Love, marriage & please don’t talk about a baby (carriage)

In mijn vorige blogpost heb ik jullie een kijkje gegeven in één van de grootste teleurstellingen die Rajiv (mijn man) en ik als stel hebben meegemaakt. Desondanks hebben we ons hier doorheen geslagen en zijn wij op 30 juli getrouwd, maar niet helemaal op de manier die wij in april gepland hadden…

Het afgelopen jaar kon ik alleen maar denken aan hoe ik in mijn big ass wedding dress naar het altaar zou lopen (hopelijk zonder te vallen), waar al onze vrienden en familieleden ons het ja-woord tegen elkaar zouden zien zeggen. Uiteindelijk hebben we op de dag zelf gegeten in Kasteel Oud-Wassenaar en daarna een borrel gehad in Grand Café Dreams in Den Haag. Onze trouwdag was niet zoals wij het in eerste instantie gepland hadden, maar door Corona is het uiteindelijk een hele liefdevolle en intieme dag geworden met de mensen om ons heen waar wij altijd op kunnen rekenen. En dat is voor mij het allerbelangrijkst.

Na de bruiloft zijn wij een paar dagen naar Parijs geweest en ik snapte toen pas waarom het belangrijk is om een ‘huwelijksreis’ te hebben. Al was dit meer een huwelijkstripje. Dus voor wie nog gaat trouwen en die niet naar zijn/haar droom huwelijksreis kan, boek aub alsnog even een paar dagen weg met z’n tweetjes. Je gaat het echt nodig hebben en het zorgt ervoor dat je met z’n tweeën kan nagenieten van de bruiloft zonder gestoord te worden door het dagelijkse leven.

De dag na onze trouwdag gingen wij met de auto naar Parijs. Er was daar toen nog geen code geel/oranje/rood. Wij hebben hier echt enorm genoten want, ja, het is PARIJS. Er was alleen één ding waar ik mezelf aan ergerde dat weekend en mijn irritatie is de afgelopen tot een nieuwe hoogte gestegen.

Elke keer als wij het erover hadden dat wij net getrouwd zijn, vroegen mensen direct wanneer de baby’s komen. In mezelf dacht ik constant: ‘Hoe komen ze? Met de boot, ooievaar of toch met de trein?’. Maar goed, dat zijn flauwe grapjes die ik maar voor mezelf hield. Als een boer met kiespijn lachte ik de vraag weg en begon ik over een ander onderwerp. Op de laatste avond in Parijs gingen wij eten bij een Indiase restaurant (dat doen wij altijd op vakantie; bij een Indiër en bij een Hard Rock Café eten). De sfeer was echt heel goed en we hadden het naar ons zin. Tot één van de obers een gesprekje aanknoopte met Rajiv. Binnen 25 seconden begon hij over kinderen en dat die belangrijk zijn om te krijgen, nadat je getrouwd bent (vooral die nadat je getrouwd bent hè, want ho maar als iemand een kind krijgt en niet getrouwd is, dan is het ineens een groot probleem). Ik haakte af en nam nog een slokje van m’n drankje. Rajiv maakte nog wat grapjes met hem en op een gegevens moment zei die man dat hij ons over 10 jaar weer terug wilde zien om onze anniversary te vieren (heel lief van hem). Daarachteraan zei hij dat we wel MET onze kinderen moesten komen, anders zou er iets mis zijn met onze huwelijk (niet zo lief van hem).

Begrijp me niet verkeerd, als het me gegund is dan zou ik graag kinderen willen, maar… en dan komt nu de grote maar waar Hindoestanen/Indiërs/zoveel andere culturen die ik ken niet tegen kunnen… MAAR ik wil pas kinderen wanneer ik zeker weet dat wij in de behoeftes van een baby kunnen voorzien, wanneer wij de ruimte ervoor hebben, wanneer ik het gevoel heb dat ik er klaar voor ben, wanneer wij tot rust zijn gekomen van een rumoerige periode en het allerbelangrijkste; wanneer wij dat zelf willen!

In 2017 heb ik voor de Metro een column geschreven dat vrouwen meer zijn dan babymachines. We zijn nu in 2020 en ik ben het er nog steeds mee eens. Het moet echt eens afgelopen zijn dat iedereen zich constant bemoeit met of en wanneer vrouwen aan kinderen zouden moeten beginnen. Elke vrouw is anders en elke vrouw heeft andere doelen, dromen, wensen en toekomstperspectieven. Je kan daarnaast ook nooit weten wat er achter gesloten deuren gebeurt en met welke struggles mensen zitten. Misschien heeft een stel wel heel erg veel moeite om zwanger te worden. Hoe pijnlijk moet het voor hen zijn om die vragen te moeten aanhoren?  Daarnaast zijn er ook vrouwen die geen kinderen willen. Die wens hebben zij niet. Of het nu is, omdat zij gewoonweg geen kinderen willen, of omdat zij vinden dat er al genoeg kindjes op de wereld zijn die geen stabiele leefomgeving hebben. Vrouwen moeten de kans krijgen om die keus te maken samen met hun partner, in plaats van de mening van de rest van de wereld in hun achterhoofd te hebben. Het is niet niks om voor een baby te gaan. Een baby neemt veel verantwoordelijkheden met zich mee en voordat iemand zo’n grote stap zet, moet diegene er wel zelf volledig 100% achter staan.

Ik ben iemand die zich heel goed in anderen kan verplaatsen, maar soms is het toch best lastig om je in de gedachtegang van een man te verplaatsen. Daarom heb ik Rajiv gevraagd wat hij hiervan vindt en om te vergelijken of zijn ervaring overeenkomt met de mijne. Hij heeft wel door dat mensen het steeds vaker vragen sinds wij getrouwd zijn en dat de verwachting bestaat dat je snel aan kinderen moet beginnen. Maar hij vindt het niet nodig om daarop in te gaan of zich daardoor te laten beïnvloeden, omdat het ‘none of their business’ is. Hij is wel van mening dat als mensen merken dat één stel of één vrouw onder druk wordt gezet om asap aan kinderen te beginnen dat iemand daar wat van moet zeggen. Het is niet aan anderen om dit soort belangrijke keuzes op te dringen en als je dat opmerkt in je omgeving, dan mag je zeggen dat ze zich met zichzelf moeten bemoeien en dat hen ze niks aangaat. Ik ga maar wat meer van zijn gedrag en gedachtegang overnemen. Het zit in mij om toch altijd wel in te willen gaan op dit soort dingen en daardoor zorg ik ervoor dat het mij langer bezig houdt dan nodig. De enige baby waar ik mezelf druk om wil maken, is een food baby.  

Geschreven door Shantal Gopal

Je bent een echte desi vrouw als…

Love him or hate him, maar ik ben een grote fan van wijlen schrijver Anil Ramdas. In zijn boeken leerde ik meer over de meerlagige identiteit. Heel simpel gezegd betekent het dat je identiteit niet in één hokje valt te plaatsen. Als ik mezelf hierbij als voorbeeld neem ben ik een Nederlandse Surinaamse-Hindostaanse, waar sinds 8 jaar ook een vleugje Belg bij hoort.

Ik kan hierdoor dansen op baithak gana en chutney maar kan evengoed los gaan op house en trance. Of ik nu draai met mijn heupen of sta te hakken, op geen enkel moment verloochen ik mijn identiteit. Al deze dansbewegingen zijn er namelijk een onderdeel van.

Uiteraard ben ik natuurlijk niet de enige met een meerlagige identiteit. Iedereen uit de Indiase diaspora heeft dat en deze groep is groot. Onze diaspora beslaat het gebied van Fiji tot Florida, dat is bijna de gehele aardbol. Je zou hierdoor bijna denken dat we weinig met desi’s uit andere landen gemeen hebben. 

Maar niets is minder waar. Inmiddels zijn de Surinaamse-Hindostanen al minstens vier generaties weg uit India. Toch kampen we nog met dezelfde problemen als de generaties die veel later dan wij uit India zijn vertrokken. Ik heb eigenlijk nooit begrepen hoe het kan dat wij zo goed geïntegreerd overkomen op de buitenwereld. Terwijl we achter de voordeur nog zo traditioneel kunnen zijn.

In een boek van Radjinder Bhagwanbali leerde ik over trots bij Indiërs en Hindostanen. Blijkbaar zijn wij heel trots op onze cultuur. Vandaar dat wij ons er nog steeds zo aan vastklampen. Als ik dit vertaal naar mijn eigen leven klopt dat best. Mijn overgroot opa kwam nog uit India. Daarom heeft mijn opa de liefde voor India en de Indiase cultuur er nog nét niet ingeslagen bij ons. Overigens werkte dit averechts bij me, maar dat is stof voor een andere column.

Toen ik stuitte op de podcast Brown Girl Confessions wist ik dat het niet over dezelfde bekentenissen zou gaan als die afkomstig uit de hit van Usher: ‘these are my confessions’.  Ik ben sowieso niet kapot van podcasts omdat het tegenwoordig heel ‘hip & happening’ is om er één te hebben. Het maakt het daarom lastig om het kaf van het koren te scheiden en een leerzame te vinden.

Maar mijn lichte argwaan bleek volledig ongegrond. Deze 8-delige podcast gaat dieper in op de problematiek die schuilt in de desi gemeenschap. Zelf komt de Punjabi host uit het Verenigend Koninkrijk, maar interviewt voor de episodes desi vrouwen uit alle uithoeken van de wereld. Iedere vrouw is een expert op haar gebied en een wijdverbreid scala aan noodzakelijke onderwerpen komt aan bod. Dat zijn zaken als mentale problemen, zelfmoordneigingen, partnergeweld en verstoting. Zaken die onderbelicht blijven omdat bijna niemand zich eraan waagt om deze onderwerpen bespreekbaar te maken. Zelfs ik was er sprakeloos van en geloof me, mij stil krijgen is echt heel moeilijk.

Door te luisteren naar hoe anderen hun obstakels hebben overwonnen, zijn we eerder geneigd om de hand in eigen boezem te steken en aan onze eigen problemen te werken. De afleveringen grijpen je naar je lurven omdat sommige vrouwen uit de Indiase diaspora dezelfde obstakels ervaren.  

Je bent namelijk een echte desi vrouw als: 1, je weet wat manaj ka bholi (=WaT zUlleN dE aNdEreN zEggEn?!!) betekent. 2, bemoeizuchtige ‘aunties’ hebt. 3, je leven al van wieg tot doodskist voor je is uitgestippeld. 4, je bang bent om niet aan het verwachte plaatje te voldoen. Daarom hebben we zoiets als Brown Girl Confessions nodig. Het geeft ons op een niet belerende toon, net het extra zetje om voor onszelf op te komen. Het is gewoon even 3,5 uur for us by us: voor ons geproduceerd door ons geproduceerd.

Dat nu de tijd is aangebroken dat wij problemen in onze gemeenschap aanpakken, is eigenlijk best logisch. Voorheen waren wij als migranten voornamelijk bezig met het overleven en integreren in de landen waarin we zijn terechtgekomen. Nu zijn we de pompen of verzuipen-fase voorbij en hebben we tijd om naar onszelf als gemeenschap te kijken. Mede dat we nu bloot zijn gesteld aan andere culturen, leren we wat wij in onze gemeenschap kunnen verbeteren. Zo maken we het leefbaarder voor onszelf en voor elkaar.

Inmiddels zitten we ook al een tijdje in de 3de antiracisme golf. Niet dat iedereen binnen de Indiase diaspora hier extreem veel mee doet, maar dat is een discussie voor een andere column. Aan de ene kant is dat een klein beetje begrijpelijk en ik hoop dat andere bevolkingsgroepen dit begrijpen. Ook al zijn er momenten geweest in de geschiedenis dat wij hebben teruggevochten, in onze cultuur gehoorzaam je over het algemeen het gezag. Persoonlijk denk ik ook dat wij dermate lang gekoloniseerd zijn geweest, dat wij onze eigen stem een beetje is weggevaagd.

Helaas hebben wij onszelf nog niet genoeg gemobiliseerd om zij-aan-zij te vechten tegen racisme en discriminatie. Toch heeft de 3de antiracismegolf wel degelijk effect op ons als diaspora. Het dwingt ons namelijk onze eigen opvattingen te heroverwegen. Dit zijn bijvoorbeeld de opvattingen die er bij ons zijn ingeslopen of ons gewoonweg zijn aangeleerd, colorism bijvoorbeeld. Toevallig wijdt de podcast hier ook een aflevering aan.

Als ik jullie HïVAN lezeressen een tip zou mogen geven dan zou ik jullie de Brown Girl Confessions podcast aanraden. Het duurt maar 3,5 uur. Als je naar een 3 uur durende Bollywoodfilm kunt kijken, dan moet dit ook wel lukken. Al is het maar dat je de denkbeelden van je eigen gemeenschap beter leert kennen. Nog belangrijker is dat je ze dan kunt bestrijden, mits het achterlopende of achterhaalde denkbeelden zijn. Dit kunnen opvattingen zijn die je allang kent maar ook opvattingen over zaken waar je normaal niet bij stilstaat. Hoe onze gemeenschap bijvoorbeeld omgaat met zieke mensen. De podcast wijdt ook hier overigens ook een aflevering aan: ‘Breaking down stigmas’.

