Zwanger? Protect your vibe

De bijzondere periode van zwangerschap kent zoveel facetten. Het enige wat voor mij telde was onze gezondheid. Die van de baby en van mij. Eerst dacht ik om deze column te schrijven over Qigong. Waardevol en praktisch… maar toch heb ik mij bedacht. Weet je waarom? Omdat het weer iets is dat je dient te DOEN en daar had ik als zwangere gewoon soms geen zin in. Dat neemt niet weg dat ik op energetisch niveau niet IETS wilde doen, want ik geloof echt in de vibe om ons heen en de energieën die je kunnen bijstaan…of juist niet.

Just to be honest…. Ik geloof in goed en kwaad. Er is eenmaal dualiteit in het materiële leven waar wij ons in bevinden. Ik kan mij herinneren dat ik als kind, na een nauta, “nadjar” had (ondanks dat ik een kleine zwarte tikka op m’n voorhoofd had, zwarte kralen armband en blauwsel achter m’n oren). De remedie tegen het ziek zijn was dan met blauw water baden, want ook de wimpers stonden recht….of zo ;). Nu ik zelf kinderen heb, met een Hollandse partner die toch wat nuchterder is dan mij, zet ik zo mijn vraagtekens erbij. Ik geloof in de energieën van kleuren (kleurentherapie werkt ook echt, als je het aan mij vraagt), maar moet het water nou echt blauw gemaakt worden met wasmiddel !?? Want dat werd bij ons gebruikt, het bekende blauwsel tabletje. Kan het niet op een andere manier, dat je blauw licht visualiseert of zo? En die tikka op mijn voorhoofd, deed die haar werk niet? Je dient toch wat zwarts te dragen om het boze oog buiten te laten? Ik weet het nog steeds niet hoor 😉 Wanneer “blauwsel” niet werkte, gingen we naar mijn nana en heelde hij mij met mantra, “sik” een kokostak, en wat zoets. Believe me or not… dat werkte altijd!

Maar goed, ik zal het hebben over de zwangerschap. Tijdens de zwangerschap sta je energetisch erg open. Je kan energieën overnemen van de omgeving. Ik geloof dat ook wel, maar hoe ga je in deze tijd, met de kennis die je nu hebt, daarmee om?Hoe trek je positieve energie aan en hoe bescherm je je tegen “Ogri Ai”? Ik koos voor edelstenen. Ik hou van ze! Niet zo van blingbling, want dat is niet echt mijn ding (hey, dat rijmt ;). Edelstenen hebben een positieve wisselwerking met ons energieveld. Ze kunnen bijvoorbeeld comfort, bescherming, balans en genezing bieden. Ieder kristal/edelsteen/mineraal heeft haar eigen kwaliteiten. Tijdens de zwangerschap merkte ik dat mijn behoeften en fysieke-en mentale energieniveau anders waren dan voor de zwangerschap. Stenen waren voor mij een zachtaardig maar krachtig hulpmiddel tijdens de magische reis om een ​​nieuw leven ter wereld te brengen. Ik hoefde ze alleen bij mij te houden, en verder er niets voor te doen. Geen lichaamsbeweging, geen visualisatie, niet ergens naar te luisteren ofzo. Gewoon mijn eigen ding blijven doen. Er zijn dus stenen die een positieve energie meebrengen wanneer je zwanger bent. Ik draag een bepaalde steen als kettinghanger, draag maansteen oorbellen en een combinatie van verschillende stenen in een armband.

Een kleine tip, kies altijd stenen die resoneren met jouw intentie en vraag je af waarmee je wilt dat de steen je bijstaat? Hier zijn enkele populaire keuzes om te gebruiken tijdens deze mooie periode van de zwangerschap:

Maansteen: Mijn always favoriet. De vrouwelijke steen. Deze ondersteunt en versterkt de vrouwelijke energie, de maandelijkse cycli en kan je helpen bij vruchtbaarheid, conceptie, zwangerschap, geboorte en borstvoeding. Ze brengt de hormonen in balans, helpt bij het vasthouden van vocht en helpt bij een nieuw begin.

Adventurine: Vermindert ochtendmisselijkheid en verlicht brandend maagzuur en indigestie.

Amethist: Kalmeert stemmingswisselingen, verwijdert angstgevoelens en helpt geboortegerelateerde angsten los te laten. Het bevordert ook een goede nachtrust en vermindert slapeloosheid tijdens de zwangerschap.

Malachiet: Bekend als The Midwife’s Stone, kan het weeën stimuleren, weeën verlichten en een veilige bevalling vergemakkelijken.

Peridoot: Dient om het geboortekanaal te openen voor een gemakkelijkere, soepelere bevalling en om de emotionele overgang naar het moederschap te ondersteunen.

Zo zijn er nog veel meer. Het makkelijkst is eigenlijk om je geboortesteen te dragen. Die verhoogt altijd je vibe en daarmee ook die van de baby. Ik moet zeggen dat ik wel goede zorg neem voor deze bijzondere cadeautjes van Moeder Natuur. Denk aan reinigen en activeren. Of de stenen werkelijk mij geholpen hebben tijdens de zwangerschap, bevalling en postnatal… who knows? Ik voelde mij er prettig bij en vind ze ook gewoon mooi! Doe en draag dus wat je fijn vind, want: Where the mind goes, the energy flows!

