/title/81144457


#HÏVAN

Lees hier Charischa’s vorige column: ZERO WASTE

Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Daily make-up VS Desi make-up

Die zet teveel make-up, die ziet er uit als een poederdoos, die zet te weinig make-up, die is lelijk zonder make-up. Online zie ik helaas nog teveel make-up shaming, zowel van mannen als vrouwen onderling. Ik vraag mij altijd af waarom mensen het nodig vinden om zich (in het openbaar/online) te bemoeien met het make-up gebruik van een ander. Is het stiekem eigen onzekerheid? Wie zal het weten. Het enige wat duidelijk is, is dat ook dit een vorm van shaming is en écht niet meer kan. Daarom heb ik aan columnist Romaana gevraagd hoe zij tegen make-up shaming aankijkt. Daarnaast heeft zij voor haar tweede column juist een video gemaakt waarin zij laat zien hoe je twee make-up looks creëert. – Raksha Bharos

Romaana: Het verschilt per persoon hoeveel make-up je zelf op wilt en wat jij fijn vindt. I LOVE make-up dus vind ik het niet erg om er fully faced “gemakeuped” bij te lopen. Vaak merk ik wel dat de dames onderling een soort strijd voeren. Wie de meeste make-up op heeft en wie het minst. Wie een natural beauty is en wie niet. Dat je meer make-up op doet betekent niet gelijk dat je van nature “lelijk” bent, want ook ik bijvoorbeeld loop er heel vaak als koos make-uploos bij. Het is waar je van houdt, wat jij vindt dat je staat en wat je zelf wilt. Voor de een is het opplakken van nepwimpers als een hele klus en gebeurt dat alleen bij speciale gelegenheden en voor mij is dat bijvoorbeeld een van mijn dagelijkse gewoonten.

Wat ik wil meegeven is dat iedereen mooi is op haar eigen manier. Of dat met zware nepwimpers en veel oogschaduw is of alleen met een simpele eyeliner. Support elkaar en breng het goede in elkaar naar boven.

Speciaal voor hivancommunity heb ik onderstaande video gemaakt waarin ik eerst laat zien hoe je een daily make-up look creëert en vervolgens een desi make-up look. Veel kijkplezier!

#HÏVAN: Surinaamse politicus VARSHA RAMRATAN

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben een sociaal bewogen en dynamische jonge Surinamer. Ik ben als jurist werkzaam in De Nationale Assemblee. Ik ben de jongste vrouw die is voorgedragen op de kandidatenlijst in Paramaribo van de VHP (kandidaat no.12 in Paramaribo). Ik ben 32 jaar en is geboren en getogen in het district Paramaribo. Mijn hobby’s? Lezen, tennissen en reizen.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een sterke en liefdevolle familie: mijn ouders, broertje en zusje. Familie banden hebben een grote betekenis in mijn leven, aangezien ik altijd de ondersteuning heb genoten van hun allemaal.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Liefdevol, educatief en ondersteunend. Mijn familie is mijn grootste motivatie voor alles wat ik tot nu toe heb bereikt in het leven. Zonder hun motivatie had ik niet veel kunnen bereiken.

Wat weten weinig mensen over jou?

Dat ik ongeveer een jaar  actief bezig was met thaikboksen. Ik deed hieraan mee om mijn zelfvertrouwen te vergroten. Ik vind het ook vooral een ideale sport aangezien respect en discipline je ook wordt aangeleerd. En ook wordt de nadruk gelegd op je conditie versterken.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon en waarom?

-Het winnen van de kroon in 2011 als Miss India Suriname;

-Het krijgen van een baan bij  De Nationale Assemblee als een van de jongeren;

-Voordracht in 2015 als schaduw DNA Kandidaat en in 2020 mijn voordracht  als een van de jongeren en de jongste vrouw in Paramaribo als DNA kandidaat.

Ik geloof dat deze ervaringen me enorm veel hebben gevormd tot de persoon die ik wil zijn voor mijn land Suriname. Een voorbeeld en een motivatie voor anderen die vooral hebben opgegeven in het bereiken van hun levensdoelen

Wat heb je gestudeerd, waar en waarom?

Ik heb de Master Surinaams recht gestudeerd op de Anton de Kom Universiteit. Na mijn studie heb ik alle leiderschapstrainingen van het Jnan Adhin Kennis Instituut van de VHP (JAKI) succesvol afgerond. Ik koos voor mensenrechten, omdat ik een voorvechter wil zijn, daar waar onrecht gedaan wordt. Ook geloof ik erin dat mensen bewust moeten zijn van wat hun rechten en plichten zijn.

Wat is je beroep?

Ik ben momenteel als jurist werkzaam in de Nationale Assemblee.

Waar houd je je nu allemaal mee bezig?

Culturele Organisaties. Sinds 1998 is ben ik actief lid geweest van Swami Vivekananda Cultural Centre (SVCC). Ik heb hier meegedaan aan yoga en danslessen. Nu volg ik daar Hindi lessen. Ik heb ook als Master of Ceremonies gefunctioneerd voor culturele programma’s van SVCC in samenwerking met de Indiase Ambassade in Suriname. Voor de Cuturele Unie Suriname (C.U.S.) heb ik ook tijdens enkele culturele activiteiten de rol van Master of Ceremonies vertolkt. Voor Organisatie Hindoe Media Suriname (OHM) i.s.m. Sandesa TV was ik presentatrice van educatieve programma’s. Door mijn sterke betrokkenheid in de culturele wereld deed ik in 2011 mee aan Miss India Verkiezing en ik won de kroon. Middels dit platform wilde ik een stem zijn voor de Surinaamse vrouw en het verder uitdragen van haar cultuur. Tijdens Carifesta XI Festival dat in Suriname werd gehouden werk ik gekozen als de 2e stage manager. Middels mijn sterke culturele achtergrond heb ik altijd gestreefd naar natievorming en natieversterking.

Sociale Projecten In 2011 startte ik met mijn eerste inzamelingsactie voor Huize Betheljada waarbij ik een oproep deed via verschillende mediahuizen om mensen met een meervoudige beperking te ondersteunen. Voor een tehuis met kinderen die HIV hebben deed ik ook een project. Vervolgens ging ik door met schenkingen aan de seniorenburgers van Huize Ashiana en Fatima oord. Ik deed 5 jaar achterelkaar mee aan het ouder kamerproject van Mac Donald’s Suriname speciaal voor ziekenhuizen in Suriname. Met een kunstenaarsgroep Switi Rauw heb ik samen gewerkt aan het aanbrengen van kindvriendelijke muurschilderingen aan de Mytyl school, Huize Betheljada en ’s Lands Ziekenhuis. In 2012 werd ik benoemd tot de eerste ambassadeur van World Wild Life Fund (WWF) ter bescherming van de zeeschildpadden. Ik heb ook meegedaan aan het Stop Pesten programma op scholen. Ook het NO KWIK project heb ik gedaan. Hierbij werden de kinderen op school bewust gemaakt van het gebruik van kwik in de natuur en de gevolgen voor de mens en dier. En recent ben ik met enkele DNA- Kandidaten gestart om tehuizen te identificeren die zwaar getroffen zijn door de financieel economische situatie. Het tehuis Zorg en Hoop en Huize Betheljada zijn al in aanmerking gekomen voor een donatie.