Als een ex-borstkankerpatiënt weet ik als geen ander dat onze mentaliteit jegens zieke personen echt moet veranderen. Nu krijg je als zieke een dikke streep door je naam en tel je eigenlijk niet meer mee. Wij als gemeenschap kunnen echt beter dan dat. Zieken in onze gemeenschap verdienen ook echt beter dan dit. Help jij als verantwoordelijke desi mee om deze stigma de wereld uit te helpen?

Dit was mijn spreekbeurt. Zijn er nog vragen?

Geschreven door Santoecha Rangai

#HÏVAN: advocaat NYDIA GIERDHARIE over haar eigen rechten

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Nydia Gierdharie. Ik ben 35 jaar jong, geboren in Tilburg, opgegroeid en wonend in Rotterdam. Ik ben advocaat en heb mijn eigen advocatenpraktijk ‘Gierdharie Advocatuur’ in Den Haag. Naast mijn werk, hou ik heel veel van reizen en ben ik constant bezig om mijzelf spiritueel te ontwikkelen. Zo ben ik een groot fan van Sadhguru (te volgen op Facebook en Youtube) en ben ik lid van ShivYog waarbij je wekelijks bijeenkomsten hebt. Met beiden leer je de geheimen van het leven kennen.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een grote familie. Mijn adjie en adja hebben 8 kinderen en mijn nani en nana hebben 13 kinderen. Je kunt je wel voorstellen hoe groot deze families zijn met kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en natuurlijk de bijkomende partners. Mijn eigen gezin bestaat (naast mijzelf) uit twee ouders, twee broers (37 en 38 jaar) en één zusje (29 jaar).

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Ik heb denk ik een traditionele opvoeding gehad. Ik weet niet of dat typisch Hindoestaans is of typisch niet-Westers. Mijn vader was streng en ik mocht niet tot laat buiten blijven. Natuurlijk luisterde ik daar niet altijd naar, want ja, you gotta live en je bent maar eenmaal jong (lees: fit genoeg om tot laat op te blijven). Mijn broers kregen (natuurlijk) wel alle vrijheid.

Mijn moeder deed voornamelijk al het huishouden terwijl zij overdag ook werkte. Mijn vader en broers deden weinig tot geen huishoudelijke klusjes. Alle hulp die mijn moeder wilde, vroeg ze aan mij als oudste dochter. Natuurlijk begon ik mij daartegen af te zetten en een absolute afkeer aan strijken en het aanrecht te krijgen. Want ja, als mijn broers het niet hoefden te doen, waarom ik dan wel?

Waarom heb je gekozen voor de studie Rechten?

Toeval (bestaat niet). Toen ik jonger was, wilde ik astronaut worden. Omdat ik slechte ogen had, moest ik naar wat minder spannends kijken zoals luchtverkeersleider. Ook daarvoor bleek ik te slechte ogen te hebben. Toen ik uiteindelijk dacht aan luchtvaart bouwkunde, werd me dat met klem afgeraden door een student die de opleiding volgde.

Omdat ik mij vóór de inschrijvingsdeadline voor een studie moest inschrijven, vroeg ik aan een oudere neef in een kort autoritje van 10 minuten: met welke baan verdien je het meest? Ik kreeg als antwoord: notaris. Ik wist nog niets van dat werk maar ik kreeg van hem te horen dat het werk zou bestaan uit het zetten van handtekeningen. Wat leuk en makkelijk werk dacht ik toen als 18-jarige, haha. Ik schreef mij dus in voor Notarieel recht (eerst nog op de verkeerde universiteit omdat ik mij totaal niet had ingelezen in het werk en de bijbehorende studie). Uiteindelijk belandde ik op tijd op de juiste universiteit (Universiteit van Leiden) en vond ik de studie nog echt leuk ook! Na afronding daarvan heb ik nog een tweede Master gevolgd en afgerond, de Engelstalige Public International Law.

Welke drie levenservaringen hebben invloed gehad op jou als persoon en waarom?

Ik denk dat mijn opvoeding in zijn geheel heeft bijgedragen aan het feit dat ik een sterke en onafhankelijke persoon ben geworden die opkomt voor mijn en andermans rechten. Ik heb natuurlijk heel veel discussies en geruzie moeten doormaken om te komen waar ik nu ben. Vanuit mijn vader kreeg ik veel beperkingen opgelegd en mijn oudste broer was een kopie van hem. Dus ja, een beetje opkomen voor je eigen rechten is dan wel een noodzakelijke vaardigheid om te ontwikkelen.

Verder heeft reizen een grote invloed gehad op mij als persoon. Reizen is naar mijn mening de meest waardevolle investering in jezelf omdat je dan letterlijk en figuurlijk je horizon verbreed. Ik zeg altijd tegen mijn zusje, geld moet je uitgeven aan chillen en reizen. Geld kun je altijd nog (terug)verdienen, maar tijd (met de bijbehorende ervaringen) komt niet meer terug.

Wat verder ook invloed heeft gehad op mij als persoon is dat ik na mijn afstuderen nergens werd aangenomen voor een baan in het notariaat. Ik werd overal uitgenodigd op basis van mijn CV en mooie cijferlijsten, maar ik hoorde steeds dat ik “niet paste in het team”. Ja dat klopt, ik had een ander kleurtje en ik kon niet meepraten over skiën, wielrennen of zelfs zuipen.

Tijdens dat jaar solliciteren heb ik gemerkt hoe moeilijk het is voor een persoon met een niet-Westerse achtergrond om binnen te komen op bepaalde plekken terwijl je wel de kennis en kunde bezit. Met name als je je niet kunt of wilt aanpassen. Want waarom zou ik een extra Hollands accent opzetten of lachen om grappen die ik niet grappig vind? Dat jaar besefte ik dat er inderdaad onderscheid wordt gemaakt op basis van culturele achtergrond. Maar daarnaast leerde ik ook de meest belangrijke les: wees jezelf. Uiteindelijk kom je terecht op een plek waar je je thuis voelt en waar je ook het beste tot je recht komt.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur lijkt mij één van flexibiliteit, saamhorigheid en spiritualiteit. Met flexibiliteit bedoel ik dat Hindoestanen zich overal op de wereld kunnen vestigen en makkelijk kunnen integreren zonder de eigen gebruiken te vergeten. Met saamhorigheid bedoel ik dat we in beginsel bijna nooit alleen zijn, omdat we meestal grote(re) families hebben. We leven vaak minder individueel en er is altijd wel iemand bij wie je terecht kunt. Daarnaast merk ik dat Hindoestanen elkaar vaak steunen en aanbevelen aan anderen op het zakelijke vlak.

Qua spiritualiteit denk ik wel dat we nog een inhaalslag te maken hebben. Wat ik jammer vind, is dat we ons op bepaalde vlakken te veel aanpassen aan de Westerse cultuur. We moeten trots zijn op onze eigen gebruiken, tradities en rituelen. Als je je verdiept in de oorsprong zie je dat ze vaak ten goede komen aan je leven of levensfase(n). Maar vaak verdiepen mensen zich er niet in en wordt het bij voorbaat al als onzin bestempeld. India (of het Oosten) is ontzettend rijk aan kennis, maar dat wordt pas erkend wanneer de Westerse wetenschap (véél later) iets bevestigd. Een aantal voorbeelden: lopen op blote voeten, kurkuma of vasten is goed voor de gezondheid of dat de maan invloed heeft op je gemoedstoestand. Zelfs de structuur van DNA, moleculen of de ontwikkeling van een mens in de baarmoeder stonden al omschreven in de oude Vedische geschriften uit India.

Hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

De Hindoestaanse gemeenschap zou ik omschrijven als gezellig. Vaak draait het om eten, muziek en gezelschap. Ook zie ik steeds meer mensen die zich inzetten voor de maatschappij om een betere positie te creëren voor andere mensen. Ik vind het heel mooi om te zien dat veel Hindoestanen in Nederland zich zo veel mogelijk proberen te ontwikkelen. Dan is de zware reis van onze voorouders van India naar Suriname naar Nederland niet voor niets geweest 😉. Wat ik een negatief aspect vind, en dat las ik ook in het interview van Rishi Jankie bij Hivan Community, is dat alcohol een hele grote rol speelt in de gezelligheid van de Hindoestaanse gemeenschap. Mensen kijken je verbaast aan als je zegt dat je niet drinkt (zelfs als vrouw) en vragen je vaak naar de reden daarvan. Daaruit blijkt wel dat alcohol tegenwoordig dé standaard is. En al die vechtpartijen als gevolg van dat drinken, verpesten het vaak voor anderen.

Hoe zou je de positie van Hindoestaanse vrouwen in de cultuur en gemeenschap omschrijven?

Ik denk dat we op dit moment in een transitiefase zitten. Hoewel het gebruikelijk was dat de vrouw het huishouden deed en voor de kinderen zorgde terwijl de man het inkomen binnenbracht, is dat nu erg veranderd. Tegenwoordig is het lastig rondkomen voor een gezin met één inkomen en dus werken er ook steeds meer vrouwen. Daardoor helpen de mannen tegenwoordig ook meer mee in het huishouden en vindt er een verschuiving plaats van de klassieke rollen. Ik vind dat wel een goede ontwikkeling voor meer gelijkheid en de daarbij komende vrijheden voor vrouwen.

Wat wens je de Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toe?

Ik wens zowel de Hindoestaanse vrouwen als mannen veel spiritualiteit toe. Men wil altijd succes, maar succes hoef je niet te meten in status of rijkdom. Naar mijn mening is geluk de enige succesfactor in het leven. En met spiritualiteit komt geluk automatisch. Zoals ik al eerder schreef, toeval bestaat niet. Dus zolang je je best doet om je eigen pad te volgen en niet bang bent voor het nemen van (soms risicovolle) beslissingen, zal dat leiden naar vrijheid en geluk. Probeer moeilijkheden in het leven te zien als noodzakelijke lessen. Het vormt je tot een sterkere of wijzere versie van jezelf.

Natuurlijk wil ik iedereen de Bhagavad Gita aanraden om te lezen, maar misschien dat een van de volgende boeken wat meer aanspreekt: “Gluren de doden als we douchen?” Of “Laten de doden ook hun hond uit?”. Beiden zijn geschreven door een Amerikaanse (blanke) medium. Zij vertelt daarin over haar communicatie met geesten. Ongeacht je culturele achtergrond of je geloofsovertuiging geven beide boeken heel veel insight over de geheimen van het leven.


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. We moeten een inhaalslag maken op het gebied van emancipatie. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het is een kennisplatform, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. Waar ervaringen gedeeld worden die normaliter als taboes worden bestempeld. De interviews moeten inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer







#HÏVAN: RADJANIE KANDHAI over PTSS en het taboe rondom het zoeken van hulp

Vandaag is World Suicide Prevention Day. Iedereen die hivancommunity al een tijdje volgt weet waarom dit platform ook onlosmakelijk verbonden is met deze dag.

Op deze dag staat men stil bij dit onderwerp en informeren wij elkaar over activiteiten ter preventie en hulp. En daarbij is er ook meer aandacht voor mentale gesteldheid.

Daarom op deze dag het persoonlijke verhaal van Radjanie online, waarin zij het heeft over het taboe rondom mentale gesteldheid (zoals bijv. depressie) en het zoeken van hulp. Het zoeken van hulp kan soms worden afgeremd of belachelijk gemaakt worden door betrokkenen, zoals familieleden. Dit is haar zelf overkomen.

Tevens heeft hivancommunity contact opgenomen met 113 in het kader van de hoge zelfmoordpogingen van Hindoestaanse vrouwen, voor meer informatie over hoe op een verantwoorde manier om te gaan met dit onderwerp, als het bijvoorbeeld wel voorkomt in andere verhalen. Heb je hulp nodig? Praten kan via de chat op http://www.113.nl of via telefoonnummer 0900-0113.

Lees onderstaand het verhaal van Radjanie, waarin zij uitlegt hoe het zoeken van hulp haar heeft geholpen bij depressie.


Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Radjanie. Ik ben 28 jaar, geboren en getogen in Eindhoven. Momenteel zit ik in het laatste jaar van de opleiding HBO Social Work en loop ik stage op een middelbare school. Daar werk ik als jongerencoach en sta ik in de ondersteuningsklas, waar kinderen komen die niet met het reguliere onderwijs mee kunnen draaien. Daarnaast ben ik inmiddels al 7 jaar getrouwd en heb ik samen met mijn man een rijschool. Mijn hobby’s zijn fitnessen, lekker eten, lezen, fotografie en nieuwe dingen uitproberen.

Kun je meer vertellen over jouw familie?