Geschreven door Angela Ramsoedh

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

#HÏVAN: 20-jarige TARA BHAGGOE OVER HET STUDENTENLEVEN EN WONEN OP KAMERS

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben Tara Bhaggoe, 20 jaar oud, opgegroeid in Barendrecht en woon sinds mijn 18de  op kamers in Leiden. Ik zit in mijn laatste jaar van de opleiding Psychologie. Tijdens mijn opleiding heb ik veel gelezen over de mentale gezondheid van Hindoestaanse meisjes. Daarmee bedoel ik de subjectieve welzijn van Hindoestaanse vrouwen. Dat omvat o.a. hoe gelukkig men zich voelt en in hoeverre men is opgewassen tegen dingen waarmee men in het dagelijkse leven wordt geconfronteerd.

Ik merk dat Hindoestanen psychologie als geen echte wetenschap beschouwen en dat zij mentale stoornissen niet erkennen. Gelukkig wordt er in mijn omgeving anders gedacht over mentale stoornissen. Zo kunnen mentale stoornissen net zo belemmerend zijn als fysieke stoornissen in het dagelijks leven. Ook de Hindoestaanse gemeenschap moet inzien dat mentale gezondheid net zo belangrijk is als fysieke gezondheid.

Mijn vrije tijd besteed ik aan reizen, sporten, uitgaan, koken en aan mijn vrienden en familie. Ook ben ik actief binnen mijn studentenvereniging, waar ik veel leer, zoals orde houden en handhaven bij borrels en feestjes, maken van moeilijke beslissingen binnen het dispuut en als penningmeester zorg dragen voor de financiën.

Uit wat voor familie kom je?

Ik heb tot mijn 18de in Barendrecht gewoond met mijn ouders en zusje. Daar was ik vaak bij mijn adjie en adja (oma en opa), samen met mijn neefjes. Mijn ouders, vooral mijn moeder, handelen vanuit de Hindoestaanse normen en waarden waarbij zij wel rekening houden met de behoeften en verlangens van hun kinderen. Mijn ouders hebben een goede opleiding gevolgd en sindsdien werken zij allebei fulltime. Zij verdelen de huishoudelijke taken en de zorg voor de kinderen. Deze zaken hebben eraan bijgedragen dat ik tevreden ben over mijn jeugd.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Als oudste dochter uit een gezin van twee kinderen  heb ik wel gemerkt dat er verschillen zijn tussen mijn opvoeding en die van mijn zusje. Ik zie bijvoorbeeld dat mijn zusje op een veel jongere leeftijd privileges eist en krijgt, in tegenstelling tot de privileges die ik kreeg. Ik neem het mijn ouders niet kwalijk, aangezien ik weet dat het te maken heeft met onervarenheid en bezorgdheid die mijn ouders destijds hadden met hun eerste kind. Nu ik heel veel dingen zelfstandig doe en onderneem zien mijn ouders de voordelen van het loslaten en zijn ze niet ongerust meer. Eigenlijk zijn mijn ouder trots dat ik heel snel zelfstandig ben geworden, mede dankzij het loslaten. Ik zou mijn opvoeding als vrij, modern en begripvol willen bestempelen. Modern, omdat ik mocht uitgaan, alleen met vrienden op vakantie mocht, op mijn 18de op kamers ging en omdat ik vrij was in mijn eigen keuzes. 

Toch kwam het traditionele uit het Hindoestaanse soms naar boven. Ik mocht op jonge leeftijd het huis uit, echter werd er wel rekening mee gehouden dat andere mensen erover zouden gaan praten. Het maakte mijn ouders niet uit hoe anderen erover zouden denken, maar zij waren wel behoedzaam om te voorkomen dat het mij als jonge vrouw pijn of schade zou opleveren. Ik merk dat er altijd een soort van bescherming was vanuit mijn ouders tegenover mij.  Zo besprak ik een keer tijdens een wandeling met mijn adja (opa)  dat ik in Leiden op kamers zou gaan, vanwege mijn studie,  waarna een Hindoestaanse vrouw die meewandelde ons gesprek opving. Zij zei: “Als mijn dochter op kamers zou willen gaan vanwege haar studiekeuze dan zou ik tegen haar zeggen dat ze een andere opleiding moet kiezen”.

Ik was verbaasd over deze opmerking. Mijn adja zei tegen haar, dat buitenstaanders geen zeggenschap hebben over zijn kleindochter en dat hij het geen probleem vond dat ik op kamers ging. Dit voorval heb ik thuis met mijn ouders besproken, waarop hun reactie was dat niet de buitenwereld bepaalt wat ik wel of niet moet doen, maar dat de keuze om op kamers te wonen iets is tussen mijn ouders en mij. Ik ben blij met alle steun en zegeningen die ik van mijn familie heb mogen ontvangen.

Familiefoto in San Francisco, 2019

Welke drie levenservaringen hebben een belangrijke rol gespeeld en jou mede gevormd als persoon? En waarom?

Het huis uitgaan. Dit heeft mij veel zelfstandigheid gebracht. Ook ben ik als persoon gegroeid en heb ik geleerd om mijn grenzen te kennen en te verleggen. Daarnaast heb ik geleerd om meubels in elkaar te zetten, te schilderen, lekker te koken, maar ook om evenementen te organiseren en hier de verantwoordelijkheid voor te dragen.

Aansluiten bij een studentenvereniging.