Jongeren Organisaties. Ik was lid van de eerste Global Shapers Community in Suriname. Ik heb daarnaast ook actief meegedaan aan veel trainingen van Junior Chamber International (JCI). Dit zijn organisaties die ook de nadruk leggen op het ontwikkelen van leiderschapskwaliteiten. Samen met de jeugdparlementariërs deed ik ook mee aan activiteiten m.b.t. verbannen van discriminatie. Ik werd ook opgegeven om Caricom jeugdambassadeur te worden. Ik kwam helaas niet binnen maar ik heb mijn intrede toen officieel gedaan binnen de VHP. Hier was ik ook lid van de jongerenraad van de VHP.

Politiek

In 2014 koos ik voor de VHP, omdat ik wil gaan voor een beter Suriname met sterke instituten. Ik wil vooral meer de nadruk leggen op het bestuursrechtelijk gedeelte en verbetering van de wetgeving. Ik heb hier mijn bijdragen mogen leveren in de gender commissie en de adviesraad van de VHP. Als er culturele activiteiten werden gepland werd ik altijd betrokken bij het meehelpen organiseren van religieuze feestdagen. Ik ben mede- coördinator van het programma “Orange Talk” die wekelijks op de zondag wordt uitgezonden via Radio Radika. Ook heb ik in een aantal tv programma’s mogen functioneren als presentatrice voor de VHP. Mijn betrokkenheid binnen de politiek leverde uiteindelijk haar voordrachten op als schaduw DNA-kandidaat in 2015 en in 2020 eindelijk als DNA kandidaat op de kiezerslijst in Paramaribo.

In 2011 won je de verkiezing van Miss India Suriname en daarna kwam je in de top 5 van Miss India Worldwide. Waarom besloot je mee te doen aan een missverkiezing en hoe kijk je terug op deze periode?

Ik wilde eigenlijk jeugdparlementariër worden, maar ik had helaas de leeftijd overschreden toen ik mij wilde opgeven. Ik werd uiteindelijk geadviseerd om dan mee te doen aan Miss India Suriname om middels dat platform ook mijn taken te kunnen volbrengen voor mijn land Suriname. Ik kom zelf ook uit een familie waarbij de kroon altijd meegenomen wordt naar huis door me tantes en daarna mijn nichten, dus besloot ik uiteindelijk de familie traditie ook voort te zetten.

Ik ben enorm dankbaar voor dit platform, aangezien dit platform mij heeft gevormd op het gebied van public speaking skills, women empowerment, de kracht en uitdragen van onze Indiase Cultuur en een ware ambassadeur zijn voor je land Suriname.

In 2014 sloot je je aan bij VHP. Kun je iets vertellen over je politieke interesse? Welke ambities heb je op politiek gebied en waarom ben je politiek actief?

Ik had ambities om ook Caricom jeugdambassadeur te worden en ik had mij ook opgegeven. Helaas kwam ik niet in de finale selectie terecht, maar werden mijn prestaties wel gewaardeerd door veel belangrijke figuren in ons land Suriname. Uiteindelijk na heel wat adviezen van hun kon ik mij terug vinden in de ideologie van de politieke partij VHP en besloot in 2014 lid te worden. Nadat ik lid werd ging alles heel snel, aangezien ik bij veel projecten werd betrokken als master of ceremonies. Ik werd ook gevraagd om tv- en radioprogramma’s te doen.

Ik ben heel politiek actief, omdat ik geloof dat je middels dit platform ook veel kan doen voor de samenleving. Ik hou enorm veel van behulpzaam zijn en oplossingsmodellen bedenken als er moeilijke vraagstukken zijn dus werd ik vaak ook betrokken in veel commissies binnen de VHP om mee te helpen denken en het beleid te helpen vormen.

Waar ben je het meest trots op?

Dat ik middels mijn voordracht als DNA kandidaat veel hoop heb gegeven aan jongeren die ook grote ambities hebben.

Wat kunnen we de komende 5 jaar van jou verwachten?

Dat ik mij zal blijven inzetten voor mijn land Suriname en dat er meer projecten geïnitieerd zullen worden door mij. Mijn aandachtspunten zijn: het motiveren en helpen vormen van kinderen, vraagstuk milieu en dierenwelzijn, jong ondernemerschap stimuleren, beter wetgevingsbeleid produceren en betere toekomstperspectieven voor personen met een beperking.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

In Suriname kennen we een culturele diversiteit en diversiteit is de kracht die ons bindt aan elkaar. De cultuur houdt een volk tot stand en behoud de kracht en oorsprong ervan.

Onder de verschillende culturen is ook de Hindoestaanse cultuur die ik van jongs af aan met veel eer heb mogen uitdragen, aangezien ik geloof dat het behouden van onze cultuur heel erg belangrijk is voor onze nalatenschap. Voorts blijkt Suriname een van de weinige landen in de wereld te zijn, die een bijzondere harmonische samenleving kent en een sterke eenheid binnen de culturele groepen.

Hoe kijk je zelf naar de positie van Hindoestaanse vrouwen in Suriname?

De strijd van de vrouw tegen ongelijkheid en discriminatie heb je nog steeds. De realiteit leert dat de kloof tussen mannen en vrouwen op verschillende gebieden zoals gezondheid, politiek en gelijkheid op de werkvloer nog steeds groot is. Er vindt wel veel verandering plaats vergeleken met vroeger aangezien zaken nu ook extra worden belicht.

Ik wil mij daarom ook blijven inzetten voor de verbetering van de positie van de vrouwen door  hun aan te moedigen om voor zichzelf op te komen, zodat ze als gelijken worden gezien en behandeld in hun gemeenschappen. De gemeenschap wordt alleen sterker ervan als we de vrouwen blijven motiveren om economisch zelfstandig te worden en ook samen te zorgen voor hun sociale veiligheid.

Wat wens je Suriname de komende jaren toe?

Laten we elkaar respecteren ongeacht kleur, ras of geloof. Laten we elkaar vertrouwen en samenwerken aan een beter beleid en bestuur voor ons geliefd land Suriname. Laten we een ieder erbij betrekken om dit land tot grotere hoogten te brengen. Samen streven naar een samenleving, waarbij burgers gelijke kansen hebben tot ontplooiingsmogelijkheden en een samenleving waarbij burgers vrij zijn in het uiten van hun mening. “Hand in hand, zij aan zij zullen wij werken aan een beter Suriname. Wij gaan Suriname redden.”

Mr. Varsha RamratanDNA Kandidaat no. 12 in Paramaribo


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

De verandering van de Surinaamse politiek

Op 1 juli 1863 is de slavernij afgeschaft in Suriname en de Nederlandse Antillen. Ik heb bij keti koti (ketenen gebroken) nooit het gevoel gehad van feest. Vrijheid is een goed van iedereen, niet iets wat je terug krijgt. Daarom herdenk ik vandaag de slavernij, erken ik het verleden en maak ik een vertaling naar de toekomst van Suriname.

Vandaag mijn post voor mijn geboorteland, Suriname, en de transformatie die al begonnen is. En om deze transformatie positief vorm te geven hebben wij iedereen nodig.


Ik denk dat we allemaal op de hoogte zijn van de stand van zaken wat betreft de verkiezingen in Suriname… Ook de betrokkenheid van Surinamers in Nederland was merkbaar. We voelen zich met z’n allen verantwoordelijk om de verandering in Suriname verder vorm te geven. En nog een positieve note van mijn kant: ik ben blij om te lezen dat de opkomst goed was.