Mijn familie kan ik beschrijven als aan de ene kant een typische Hindoestaanse familie (manai ka boli, en gearrangeerde huwelijken) en aan de andere kant een familie die zegt waar het op staat en waar het merendeel zijn/haar levenspartner zelf heeft uitgekozen.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Mijn opvoeding zou ik beschrijven als streng. Ik ben enig kind en heb allemaal oudere nichten en neven. Dit heeft gezorgd voor een generatiekloof. Ik ben als het ware opgevoed met de mentaliteit van een generatie voor mij. Iets waar ik als rebelse puber flink tegenaan heb lopen schoppen. Ik mocht niet uitgaan, moest voor het donker thuis zijn en vriendjes waren uit den boze. Doordat ik op de Havo zat in Eindhoven, waar de meerderheid uit witte mensen bestond, heeft mijn opvoeding ervoor gezorgd dat ik veel vrienden ben kwijtgeraakt. Want wie vraagt er nou iemand mee, als diegene toch niet mee mag? Doordat ik als het ware werd buitengesloten in de ‘Westerse wereld’ en flink tegen de striktheid en de regels binnen de Hindoestaanse opvoeding trapte, voelde ik mij nergens thuis. Dit iets is waar ik enorm mee heb geworsteld en heeft mij een depressie bezorgd. Dit is iets wat bijna niemand van mij weet.

Het worstelen met een depressie, zonder dat iemand dit wist heeft mij gevormd als persoon. Ik miste verhalen en voorbeelden van andere vrouwen die in hetzelfde schuitje zaten als ik. Daarnaast heb ik 5 jaar geleden PTSS opgelopen en dit heeft mij enorm gevormd naar de persoon die ik nu ben. Van horror liefhebber was ik veranderd naar iemand die bang was in het donker. Inmiddels gaat het een stuk beter. EMDR therapie heeft mij hierbij geholpen en mij enigszins weer het gevoel gegeven, dat ik weer de oude ben. Daarnaast weet ik, dat ik nooit meer de oude zal worden. Dit is iets wat ik moet accepteren (iets wat heel lastig is!) en waar ik nog iedere dag mee bezig ben om te leren. Acceptatie is een van de hoofdthema’s in mijn leven, dat steeds naar voren komt.

Er is veel onbegrip omtrent mentale gezondheid. Ik heb dit zelf ondervonden. Toen ik werd gediagnosticeerd met PTSS, vond mijn moeder het maar onzin. Ze snapt niet wat het is en daarom is het onzin. Toen ik naar de psycholoog ging voor therapie, werd er gezegd dat een psycholoog voor ‘gekke mensen is’. Dat was een klap in mijn gezicht. Een moeder die als het ware zegt dat je gek bent, omdat je hulp zoekt. Het heeft mij even flink pijn gedaan, maar ik weet ook dat hulp zoeken juist heel sterk is. En hé, wie bepaalt er wat er normaal en gek is? Wat ik iedereen wil meegeven is; schaam je niet om hulp te zoeken als je dat nodig hebt. Jij werkt aan jezelf om een beter persoon te zijn. Dát is jezelf in je kracht zetten en jezelf kwetsbaar op durven stellen. Dat is het dapperste dat je kunt doen.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven? En hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

De Hindoestaanse gemeenschap en cultuur zou ik beschrijven als een gemeenschap die heel mooi kan zijn (ik bedoel kijk naar Hivan community!), maar die ook heel lelijk kan zijn. Binnen de cultuur worden dingen verzwegen, bepaalde opvattingen/tradities zijn achterhaald en passen niet meer bij de tijdsgeest van nu. Om even een voorbeeld te noemen, dat je als vrouw zijnde onrein bent als je ongesteld bent. Daarnaast is het misgunnen binnen de Hindoestaanse gemeenschap iets waar ik mij aan erger. Het lijkt soms alsof sommige mensen niet blij kunnen zijn voor een ander, tenzij zij het beter hebben.

Zij er taboes die de positie van de Hindoestaanse vrouw kunnen belemmeren? Zo ja, welke zijn dat dan volgens jou? (max. 3)

De taboes die de positie van Hindoestaanse vrouwen kunnen belemmeren zijn volgens mij
– discriminatie binnen de gemeenschap. Een lichtere huidskleur wordt nog steeds als beter gezien en dit is vaker te zien bij vrouwen dan bij mannen. Daarnaast ook discriminatie omtrent het geslacht, dat jongens meer mogen (en wegkomen met dingen) dan meisjes.
– Het taboe omtrent huiselijk geweld en seksueel misbruik. Er zijn zoveel verborgen slachtoffers van huiselijk geweld en seksueel misbruik en ik schrik van de manier waarop daarover gesproken wordt. Het lijkt net alsof het normaal is om je vrouw te slaan, of dat een man altijd recht zou hebben op seks omdat het zijn vrouw is.
– het taboe op mentale gezondheid. Ik merk dat er binnen de Hindoestaanse gemeenschap weinig bekendheid en begrip is omtrent mentale gezondheid. Uit eigen ervaring is dit voornamelijk onder de oudere generatie. Mijn wens voor de volgende generatie Hindoestaanse vrouwen is dat zij zich op ieder vlak in de maatschappij kunnen ontplooien.


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer


#PLOTTWIST 3: Anoniem

Welke antwoorden geven Hindoestaanse mannen op dezelfde vragen die ik normaliter stel aan de Hindoestaanse vrouwen in het concept #stories? In de reeks #PLOTTWIST stel ik dezelfde vragen aan Hindoestaanse mannen. In PLOT TWIST 3 is een man aan het woord die graag anoniem wilt blijven.

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn levensverhaal deel ik anoniem mee. Ik ben 35 jaar, geboren en opgegroeid in Den Haag. Momenteel woon ik in een andere gemeente in Zuid-Holland met meer groen en ruimte voor ontspanning. Mijn grootste hobby is genieten van het leven. Dit doe ik onder andere door te reizen & door te doen wat ik wil. Ik laat mij vooral ook inspireren door anderen: wat doen zij wat ik nog niet ken. Zo combineer ik diverse activiteiten door elkaar heen. In het dagelijks leven ben ik freelancer Informatie analist bij de overheid, strategisch bedrijfsadviseur voor ondernemers en ik voer specifieke nevenactiviteiten uit.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een gezin van zes; mijn vader, mijn moeder, een broer en twee zussen. Mijn ouders zijn 45 jaar (anno 1975) geleden geëmigreerd van Suriname naar Nederland en hebben hier een mooi bestaan opgebouwd. Ik ben de jongste van het gezin, mijn broer en zussen zijn 10 jaar ouder dan ik. Onze familieband is sterk en hecht, ongeacht de dagelijkse bezigheden. Wij staan altijd klaar voor elkaar.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Fantastisch, geheel met Surinaams-Hindoestaanse culturele normen en waarden (Sanatan dharm). Maar ook die van de Creool & Javaan.  Ik ben blij dat ik mijn Surinaams Hindoestaanse identiteit mee heb gekregen van mijn ouders en ook van familie & vrienden van mijn ouders. Gedurende mijn opvoeding heb ik voornamelijk de kansen gepakt die ik heb kunnen nemen. Daar hebben mijn ouders mij in ondersteund. Een gezonde, goede en open opvoeding. Weten wie je bent was belangrijk en daarnaast de gebruikelijke Nederlandse normen en waarden toepassen. Natuurlijk zijn er in mijn opvoeding regels geweest; wat wel mocht en niet mocht, deze regels zijn onderbouwd door hen en de keuze aan mij was wat ik er mee deed. Hiermee kon ik altijd het gesprek aangaan met mijn ouders. Soms waren wij het oneens met elkaar, maar dat mag. Andere kenmerken van mijn opvoeding zijn dat ik heb geleerd om voor mezelf op te komen, rekening te houden met anderen, goede manieren hebben, zelfstandig oordelen en ambitieus zijn. Vooral de laatste kenmerken zijn mij bij gebleven en ik ben mijn ouders daar ontzettend dankbaar voor. De omgeving waar ik ben opgegroeid (hartje Schilderwijk) was te beschrijven als warm en toch een veilige omgeving. Diverse culturen bij elkaar en de personen waar ik voornamelijk mee omging maakten het verschil, denk ik. Iedereen was 10 jaar ouder, m’n broer, zussen en ook vrienden.

Welke drie levenservaringen hebben invloed gehad op jou als persoon en waarom?

1. Ik was 21 jaar, werkte bij een retail organisatie als junior IT consultant. De organisatie werd groter en groter waardoor ik ook groeide in de rol en tegelijkertijd kon ik reizen over heel de wereld in zes jaar. Hier was ik op mezelf aan gewezen. Toen ben ik erachter gekomen wie ik zelf als persoon ben en wat ik wilde. Daarnaast ben ik dankbaar om meerdere culturen gezien te hebben. Echter heeft dit invloed gehad op m’n huwelijk waardoor ik onder andere ben gaan scheiden.

2. Mijn huwelijk en scheiding; ik ben voor mijn gevoel te jong getrouwd geweest. Natuurlijk wilde ik huisje, boompje en beestje. Mijn ambitie (werken in het buitenland) werd hierdoor tegen gehouden door m’n ex en haar familie. Men vond het vreemd om een vrouw alleen te laten. Moet naar mijn weten kunnen. Ik wilde zo graag werken in het buitenland en heb een keuze moeten maken. Er was geen onderhandeling mogelijk en toen heb ik besloten om voor mezelf te kiezen en mijn doelen na te streven.

3. Ondernemen.. vallen en opstaan; ik heb twee keer op €0 gestaan en mijn huis moeten verkopen, etc. Uiteindelijk met volle moed verder gegaan met mijn leven en het is goed gekomen. Helaas, ondernemen kan soms hard zijn. Anyways, dat is het risico dat ik neem. Heerlijk is dat. Voor alles is er een reden; momenteel mag ik niet klagen, ik woon & werk met een riant salaris en heb een riant vermogen.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Onze cultuur heeft veel te bieden. Je kunt er in alle kanten filosofisch over zijn. Ik ben trots op onze Hindoestaanse cultuur. Neem als voorbeeld onze Surinaams Hindoestaanse keuken, taal, muziek & traditionele rituelen. We mogen onze Hindoestaanse cultuur niet vergeten; het is onze identiteit. Ik wil beroep doen op onze generatie om zich te laten inspireren door onze identiteit. Ga op zoek naar wat deze identiteit is en haal je voordeel er uit. 

Hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

Ik zie een aantal grote elementen in de Hindoestaanse gemeenschap. Een groep die het “succes” nastreeft; denk aan studie, baan, huwelijk, kinderen, huis & auto. En een groep die buiten het “succes” om leeft. Een ander groot deel kan zich niet committen aan eenheid onderling tussen de Hindoestanen. Hindoestanen zijn vaak jaloers op elkaar & gunnen elkaar nauwelijks. In de zakelijke relatiesfeer proef ik dit ontzettend veel, dat is jammer. Daarnaast is er een strijd over familie eer, geld, rijkdom en materiële waarden. Of men zou het altijd veel beter weten.

Hoe zou je de positie van Hindoestaanse vrouwen in de cultuur en gemeenschap omschrijven?

Hindoestaanse vrouwen in de cultuur; Ik merk op dat de nieuwe generatie vrouwen zich uiten in de vorm van model. Ze zijn trots op wat de Hindoestaanse cultuur hen biedt, bijten zich vast aan een Bollywood-cultuur en willen ook Hindoestaans trouwen. De sari of ghagra wordt regelmatig op feesten gedragen, dat is leuk om te zien. Toch is er een groep vrouwen die veel roddelen over anderen. Ik wil ze adviseren eerst zelf hun zaakjes op orde te hebben. Een ander deel heeft min of meer te weinig kennis over onze cultuur.

Hindoestaanse vrouwen in de gemeenschap; positief, velen met een maatschappelijke functie. We zien gelukkig de afgelopen jaren meer diversiteit. Ga zo door! Wat ik nog mis, is dat de Hindoestaanse vrouw nog meer zichzelf kan zijn. Mijn advies/mening; doe je eigen ding wat je wilt & leef, zo kom je verder en kun je taboes het beste doorbreken. Overigens zou ik meer talenten willen zien de komende jaren. Dat ontbreekt er.

Zijn er volgens jou taboes gerelateerd aan de Hindoestaanse cultuur die belemmerend kunnen zijn voor Hindoestaanse vrouwen? Zo ja, welke taboes zijn dat in jouw ogen?

De zwijgcultuur; wanneer een vrouw in een huwelijk of relatie niet lekker in haar vel zit dan moet de vrouw erover kunnen praten met een ieder. Deze vrouwen moeten zich niet aan storen aan wat de ander over hen gaat zeggen. Ik zie toch nog dat vrouwen zich aan het familiewoord houden i.p.v. dat ze voor zichzelf kiezen. Jonge tienermoeders worden op dit moment te vaak afgestoten door de familie. Men moet naar elkaar kunnen luisteren en steunen daar waar nodig is. Zelfde geldt ook voor lesbische & gescheiden vrouwen. Spreek uit wat je wilt en zorg ten alle tijden dat je in gesprek gaat. Durf ervoor uit te komen. Niets houdt je tegen.

Zijn er volgens jou taboes gerelateerd aan de Hindoestaanse cultuur die belemmerend kunnen zijn voor Hindoestaanse mannen? Zo ja, welke taboes zijn dat in jouw ogen?