Ik vond het eng om mij aan te sluiten bij een verenging. Ik was huiverig vanwege de verhalen die zich over ontgroeningen de ronde deden, die achteraf  niet waar bleken te zijn. Een van mijn beste vriendinnen heeft mij overgehaald om mij in te schrijven. Zij heeft op de laatste dag van de inschrijvingen de wekker om 10 uur gezet, mij het bed uit gesleurd en naar de desbetreffende vereniging gestuurd. Ik ben ontzettend blij met de keuze die ik heb gemaakt, omdat ik daar de meest geweldige vriendinnen heb gemaakt. Ik werd heel erg overvallen door de zorg die deze meiden voor elkaar en voor mij hebben en hoe zij hebben bijgedragen aan de ontwikkeling tot de persoon die ik nu ben. Je kunt natuurlijk overal goede vriendinnen maken, maar wat voor mij het verschil maakt is dat ik lid ben van een dispuut dat al 40 jaar lang dezelfde waarden en normen heeft. Een van de ongeschreven regels is dat je een vriendin in nood altijd zal helpen. Er wordt veel gedeeld met elkaar, van lief en leed tot een kamer in geval van woningnood of quarantaine. Het moment van besef dat ik heel wat aan mijn dispuutsgenoten heb, kwam toen ik mijn vriendinnen voor een etentje bij mijn ouders had uitgenodigd met oud en nieuw. Mijn moeder zei dat ze het bijzonder vond om te zien hoe we binnen een jaar zo’n band hadden opgebouwd en dat het haar gerust stelt dat ik een tweede familie in Leiden heb.

Tara en vriendinnen

Naar Suriname gaan.

In maart 2020 ben ik voor de eerste keer naar Suriname geweest. Dat vond ik heel erg bijzonder. Ik vond het speciaal om te zien waar mijn ouders en grootouders hebben gewoond en hoe de omgeving van hun jeugd eruit zag. Ik heb het ontzettend naar mijn zin gehad in Suriname, maar ik vond het ook moeilijk om te zien dat er zoveel mensen het niet goed hadden als gevolg van de verslechterde economie en dat het land nog ver moet worden ontwikkeld, terwijl het veel potentie en natuurlijke bronnen heeft.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur is een mooie cultuur, ook met veel ongeschreven regels. Zo staan Hindoestaanse families altijd voor elkaar klaar, wordt er eten gedeeld en zijn we graag samen. Helaas zijn er ook een aantal dingen minder mooi aan onze cultuur. Zo is er ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en blijven gevoelige zaken onbesproken. Het zou een mooie stap zijn als wij ook over de moeilijke en gevoelige dingen konden praten. Ik denk dat als wij dit doen, wij heel veel van elkaar kunnen leren en zo een mooiere toekomst voor onze kinderen kunnen creëren. We hoeven niet geheimzinnig te doen, want bijna elk gezin en/of persoon loopt tegen moeilijkheden aan.

Hoe zou je de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

Hindoestanen zijn liefdevolle mensen die veel voor elkaar over hebben. Onze cultuur zegt dat we nooit over andere mensen mogen oordelen, maar helaas gebeurt dit in de Hindoestaanse gemeenschap ten overvloede over van alles en nog wat. Van huidskleur tot andere geloofsovertuiging en opleidingsniveau. Het is zonde dat we dit moraal over boord gooien om maar ‘leuk’ gespreksstof te hebben op feestjes.

Zijn er taboes binnen de Hindoestaanse cultuur die invloed hebben op de positie van vrouwen? Zo ja, welke taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Genderongelijkheid

Meisjes krijgen niet dezelfde vrijheden als jongens. Hierdoor stagneert de ontwikkeling van de Hindoestaanse vrouw. Vrouwen krijgen niet de kans om zich op sociaal gebied te ontwikkelen. Dit zou wel kunnen als vrouwen mogen uit te gaan, deel mogen nemen aan bijvoorbeeld het verenigingsleven en/ of bestuursfuncties vervullen. Wij krijgen zelden de kans om met mannen buiten de familie om te gaan. Zo missen wij de kans om onze talenten optimaal te ontwikkelen en ook niet de kans om mensenkennis op te doen. Dit zorgt ervoor dat de startpositie van de Hindoestaanse vrouw op bijvoorbeeld de arbeidsmarkt, lager is dan van de witte vrouw. Een diploma is één ding, extra curriculaire activiteiten buiten je studie om zijn net zo belangrijk, misschien wel belangrijker om je goed te kunnen ontplooien.

Seksualiteit

In de Hindoestaanse cultuur heerst er een groot taboe op seksualiteit en het geven van seksuele voorlichting. Ten eerste vind ik het belachelijk dat van mannen geaccepteerd wordt dat ze meerdere vriendinnen hebben gehad, maar dat dit van een vrouw niet wordt geaccepteerd. Ten tweede vind ik het niet meer van deze tijd om als ouder geen seksuele voorlichting aan je kinderen te geven. Als we dit wel zouden doen, zou dit een heleboel gedoe binnen families besparen. Hoe kan je verwachten dat je dochter over anticonceptie weet, als ouders niet vertellen dat dit bestaat? Als je zelf als ouder geen seksuele voorlichting hebt gehad, dan pleit dit een ouder niet vrij om het niet met je kinderen te bespreken. Als ouder heb je nu de middelen om zelf informatie hierover op te zoeken. Mocht je het moeilijk vinden om het met je kind te bespreken dan kun je ook een derde inschakelen om het met je kind te bespreken.

Welk advies zou je tot slot willen meegeven aan Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname?