Zolang je het woord ‘politiek’ als vies beschouwd, blijft klagen en in de herhaling valt i.p.v. nieuwe oplossingen verzint, zal de ”change” waar vele Surinamers het over hebben, niet plaatsvinden. Het woord ‘politiek’ opent namelijk deuren. Dat politici deze deuren niet presenteerden of zelfs gesloten hielden is een andere zaak. Het wordt daarom tijd om meer deuren te bouwen voor de burgers van Suriname.

Ik gun mijn geboorteland succes. Succes op alle vlakken, voorspoed in alle lagen van de samenleving en positieve verandering in het leven van elke burger. Politiek is een hulpmiddel om dit succes te behalen en het zou zonde zijn om een streep te zetten door dit woord, alleen omdat men niet begrijpt hoe dit hulpmiddel ingezet kan worden of omdat zij het gevoel hebben dat er toch geen verandering komt, omdat zij hier te ver van af staan.

Ik snap het. Politiek werd ook bij ons gezien als het spel van andere mensen – het valse en manipulatieve spel wat gespeeld wordt om zoveel mogelijk macht uit te oefenen. Iets van superieuren, ver weg van de verhalen binnenshuis, met moeilijke woorden en discussies die zich achter gesloten deuren afspeelden.

En in de aanloop van de verkiezingen begon daarom het klagen. “Ik stem niet voor ze, ze doen toch niets”. “Het is allemaal kinderachtig”. Of juist het omgekeerde: “Ik stem voor X, want dat doe ik altijd”, zonder echt meer te weten waarom. En jawel, dit keer is mij nog een andere dimensie opgevallen in Suriname: de rassen discussie, of eerder: discriminatie. Op social media zag ik opmerkingen heen en weer gegooid worden tussen partijen die ik hier niet zal herhalen. De VHP werd daarbij geassocieerd met Hindoestanen en de NDP met creolen. Weer ingekaderd, weer gestandaardiseerd, zonder het doel voor ogen te houden: het verbeteren van Suriname.

Ik heb vanwege bovenstaande redenen nooit interesse gehad in de politiek. De afgelopen jaren is dat wel anders geworden. Ik ben het politieke spel beter gaan begrijpen. Sterker nog: ik ben de impact van de politiek op ons hedendaagse leven beter gaan begrijpen. Het kan veel (positief) veranderen, ook voor jou. Of nog beter: jij kunt veel positief veranderen. Maar daarvoor moet je beseffen dat politiek van ons allemaal is.

Het woordenboek ‘Van Dale’ kent de volgende betekenis toe aan het woord ‘politiek‘: alles wat met het besturen van een land, provincie, gemeente enz. te maken heeft.

Dit vind ik redelijk luchtig en afstandelijk klinken. Ook in vele media berichten vind je deze afstandelijkheid terug als het gaat om politiek. Niet iets voor jou en mij. Het omgekeerde is juist waar. Politieke partijen streven meerdere doelen na op grootschalig niveau, zoals eerlijk onderwijs voor iedereen en het bestrijden van criminaliteit. De politiek geeft antwoorden op maatschappelijke vraagstukken die wij individueel niet kunnen oplossen. Maar om deze maatschappelijke vraagstukken helder te krijgen moet men zicht hebben op de maatschappelijke problemen.

En dit is o.a. ook jouw verantwoordelijkheid. Zelf heb ik een hekel aan mensen die op de bank klagen over van alles en nog wat, zonder mee te helpen, mee te denken of op z’n minst kenbaar te maken met welke problemen zij kampen. Er kunnen geen oplossingen bedacht worden als men niet op de hoogte is van de problemen van jou en je omgeving.

Net als in het personeelsbestand en bestuur van bedrijven ben ik van mening dat de politieke partijen ook een afspiegeling moet zijn van de bevolking. Dit betekent dus ook dat er genoeg vrouwen vertegenwoordigd moeten zijn in politieke partijen (zie het interview met Devika Partiman, oprichter van Stem op een vrouw). Dit zal effect hebben op zaken als besluitvorming en de problemen die aangekaart worden. Meer vrouwen in de politiek heeft een positief effect op o.a. de nationale industrie en betrekkingen met buurlanden. Met eigen ogen zie ik het positieve effect hiervan op minder grote schaal: in het bedrijfsleven en binnen overheidsinstanties. Eenzijdige visies en herhaling moeten tegengegaan worden door verschillen te belichten.

De politiek in Suriname moet laagdrempelig worden. Het moet men energie geven. Het moet men inspireren om kansen te creëren en leren hoe zij die kansen ook moeten pakken. Surinamers moeten zichzelf terug zien in de speeches van leden van politieke partijen en zichzelf kunnen vinden in de problemen die zij bestrijden en hetgeen waar zij beleid voor schrijven. De politieke discussies moeten niet gevoerd worden door een deel van de bevolking die zich superieur voelt en veel te ver weg staat van de dagelijkse problemen van de Surinamers, maar de discussies moeten gevoerd worden met en door diverse groepen in Suriname. We moeten het niet hebben over ego’s en eigen belang, maar over het belang van het volk.

Ik zou graag willen zien dat de kloof tussen de politiek en de Surinaamse burgers de komende jaren verder verkleind wordt. De houding tegenover de politiek moet veranderd worden. Ik heb hierbij vooral alle vertrouwen in de huidige en volgende generatie, en zeker nu ik steeds meer Surinamers in mijn netwerk heb die onder deze doelgroep vallen.

Tot slot, als partijen, ambtenaren en medewerkers de problemen verzameld hebben, betekent dit niet dat ze deze één voor één kunnen oplossen. Hier is een lange adem voor nodig, er speelt namelijk veel. Dit betekent dat er keuzes gemaakt moeten worden, waarbij o.a. gekeken wordt naar impact en urgentie. Mocht jouw probleem of visie maar niet op de agenda komen, maak er dan zelf werk van en ga niet klagen dat er “weer niets wordt gedaan”. Zoek naar mogelijkheden en oplossingen. Er zijn vele verenigingen en groepen waar je je bij kunt aansluiten. Of je gaat vrijwilligerswerk doen bij een politieke partij of instantie (je leert veel, je rolt het vak in, je ziet met eigen ogen hoe het werk gedaan wordt en het is ook nog goed voor je CV). Of je begint laagdrempelig: lees elke dag de krant, kijk het nieuws en analyseer wat je opvalt. Voer de discussie met je netwerk. Blijf erover praten en blijf op de hoogte. Zoek naar oplossingen en stop met napraten en klagen. Want daar help je niemand mee, zeker niet jezelf.

Over vijf jaar hoop ik een aantal van jullie terug te zien in de Surinaamse politieke partijen. En in de aanloop hoop ik dat iedereen betrokken blijft. Politiek moet geen vies woord meer zijn. Een van mijn angsten zijn mensen die elkaar napraten. Dat is gevaarlijk. De komende jaren hoop ik te zien dat mensen in Suriname hun eigen stem vinden en deze ook publiekelijk durven te uiten. En ik wens mijn geboorteland verandering toe. En die komt er zeker. Daar ben ik van overtuigd.