Mwah kan er 1 2 3 niet opkomen. Seks blijft een onbespreekbaar onderwerp in de Hindoestaanse cultuur. Geldt zowel voor de vrouw als de man merk ik op. De Hindoestaanse ouders dienen nu al te weten dat als de zoon/dochter in huwelijk treedt, zij of hij allang seks met elkaar gehad kunnen hebben.

Wat wens je de Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toe?

Het allerbeste, blijf bij jezelf, doe wat je wilt doen in je leven en geniet en veel wijsheid. Ik wens iedereen gelijke behandeling toe.

#HIVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer


 



Een mismatch tussen thuis en de wereld

Een heel groot deel van wie ik ben staat in relatie tot mijn ouders en broer. Met, in relatie tot, bedoel ik voornamelijk mijn verzet tegen hen. Net als bij vele andere immigranten gezinnen ligt de nadruk in het leven op de lichamelijke behoeften als eten, drinken, slapen en zekerheid; veiligheid, stabiliteit en bescherming. Mijn ouders hebben mij in al deze aspecten kunnen voorzien, door deze luxe positie kon ik mij focussen op sociale acceptatie, waardering en zelfontplooiing. Onderwerpen waar mijn ouders de luxe niet voor hadden. Dit resulteert in een kloof tussen ouders en kind, niet-westerse ouders en westerse kinderen, “ouderwetse” ouders en “moderne” kinderen.

Vanaf de dag dat ik voet zette op de middelbare school liep ik tegen de mismatch tussen de (traditionele) thuiscultuur en de (feminiene) schoolcultuur aan. Eerder zat ik op een Hindoe basisschool, waar autoriteit, tradities en saamhorigheid de overhand hadden. Op de middelbare school speelde zelfontwikkeling, zelfontplooiing en zelfreflectie een grote(re) rol, onderwerpen die thuis in een beperkt kader werden ‘besproken’. En met ‘besproken’ bedoel ik dat deze onderwerpen tussen neus en lippen door in beperkte maten werden benoemd. Echter, altijd met oog op financiële zekerheid en niet op mentale gezondheid of normen en waarden.

Een beroemde uitspraak van mijn moeder is, “in Suriname kennen we geen puberteit”. De puberteit is een periode waarin meisjes en jongens zich ontwikkelen tot volwassenen. Dat mijn moeder erkent dat ouders in Suriname (toentertijd) zich hier niet bewust van waren, weergeeft hoe ik ben opgevoed. De onvoorspelbare gedragingen en het verzet tegen gezag, maar ook seks en anticonceptie zijn dingen die zich voordeden tijdens mijn puberteit. Ook verder in mijn adolescentiefase, die voor velen tot ongeveer 24 jaar oud duurt, spelen onderwerpen betreft de ontwikkeling tot volledige volwassenheid een rol. Echter, konden mijn ouders dit proces niet eens benoemen of erkennen, laat staan begeleiden en ondersteunen. Dit zijn dan ook belangrijke onderwerpen geweest die volledig werden ontkend en onbesproken voorbij gingen. Mijn vader zegt dan ook: “wij zijn niet geleerd op te voeden.” Zij hebben zelf dit voorbeeld niet gehad en later in het leven hebben zij dit in geen enkel opzicht meegekregen.

En daar waar de Hindoestaanse gemeenschap een vangnet voor velen is, is dit niet het geval als het om opvoeden gaat. Het opvoeden en de problemen die hierbij komen kijken gaat nog steeds vaak gepaard gaat met stigma’s en taboes. De judging aunties kennen we natuurlijk allemaal. Toen ik naar clubs ging, alcohol dronk en een Afro-Surinaams vriendje had op 15-jarige leeftijd hoorde ik ze allemaal. Daar waar ik straf kreeg voor het sms’en met een jongen, mocht mijn broer hem slaan zonder enige consequenties. Meisjes horen zich op een bepaalde manier te gedragen en de ouderen en broers mogen elk middel gebruiken om dit gedrag te eisen. Ondertussen was er dus geen verbale communicatie betreft normen en waarden, was er ongelijkheid in non-verbale communicatie naar mijn broer en ik toe en waren er oordelen van buitenaf tegenover mij en mijn opvoeding.

Communicatie, leren van eigen ervaringen, voorbeelden uit de omgeving, het zijn allemaal aspecten die bij opvoeden komen kijken. Echter, geeft iedereen hier anders invulling aan. Bijna tien jaar later sprak ik met mijn ouders over mijn opvoeding tijdens de puberteit, iets dat mogelijk is gemaakt door gezinstherapie en individuele therapie. Zij zijn zich zeker in enige mate bewust van hun gebreken in de opvoeding maar perceptie speelt natuurlijk altijd een rol. Dat wat ik aankaart als ongelijkheid tussen jongens en meisjes, vinden zij bescherming. En als het gaat om communicatie en het juiste voorbeeld geven betreft sociale acceptatie, waardering en zelfontplooiing, weten zij simpel weg niet hoe.

Geschreven door Madhavi Gharbharan


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

#HÏVAN: NATASHA BHOELAI deel II – haar ervaring met seksueel misbruik op 7 jarige leeftijd

Disclaimer: onderstaande tekst kan schokkende content bevatten

Hallo allemaal,

Mijn naam is Natasha en op dit moment ben ik 31 jaar jong. Ik heb een prachtige dochter van bijna 3 en een lieve vriend waarmee ik al 11 jaar samen lief en leed deel. En dit is mijn verhaal.

Ik was 7 jaar jong toen ik seksueel misbruikt werd. Ik wist niet wat mij overkwam, maar wist toen al dat wat er gebeurde niet goed was! Ik werd niet omgekocht, wat je vaak hoort, het was gewoon van: jij komt bij mij liggen.

Hij deed mijn onderbroekje uit en ik verstijfde. ‘Dit kan niet waar zijn’ dacht ik nog. Ben ik boos op mezelf dat ik niet vocht, schreeuwde of huilde? Ja! Het heeft echt heel lang geduurd voordat ik mezelf erover heen kon zetten. Nadat hij klaar was wist ik niet hoe snel ik weg moest uit die kamer. Ik kan je vertellen dat ik mij zo vies voelde! Ik ben in de douche gestapt, heb mij gewassen en zag het bloed nog wegstromen in het water. Niemand was erbij. Ik was alleen met hem.

Ik heb het niemand verteld, omdat ik mij schaamde. Ik dacht namelijk heel lang dat ik iets had gedaan waardoor hij dacht dat hij dat kon doen. Ik zocht de schuld bij mezelf. Mijn moeder zou mij meteen geloofd hebben, maar ik wilde haar geen verdriet doen. Ze had alleen maar mij om samen voor ons gezin te zorgen.

Mijn ouders waren uit elkaar toen ik een jaar of 5 was, dus mijn moeder stond er alleen voor. Geen familie, alleen haar 4 kinderen.

Toen ik 27 was heb ik het verteld aan mijn moeder, wat eigenlijk per ongeluk ging. Ik kwam er achter dat ik zwanger was en mijn moeder begreep niet waarom ik bepaalde dingen niet voor mijn dochter wil, zoals slapen dat bij andere familieleden.

Mijn moeder schrok ervan en ze pakte mij meteen beet. Ik kan er niet tegen als iemand te dicht bij mij staat, maar ik dacht misschien heeft mijn moeder dit nodig. Ik vond het erg om haar te zien huilen. Want mijn moeder is er altijd voor ons. Zelfs nu wij uit huis zijn. Ze heeft er altijd alles aan gedaan om te zorgen dat wij niets te kort kwamen.

Hoe kom je hier overheen? Als ik daar antwoord op had was ik genezen van mijn verleden. Ik heb ermee leren leven. Het is gebeurd. Kies ik ervoor om er met de pakken bij neer te zitten en laat ik die persoon winnen of kies ik ervoor om alles uit het leven te halen en win ik? Ik koos voor het tweede.

Hoe ouder ik word hoe meer ik wel het besef krijg dat ik onbewust bepaalde keuzes maak voor mijn dochter wat niet ‘gezond’ meer is. Ik projecteer mijn onzekerheden op mijn dochter. Nu is zij nog te jong om te begrijpen waarom ik haar nakijk als ze van de opvang komt. Als zij straks naar school gaat kan ik dat niet meer doen. Ik wil haar ook niet onzeker maken of een onprettig gevoel geven. Sommige zullen misschien denken van ‘wow, dit is wel next level’ maar trust me wij leven niet meer in een tijd waar je je kinderen ‘veilig’ buiten kan laten spelen. ‘Voorkomen is beter dan genezen’ zeg ik maar altijd.

Ik heb zelf nooit met een therapeut gesproken, omdat ik er niet van houd om mensen om hulp te vragen. Iets wat helemaal niet erg is! ‘Ik deal er zelf wel mee’ denk ik dan. Ik word gelukkig wel steeds opener en probeer ook meer te praten. We zijn allemaal anders. Maar zover ik mij kan herinneren ben ik altijd zo geweest. Het uitspreken van mijn gevoelens is een hele opgave. Ik praat er liever niet over, omdat ik niet zielig gevonden wil worden. Ik ben veel meer dan alleen een vrouw die dit is overkomen.  

Het blijft een litteken. Maar ik laat het mijn leven niet beïnvloeden. Ik groei iedere dag weer. En iedere dag push ik mezelf om een betere versie van mijzelf te zijn. Ik geef niet op en zal dat ook nooit doen. Doe jij dat ook niet a.u.b! Jij komt hier ook overheen.

We leven in een hele andere tijd. Het is 2020 dat betekent dat wij hierover MOETEN praten zonder schaamte. Want het is niet de schuld van de vrouw! De mannen die dit doen komen er mee weg zonder consequenties. NO MORE, ENOUGH IS ENOUGH! (Er zijn ook genoeg vrouwen die dit bij kleine jongetje doen btw) 🤢

Via mijn instastories deel ik steeds meer over dit onderwerp en dan krijg ik reacties van meiden/vrouwen dat ook zij hun verhaal willen doen. En hulp zoeken om te kunnen helen. Het doet pijn om hun verhalen te lezen. Maar tegelijkertijd ben ik zo trots op deze meiden/vrouwen! Je bent in mijn ogen echt een badass die er voor durft uit te komen. Chappaeu!

Wij vrouwen zijn veel te onaardig naar elkaar toe. Altijd maar dat vooroordeel en mensen bestempelen. Stop daarmee. Je weet niet wat iemand heeft meegemaakt.

De meiden/vrouwen die hiervoor uit willen komen mogen hun verhaal doen bij Hivancommunity of bij mij, wat je zelf wilt en waar jij je vrij in voelt. Mag natuurlijk ook anoniem.

Make a difference.

Veel liefs,

Natasha


#HÏVAN

#stopseksueelmisbruik

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

#HÏVAN: 18 jarige activist en feminist AMBRIEN MOENIRALAM

Headphoto: @mauricemikkers

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Ambrien Rukhsar Moeniralam en ik ben geboren en getogen in Amsterdam. Op dit moment ben ik 18 jaar oud en ga ik mijn laatste jaar in van de opleiding Mediaredactiemedewerker aan het ROC van Amsterdam. Bij deze opleiding leer ik alles over wat te maken heeft met schrijven, filmen, editen, fotograferen, websites, sociale media etc. Dat past ook heel goed bij mij aangezien ik later fotograaf wil worden. Fotograferen begon als een hobby, maar is uitgegroeid tot een passie waar ik later mijn werk van wil maken.

In mijn vrije tijd ben ik veel bezig met fotograferen en besteed ik tijd aan vrienden en familie, dat is heel belangrijk voor mij. Ik ben echt een muziek, poetry en movie lover. Ook stop ik heel veel tijd in mijn Instagram account genaamd @CatcallsofAms.

In een nieuwsartikel las ik dat jij een initiatief was gestart waarbij je intimiderende opmerkingen verzameld – die jij en je vriendinnen te horen krijgen – en deze opmerkingen met krijt schrijft op straten. Waarom was je dit initiatief gestart? Wat is cat calling en wat zijn mogelijke gevolgen hiervan?

Op 16 december 2017 kwam ik achter het Instagram account @Catcallsofnyc. Ik weet nog dat ik een post van haar (Sophie Sandberg, oprichter van het account) zag, en dacht: “Wow, dat ziet er tof uit!” En nog geen seconde later werd ik overspoeld met emoties. Ik voelde mij boos en verdrietig en tegelijkertijd ook weer trots. Het was heel raar. De post die ik zag was een foto van een catcall die Sophie had gekrijt op de grond. Het trok mij aan om hoe mooi het eruit zag. Maar wat er stond was totaal niet mooi. Het ging namelijk over iets wat een man had nageroepen naar een meisje van 12 jaar oud, in de trant van: ‘Als jij ooit groot genoeg bent wil ik dit en dat met je doen.’

Ik besloot het account een bericht te sturen met hoe geweldig ik het vond. Ik liet haar weten dat ik aan de andere kant van de wereld woonde, maar dat ik niet zou aarzelen als ik iets kon doen om te helpen. Ik zocht een beetje verder en ging opzoek naar een account in Nederland, maar die was er niet. Dus stuurde mijn 15-jarige zelf, na het goed bespreken met mijn zus, die ook een feminist is, nog een bericht met de vraag of ik een account mocht opstarten voor in Amsterdam. Ik kreeg een hele enthousiaste en supportive “Ja” terug.