Maak je eigen keuzes! Doe wat voor jou goed voelt en probeer nieuwe dingen. Pak alle kansen om jezelf te ontplooien, maak fouten, leer hiervan en ga verder. Ik wist ook niet hoe het zou lopen als ik het huis uit zou gaan. Ik wist ook niet of ik een studentenvereniging leuk zou vinden, maar niet geschoten is altijd mis. Ik sta open voor nieuwe dingen en tot nu toe met succes. Visualiseer je doel en ga er 100% voor!

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

#HÏVAN: VANITA EN SJAHIENA DOORBREKEN MET MISS AWARENESS TABOE RONDOM SEKSUEEL ONGEPAST GEDRAG

Kunnen jullie jezelf voorstellen?

Miss Awareness bestaat uit twee leden: Vanita Hanoeman en Sjahiena Rahmoe.

Mijn naam is Vanita en ik ben 21 jaar en kom uit Den Haag. Ik studeer de master International Economics aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en ben lid bij hindoebelangenorganisatie SOHAM. Daarnaast vind ik het leuk om model te staan, met vrienden en familie af te spreken en muziek te luisteren. En ik ben Sjahiena, 24 jaar en ook geboren en getogen in Den Haag. Ik studeer psychologie op Universiteit Leiden en wil uiteindelijk met jongeren werken. Naast mijn studie houd ik mij bezig met vrijwilligerswerk en (buik)dansen. Als bijbaantje treed ik ook op op hennafeesten.

Uit wat voor familie komen jullie?

Sjahiena: ik ben opgegroeid met mijn ouders en broertje. De naaste familie van mijn moeder woont in Den Haag maar het gezin van mijn vader woont in Suriname. Vanita: ik woon met mijn ouders, zusje en een broertje. Vanuit mijn vaders kant woont er veel familie in Nederland en veel familie van mijn moeder woont in Suriname.

Hoe zouden jullie je opvoeding beschrijven?

Sjahiena: De opvoeding was niet overdreven streng , maar ik zag wel duidelijk verschillen met bijvoorbeeld Nederlandse klasgenoten. De opvoeding was best traditioneel, maar ze had ook genoeg vrijheden. Vanita: Mijn opvoeding was wel wat strenger, ik zag wel wat verschillen met andere hindoestaanse vriendinnen. Bij ons beide verschilt het echter een beetje per topic een beetje, maar we zijn blij en dankbaar voor het eindresultaat. 

Jullie zijn begonnen met de beweging ‘Miss Awareness’. Kunnen jullie meer vertellen over de beweging en de aanleiding?

We deden mee aan een missverkiezing maar vlak voor de finale ontdekten we een aantal misstanden. Er zou sprake zijn van een oneerlijk verloop en seksueel ongepast gedrag. We besloten ons terug te trekken uit de finale en de media in te lichten omdat dit niet voor de zoveelste keer in de doofpot mocht eindigen. Het gevolg hiervan was dat wij voor laster en smaad werden aangeklaagd (en bedreigd voor contractbreuk).

Terwijl wij getuigen probeerden te verzamelen voor onze rechtszaak, kwam het duidelijk naar voren dat niemand durfde te praten. Velen schaamden zich of waren bang. Ze waren bang voor de reacties van de gemeenschap (familieleden die hun ho*r noemde) of de dader (bedreigingen financieel/juridisch/reputatie kapot te maken). Wij vonden het erg om te zien dat daders ermee weg kwamen omdat slachtoffers geen aangifte durfden te doen. Dit kwam voort uit een gebrek aan steun (de omgeving maar ook politie), victim shaming en angst. Mensen geloofden de slachtoffers niet, “anders hadden ze wel aangifte gedaan”, maar ze zagen de pijn, schaamte, angst maar ook eenzaamheid niet die wij bij hun zagen. Er is hier te weinig bewustzijn over, vanuit de zijlijn praten is altijd makkelijker. 

Daarom zijn wij begonnen met de beweging ‘Miss Awareness’. Hiermee wilden we bewustzijn creëren over dit onderwerp en de mindset van de samenleving veranderen zodat slachtoffers zich veilig en gesteund voelen. Daders zijn de enige die fout zitten en zij horen gestraft te worden; wij moedigen aangifte dan ook aan. Vaak gaan daders vaker de fout in en toekomstige slachtoffers wil je natuurlijk voorkomen, maar het kan ook oude aangiftes ondersteunen. Wij denken dat het aantal aangiftes kan toenemen als de omgeving minder beschuldigt (victim shaming) en juist motiveert aangiftes door te zetten (i.p.v. familieleden die zeggen “ga door, laat het achter je”). Wij geloven in het motto “changes begin by raising awareness”.

Miss Awareness is op dit moment nog een beweging. Mochten wij in de toekomst meer tijd en middelen hebben, willen wij het graag omzetten in een officiële stichting. Wij posten vooral op onze Facebook page en bespreken moeilijke onderwerpen in onze maandelijkse radio-uitzendingen bij Sangam. Soms schrijven we ook een artikel voor reena.nl. Mochten slachtoffers op zoek zijn naar een luisterend oor of adviseur, staan wij graag voor ze klaar. Ze kunnen ons altijd een berichtje sturen via onze Facebook page of persoonlijke social media. 

Wie heeft jullie voornamelijk gesteund tijdens het oprichten van dit initiatief?