#HÏVAN: ASHVITA JAKHARI over de impact van scheiden op het leven van een Hindoestaanse vrouw

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben Ashvita Jakhari, 23 jaar oud. Ik ben geboren in Paramaribo, Suriname. Op mijn twaalfde verhuisde ik naar Nederland samen met mijn moeder en broer om vervolgens in Rotterdam te gaan wonen. Mijn hobby’s zijn reizen, muziek luisteren, lezen (vooral poetry boeken), kunst, movies, wandelen in een natuurgebied, badmintonnen en eten.

Kun je iets meer vertellen over je achtergrond (bijv. gezin, familie, opvoeding, broers/zussen, relatie)?

Ik kom uit een gebroken gezin, ik was slechts tien dagen oud toen mijn ouders uit elkaar gingen. Mijn opvoeding is succesvol tot stand gebracht door mijn moeder en broer. Op mijn twaalfde ben ik samen met mijn moeder en broer naar Nederland gekomen (mijn vader woont in Suriname). Dit voornamelijk omdat Suriname niet hele brede studiemogelijkheden kende en Nederland wel.

Ik ben Surinaams opgevoed met ouderwetse normen en waarden. Vanuit mijn opvoeding heb ik altijd geleerd om voor mezelf op te komen, waakzaam te zijn en mezelf te beschermen. Dit is naar mijn mening ook het belangrijkste punt dat ik heb meegekregen uit mijn opvoeding, namelijk om zoveel mogelijk onafhankelijk te zijn en op jezelf te bouwen.

Toen mijn ouders uit elkaar gingen, was het enorm zwaar voor mijn moeder. Zij was een alleenstaande ouder met een kind van zeven jaar en een baby van tien dagen oud. Als je in die tijd als gescheiden vrouw in Suriname woonde, was dit voor een vrouw “schandalig”. Mensen vinden het belangrijk om zich negatief uit te laten naar en over jou met vooroordelen over de redenen dat je man je heeft verlaten en dat je geen eigenwaarde meer hebt. Hulp was ver te zoeken. Ondanks alle negativiteit heeft mijn moeder zich sterk opgesteld en ervoor gekozen om niet een slachtofferrol aan te nemen. Ze heeft voor ons, haar kinderen, gekozen. Ze heeft gekozen om ons een zo mooi mogelijk toekomst te geven en de kans om een goede educatie te krijgen. Tot de dag van vandaag kijk ik op naar haar en zal ik dit ook altijd blijven doen.

Mijn moeder werkte 40 uur per week en kon helaas niet altijd een oppas vinden voor ons. Mijn broer die toen zeven jaar oud was, heeft de vaderrol op zich genomen en mij altijd beschermd (tot de dag van vandaag). Spelen met poppen en speelgoed was niet voor ons weggelegd. Al van jongs af aan hebben wij geleerd om ons volwassen te gedragen en voor elkaar te zorgen. Verder ben ik ook grotendeels door mijn nanie grootgebracht, want mijn moeder moest veel werken en een oppas was moeilijk te vinden. Mijn nanie is echt een deel van mij, omdat ik dankzij haar Hindoestaans kan praten en ook veel heb meegekregen van onze cultuur. Zij heeft ons meegenomen in de normen en waarden van onze cultuur. Ook zij was een sterke vrouw waar ik naar opkeek en altijd heb bewonderd.

Je bent op je twaalfde naar Nederland geëmigreerd. Hoe heb je de beginperiode ervaren?

Voor ons (mijn moeder en broer) ging er een heel andere wereld open. Het was hier super modern en ook heel anders in vergelijking met Suriname. Het eerste dat ik zei was: “ Ik wil terug naar Suriname”. Het was te onbekend voor mij en het voelde ook meer aan als een gevangenis … tussen vier muren. Ik miste, denk ik, vooral de vrijheid, familie en vrienden die dichtbij waren, lekker eten en het tropische weer natuurlijk. Ik had in ieder geval enorme heimwee. Uiteindelijk wist ik waar ik het voor deed en dat er in Nederland betere studiemogelijkheden zijn. Ik heb mij wel snel kunnen aanpassen aan de Nederlandse cultuur met behoud van mijn eigen normen en waarden.

Ashvita en broer

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Mijn week ziet er als volgt uit: vijf dagen per week school. In het weekend werk ik en dan doe ik ook nog eens af en toe modellenwerk als het past binnen mijn studieschema. Ik probeer in het weekend veel thuis te zijn met mijn familie (ik ben echt een home person) en eventueel af te spreken met vrienden.

Welke 3 levensgebeurtenissen hebben jou gevormd als persoon?

1 Ik denk dat mijn jeugd mij enorm heeft gevormd en dan denk ik vooral de gebeurtenis van dat mijn ouders gescheiden zijn. Ik ben heel erg zelfstandig geworden op een jonge leeftijd. Je leert dan echt de waarde van zowel materiële als immateriële dingen kennen. You don’t take stuff for granted. Wat ik hier het mooist aan vind is dat mijn persoonlijke ontwikkeling echt enorm vooruit is gegaan. Ik leer mezelf kennen, gevoelens te uiten, reflecteren en dan ook verder te gaan. Niet blijven hangen in het verleden. De mindset en doorzettingsvermogen die ik op een jong leeftijd had, is iets waar ik naar op kijk. Als ik ook even een down moment heb, dan herinner ik mijzelf ook eraan van “hey, gebruik het moment, uit je gevoelens, verwerk het, haal je les eruit en back to moving on”. Ik kijk dan naar de positieve dingen en welke goals ik op het oog heb.

2 Mijn tweede ervaring is de Miss verkiezing geweest. Ik was een super introvert meisje dat nooit in de spotlight wilde staan. De miss verkiezing is echt het moment geweest, dat ik mezelf uit mijn comfortzone heb getrokken en in het diepe heb gegooid. Wat ik geleerd heb uit dit traject is dat iedereen uniek is op zijn/haar eigen manier en alleen jij je eigen concurrent kan zijn. Daarvoor is het heel belangrijk om een positief zelfbeeld te hebben en je eigenwaarde in te zien. Mijn zelfvertrouwen is enorm gegroeid tijdens het traject.

3 Ik ben vroeger vaak gepest op school omdat ik wat voller was. Hierdoor was ik ook heel erg onzeker over mijn lichaam en mijzelf. Maar uiteindelijk ga je door een fase heen, waar je leert hoe belangrijk het is om jezelf te accepteren en te waarderen. Want als jij het zelf niet doet, gaan anderen jou ook niet op de juiste manier behandelen.

4 Verder denk ik dat vriendschappen en relaties mij ook gevormd hebben. Je komt allerlei soorten mensen tegen op de wereld en niet iedereen heeft het beste voor met je. Ik had nog een naïeve onschuldige kant, dat altijd dacht van:  “Nee ik zou zoiets nooit iemand aandoen, dus diegene zou mij of een ander dat ook niet aandoen”. Op een jongere leeftijd, dacht ik echt vaak zo na en geloofde ik altijd in de goedheid van de mens. Hier werd er altijd misbruik van gemaakt en  heb ik ook kanten gezien van mensen waarvan ik het nooit had verwacht. Het belangrijkste wat ik hieruit heb kunnen halen is, cijfer jezelf niet te veel weg voor een ander. Alles heeft een grens in hoeveel je een ander kunt geven.

Suriname

Welke opleiding/studie heb je gevolgd/volg je?