Catcalling is het naroepen en/of nafluiten van vooral vrouwen, maar ook mannen. Denk maar aan: “Hey schatje, mooie benen.” En als we wat heftiger gaan: “Ik wil jou n**ken!” of als je negeert of juist reageert, maar niet op de manier zoals zij willen: “K*t hoer!”. Dit was iets wat ik toen niet veel meemaakte, maar mensen in min omgeving wel. Mijn zussen, vriendinnen en ook nichten.

Toen ik 14 jaar oud was kwam ik heel vaak het woord ‘feminisme’ tegen op Instagram. Zo kwam ik posts tegen waarin ik mezelf kon vinden en toevallig hadden een aantal te maken met de Hindoestaanse gemeenschap. Waarom mochten mijn neven altijd wel veel langer buiten blijven? Waarom moest er altijd een neef mee, terwijl ik genoeg oudere nichten had die ook meegingen? Waarom krijgen mijn zussen en nichten bij bruiloften altijd de vraag wie de volgende is, maar hoor ik daar niks over bij de mannen? Hoezo is een donkere huidskleur hebben niet mooi? Waarom is de machtsverhouding tussen man en vrouw zo heftig?

Natuurlijk kwam ik ook posts tegen die ik niet zo zeer linkte aan de Hindoestaanse gemeenschap. Bijvoorbeeld een post: “Suns out, prying eyes are out.”

Sinds dat moment had ik altijd een vuurtje in mij branden voor gerechtigheid. Mijn passie voor feminisme en activisme was geboren. Dus toen ik het account @catcallsofnyc tegenkwam, voelde het als mijn roeping om een Amsterdamse versie te starten, ook al was ik pas 15 jaar oud.

Wat ik een tijdje alleen deed, en nu met een team doe voor @Catcallsofams, is eigenlijk aandacht vragen voor gender-based-harassment. Aandacht vragen voor straat intimidatie. Mensen sturen ons berichten via Instagram met wat zij hebben meegemaakt en waar. Vervolgens verzamelen wij alle berichten en gaan wij naar de plek waar het incident heeft plaatsgevonden. Dan krijten wij neer wat er is gezegd samen met #stopstraatintimidatie en @catcallsofams. Wij maken een foto en posten die op het account met het verhaal van de persoon eronder. Zo hopen wij aandacht te vragen voor dit probleem, de openbare ruimte een beetje terug te claimen en catcalling te de-normaliseren.

Fotocredits: @heidigita

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een islamitisch, vrij en heel liefdevol gezin. Mijn ouders en zussen zijn geboren in Suriname en in 2000 verhuisden zij naar Nederland. Twee jaar later kwam ik. Mijn ouders hebben mijn zussen en mij altijd opgevoed als zelfstandige vrouwen die de hele wereld aankunnen.

Ik vind dat je dat ook wel terug kan zien in hoe wij zijn als personen. Wij zijn alle drie heel zelfstandig, niet op onze mond gevallen en hebben echt een eigen persoonlijkheid. Mijn oudste zus werkt als patholoog en is al een aantal jaren vrijwilliger bij de Dierenambulance. Mijn tweede zus werkt als redactrice bij Viacom en ik studeer nog en zet mij in voor rechtvaardigheid.

De meeste mensen kunnen best wel vaak schrikken als zij horen dat ik een moslima ben. Qua uiterlijk gaan zij er meestal vanuit dat ik hindoe ben. En sommige mensen weten niet dat als je Hindoestaans bent je ook moslim kan zijn. Vooral als zij horen wie ik ben, wat ik doe en hoe ik denk, zien zij het niet aankomen. Het is ook niet iets waarmee ik begin, omdat ik zelf toch altijd een beetje bang ben voor de vooroordelen en tegelijkertijd de druk voel om de islam of mijn mede moslima’s te moeten verdedigen. “Ja mijn ouders steunen mij.” “Ik ben een intersectionele feminist en dat houdt onder andere in dat ik ook de LHBTI+ gemeenschap en sekswerkers steun.”

Ik ben mijn ouders heel erg dankbaar voor de manier waarop zij ons opgevoed hebben en dat zij ons steunen.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Ik zou mijn opvoeding beschrijven als liefdevol, Islamitsich en best wel vrij. Net zoals met vele geloven kregen wij zoveel mogelijk mee van de Islam in onze opvoeding. Hoe ouder wij werden hoe meer wij onze eigen keuzes maakten en daar zie ik het vrije dan vooral in. Ik denk niet dat er een ‘perfecte’ moslima is, en dat zijn wij ook zeker niet, maar wij zijn wel allemaal gelovig op onze eigen manier en ik vind het mooi hoe mijn ouders ons daar de ruimte in geven.

Soms lees ik verhalen van mede Hindoestanen en dan kan ik best wel schrikken. Ik weet namelijk dat onze cultuur best wel streng kan zijn. Bijvoorbeeld met op jezelf wonen als vrouw of een relatie aangaan met iemand uit een ander cultuur. Mijn zussen en ik hebben daar nooit last van gehad.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon en waarom? 

Ik ben pas 18 jaar dus deze vraag vind ik toch best lastig. Ik denk dat er zeker wel een aantal dingen zijn die mij gevormd hebben als persoon, maar wat precies vind ik wel moeilijk. Zoveel levenservaring heb ik niet echt. Ik zal een poging doen:

1 Mijn ouders en de manier waarop zij mijn zussen en mij hebben opgevoed.

2 Het oprichten van @Catcallsofams en alles wat daarbij kwam kijken. Ik ben namelijk altijd super verlegen geweest, maar toen vanaf 14 jaar oud was dat veranderd. Ik kijk dan terug en dan denk ik wel wauw… Ik heb in zoveel Nederlandse media gestaan. Ik heb in een aantal tijdschriften gestaan. Ik ben genomineerd voor dingen en heb ook gewoon gewonnen en ik heb een Tedx talk gegeven. Als je dit zou vertellen aan dat 14 jarig meisje toen, dat zou ik echt niet geloven.

3 Mijn moeder heeft een hart-en-vaat ziekte en mijn vader leeft sinds dat hij 18 jaar is met pijn vanwege zijn meerdere hernia’s. Ik kan niet precies zeggen hoe dit mij heeft gevormd als persoon, maar ik denk wel dat het mij sterker heeft gemaakt. Mijn moeder is twee keer een heel grote operatie ondergaan. De eerste keer was ik nog niet geboren. De tweede keer was 4 jaar geleden en dan ook nog eens een dag voor haar verjaardag. Ik kan niet beschrijven hoe moeilijk die periode was, en tegelijkertijd mooi. Sinds die periode kijk ik heel anders naar mijn ouders en waardeer ik hen meer. Ik heb gezien hoe sterk zij zijn en dat heeft mij sterk gemaakt.

4 Sinds een aantal maanden geleden ben ik erachter gekomen dat ik Colitis Ulcerosa heb. Dat is een chronische darmziekte, een auto-immuunziekte en ja dat heeft mij wel echt even laten inzien dat ik mijn leven niet zo makkelijk meer kan leven zoals ik eerst deed en zou willen. Voor deze gebeurtenis, en voor Corona, was ik abnormaal druk. Ik had elke dag minstens twee dingen te doen, vaak catcallsofams gerelateerd. Dat zijn dingen die ik niet meer kan doen, en natuurlijk komt er nog veel meer bij kijken, maar ja.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Ik zou de Hindoestaanse cultuur beschrijven als mooi maar ook lastig. Ik ben echt verliefd op hoe onze cultuur kan zijn. Van de creatieve kant, naar de kleuren, naar het eten, naar hoe mooi en sterk de vrouwen wel niet zijn. Ik ben zeker heel trots om mijzelf een Hindoestaan te noemen, ondanks dat er ook zeker flaws zijn.

Tegelijkertijd kunnen de mensen in deze cultuur best vaak ouderwets zijn qua denkwijze, en dat lijdt vaak tot niet volledig kunnen zijn wie je wilt zijn. Niet kunnen doen en laten zoals jij wilt. Heel veel rekening houden met wat anderen denken in plaats van rekening houden met wat het beste is voor jezelf en jouw familie. Als ik kijk naar India is er abnormaal veel wat er veranderd zou moeten worden. Dat is zeker niet iets waar ik trots op ben.

Hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

Om eerlijk te zijn heb ik dit niet ervaren. Onze gemeenschap is best wel klein. De mensen met wie wij vooral in aanraking komen is mijn familie.

Zijn er in jouw ogen taboes die de positie van Hindoestaanse vrouwen kunnen belemmeren? Zo ja, welke zijn dat dan? (max. 3)

De kleine dingen zoals het niet laat mogen thuiskomen, maar je broer mag dat wel, hoe de vrouw als ‘zorgzaam’ wordt gecategoriseerd, dat jij als vrouw met een bepaald type thuis moet komen, of niet eens zelf mag kiezen met wie je thuis komt, zie ik al als het belemmeren van de positie van de Hindoestaanse vrouwen. Op die manier wordt er voor mij al geprojecteerd dat vrouwen ‘zwakker’ zijn dan de mannen. Op die manier wordt er al voor jou bepaald en geen ruimte gecreëerd om jezelf te kunnen zijn en te ontwikkelen.

Wat wens je Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toe?

Ik wens Hindoestaanse vrouwen hun eigen, mooie leven toe. Wij zijn zulke mooie en sterke wezens, daar moeten wij gebruik van maken om het beste uit het beste te halen. Ik wens jullie allemaal toe dat jullie de ruimte krijgen om te zijn wie jij wilt zijn en te kunnen doen wat jij wilt doen. En dat als die ruimte er niet is, dat je de kracht hebt en de hulp hebt om die te kunnen eisen. Laten wij elkaar gunnen en helpen groeien.


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Ben jij gelukkig?

Ben je gelukkig? Dat is de vraag die ik mijzelf stel wanneer ik in de vroege ochtend weer eens gehaast de auto in stap. Ik heb een prachtig gezin, een mooi huis, 2 auto’s voor de deur, een lieve (schoon) familie en daarnaast een geweldig sociaal leven. Lekker uiteten, vakanties met vriendinnen. Niks te klagen toch?

Maar ben ik gelukkig? Dat is de vraag die ik mijzelf keer op keer stel. Het antwoord op deze vraag weet ik, maar ik ontken mijn gevoelens. Als ik toegeef dat ik niet lekker in mij vel zit, kom ik dan niet ondankbaar over?

Na de zoveelste (spontane) huilbui in de auto besluit ik mijn baan op te zeggen en het roer om te gooien.  Het is tijd om mijn gevoelens onder ogen te komen. Geen duidelijk beeld van de toekomst, maar één ding weet ik zeker… ik voel me bevrijd en gelukkig.

Je hoort wel vaker dat mensen opzoek gaan naar zichzelf. Voor mij had dit geen betekenis. Ik dacht altijd: “hoe kun je jezelf verliezen?” Tot het moment komt dat je wakker wordt en denkt: “wie ben ik nou eigenlijk?”. Ik ben een dochter, een echtgenote, een collega en op de eerste plaats een moeder, maar wie ben ik echt? Wat vind ik leuk, wat is mijn favoriete gerecht, wat is mijn lievelingsliedje? We steken zoveel tijd en energie in het leren kennen en ontdekken van een ander, maar de allerbelangrijkste persoon in het leven cijferen we weg.

Eigenlijk ben ik een jongleur met twee fulltime banen, zo voel ik me. De belangrijkste baan in mijn leven is om te zorgen voor mijn gezin, want ik ben een vrouw en dan is het verzorgen van mijn man en kind de belangrijkste taak in het leven, toch? Ook heb ik een baan nodig die ervoor zorgt dat de rekeningen betaald worden. Veel vrouwen zullen zeggen dat het zorgen voor je gezin geen fulltime baan is. Ik zie dat anders. Wanneer ik thuis ben denk ik aan mijn werkzaamheden op kantoor, wanneer ik op kantoor ben denk ik aan taken die thuis liggen te wachten op mij. Nergens heb je volledige focus wat ervoor zorgt dat je gaat verzaken zowel thuis als op het werk.

In 2018 heb ik besloten om te kiezen voor de allerbelangrijkste persoon in mijn leven, 3x raden wie dat is. Ik heb gekozen voor mijzelf. Ik heb ervoor gekozen Doeshana te leren kennen. Dit heb ik op verschillende manieren gedaan. Allereerst heb ik mijn baan opgezegd en ben ik in gesprek geraakt met een dame, die ik later ben gaan zien als coach. Zij heeft ervoor gezorgd dat er een nieuwe wereld voor mij openging.  Daar waar ik altijd bang was om ‘alleen’ te zijn, ontdekte ik dat ik kon genieten van mijn eigen gezelschap en dat ik ook nog eens erg leuk gezelschap ben. Ook heb ik geleerd dat mediteren een vorm is om rust, ruimte en creativiteit te creëren.