We kregen veel positieve reacties over ons initiatief. Mensen zijn blij dat wij eindelijk een stem probeerden te geven aan de stemloze en minderheden. Ook verschillende mediakanalen die ons een podium gaven, zijn we erg dankbaar! Het is echter niet altijd makkelijk geweest, we zijn zelf allebei studenten en in tijden van de rechtszaken was het een zware periode voor ons. Veel mensen om ons heen hebben vaker gezegd Miss Awareness op te geven omdat het stress oplevert/tijd inneemt maar weinig oplevert. We deden alles zelf en kregen geen externe of professionele hulp dus voor ons was het ook allemaal nieuw en uitproberen. Ondanks de stressvolle periodes zijn we blij dat we hebben doorgezet. We kijken ook vol trots terug naar wat we tot nu toe hebben bereikt. De gedachte dat we een verschil kunnen maken en anderen kunnen helpen, is het zeker waard!

Wat is jullie mening omtrent onderwerpen als seksueel misbruik en seksuele voorlichting binnen de Hindoestaanse gemeenschap?

We horen helaas regelmatig over seksueel misbruik binnen onze gemeenschap, wat ons natuurlijk pijn doet. Wat we nog erger vinden, is dat slachtoffers zich niet veilig genoeg voelen en het misbruik wegstoppen alsof het nooit gebeurd is. Praten kan helpen maar helaas heerst er een schaamte/zwijg cultuur over dit onderwerp, wat vaak gepaard gaat met het MKB-virus (“wat zal men zeggen”).

Seksuele voorlichting begint tegenwoordig al op de basisschool, maar ik denk wel dat bepaalde onderwerpen die niet op school besproken worden, ook niet thuis besproken kunnen worden. Sommige Hindoestaanse families zijn er wel open in maar bij velen is het toch iets wat je bijvoorbeeld niet met oudere familieleden kunt bespreken, bijvoorbeeld over voorbehoedmiddelen, tips, over hun eigen ervaringen.

Hoe zouden jullie de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur omschrijven wij als een warme cultuur, als je aanbelt, kun je altijd aanschuiven aan tafel. Sterker nog, we laten je niet op lege maag weggaan. Familieleden zijn vaak close met elkaar, de hele gemeenschap ziet elkaar ook als “oom” of “tante”. Vaak kent iedereen elkaar via via, een kleine maar unieke gemeenschap.

Zijn er taboes binnen de Hindoestaanse cultuur die invloed hebben op de positie van vrouwen?

1. Dat een vrouw op een bepaalde leeftijd zou moeten trouwen anders is ze te “oud”. Waarom heeft een vrouw een man nodig voor succes en geluk? Dat is iets waar ze zelf voor kan zorgen, als ze de ware daarnaast ontmoet, is dat mooi meegenomen. Helaas zijn veel families nog van de oude stempel en is een afwijkend levenspad “raar/onacceptabel” in hun ogen. 

2. Een vrouw hoort huisvrouw te zijn, andersom kan niet. Er is een bepaalde verwachting, “Manai ka boli?” (MKB) als je daarvan afwijkt, ook bij bijvoorbeeld een scheiding.

3. Het behoren tot de LBGTQ community. Hoewel er wordt gezegd dat hindoestanen uit de LBGQT community worden geaccepteerd, zie je het niet terug in het gedrag van Hindoestanen naar deze mensen. Er wordt erg neerbuigend naar hen gekeken en vaak is het “uit de kast komen” ook veel lastiger in de Hindoestaanse gemeenschap dan bij de Nederlandse gemeenschap.

Wat wensen jullie de Hindoestaanse vrouwen en de volgende generaties toe?

Wij wensen ze toe dat ze steeds zelfstandiger zullen worden, hun doelen behalen en echte power vrouwen worden. 

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven.

#HÏVAN: Tweeling Shariefa en Ra’iesa over hun Fashion Design ambities

Kunnen jullie jezelf voorstellen?

Wij zijn ‘The Kasimbeg twins’, Shariefa en Ra’iesa, 23 jaar oud. We zijn in Amsterdam geboren. Op een vroege leeftijd zijn wij samen met onze moeder naar Engeland verhuisd en wij woonden daar langer dan 10 jaar. Wij zijn daar opgevoed en zijn daar afgestudeerd bij Sheffield Hallam University in Fashion Design.

Uit wat voor familie komen jullie?

Onze ouders zijn Surinaams Hindoestaans en onze familie is religieus opgevoed (Islam). We hebben nog een oudere zus en een oudere broer. Er is 5 jaar leeftijd verschil tussen ons allemaal.

Hoe zouden jullie de opvoeding beschrijven?

Wij zijn door onze moeder opgevoed en hebben altijd geleerd om iedereen vriendelijkheid te behandelen en altijd behulpzaam te zijn. Respect tonen was ook altijd belangrijk. Onze moeder was het enige familielid om ons heen waar we mee opgroeiden in Engeland. Verder waren er geen Surinaams Hindoestaanse mensen. Vaak moesten we leren aanpassen bij verschillende culturen en aan levensstijlen van de mensen om ons heen. Van huis uit hebben wij bepaalde waarden en normen meegekregen en daarnaast liet onze moeder ons vrij om zelf ervaringen op te doen.

Hoe zouden jullie de band tussen jullie beschrijven?