Ik heb hiervoor de opleiding MBO 4 doktersassistent gevolgd en dit succesvol afgerond. Momenteel volg ik de opleiding Human Resource Management (HBO). 

Je zei eerder dat je mee had gedaan aan een miss verkiezing. Waarom had je besloten om hieraan mee te doen?

Ik was 18 jaar oud, toen ik gescout werd om mee te doen aan Miss India Holland.  Ik had wel mijn twijfels over de Miss Verkiezingen, omdat er niet een bepaald positief beeld was neergezet en ik zelf niet the beauty and glamour world in wilde. Ik houd er namelijk niet van om in de spotlight te staan. Maar wat ik wel wist, is dat ik toch mijn verhaal naar buiten wilde brengen. Over mijn jeugd, mijn moeder en broer.  Ik wilde vooral ook een voorbeeld zijn voor de Hindoestaanse maatschappij en soortgenoten, dat ondanks je ouders uit elkaar zijn je alsnog een goede opvoeding kan krijgen en een doorzettingsvermogen kunt hebben om iets neer te zetten of te betekenen voor de maatschappij. Dus uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om mee te doen voor mijn verhaal en niet the beauty and glamour world.

Je bent uiteindelijk first runner up geworden. Wat heb je na de miss verkiezing gedaan?

Na de miss verkiezing werd ik echt supersnel benaderd door opdrachtgevers. Ik heb toen mijn eerste opdracht als model uitgevoerd en dit was een internationale videoclip. Sinds dit moment is mijn modellencarrière in een stijgende lijn verder gegaan. Ik heb vooral geprobeerd om superveel verschillende opdrachten te doen voor verschillende opdrachtgevers. Momenteel ben ik vooral actief in de Marokkaanse wereld met modellenwerk. Ik heb mij na de verkiezing niet ingeschreven voor een modellenbureau, want zoals ik al zei deed ik mee voor mijn boodschap en niet omdat ik een carrière hierin wilde maken. Ik heb daarom bewust de keuze gemaakt om incidenteel modellenwerk te doen voor een portfolio als hobby en niet fulltime. Mijn prioriteit op dit moment is mijn diploma. Ik zie hierin mijn potentie waarvan ik weet dat ik het maximale uit mezelf kan halen en uiteindelijk iets kan neerzetten waarbij ik een betekenis kan zijn voor de maatschappij.

Wat betekent schoonheid voor jou?

Schoonheid betekent voor mij je hart. Als je hart zuiver is, je gedachtes zuiver zijn, jij als persoon rechtvaardig bent… dat vind ik schoonheid. Puurheid van iemand, dat is voor mij schoonheid.

Welke tips wil je geven aan andere Hindoestaanse Vrouwen die mee willen doen aan een miss verkiezing?

Tips die ik zou willen meegeven aan Hindoestaanse vrouwen die mee willen doen aan een verkiezing is dat het misschien mooi eruit ziet aan de buitenkant maar weet dat het behind the scenes er heel anders aan toe gaat. Het kan er soms oneerlijk aan toe gaan, je privé en werk leven kan door elkaar gegooid worden, het kan mentaal en fysiek enorm belastend zijn. Je moet enorm stevig in je schoenen staan en weten jezelf te blijven. Dus één mega grote tip als je meedoet: blijf a.u.b. jezelf tijdens en na de verkiezing. Want dat is wat je uniek en speciaal maakt. Een titel is leuk, maar dat definieert je niet. Je innerlijk is wat je definieert. Tip twee is probeer van je journey te genieten, voordat je weet kan het voorbij zijn en heb je niet van het moment kunnen genieten. So, enjoy every little bit of it.

Wat kunnen wij de komende jaren van jou verwachten?

Dat weet ik niet zo zeer. Maar wat ik de komende vijf jaar van mijzelf verwacht is dat ik in het bezit ben van mijn Masterdiploma , een goede baan heb en dat ik op mezelf woon. Eenmaal ik voorzien ben van mijn basis, wil ik in projecten gaan investeren… voornamelijk in Suriname. Dit zullen projecten zijn voor de doelgroep vrouwen. Ik ga vaak naar Suriname en wat ik daar steeds zie is dat vrouwen niet veel steun krijgen of niet durven om naar voren te komen. Dit kan verschillende redenen hebben, bijvoorbeeld traumatische ervaringen, bang voor vooroordelen, familie etc. Ik wil voor deze specifieke doelgroep een ondersteuning zijn, hun mijn hulp aanbieden en women empowerment activiteiten uitvoeren. Hier wil ik de komende vijf jaar op focussen: mijn carrière, doelen en familie. Wat betreft modellenwerk, wil ik nog wel gaan groeien op internationaal niveau. Maar dit heeft geen prioriteit voor mij.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Een ritueel- en traditierijke cultuur met veel saamhorigheid, harmonie, wederzijds respect, vergevingsgezindheid en liefde. Een cultuur met super veel en lekkere gerechten.

Welke drie taboes van de Hindoestaanse cultuur kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

1 Vooroordelen dat een vrouw thuis hoort te zijn als huisvrouw en moet passen op de kinderen. Dit komt ook door de stereotypische Hindoestaanse mannen die denken dat een vrouw thuishoort, de gedachtegang van de vroegere generaties. Dit zorgt er ook voor dat niet alle vrouwen uit deze traditionele rol durven te stappen. Wel moet ik zeggen dat ik dit steeds meer en meer zie veranderen, hetgeen ik enorm toejuich. Ik zie ook echt vrouwen die carrière willen maken en zichzelf waarderen. Ik denk dat het ook belangrijk is om als vrouw zijnde jezelf compleet te maken en de gedachtegang dat een man je compleet maakt wat verminderd mag worden. Een partner moet slechts een aanvulling zijn en niet de reden dat je identiteit, ambities opgeeft. Ik denk dat de Hindoestaanse mannen zich hierin ook verder kunnen ontwikkelen en kunnen inzien dat een vrouw meer betekenis heeft dan alleen thuis op de kinderen te letten of te koken. Het tijdperk van ongelijkwaardigheid tussen man en vrouw moet echt voorbij zijn. Als er meer support vanuit hun kant komt, dan kan er ook voor gezorgd worden dat de generaties die hierna komen vrouwen minder vooroordelen en meer ondersteunen om hun ambities na te jagen.

2 Tweede taboe die ik zie in onze cultuur is het minderwaardigheidsgevoel. Als een vrouw gescheiden is voelt ze zich minder, omdat de omgeving om haar heen haar ook zo laat voelen. Dit kan enorm veel onnodig schade verrichten aan de eigenwaarde van een persoon. Veel vrouwen komen hier sterker uit, maar ook velen worden een slachtoffer van depressie of nemen de verkeerde stappen etc. Niemand weet wat er zich achter die deuren heeft afgespeeld, misschien was ze wel een slachtoffer van huiselijk geweld of was zij heel erg ongelukkig. Instead of judging we should acknowledge and appreciate these women on their bravery, dat zij voor zichzelf gekozen hebben.