Het allerbelangrijkste wat ik heb geleerd is om te blijven investeren in jezelf. Wil je leren piano spelen, salsa dansen, Chinees leren spreken of wat dan ook. Doe het! Het is heerlijk om nieuwe dingen te leren! Je daagt jezelf uit en houdt daarmee je mind gezond. Je krijgt er energie van want er wordt een vlammetje aangewakkerd in je lichaam. Zelf heb ik verschillende seminars bijgewoond van o.a. Tony Robbins in Londen, Joseph McClendon en Michael Pilarczyk. Ook ben ik naar een stilte retraite geweest in Italië.

Het boek van Elle Luna ‘Op de tweesprong van moeten en willen’ heeft mij geholpen op papier te zetten wat ik nu echt wil.  Hierdoor ben ik in staat geweest om mijn businessplan te schrijven en mijn bedrijf ICT-Helden op te starten.

Ik ben trots. Trots dat ik heb gekozen voor mijzelf. Trots dat ik een mooi bedrijf heb opgezet en trots dat ik andere mensen kan helpen en coachen. Ik ben gelukkig! En jij?

Geschreven door Doeshana Ganesh


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Lachen om liefdesleed met Indian Matchmaking

Heb jij nog een partner nodig? Als je naar India of de VS verhuisd, dan kun je koppelaarster Sima Taparia inschakelen. Ze neemt haar werk erg serieus en beweegt bijna letterlijk hemel en aarde voor je. Ze schakelt zelfs een astroloog in. Welke capriolen ze nog meer uithaalt om haar cliënten aan een prins(es) op het witte paard te helpen, kun je zien in de nieuwe Netflixserie Indian Matchmaking.

Op sociale media merkte ik dat de serie goed werd ontvangen door Surinaams-Hindostaanse meisjes. Ik snapte dat niet, want als ik de titel las zag ik het volgende scenario voor me: een oude rijke man huwt met een jong arm meisje en van blijdschap gooien ze masala in de lucht. Waarschijnlijk denk ik nog teveel in stereotypen. Misschien dat het tijd is om mijn eigen vooroordelen eens onder de loep te nemen.

De documentaire is gemaakt door een Amerikaanse met een Indiase achtergrond. Iemand die dus beide culturen kent. Waarschijnlijk is zij net als ons opgegroeid met horrorverhalen over uithuwelijking, maar heeft ze genoeg voorbeelden in haar omgeving waarbij gearrangeerde huwelijken goed en solide zijn.

Een gearrangeerd huwelijk is een fenomeen dat buitenstaanders, die de Indiase cultuur niet kennen, niet zullen begrijpen. Het is minder zwart-wit dan het lijkt en daartussen is veel grijs gebied. In de Indiase cultuur leer je je ouders te gehoorzamen. Ook houd je in het achterhoofd dat je de eer van de gemeenschap met je meedraagt. Het is dan logischer dat je ouders en de gemeenschap meedenken met wie jij de rest van je leven zal spenderen.

Anno 2020 in Nederland zou dat betekenen dat je vader voor jou op Tinder swipet. Of net zoals in de serie meegaat op je date, om het gesprek te leiden. Ook al mag je volwassen zijn, je ouders achten je dus niet capabel genoeg om een weloverwogen keuze te kunnen maken. Dat is eigenlijk best triest.

Dat is niet het enige trieste hieraan. Ik heb er totaal geen behoefte aan maar iemand zoals ik zou nooit een potentiële huwelijkskandidate in Indian Matchmaking worden. De reden hiervoor is dat ik niet aan bepaalde standaarden voldoe. Standaarden of zaken waarover ik zelf geen invloed heb.

Bijvoorbeeld de kaste waar ik toebehoor. Zelfs in de serie hebben ze door dat dit niet meer door de beugel kan en refereren ze naar het kastenstelsel met ‘similar backgrounds’ en ‘shared communities’. Maar het is dus nog wel relevant genoeg om mensen hierop te selecteren en te beoordelen. Ik weet daarentegen niet eens in welke kaste ik behoor. Gezien wij thuis varken van kop tot staart eten, zal ik vast niet uit een hoge kaste komen.

Net zoals de Guyanese Nadia uit de serie ben ik een onderdeel van de Indiase diaspora. Mijn overgrootvader pakte in 1909 zijn koffers en vertrok naar Suriname. De rest van mijn voorouders zijn of vrijwillig vertrokken of ontvoerd. Daarom ben ik in de ogen van Indiërs, geen Indiase meer maar ben ik minder(waardig).

Het generaties lang in de tropen wonen heeft ervoor gezorgd, dat ik te wereld ben gekomen met een mooi extra bruin velletje. Helaas is het volgens de serie niet iets waar ik blij mee moet zijn. De woorden ‘fair’ en ‘good’ worden dermate vaak in dezelfde zinnen genoemd, dat de serie ook een commercial had kunnen zijn voor de skin whitening crèmes.

Terug naar de vraag of wij als onderdeel van de Indiase diaspora mogen genieten van deze serie. Als ik heel eerlijk ben, denk ik van niet. Eeuwenoude tradities krijg je er namelijk niet binnen een paar generaties uit. Dat betekent dat er misschien lezeressen van HÏVAN zijn, die enige vorm van sociale druk en/of huwelijksdrang ervaren.

Verschillende onderzoeken wijzen uit dat Surinaams-Hindostaanse meisjes de groep is in Nederland met het hoogste zelfmoordpercentage. Als we allemaal zo vrij en blij mochten leven, zouden wij onszelf niet van kant maken. Een gearrangeerd huwelijk ziet er op tv leuk uit, maar ik vrees dat de werkelijkheid anders is. Als je uit een hoge kaste komt trouw je met een prins uit een Rajput dynastie. Kom je uit een lagere kaste: word je uitgehuwelijkt aan ‘Rajesh van FC Kip’.

De serie leert ons wel iets over onze geschiedenis. Maar misschien leert het ons een nog wijze les: in welk opzicht wij verschillen van de Indiërs. Onze voorvaderen zijn opgegroeid in een patriarchale samenleving waar uithuwelijking voorkwam. Dit veranderde toen onze overgrootmoeders zelfstandig naar Suriname vertrokken. Verhoudingsgewijs vertrokken meer mannen als contractarbeider naar Suriname (en andere landen). Suriname telde hierdoor meer Hindostaanse mannen dan vrouwen. Door de schaarste aan vrouwen, werden zij een kostbaar goed. Ze besloten zelf met wie zij zich huwden en hadden meerdere mannen. Jammer genoeg keerde het tij en waren de mannen weer de baas. Wij komen dus voort uit badass vrouwen!

Helaas geldt dat iets minder voor de vrouwen in India. Uit een studie daterende uit 2013 blijkt dat 82% van de Indiase vrouwen nog een gearrangeerd huwelijk prefereert. Zij kiezen ervoor om door familieleden of kennissen gekoppeld te worden omdat het voor hun ouders en grootouders ook heeft gewerkt. Ik hoop dat vele lezeressen van HÏVAN inmiddels wat individualistischer zijn ingesteld en dat wij trouwen voor onszelf, niet voor de familie of de gemeenschap.

Persoonlijk denk ik niet dat ze in deze serie op badass vrouwen zitten te wachten. Ook ik kreeg soms een te hoge bloeddruk van de kadidate Aparna. Toch is zij samen met Ankita, de kandidate met het meeste zeggenschap over haar eigen toekomst. Dit doet ze door de meeste mannen waarmee ze op date gaat af te wijzen. In de serie schilderen ze haar af als koppig en eigenwijs. Ik zie dat anders: ze heeft jarenlang in zichzelf geïnvesteerd en wilt dat uitgekeerd zien in een goede partnerkeuze. Ze neemt geen genoegen met iemand die haar niet waard is.

Dan hebben we het ook nog niet gehad over de diversiteit in de gemeenschap. Wij als onderdeel van de diaspora wonen al generaties lang samen met andere volkeren. Het is dan ook meer dan logisch dat wij daarom ook weleens een oogje laten vallen op iemand van een andere afkomst. Ik denk dat mensen vergeten dat verliefd zijn en liefde iets is wat je overkomt. Je hebt daar geen controle over en je kan het ook niet aansturen.

Als ik deze serie zou mogen klasseren dan zou ik het in het hokje: ‘Bollywoodfilm light’ plaatsen. Het schudt het beeld dat wij van de Indiase samenleving krijgen opgedrongen door de vrije Bollywoodfilms ietwat heen en weer. Het laat je inzien dat de maatschappij daar twee gezichten heeft: films en series waarin alles lijkt te mogen, maar daar tegenover een land vol sociale controle. Zoals in iedere film tonen ze enkel het mooie beeld van India. Mensen uit de lagere klassen, de dalits, mensen met een donkere huidskleur en mensen met een ander geloof, worden niet getoond . Hiermee negeert ook deze serie 40% van de Indiase populatie.

Toch snap ik best waarom de serie goed is ontvangen. Het is altijd leuk om naar mensen te kijken die op jou lijken. Ook is het interessant om te zien hoe het koppelen van mensen tot stand komt. Het zet je aan tot denken en eventueel om je standpunten bij te stellen over gearrangeerde huwelijken. Ik zal nooit een voorstander van gearrangeerde huwelijken worden, maar ik begrijp mensen die hiervoor kiezen nu wel beter. Nu moet ik me gaan haasten. Ik ga proberen een tijdmachine te bouwen waarmee ik mezelf naar de tijd dat de Hindostaanse vrouwen de baas waren, kan zenden.

Geschreven door Santoecha Rangai


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Foundation voor jouw type huidskleur

Ik heb in mijn leven zoveel verschillende kleuren foundation uitgeprobeerd, meegekregen naar huis en gekocht. De meeste adviseurs geven te donkere foundation mee. Waarom? Geen idee.. het is heel moeilijk om een Hindoestaanse vrouw de juiste kleur mee te geven. Sommigen van ons kunnen niet zo zeer een bruine of een witte huid hebben, maar een beetje een oranjebruine huidskleur wat het ook voor ons erg moeilijk maakt om de juiste kleur te vinden. 

Ik ben zelfs naar India gereisd om mij daar te laten adviseren. Nu is het in India vaak zo dat hoe lichter de huidskleur hoe beter het is, omdat een lichte huidskleur wordt gezien als mooi. In India kreeg ik 3 tinten lichter aangeraden en dat is dus iets wat ik totaal niet wilde omdat ik ontzettend tevreden ben over mijn huidskleur. 

Als ik in het buitenland ben, laat ik mij bewust opmaken door makeup adviseurs van verschillende afkomsten. zo heb ik mij vorig jaar in Dubai laten adviseren door Afrikaanse en een Arabische vrouwen, om te kijken welke van de twee mij de beste foundation kleur adviseerde. Daarnaast heb ik mij in London door een Indian make-up artist laten adviseren. Al met al moet ik zeggen dat ik over geen van de adviseurs en hun adviezen tevreden was. Ik ben op het punt gekomen dat ik zelf ben gaan uitproberen welke kleuren goed bij mijn huid passen. Dit zelfde doe ik ook met mijn vriendinnen. Ik neem mijn tijd, neem vooral testers mee om uit te proberen en ga nu de merken af die een groot assortiment hebben aan bruine tinten en daarnaast kijk ik welke foundation voor welke huid bedoeld is.

Mijn tips voor jullie: koop nooit foundation online. Test altijd meerdere kleuren uit, doe dat het liefst thuis en in het normale dag licht. Koop jouw foundation altijd nadat je het gecombineerd hebt met je eigen poeder en eigen blush. Koop nooit een kleur zonder het afgepoederd te hebben. 

Kijk naar jouw huidtype en naar de type foundations die je zoekt. Niet elke foundation is gemaakt voor elke huid, dit geldt ook voor de merken. Ik hoop dat jullie weer wat nieuws geleerd hebben & dat jullie wat hebben aan mijn tips. Bedankt voor het kijken en lezen van mijn blogs/vlogs & tot in de toekomst! 

Geschreven door Romaana


HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Zwangerschap en Yoga (in quarantaine)

Het komt steeds vaker voor: zwangerschapsyoga. Noodzakelijk? Als je het aan mij vraagt wel, maar ik ben niet zo objectief ;). Lichaamsbeweging is wel noodzakelijk! Bij yoga is het ’t mooie dat er meditaties en ademhalingsoefeningen zijn (daar ben ik namelijk meer van) die je helpen tijdens de zwangerschap en bevalling. En dat de oefeningen meestal afgestemd zijn op het zwangerschapstrimester waar je in zit. Yoga is er niet alleen voor om je fysiek en mentaal voor te bereiden op de bevalling, maar ook om meer en dieper contact te maken met de baby. Mooi toch!?

Nog voor Maart had ik mij ingeschreven voor een zwangerschapsyogacursus om lekker te bewegen, zen momenten te hebben en andere zwangeren te leren kennen. Maar die ging, door de COVID-19 maatregelen, niet door. Jammer….of toch niet? Ik ben sowieso vrij eigenwijs, dus ook wanneer het gaat om yogahoudingen in een groep. Ik geloof namelijk dat elke persoon een andere behoefte heeft en dat houdingen daarop afgestemd dienen te worden: sneller/langzamer, ademhaling vanuit de buik of borst, je blik naar de grond of juist in de lucht etc. Het is altijd belangrijk om goed naar je eigen lichaam te luisteren en niet over je grenzen te gaan, waar/wanneer en welke oefening je ook doet. Zeker niet tijdens de zwangerschap!