Wij kunnen altijd op elkaar rekenen en we hebben veel vertrouwen in elkaar. In het algemeen hebben wij beiden een sterke persoonlijkheid, en kunnen we soms botsen. Dat komt bij alle families voor wat betreft broers en zussen onderling. Wij hebben niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen. Dit komt ook omdat we vaak dezelfde ervaringen hebben. We houden elkaar in balans omdat we beiden onze kwaliteiten en eigenschappen kennen. Grappig genoeg hebben we vaak ook dezelfde interesses en daardoor bouwen we vaak een betere band met op elkaar en leren we van elkaar. Wij zijn ook een van de weinigen in de hele familie die voor een fashion loopbaan hebben gekozen. Dit betekent veel eigen verantwoordelijkheid omdat er niet veel advies bereikbaar is.

Waar komt jullie passie voor mode vandaan? En wat zijn jullie dromen op dit gebied?

Het begon voordat we naar Engeland waren verhuisd. Op een jongere leeftijd zijn we altijd erg creatief geweest. Wij hielden ervan om ons bezig te houden met Arts & Textile projecten, daarnaast werden wij altijd geïnspireerd door Indiase textiel technieken zoals handborduurwerk en prints. Later ontwikkelde deze creatieve uitlaat zich in liefde voor mode en design. Momenteel werken we aan het opzetten van een eigen merk en onze doel is een collaboratieve collectie uitbrengen.

Hoe zouden jullie de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur is heel rijk en mooi. Er is veel prachtige heritage en history in de hindoestaanse cultuur, iets waar we trots op moeten zijn. Helaas vinden we het moeilijk om echt een grote inspirerende representatie te zien in Nederland, zeker wat betreft de arts/fashion.

Hoe zouden jullie de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

In de jongere generatie zie ik veel meer liefde voor elkaar en support. Soms missen wij dat we niet zo snel kunnen verbinden met de Hindoestaanse gemeenschap omdat er vaak een grote kloof is tussen de ‘oudere’ generatie en de ‘jongere’ generatie. Maar het is niet altijd negatief, er is veel liefde en vriendelijkheid. En we hebben zeker veel respect voor de oudere generatie die hun leven hebben vormgegeven in Nederland.

Zijn er taboes binnen de Hindoestaanse cultuur die invloed hebben op de positie van vrouwen? Zo ja, welke taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen (max. 3)?

Een taboe is dat er altijd een idee is dat we ons moeten gedragen op basis van hoe andere mensen zullen reageren op onze acties. De nadruk ligt daar op wat anderen dan denken van ons. En dit heeft verband met welke carrière wij proberen op te bouwen. Ons vakgebied ziet men vaak niet als een ‘baan’.

Wat wensen jullie de Hindoestaanse vrouwen en de volgende generaties toe?

Doe waarvan jezelf denkt dat het een positieve invloed zal hebben op een gelukkige leven. Het is okay om een beetje verdwaald te zijn. Creatief zijn kan ook een ‘baan’ zijn. Ik hoop dat er meer Hindoestaanse meisjes en vrouwen bekend worden in de fashion scene; zoals, modellen, designers, stylist, directors, photography, make-up artist, etc.

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven. >> Lees meer

The struggle before…

Een tijdje geleden zag ik een artikel voorbijkomen waarin stond dat ouders/families van Indiase komaf (ik schaar Hindoestanen hier ook onder) vaak goed voor hun kinderen zorgen en hun dochters alles geven wat zij willen, maar dat zij daar tegenover terug verwachten dat hun dochters het pad bewandelen die zij voor hen uitstippelen. Ik was zo enorm getriggerd door dit artikel, omdat ik weet dat dit inderdaad het geval is.

Het is eigenlijk te gek voor woorden, maar ouders/families verwachten echt dat de vrouwen in hun familie hun vrijheid van meningsuiting, vrijheid om hun eigen pad te kiezen en zelfs vrijheid om hun eigen partner te kiezen opgeven alleen omdat zij goed onderhouden worden door hun ouders. Deze manier van denken heeft zich zo diepgeworteld binnen de Hindoestaanse samenleving dat je jezelf, ondanks dit besef, niet zo makkelijk los kan rukken van deze ‘way of life’. Ik heb zelf wel 1000 keer gehoord dat de mensen om mij heen veel voor mij hebben opgegeven en dat ik hen voor eeuwig dankbaar moet zijn. Ik vind het heel moeilijk, maar zij geloven echt dat als ik een keer mijn eigen keuze maak, dit direct betekent dat ik geen respect meer heb en niet meer dankbaar ben. Mijn schoonmoeder zei ooit iets wat mij echt diep raakte: ‘Dankbaarheid is niet iets wat je keer op keer moet tonen. Dankbaarheid is iets wat je voelt en de mensen die je echt kennen en echt van je houden, weten dat jij hen dankbaar bent. Maar dat betekent niet dat je hen de rest van je leven iets verschuldigd bent en dus ook niet dat je je dankbaarheid alleen kan tonen door te doen wat zij zeggen dat je moet doen’.

In mijn belevenis staan vrouwen in onze gemeenschap continu op een kruising. Welke weg je neemt, bepaalt of de mensen om jou heen blij zijn of dat jijzelf gelukkig wordt. Het is vaak makkelijk om in het belang van je familie of vrienden te blijven denken en kiezen, omdat je niet anders weet. Je bent opgegroeid met de gedachte dat jij als iemands dochter, zusje, nichtje etc. altijd de belangen van anderen voorop moet zetten, want dat is wat een goed opgevoed Hindoestaans meisje/ vrouw doet. Want ons doel is natuurlijk om het mannen in ons leven zo makkelijk mogelijk te maken!? Maar voordat wij iemands dochter, zusje, vrouw worden, zijn wij toch als eerst mens? En elk mens zou toch het recht moeten hebben om zijn leven zo vol mogelijk te beleven?