3 Daarnaast vind ik seksueel misbruik ook een enorme taboe, vrouwen durven dit minder snel aan te geven voornamelijk door de vooroordelen van onze samenleving. Onze samenleving geeft dit snel een titel van “haar leven is verpest”, “Je was te uitdagend gekleed”, of “ je hebt zeker een man zijn aandacht getrokken”. Ik vind dit soort opmerkingen en deze gedachtegang ontzettend storend. Wij moeten juist deze vrouwen ondersteunen om actie te ondernemen, om van zichzelf te houden, en om door zulke traumatische ervaring heen te komen. Want hoe meer vrouwen actie ondernemen hoe meer andere vrouwen hiernaar zullen opkijken en ook zullen durven om hun verhaal naar voren te brengen. Daarnaast zal de generatie hierna ook leren dat dit soort dingen abnormaal zijn en als zij zoiets meemaken er onmiddellijk actie ondernomen moet worden.

Tenslotte, vind ik dat vrouwen elkaar nog steeds te weinig ondersteunen. Dit kan komen door afgunst, jaloezie etc. Ik vind het wel jammer om dit nog steeds te zien, want ik geloof erin dat als je elkaar bijstaat, je samen veel meer kan bereiken.

Als je googled op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij hier verbetering in brengen?

Naar mijn mening kan er een groot verschil worden gemaakt bij de opvoeding. Wat je vaak in onze cultuur ziet, is dat er geleerd wordt aan een vrouw dat je sterk moet zijn. Je krijgt heel veel verantwoordelijkheden en die moet je allemaal goed uitvoeren. Emoties worden niet geaccepteerd waardoor heel veel vrouwen en mannen emoties niet kunnen of durven te uiten. Wat er weinig wordt aangeleerd is hoe je moet praten over je gevoelens. Er wordt veel te weinig aandacht hieraan besteed. Door dit ontbrekend element durven zij later niks thuis te zeggen, omdat het of een taboe is of je riskeert dat er disciplinaire maatregelen tegen je genomen zullen worden. Hierdoor kan je je eenzaam voelen en ook depressief worden. Vaak is het gevolg hiervan dat er dan ook veel jongeren zelfmoord plegen. Kort gezegd vind ik dat wij onze kinderen moeten leren praten over hun gevoelens en als er wat is dit te uiten, in plaats van een verstikkende omgeving aan te bieden waarin zij niks mogen. Praten en een luisterend oor kan enorm veel helpen.


Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

De invloed van Bollywoodfilms op het leven van vrouwen van nu

Bollywoodfilms: toen en nu en de invloed op het leven van vrouwen van nu

Toen: videobanden, DVD’s en Zee TV-kanalen & Nu: streamingdiensten zoals Netflix en Prime Video.

Met een Nana (opa) en Phoepha (oom) die een videotheek runden in Nederland en een moeder die gek was van everything Bollywood, was het voor mij niet meer dan logisch dat ik ook weg was van Bollywoodfilms. Mijn moeder was altijd op de hoogte van de nieuwste films en thuis zaten we regelmatig met het gezin gezellig op de bank films te kijken. De liederen van deze films drongen dagelijks via de tv-speakers onze huiskamer binnen, de kleurrijke scènes lichtten mijn oogjes op en dan die drama en romantiek!

Films zoals Kuch Kuch Hota Hai, Hum Aapke Hain Kaun, Kal No Na Ho, Kabhi Khushi Kabhi Gham, en dat soort drama en romantiek waren mijn favoriet. Dat waren films van ‘mijn tijd,’ maar ook de oudere films zoals bijvoorbeeld Neel-Kamal, Mother India, Mera Naam Joker, Sholay, Dharmatma en bijna alle Amitabh Bachchan films heb ik met veel plezier gekeken.

Enkele weken geleden werd het mij aangeraden om de film Kabir Singh, met Shaheed Kapoor in de hoofdrol, te kijken op Netflix. Een film van Shaheed gaat er altijd wel in voor mij, dus mijn man en ik zetten enthousiast de film op met een bak popcorn op onze schoot. Hoeveel ik ook van Shaheed hou, al snel irriteerde ik me rot aan zijn rol in de film en wilde ik de bak popcorn naar de tv gooien.

Wat mij zo irriteerde en eigenlijk ook alarmeerde, was het feit dat hij zo agressief en respectloos was naar anderen, maar dat hij alsnog werd gerespecteerd en als mannelijk werd gezien en zelfs romantisch. Als kers op de taart werd zijn tegenspeelster ook verliefd op hem (of was het Stockholm syndroom?). Maar waarom kon ik het niet gewoon zien als vermaak en irriteerde ik me zo? Omdat zijn gedrag in de film de Hindoestaanse mannen en vrouwen kan beïnvloeden op een negatieve manier. Mannen kunnen denken dat het agressieve en obsessieve gedrag van Kabir Singh als romantisch en mannelijk wordt gezien. Vrouwen kunnen denken dat dit gedrag normaal en romantisch is of dat ze bang moeten zijn voor mannen die hen zo zullen benaderen in het kader van romantiek. De film kreeg veel kritiek en werd in de media besproken als een film die slechte invloed zou hebben op de maatschappij. Desondanks was dit een film die een hit is geworden in India.

Dit was niet de eerste keer dat een Bollywoodfilm werd bekritiseerd vanwege de behandeling van vrouwen. Misogynie ofwel vrouwenhaat zit diepgeworteld in de industrie. Stalkers worden vaak verheerlijkt, geweld en agressie wordt neergezet als mannelijk en genormaliseerd en zelfs intieme handelingen onder dwang wordt gerechtvaardigd in een relatie. Voor een land dat strijdt tegen de patriarchaat, seksistische stereotypen en eindeloos geweld tegen vrouwen kunnen dit soort films een negatieve invloed hebben op de samenleving.

Naarmate de Bollywood cultuur moderniseerde weerspiegelde dit ook in de Bollywoodfilms. Dit uitte zich in het verwesteren van de kledingstijl (lees: meer bloot) en make-up. In mijn omgeving had Bollywood altijd wel invloed op de Hindoestaanse cultuur. Mijn nichten en neven droegen namelijk ook weleens gekleurde contactlenzen en verfden hun haar zoals een van de acteurs of actrices. Dat is alleen maar leuk. Maar het had ook wel een keerzijde.

Naarmate ik ouder werd, werd ik ook bewuster van de rollen die de actrices vaak kregen en de manier waarop de vrouw werd geportretteerd in films. De kleding en het gedrag van de personages in de films werden voor mij steeds tegenstrijdiger ten opzichte van het beeld over de vrouw die nu nog steeds heerst in India en bij de oudere generatie Hindoestanen in mijn omgeving. Begrijp me niet verkeerd, ik genoot nog steeds van de films en vond de actrices bloedmooi. Maar ik vond het apart dat de vrouwen er in de films soms halfnaakt bij liepen. Het grootste publiek van Bollywoodfilms zit namelijk in India en ik heb begrepen dat de vrouwen zich daar op straat zoveel mogelijk moeten bedekken, omdat mannen zich anders verleid kunnen voelen door hun kleding en uiterlijk.