Ik maakte dus mijn eigen reeks met yogahoudingen. Dat kan iedereen. Gewoon doen waar je je goed bij voelt. Let wel op dat je na een vooroverbuiging niet direct een achteroverbuiging doet (of andersom), en niet te ver twist (draait).

Een leuke yogaflow voor elk trimester die ik met jullie wil delen is die van Lara Dutta. Op Youtube kan je die vinden. Wat een leuke vrouw en een mooie yoga flow met “keep ups” voor jouw uithoudingsvermogen. ‘s Ochtends rond 7.00 uur stond ik op mijn yogamat, in de woonkamer, terwijl de kinderen aan een tekening bezig waren of samen met mij meededen :). De jongste vaker dan de oudste. Het was voor mij een win-win-winsituatie: ik deed mijn oefeningen, zij waren bewust bezig hun lichaam en het was meteen een “activiteit”, want naar schoolgaan deden ze niet.

Een ademhalingsoefening waar ik altijd van geniet, makkelijk is en geschikt is voor de hele zwangerschap, is “Ujjayi breathing”. De meeste andere ademhalingsoefeningen hebben namelijk contra-indicaties tijdens de zwangerschap. Bij Ujjayi breathing haal je diep adem door de neus en adem je rustig en lang uit door de mond, met geluid! Een soort van zeegeluid “hààààààààààà”.  Ik combineer het vaak met de mantra ‘So Ham”. Bij het inademen zeg ik: “So”in gedachten op en “Ham” hardop bij het uitademen via de mond. Tegen de kids zeg ik om ze voor te stellen dat we op het strand zijn en ze hun handen als schelp los op hun oren kunnen plaatsen en dan de ademhalingsoefening te doen. Bij de “hààààààààààà” uitademing verschijnt dan een lach op hun gezicht, want ze horen de zee ‘echt”!

In de zevende maand kreeg ik last van onrustigheid in mijn rechterbeen. Het was zo erg, dat ik er bijna niet van kon slapen. Ik herkende het. Het kwam doordat ik 8 kilo zwaarder ben geworden! De bekkeninstabiliteit waarmee ik te kampen had tijdens mijn eerste zwangerschap en mijn zwakke plek aka de rechterknie. Of zal het een jongetjes ding zijn bij mij? Bij mijn dochter had ik er namelijk geen last van….. Anyhow, een yogaoefening die mij erg geholpen heeft voor het slapen gaan is om 10 minuten met de benen omhoog te liggen. Ik lag dan met de benen tegen het hoofdsteun van het bed aan met een kussen onder mijn heupen naar muziek te luisteren. En tada……even later sliep ik als een baby.

Andere oefeningen die ik deed, maar dan voor het versterken van de bekkenbodemspieren, èn die voor jong en oud leuk is, voor zwangeren en niet zwangeren goed is, zijn oefeningen op een gymbal! Je kan het jezelf zo makkelijk als moeilijk maken als dat je wilt op zo een gymbal. Let wel op dat je heupen hoger zijn dan je knieën en je je voeten plat op de grond houdt. Kijk dus goed welke maat geschikt is voor je. Ik gebruik maat 65cm. Mijn favoriete oefeningen waren rondjes op de bal draaien en 8jes maken met de heupen. That’s it! Voor de rest doe niet al te moeilijk hoor. Af en toe zit ik gewoon op de bal zonder iets te doen, ook goed toch? Je hoeft niet altijd actief te zijn. De bal kan trouwens ook gebruikt worden voor het opvangen van de weeën. O ja, na mijn oefeningen vloog de bal weleens door de kamer (wanneer ik het vergat op te bergen)…. Want de kids vinden zo een bal namelijk ook erg leuk! Let dus op ;).

Afhankelijk van hoe de bevalling gaat zal ik weer yoga doen om mijn lichaam te herstellen en terug in haar shape te krijgen. Postnatale yoga is toch iets anders dan een normale flow of de zwangerschapsyoga. Ik vind het bijzonder en ben dankbaar om te mogen ervaren dat de eeuwenoude wijsheden vanuit India, waar mijn roots liggen, zo mooi en kundig omgaat met de zwangerschap op mentaal en fysiek gebied en de zorg erna. Just being thankful!


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

#HÏVAN: de veerkracht van BIEDJA SRIPAL

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Biedja Sripal en ik ben 53 jaar. Ik geboren in Paramaribo, Suriname. Ik houd van tuinieren, planten boeken en van niets iets maken en vooral genieten van de kleine dingen die het leven mij biedt. Sinds een jaar woon ik alleen in Zwijndrecht.

Ik heb een mbo opleiding gevolgd, maar kwam erachter dat deze opleiding weinig te maken had met mijn passie: ik wilde werken in een winkel. Ik ben ooit begonnen bij de V&D in de personeelskantine. Een van de managers zag daar dat ik meer potentie had en ik kreeg de kans om vloermanager te worden op de snoepafdeling. Deze kans heb ik aangegrepen. Ik heb een interne opleiding gevolgd en runde daarna de ‘candyshop’. Misschien kent iemand van jullie dit nog.

Daarna werd ik verrast met mijn twee prachtige nakomertjes, mijn zoon en dochter. Na de zwangerschappen werd ik afgekeurd omdat ik bekkeninstabiliteit kreeg. Na een aantal jaar thuis gezeten te hebben kreeg ik toch de drang om weer aan de slag te gaan. Als vrijwilliger organiseerde ik evenementen met mijn buurvrouwen, waarbij ik verantwoordelijk was voor de donaties. Tijdens een van deze evenementen werd mij een baan aangeboden en even later stond ik toch weer op de winkelvloer, de Bodyshop. Ik draag deze winkel een warm hart toe, omdat de medewerkers zoveel in mij zagen en mij weer de ruimte gaven om te dromen. Na een jaar kwam ik weer thuis te zitten, maar ging snel weer aan de slag in een winkel gespecialiseerd in de herenmode. Daar heb ik met veel liefde gewerkt.

Na 2012 begon de crisis en was ik werkloos. Aan de ene kant kwam dit op het juiste moment omdat ik alle tijd had om te rouwen over mijn ouders en mijn scheiding. Daarna kwam mijn leven in een chaos. Ik maakte dingen mee die ik zelfs mijn ergste vijand niet zal toewensen. Maar ook uit deze ervaringen heb ik het positieve gehaald en ik ben verder gegaan.

Momenteel woon ik alleen in Zwijndrecht. Ik ben van een huis met drie etages en een tuin naar een appartement van 15m gegaan. Ik heb veel vrije tijd en heb aan gemeente Zwijndrecht gevraagd of zij werk voor mij hadden. Omdat ik gezondheidsproblemen heb boden zij mij een cursus schilderen aan. Ik begon te lachen, maar tot op heden is dit mijn passie. Ik schilder erop los. Ik heb deze kant van mijzelf nu pas ontdekt.

Je wilt de lezers jouw verhaal meegeven over scheiden. Wat is jouw verhaal en waarom vind je dit belangrijk om te delen?

Mijn relatie met de vader van mijn kinderen was doodgebloed. Dit kan de beste overkomen. Ik kwam tot deze conclusie op het moment dat mijn beide ouders ongeneeslijk ziek waren. Dit maakte het voor mij extra zwaar en ingewikkeld. Totdat ik met mijn vader in gesprek ging tijdens een van zijn ziekenhuisbezoeken. Hij gaf mij het volgende advies: doe dat wat je hart je ingeeft en kijk of luister niet wat anderen ervan vinden. Het is jouw leven. Leef het op jouw manier. Dit advies heb ik ter harte genomen en ik ben mijn eigen koers gaan varen.

Je weet hoe de omgeving reageert die van je houdt. Vaak is het zo dat ze zeggen dat je dingen moet eisen, maar zo zit ik zelf niet in elkaar. Ik heb niets geëist, zoals het advies van mijn omgeving was. Zo goed als kwaad het ging zijn wij mijn ex-man en ik als vrienden uit elkaar gegaan. Dit ging niet gemakkelijk omdat mijn man nooit had verwacht dat ik wilde scheiden. Het was voor mij belangrijk dat de kinderen wisten dat het niet hun schuld was dat de relatie werd beëindigd en dat wij beiden evenveel van hun alle drie hielden. Ik vind dat de kinderen na de scheiding niet hoeven te kiezen tussen ouders. Dit hebben ze in het begin wel een beetje gedaan, wat ook logisch was: ze zagen mij het meest want papa was altijd aan het werk. Ik zie nu juist dat vooral mijn zoon, die vooral mijn lieveling was, een mooie vader/zoon band heeft opgebouwd.

Wanneer je besluit te scheiden is het belangrijk om te beseffen dat jullie beiden schuld hebben. Je kunt het zien als falen, maar je kunt het ook bekijken als “tot hier was onze relatie bedoeld”. Er is niets meer waarmee we elkaar konden aanvullen.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Wat ik van de Hindoestaanse cultuur vind durf ik bijna niet hardop te zeggen. Het is vooral jezelf beter voordoen, problemen bestaan niet, en we hebben allemaal voorbeeld kinderen.

Zijn er taboes die de positie van Hindoestaanse vrouwen kunnen belemmeren?

Er zijn genoeg taboes maar daar ben ik altijd tegenin gegaan. Ik was als kind al rebels. Ik dacht altijd: “wat mijn broers mogen, mag ik ook!” Zij zijn allemaal getrouwd naar hun eigen keus. Mij werd een huwelijk opgelegd. Het ging toendertijd vooral over gehoorzamen en doen wat je ouders opdragen. En dat deed ik dus helemaal niet … Na een Bollywood-achtig verhaal (wat echt een lang verhaal wordt) mocht ik uiteindelijk met mijn partnerkeus trouwen.

Wat zou je de Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toewensen?

Ik hoop dat de nieuwe generatie vrouwen en meisjes, waarvan ik zelf twee heb, durven meer zelfstandigheid te tonen en vooral hun eigen pad blijven volgen. Geloof hebben in dat wat ze doen, of het nu groot is of klein. Je hart moet er liggen.

#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

PLOT TWIST 2: RISHI JANKI

Kun je jezelf voorstellen? (Naam, leeftijd, woonplaats, hobby’s etc.)

Mijn naam is Rishi Janki, 28 jaar oud. Ik ben geboren en getogen in Den Haag en woon er nog altijd. Op het moment ben ik werkzaam als Privacy Adviseur bij Rijkswaterstaat en heb ik een eigen bedrijf in de online personal training, genaamd SILA Personal Training. Naast het helpen van anderen in hun fitness- en gezondheidsdoelen, train ik zelf vijf keer per week in de krachtsport van (Olympisch) gewichtheffen. Om hierin up-to-date te blijven lees ik veel sport- en gezondheidswetenschappelijke onderzoeken en luister ik naar podcasts van trainers en onderzoekers. Buiten al het fysieke om, zit ik eigenlijk liever binnen. Dan probeer ik mijzelf creatief uit te uiten door boeken te lezen en te oefenen in de tekenkunst en kalligrafie.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een klassiek Hindoestaans gezin, bestaande uit een vader, moeder, ikzelf en mijn jongere zus. Mijn vader is op jonge leeftijd met zijn ouders en 8 broers en zussen naar Nederland gekomen en is dus hier opgegroeid. Mijn moeder en haar 4 zussen zijn met haar ouders opgegroeid in Suriname. Mijn zusje heeft tevens een relatie van bijna een decennia, met een jongeman waar ik als broer zijnde niet blijer mee had kunnen zijn, dus hij wordt steevast bij het gezin gerekend.

Mijn vaderskant woont in z’n geheel in Den Haag, qua kleinkinderen zijn we met zijn 14en en ondertussen ook al 6 achterkleinkinderen. Mijn moederskant woont in Amsterdam, Veendam en Paramaribo. Daar tellen we 8 kleinkinderen en 1 achterkleinkind. Voor Nederlandse begrippen is dit erg groot, maar voor Hindoestanen zal dit niet verbazingwekkend zijn.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Mijn zusje en ik zijn uitermate verwend geweest in onze opvoeding en we hebben nooit iets te klagen gehad. Nog steeds niet, eigenlijk. We waren niet overdreven welvarend, maar zeker niet armoedig. Mijn ouders hebben allebei fulltime gewerkt, samen voor het huishouden gezorgd en vanaf dag 1 hard gewerkt, om er voor te zorgen dat mijn zusje en ik niks tekort kwamen. De enige “eisen” die gesteld werden door hen, waren dat we ons best deden op school en geen drugs gebruikten. En dat lijken mij twee erg redelijke eisen. Ik heb weleens te horen gekregen, dat men dit erg streng vindt, maar ik heb hier nooit enige moeite mee gehad.