Het kan toch niet zo zijn dat je je eigen geluk op de achtergrond zet, omdat je niemand in je leven het gevoel wil geven dat je niet aan hen denkt bij het nemen van beslissingen. Of dat je het niet belangrijk vindt wat zij voor jou hebben gedaan en wat zij voor jou betekenen. Wat ik bedoel te zeggen, is dat het heel gewoon is binnen Hindoestaanse gezinnen/families om vooral meisjes/vrouwen een schuldgevoel aan te praten en om hen er constant aan te herinneren dat zij altijd in dienst moeten staan van de familie. Wij (lees: vrouwen) moeten onze eigen wensen, behoeften en doelen vaak opzij zetten, omdat wij onze familie niet willen kwetsen en het aller-allerbelangrijkste; wij willen de familie geen schande geven. Maar waarom zou de ‘goede’ familienaam alleen op de schouders van de vrouwen moeten rusten?

In mijn relatie met Rajiv heb ik mezelf altijd moeten verantwoorden. Vanaf het eerste moment dat ik vertelde dat ik een relatie heb, begonnen de vervelende reacties al te komen. Je moet je voorstellen dat ik een jaar lang in een gelukkige bubbel leefde, waarin ik mezelf kon zijn en eindelijk iemand had ontmoet die mijn tijd, energie en moeite waard was. Iemand bij wie ik me nauwelijks zorgen maakte en waar ik me veilig voelde. Na een jaar vond ik het wel tijd worden om onze relatie ook kenbaar te maken aan de mensen om mij heen. Helaas werd dat niet door iedereen hartelijk ontvangen.

Wij hebben ruim 2 jaar probleem na probleem op ons pad gekregen (die niets met ons twee te maken hadden, maar voornamelijk met iedereen eromheen die een mening had) en het was niet makkelijk om tijdens deze periode altijd positief te blijven denken. Het was voor mij echt extreem moeilijk, omdat ik van nature al iemand ben die aan anderen denkt. Als je daarbovenop ook te kampen hebt met die extra sociale druk om te moeten kiezen tussen je eigen geluk of die van de mensen van je heen, dan is het niet gek dat je met je handen in het haar zit en je continu afvraagt wat je moet doen. Maar aan de andere kant kon ik dit nieuwe gelukkige gevoel niet negeren en moest ik er wel voor blijven gaan.

Ondanks de struggles die op ons pad kwamen, wisten wij er wel het beste van te maken en kozen wij keer op keer voor elkaar. Ik denk dat niet veel mensen hadden gedacht dat wij deze periode als stel zouden overleven, maar hier zijn we dan… Soms zeggen mensen dat houden van alleen geen basis is voor een goede relatie. Daar ben ik het niet mee eens. Liefde heeft ons door bepaalde momenten heen gesleept, waarin wij ons vertrouwen even kwijt waren en waarin wij ook geen hoop meer hadden. Wij stelden onszelf continu de vraag of onze relatie; 1) sterk genoeg was om deze periode door te komen en 2) of wij genoeg van elkaar hielden om voor elkaar te blijven vechten. Op beide vragen was het antwoord altijd een volmondige ‘Ja’. Uiteindelijk heb ik gekozen voor mezelf en voor mijn eigen wensen, doelen en dromen.

Je kan je leven niet opgeven voor het geluk van anderen. Dan kom je alleen maar in de knoop met jezelf en kan je ook nooit gelukkige, gezonde en authentieke relaties opbouwen. Niet alleen mijn relatie met Rajiv had hieronder te lijden, maar ook de relatie met mijn vriendinnen. De mensen die niet konden inzien dat ik oprecht gelukkig was en volwassen genoeg om mijn eigen weldoordachte beslissingen te nemen, spreek ik niet meer. Hoeveel pijn dat ook doet. Hoeveel energie dat mij ook gekost heeft. En hoeveel slapeloze nachten ik ervan heb gehad; ik heb geen spijt van de keuzes die ik gedwongen werd te maken. Ik bewandel nu mijn eigen pad, op de manier hoe ik het gewild heb. Ik merk vooral dat juist omdat ik nu 100% voor mezelf gekozen heb en 100% achter mijn eigen beslissingen sta, dat ik ook niet meer terug zou kunnen naar de voorgaande situatie. Er is een hele nieuwe wereld voor mij geopend, eentje waarin ik onbeschaamd mezelf kan zijn.

*Disclaimer: de situatie die ik schets en de dingen die ik benoem komen niet in elke familie voor. En ik spreek hierbij uit mijn eigen persoonlijke ervaring. Ik vind niet dat iedereen het zo moet aanpakken of dat dit de enige manier is. 

Geschreven door Shantal Bakas

Interraciaal heel normaal?

Je bent het (eind)product van je omgeving. Niet alleen wat jij meemaakt maar ook wat de voorgaande generaties hebben meegemaakt, vormen jou. Dat klinkt heel mooi, maar dat is niet altijd positief. Tijdens de lerarenopleiding geschiedenis stuitte ik op de woorden van historicus P.C Emmer. Hij was van mening dat het Joodse volk het enige volk is dat kan spreken over een intergenerationele trauma. Ik ben het daar niet mee eens. Ik denk namelijk dat wij nu nog de zure vruchten van de kolonisatie plukken.