Ook in mijn jeugd heb ik vaak mee gekregen dat een vrouw zich op een bepaalde manier moet kleden en gedragen. Er werd dan verwezen naar een of andere serie op Zee TV waarin een actrice een voorbeeldige schoondochter was, maar natuurlijk slecht werd behandeld. Zij was voorbeeldig omdat zij gehoorzaamde, alle taken in huis uitvoerde (koken, schoonmaken, etc) – ondanks de onrecht die haar werd aangedaan – nooit tegensprak en er mooi uit zag zonder overdadig make-up en gedoe met haar kapsel. Ik nam de vergelijkingen nooit serieus, want ja het was maar een serie. Later merkte ik dat dit vaak de verwachtingen zijn van anderen ten opzichte van van de Hindoestaanse vrouw, ook nu. Maar hier zal ik over schrijven in mijn volgende column 😉

Ik heb ook het idee dat er in de films van vroeger meer romantiek zat dan in de films van nu. Vroeger werd het verhaal en de romantiek een beetje opgebouwd in de film. Nu worden de personages in de film verliefd op het eerste gezicht en gaat alles juist snel. Vroeger werd er niet eens gekust in films, nu zijn er steamy zoen scènes. I don’t mind, alleen vroeger kon ik wel rustig een film opzetten en die met mijn ouders kijken, haha.

Films met sterke vrouwelijke hoofdrollen zijn er gelukkig ook, zo heb je bijvoorbeeld Mary Kom en Padmaavat, alhoewel het nog niet zo vaak voor komt. Toch valt het mij ook op dat er steeds meer sterkere vrouwelijke personages in de films voorkomen of dat er, net zoals in de film Pad Man en Toilet, aandacht wordt besteed aan de liefde voor de vrouw en wat de hoofdrolspeler ervoor kan doen. Een film waar ik onlangs ook weer van heb kunnen genieten is Motichoor Chaknachoor op Netflix. Een comedy film met romantiek welke ik kan waarderen, lekker simpel en een beetje herkenbaar hoe er word gekeken naar trouwkandidaten voor iemands zoon of dochter.

Door de jaren heen is de manier van het produceren en regisseren van de films veel veranderd. We leven nu in een tijd waarin er steeds realistischer verhalen worden verteld en er meer wordt ingespeeld op de modernisering in Bollywood met de jongere generaties in India en daarbuiten in gedachten. Mijn persoonlijke voorkeur gaat tegenwoordig dan ook uit naar films die herkenbaar zijn en niet denigrerend naar vrouwen toe. Het hoeft niet meteen super realistisch te zijn, als het maar vermakelijk is. Ik heb deze column vooral geschreven vanuit mijn point of view, niet iedereen bekijkt het zoals ik en dat is prima. Mijn man geniet nu bijvoorbeeld meer van Bollywoodfilms dan vroeger, omdat de vecht scènes niet meer zo onrealistisch zijn als voorheen en de films vaak nog mooie liederen bevat. Men mag voor zichzelf bepalen wat hen vermaakt, het is ten slotte entertainment en soms zelfs educatief. Zolang we het maar ons leven niet negatief laten beïnvloeden.

Dank jullie wel voor het lezen van mijn column! Ik ben benieuwd wat jullie interesseert op het gebied van media & news. Zijn jullie filmliefhebber van Bollywood? Hebben jullie aanraders? Kijken jullie ook films puur voor vermaak of hebben jullie een specifieke smaak voor genres of thema’s?

Stay tuned voor mijn volgende column @hivancommunity

Cheryl Ramsoedit

Colorisme binnen de gemeenschap

“Hé Raksha, sorry dat ik te laat ben, dat was een moeizame meeting. Maar ja, je weet hoe die Aziaten zijn, altijd zo timide.”

“… mijn schoonmaker….. een buitenlander trouwens. Zijn ze allemaal hé. Ze zijn altijd buitenlands.”

“Heet jij Raksha?” Moeilijk al die buitenlandse namen. Ik ga even nadenken over een bijnaam voor jou, dat is gemakkelijker voor MIJ om te onthouden.”

“Mensen moeten terug naar hun eigen land, ze passen niet in Nederland.” Tussen de zinnen door kijkend naar mij en hun ogen rollend. “Ja, en hoe vrouwen in hun cultuur worden behandeld, dat hoort niet in Nederland. Deze mensen spreken de taal ook niet. We moeten hiermee ophouden, het PAST gewoon niet bij elkaar.”

“Waar kom je vandaan? Amsterdam. Nee, waar kom je echt vandaan?” “Oh, dus je voorouders komen uit India, begrijp ik dat goed? Maar jij hebt geen stip op je hoofd?” *Lacht keihard – ik lach niet en hij merkt dit op.* “Oh, sorry, ik wilde je niet beledigen hoor. Je kunt tegenwoordig ook niets meer zeggen hé.”

“Maar vertel eens, Hindoestanen geloven toch in verschillende goden? Hoe werkt dat dan? Kies je dan uit in welke God je vandaag gelooft, ofzo? Als het je goed uit komt?” *terwijl hij rolt met z’n ogen en daarna heel hard lacht.*

“Ik ben verhuisd. Ik voelde me niet meer thuis daar. Te veel allochtonen.”


De #BLM beweging heeft mij de afgelopen tijd veel gedaan. Het heeft mij laten nadenken over verschillende situaties, veel geleerd en het heeft mij laten reflecteren op mijn eigen gedrag en uitspraken. En ik heb mijzelf voorgenomen om te blijven leren, mensen een spiegel voor te houden en zelf in de spiegel te blijven kijken.

Op een gegeven moment borrelde ook al snel de vraag: “In hoeverre heb ik zelf te maken gehad met discriminatie, racisme en ongelijkheid?” Bovenstaande voorbeelden zijn een greep uit de uitspraken en situaties van de afgelopen 5 jaar. Ik heb veel situaties en uitspraken nog weggelaten. Het zegt voldoende dat deze uitspraken haarscherp in mijn geheugen gegrift staan. Kenmerkend is het gevoel wat achterblijft en ergens blijft knagen. En door de #BLM beweging komt dit gevoel bij veel mensen weer naar boven.

Laten deze uitspraken en situaties mij minder Nederlands voelen? Nee. Ik heb mijzelf altijd een trotse Nederlander gevoeld, ondanks dat ik hier niet geboren ben. Ik ben hier getogen. Ik hou van Nederland en zie het als mijn thuis. Het lukt deze mensen niet om mij hier minder thuis te laten voelen of mij minder mens te laten voelen.


Hoe gaat het met colorisme binnen de Hindoestaanse gemeenschap?

Met mijn eigen emoties, ervaringen en observaties heb ik mij uitgesproken, zowel in mijn omgeving als op social media. Echter, ik beheer ook een platform om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken, na nieuwsberichten en onderzoeken waarin gezegd wordt dat zij koplopers zijn op het gebied van zelfmoordpogingen. Over de oorzaken wordt gespeculeerd. Een van de doelen van dit platform is om meer zicht te krijgen op deze oorzaken. Ik kreeg na mijn #BLM post een bericht van een van de volgers over een populair huidverlichtend cosmetisch product in India – en dat zij Bollywoodsterren die dit product verheerlijken zal ontvolgen. Dit bericht heb ik gedeeld op de story van de Instagram van hivancommunity, omdat ik benieuwd was hoe actueel dit onderwerp is binnen de gemeenschap in Nederland en Suriname. De reacties stroomden daarna binnen…

“Yep! Ik kreeg vaak te horen dat ik maar met chloor moest gaan wassen, want dan werd ik mooier. Aldus, mijn oma! Van de drie zussen ben ik de enige met een donkere huidskleur. Hoevaak ik wel niet heb moeten aanhoren dat mijn zussen knapper zijn, omdat zij een lichte huidskleur hebben.”