Met de jaren heb ik ook beseft dat mijn zusje en ik mijn ouders wegwijs hebben moeten maken in de 21ste eeuw. Zij hebben zichzelf niet de vrijheden gegeven, die jonge stellen nu wel hebben en nemen. Dat betekent dat we af en toe gesprekken hebben, die ze niet helemaal begrijpen en kunnen doorgronden. Maar ze staan er, met verloop van tijd, wel altijd open voor en dat is een werkelijke zegen. Mijn zusje en ik hebben het altijd goed gedaan op school en nooit de behoefte gehad om drugs te proberen. In ruil daarvoor hebben we ouders die ons vertrouwen en de volledige vrijheid gaven. Als we naar buiten gaan, moeten we nog altijd wel appen dat we aangekomen zijn.

Welke drie levenservaringen hebben invloed gehad op jou als persoon en waarom?

In de 20 jaar dat ik voetbalde, was mijn vader bij elke training en wedstrijd aanwezig. Voornamelijk omdat hij na een jaar ook daadwerkelijk mijn coach was. Na elke training en wedstrijd reden we samen naar huis en in die ritten heb ik gesprekken met hem gevoerd, over letterlijk van alles. Het begon met het nabespreken van de wedstrijden en mijn voortgang op school. Naarmate ik ouder werd, ging het over vriendinnen, seks (totaal niet awkward) en heartbreak, mijn eerste keer te maken met racisme en discriminatie, ruzies, tot aan huizen en auto’s willen kopen, tatoeages en “wanneer ga je je baard scheren?”. We waren het niet altijd eens met elkaar en we hebben ook wel eens flink gescholden, maar het waren wel gesprekken waarin hij met me sprak als gelijke. Als ik ooit gezegend word met een zoon, hoop ik net zulke gesprekken te kunnen voeren.

Op mijn 19de of 20ste heb ik tijdens een voetbalwedstrijd aan beide enkels mijn enkelbanden gescheurd. Voor een jongen die vanaf zijn 5de niets anders kende dan voetbal, was dit werkelijk een ramp. Uiteindelijk kon ik wel weer voetballen, maar ik bewoog nooit zoals van tevoren. Hierdoor heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met voetballen. Na deze periode was ik tevens erg veel afgevallen, ik woog op mijn lichtst 49 kilo, bij een lengte van 1.73m en dus besloot ik serieus de sportschool in te duiken. Daarvoor trainde ik al wel, maar was het nooit een prioriteit. Ik kon mezelf niet aanzien in de spiegel en besefte me eigenlijk toen pas hoe slecht en ongezond ik eruit zag.

Ik ben de sportschool ingedoken en heb nooit meer omgekeken. Nu zijn we ruim 30 kilo verder en kan ik wel spreken van een glow-up. De baard heeft daar ook een flinke bijdrage aangeleverd. Ik kan er nu vrij gemakkelijk over praten, maar terugdenkend waren dat jaren, waarin ik ab-so-luut niet blij was met mezelf.

Het kwam als eerste in me op, maar ik beschrijf het als derde op de lijst. Mijn oma (adji) is overleden op mijn 12de, bijna 16 jaar geleden. Ik vind het raar om te zeggen, maar ik herinner me eigenlijk vrij weinig van haar. Aan het eind van de basisschooldagen werden mijn nichtje, neefje, zusje en ikzelf altijd opgehaald door haar en mijn adja. Tijdens die dagen kwam er altijd wel een familielid langs en zo leer je dat de ouderen in de familie echt een centraal punt voor iedereen zijn. Toen zij wegviel, voelde het ook alsof de hoeksteen in de familie wegviel. Zelfs nu is het nog lastig de boel bij elkaar te houden, zonder haar.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Ik heb meerdere malen aan niet-Hindoestanen verteld hoe onze cultuur in elkaar zit. Het algemene beeld dat zij hebben, probeer ik ook als leidraad te gebruiken. Grote gezellige families, met lekker eten, muziek, dans en geuren en kleuren. Ik probeer mezelf ook vooral te richten op de positieve aspecten binnen onze cultuur en het gedachtegoed erachter. Helaas weet ik ook, maar al te goed, dat de uitoefening van onze cultuur niet altijd even goed verloopt. Ik geloof dan ook, dat vanuit de beginselen van onze cultuur en tradities het niet zo slecht is. Ik vergelijk het wel eens met voetbalclubs en religies. De clubs en religies zijn prima, het zijn de “fans” en gelovigen, die het verpesten voor de rest.

Hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

Zoals hierboven omschreven, stoort het, naar mijn mening, vooral bij het uitoefenen van onze cultuur en tradities. Er zijn verschillende taferelen, die je erbij kan halen, maar wat ik vooral jammer vind, is dat er zoveel wordt geluisterd naar personen binnen en buiten verschillende sferen, zonder dat er wordt gekeken naar wat nodig is voor de familie. Dat de familiewaarde hoog staat bij ons, zie ik niet zo zeer als iets negatiefs. Ik denk wel dat die familiewaarde meer eer wordt aangedaan, als de familie gezamenlijk waakt over de individuen en niet dat de individuen zorg moeten dragen over de “eer” van de hele familie.

Waar ik mij wel echt aan stoor is de aangeleerde drang van Hindoestanen om op de achtergrond te moeten blijven. We hebben genoeg getalenteerde jonge Hindoestanen, die hun potentie niet benutten, zij het vanwege familiedruk of omdat ze zich op andere aspecten in het leven (moeten) richten. Als ik kijk naar bijvoorbeeld de Marokkaanse gemeenschap; zij zijn zo aanwezig in Nederland en bijna niet meer weg te denken als burgemeesters, voetballers, comedians, radiodj’s, acteurs en noem maar op. Wij moeten het hebben van Rayen Panday, op zich prima, en de heer Radhakishun. Ik hoop dan ook ten zeerste dat getalenteerde Hindoestanen de ambitie ontwikkelen om het tot de top te halen en naar boven komen drijven.

Hoe zou je de positie van Hindoestaanse vrouwen in de cultuur en gemeenschap omschrijven?

Mijn vader zei altijd tegen mij, dat ik twee keer zo hard moet werken om de helft te krijgen van wat een blanke man krijgt. Naar mijn mening klopt dat ook. Zelf heb ik echter gezien, dat gekleurde vrouwen misschien wel vier keer zo hard moeten werken om nog minder te krijgen binnen onze eigen gemeenschap. Ik denk dan ook, dat wij de generatie moeten zijn die de positie van onze vrouwen doet versterken. Als ik realistisch ben, denk ik niet dat de oudere generaties hier veel voor voelen. Dit wordt, naar mijn mening, vermoeilijkt omdat er nog vrij veel jonge Hindoestaanse dames zijn die hun positie prima vinden. Ze weten niet anders, dan jong willen trouwen met een man met geld, kinderen krijgen en achterover leunen. Het ligt dan ook aan ons om de vrouwen op te voeden die aan de frontlinie moeten staan hierin.

Zijn er volgens jou taboes gerelateerd aan de Hindoestaanse cultuur die belemmerend kunnen zijn voor Hindoestaanse vrouwen? Zo ja, welke taboes zijn dat in jouw ogen?

Als Hindoestaanse man zijnde kan ik, obviously, niet weten en voelen hoe deze taboes op jullie inwerken. Ik beschouw mezelf wel als een goede broer en ik zie hoe deze zaken zich manifesteren bij mijn zusje en de vrouwen om me heen. De druk om te trouwen, een goede vrouw te zijn en te leren koken en kinderen te baren is overduidelijk immens, maar ik zie en ken ook heel veel vrouwen die hier niet op kunnen wachten. Dat is jullie goed recht uiteraard, maar dit is voor vele families een teken om de druk nog verder te verhogen. Daarom is het grootste taboe wat ik graag verbroken wil zien, dat vrouwen hun stem en meningen sterk en duidelijk kunnen en mogen verkondigen. Er komen steeds meer vrouwen die goed opgeleid zijn, goede functies hebben en algemeen een sterke ontwikkeling hebben. Ik hoef het er niet altijd mee eens te zijn, maar het zou wel een verademing te zijn om meer vrouwen kundig te horen.

Zijn er volgens jou taboes gerelateerd aan de Hindoestaanse cultuur die belemmerend kunnen zijn voor Hindoestaanse mannen? Zo ja, welke taboes zijn dat in jouw ogen?

Ik moet eerlijk zeggen, dat ikzelf vrij weinig last heb van taboes. Zolang mijn ouders het goed vinden, wat ik doe, trek ik me verder vrij weinig aan van andermans mening. Wat ik wel heb gemerkt, is dat mannen in sommige families als een soort prijzenpot gezien worden. Als je als man zijnde niet presteert in het leven, word je al gauw niet als man of als minder gezien. De meeste mannen om mij heen, waaronder ikzelf, zijn uitermate kritisch over hoe succesvol we wel of niet zijn, maar de ruimte om te falen en opnieuw te beginnen is er niet. Dit gecombineerd met een tekort aan succesvolle Hindoestanen die het voortouw kunnen nemen, zorgt ervoor dat bepaalde mannen onder geen geding serieus worden genomen.

Volgens mij is dit niet zozeer een taboe, maar gewoon iets irritants wat in de gedachtegang van Hindoestanen is geslopen. Maar ik word heel vaak afgerekend op het feit dat ik geen alcohol drink. “Wat voor Hindoestaan ben jij?” Hoe graag ik elke keer weer op deze vraag een uitgebreid antwoord wil geven, verbaast het mij vooral dat Hindoestanen alcohol zo sterk verheerlijken. Alsof heel het bestaan van de Hindoestaanse bevolking gebouwd is op een fles.

Wat wens je de Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toe?

Wat ik de Hindoestaanse vrouwen het sterkst toewens is wijsheid en heel veel uithoudingsvermogen. Dit wordt een strijd waar jullie een hele lange adem voor nodig gaan hebben. Daarbij is het, denk ik, belangrijk dat jullie de juiste personen volgen en steunen. Zowel vrouwen, als mannen. Het gesprek aanwakkeren is een goede start, maar je hebt ook de juiste mensen nodig om het gesprek te voeren. Ik zie gelukkig steeds meer vrouwen, die proberen te verbinden en spreken vanuit een positie van kracht en niet alleen “omdat het nu kan”. Nederland heeft haar eigen donkere politica, die het niet zo heel goed deed, waardoor haar boodschap niet aankwam. Je kan nog zo stevig in je schoenen staan, het belangrijkst is dat de boodschap overkomt. Iedereen kent Krishna, Mohammed, Jezus en Boeddha. Maar waar de lieve heren voor stonden, heeft nog steeds niet iedereen door.


#HIVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

#1 – Wat zullen andere mensen zeggen? – Angst

In het concept #stories praten de vrouwen onder andere over taboes die de positie van Hindoestaanse vrouwen kunnen belemmeren. Het meest gehoorde taboe is tot nu toe: “wat zullen andere mensen zeggen?” Er zijn documentaires gemaakt en boeken over geschreven. Deze zin is voor velen niet onbekend en speelt blijkbaar nog steeds een prominente rol in de Hindoestaanse cultuur en gemeenschap. Hoe kan dat? Om dit taboe te doorbreken en mogelijke gevolgen verder uit te leggen doet hivancommunity een reeks over “wat zullen andere mensen zeggen?”. Ik trap af. #1 gaat over angst.


Wat zullen ze zeggen als je tot zo laat uit gaat? Wat zullen ze zeggen als je zulke open kleding draagt? Wat zullen ze zeggen als je gaat samenwonen zonder te trouwen? Wat zullen ze zeggen als je van opleiding wisselt?

Het probleem hiermee is dat het niet alleen gaat over de constante herinnering van je omgeving dat mensen over je kunnen roddelen, maar (onbewust) wordt gesuggereerd dat wat andere mensen zeggen belangrijk is. Bij het continu horen van de zin “wat zullen anderen zeggen” bij elke keuze of elk aspect van je leven kan dit zorgen voor angst. En angst is niet alleen een slechte raadgever, maar ook een barrière om jezelf in vrijheid te ontplooien, fouten te maken en niet geaccepteerd te worden door je omgeving.

Je kunt jezelf en je keuzes gaan beperken, uit angst. Het kan je leven gaan beheersen. Je kunt je zorgen gaan maken over elke keuze die op je pad komt en hoe anderen hierop gaan reageren. Het kan ervoor zorgen dat je twijfelt over elke situatie en kritisch bent op jezelf, want heb je je wel gedragen zoals het hoort? Het kan ervoor zorgen dat je je eigen stem niet meer hoort, omdat je aangeleerd krijgt om te luisteren naar de stemmen van anderen. Dit kan verstikkend werken, je leven leiden op basis van verschillende meningen. Want elk mens is anders, dus de “roddels” en “adviezen” zullen ook niet altijd hetzelfde zijn.

Persoonlijk denk ik dat de prominente rol van deze zin verdwijnt na deze generatie, omdat wij ons bewust zijn van de schadelijke gevolgen hiervan. Enige kanttekening hierbij is dat ook mensen uit de vorige generaties dit hebben aangekaart, maar blijkbaar is het nog steeds heersend in bepaalde deelgemeenschappen. Wij zouden ook liegen als wij zeggen dat wij ons niets aantrekken van andere mensen. Wij zijn immers sociale wezens. Maar moeten wij ons alles aantrekken van alle mensen? Want wie bedoelen ze eigenlijk als ze jou vragen: “wat zullen andere mensen zeggen?”

Geschreven door Raksha V. Bharos