“Ze verkopen het ook in Indiase winkels in Nederland. De eerste keer dat ik ermee in aanraking kwam, was toen mijn zus het voor mij meenam uit India. Vandaar dat je ook amper donkere bollywoodsterren ziet. Mensen van lagere kasten zijn vrijwel altijd donkerder. Er is een documentaire op Netflix waarin kinderen van de laagste kasten een kans krijgen om hogerop te komen in de samenleving. Maar je merkt daar ook dat de arme mensen een donkere huidskleur hebben en dus ook gediscrimineerd worden om hogerop te komen. Ik had een Indiaas vriendinnetje die mij vertelde hoe ze haar hele leven vies aangekeken werd omdat ze een donkere huidskleur heeft, maar wel goed Engels sprak.”

“Pssh, ik heb hetzelfde jeugdtrauma. Mijn familie (gelukkig niet thuis) heeft mij altijd gepest vanwege mijn donkere huidskleur en nu moet ik niets van ze.”

“Dit speelt al jaren in Bollywood. Het gebruik van cosmetica, ofwel bleeching producten, omdat een licht getinte huid erg gewenst is in de filmwereld. Voornamelijk voor vrouwelijke actrices. Er worden zelfs actrices uit andere landen buiten India voor een rol gevraagd vanwege hun huidskleur. Maar dit fenomeen speelt nog veel dichter bij huis. Hier in onze eigen Hindoestaanse samenleving. Hoe vaak hoor je wel niet mensen om je heen, op bruiloften en feesten, zeggen: “Wat is hij/zij donker!” Dit zegt verder niets over iemands persoonlijkheid/karakter. Dit zorgt ervoor dat mensen erg onzeker worden over hun huidskleur.”

“Ik word juist gepest en gekleineerd door de familie dat ik mijn huid bleach en all that… dus het kan ook andersom terwijl ik gewoon een lichtere tint heb omdat mijn vaders familie van Bangladesh is.”

“Ik ben superblij dat HÏVAN bestaat! Het onderwerp huidskleur mag onder de Hindoestaanse gemeenschap echt flink aan de tand worden gevoeld. Het ergste is dat het voornamelijk betrekking heeft op de vrouw, maar niet op de man. Both ways, it’s wrong. Superblij dat dit besproken wordt.”

“Dat cosmetica product is daar booming. Want de licht getinte mensen zijn alles daar. Kijk maar naar Bollywoodfilms. Hoe lichter, hoe beter. Vaak zijn de wat donker getinte mensen op de achtergrond of spelen een schurk.”

“Zoek vooral niet de zon op, want dan word je donker.”

‘Zeker heb je niet genoeg melk gedronken tijdens je zwangerschap. Als je dat wel had gedaan was haar (mijn dochter) huidskleur lichter geworden.”

“Echt enorm goed hoe je dit verwoord hebt. Ik werd ook altijd minder mooi genoemd, omdat ik donkerder van kleur ben. En toen ik mijn vriend voorstelde aan de familie kreeg ik als reactie dat ik maar iemand anders moet zoeken, want hij is te donker. Wij Hindoestanen hebben echt nog heel wat te leren.”

“Herkenbaar! Deze heb ik een keer naar mijn hoofd gekregen: je bent dan wel niet de lichtste maar toch ben je een mooi meisje. Een belediging vermomd als compliment?”


Ook door deze reacties begon ik te graven om te kijken welk beeld ik heb van colorisme binnen de Hindoestaanse gemeenschap. Wat ik gemerkt heb is dat binnen de Hindoestaanse gemeenschap vaak positief wordt gepraat over mijn huidskleur en dat dit zo ver ging dat men de tint van mijn huidskleur complimenteerden bij nieuwe ontmoetingen… Het was voor hen net zo normaal als “wat zit je haar goed”. Ik werd gezien als wit en dit werd ook uitgesproken, terwijl ik buiten deze gemeenschap weer niet als wit werd gezien. Opgroeiend heb ik meerdere keren de waarschuwing gehad om niet in de zon te lopen – want anders word ik donker. Ik heb altijd een kritisch oog gehad op colorisme buiten deze gemeenschap en hier te weinig bij stil gestaan. Nu niet meer. Als ik nu kritisch kijk buiten mijn persoonlijke ervaringen kan ik mij herinneren dat een aantal Hindoestanen zich (te) vaak negatief uitspraken over andere Hindoestanen op basis van hun huidskleur. Ik merk nu dat het een categorie is waar mensen ingeschaald worden, net als opleidingsniveau – maar dan op basis van je huidskleur. Of het nu ging over mensen die op baby bezoek gingen en met een afkeurende blik de opmerking maakten dat de baby zwart is, of families die de vriendin van hun zoon afkeuren op basis van haar huidskleur. Maar ook het complimenteren van mensen die in hun ogen een “lichte” huidskleur hebben is kwetsend voor anderen en houdt een bepaald schoonheidsideaal in stand binnen de gemeenschap. En dan hebben we het nog niet eens over de verdeeldheid die het veroorzaakt en hoe het mensen tegen elkaar uit speelt, met jaloezie en onzekerheid als gevolg.

Een ander voorbeeld is het beeld dat sommige Hindoestanen hebben van Creolen en vice versa. Tijdens de verkiezingsperiode van Suriname werd duidelijk dat wij een lange weg te gaan hebben om ook hier verbetering aan te brengen. De social media reacties waren te schokkend om hier nogmaals te presenteren. Ik gun het Suriname om zichtbaar te verbeteren wat betreft diversiteit en inclusie.

Colorisme zit ook in deze gemeenschap diep geworteld en ik heb de belofte gemaakt om hier zoveel mogelijk over te leren en mezelf en anderen binnen deze gemeenschap te corrigeren. Kijk niet alleen naar buiten, kijk ook naar binnen: je eigen gemeenschap, kringen en je soms zelfs je eigen huis. Ook bij mij is opgroeiend veel ingesleten waarbij ik nu stil sta. Sommige zaken worden doorgegeven via opvoeding en systemen en deze beweging zorgt ervoor dat we deze weer tegen het licht houden. Er valt veel te leren over dit onderwerp dat tot nu toe te weinig aandacht heeft gehad binnen deze gemeenschap. Ik merk dat veel platformen en mensen zichzelf uitspreken hierover, dus de beweging is nu gelukkig ook hier gestart.


Het is nergens perfect op de wereld. Er zijn geen perfecte landen, organisaties, gemeenschappen of families, maar wij proberen het wel continu beter te maken met z’n allen. Het wordt tijd om op grotere schaal ervoor te zorgen dat mensen die al honderden jaren naar achteren worden geduwd door de hoeveelheid pigment in hun huid – hetzij door andere mensen of door systemen, structuren, culturen en (ongeschreven) regels – weer naar voren kunnen lopen om naast elkaar te staan waarbij iedereen zichzelf kan zijn en niet overtuigd wordt door de ander om een stap terug te doen omdat hij/zij als minderwaardig wordt gezien.

Ik hoop dat mensen de komende tijd hun inlevingsvermogen kunnen versterken. Geen conclusies trekken zonder te luisteren. Discussies aangaan terwijl je je bewust bent van je referentiekader. Gesprekken aangaan waarin je je emoties en argumenten kunt delen. Vragen stellen, want we weten niet alles. De ruimte voelen om zaken bespreekbaar te maken die jou een vervelend gevoel geven. Niet het gesprek aangaan om je gelijk te halen, maar om de ander beter te begrijpen en te zoeken naar een oplossing.