Intergenerationeel trauma wilt overigens zeggen dat je tot op de dag  van vandaag de verschrikkingen die je voorouders hebben ondergaan met je meedraagt. Dit komt tot uiting in: depressie, huiselijk geweld, misbruik etc. Ik denk dat je niet lang om je heen hoeft te kijken om deze problemen te herkennen bij de Surinaamse-Hindostanen. Als je dan ook nog eens uit een cultuur komt waar je je problemen niet met anderen bespreekt of ze aanpakt, blijven deze onopgelost. Generatie na generatie blijven de problemen zich dus opstapelen.

Even grof genomen: vanaf 1600 toen de Britten in India aankwamen, tot en met de onafhankelijkheid van Suriname in 1975, hebben wij een witte heerser gehad. Dat betekent dus dat onze ouders niet in een vrij land zijn geboren. Wat je over onderdrukking moet weten is dat het niet een toevallige samenkomst van gebeurtenissen is die dan uitmondt in het onder de duim houden van een volk. Het is een systeem dat door de kolonisator (Nederlanders/Britten/Belgen etc.) op alle zuidelijke continenten is ingezet.

Een bekend onderdeel van het systeem is colourism. Ik ben blij dat dit eindelijk aangekaart wordt en ga hier geen woorden aan vuil maken. Ik wil het over iets anders hebben. Iets anders dat wij hebben overgehouden aan de kolonisatie. De inferioriteit die wij ervaren. Het gevoel dat wij of onze levens minder waard zijn dan dat van een wit iemand. Of dat een wit persoon boven ons staat in de hiërarchie.

Dit is ons generatie na generatie ingepeperd. Daarom zou je denken dat wij de witte mens aanbidden. Maar er is iets wat ik niet begrijp. Misschien dat jullie mij dit zouden kunnen uitleggen, want we kunnen van elkaar leren. Als wij de witte mens op een voetstuk hebben staan, waarom staan we dan zo negatief tegenover interraciale relaties? Je zou denken dat het iets is wat tot het verleden behoort. Ik heb nooit anders dan interraciale relaties gehad en ik kan je vertellen dat het nog steeds een issue bij ons is. 

Antwerpen heeft door de diamantindustrie een immens grote Indiase populatie. Dit zijn de mensen uit de hogere klassen en kasten die pas in België wonen. Dit zijn dus niet de aardige mensen in Mumbai die om te kunnen overleven aardig tegen je moeten zijn, zodat ze je een sari of iets dergelijks kunnen aansmeren. Je leert een volk pas echt kennen als ze geen geld aan je kunnen verdienen. Wat ik hier als interraciaal koppel heb ervaren en ervaar, is niet best.

Sommigen zullen denken dat ik me dit inbeeld. Of dat het in Nederland inmiddels wel gangbaar is. Voor iemand met best wel progressieve ouders, heeft mijn moeder de rest van de familie jarenlang wijs proberen te maken dat mijn vriend slechts een klasgenoot was. Ook toen we al samenwoonden. Blijkbaar ben ik ook niet de enige. Celebrities als Priyanka Chopra en Diipa Khosla krijgen ook nog steeds negatieve reacties vanwege hun witte partner.

Om meer te leren over waar de hetze van het hebben van een witte partner vandaan komt, besloot ik naar de serie Beecham House te kijken. Beecham House is een 6-delige serie die zich afspeelt in Brits-Indië in 1795. Rond deze tijd woonden onze voorouders er nog. In 1795 zwaaide ook nog de Britse Oost-Indische Compagnie daar het scepter. Daar haalden ze de specerijen die ze over de heel wereld verkochten, terwijl de plaatselijke bevolking voor hen werkte.

Het is geproduceerd door Gurinder Chadha, de vrouw die ons 18 jaar geleden blij maakte met de film Bend it like Beckham. Mijn verwachtingen over de serie waren dan ook hoog. Hoewel de serie niet op waarheid is gebaseerd, hoopte ik er toch iets van te leren. Ik weet dat het heel schandalig is, maar mijn kennis van de Brits-Indische geschiedenis reikt niet verder dan een werkstuk dat ik in groep 5 van de basisschool hebt gemaakt. Ik heb ook eigenlijk nooit de behoefte gehad om meer over de Indiase geschiedenis op te zoeken. Dat voor iemand die afgestudeerd is als docente geschiedenis. Maar zoals ze zeggen ga je naarmate je ouder wordt op zoek naar je identiteit en afkomst. Ik denk dat daarom mijn nieuwsgierigheid naar mijn roots nu pas is gewekt.

Over de serie zal ik kort zijn. Het heeft me niets wijzer gemaakt over de geschiedenis. Het heeft me eigenlijk helemaal niets wijzer gemaakt. Het heeft me alleen maar 6 uur van mijn leven gekost. Deze uren zou ik graag terug willen. Ik weet eigenlijk niet eens wat ik zo slecht aan deze serie vind: de slechte acteerprestaties of de voorspelbare verhaallijn. Met bekende acteurs als Lara Dutta van oa. Om shanti om, had ik echt meer verwacht. Voor iemand die geen series of Bollywoodfilms kijkt, zag ik de plottwisten al van mijlenver aankomen.

Als ik Beecham House zou moeten categoriseren, dan had ik de serie een andere naam gegeven: Goede tijden slechte tijden, the New Delhi edition of Downtown Abbey in Calcutta. Als ‘Daniel Beecham’ (gespeeld door Leo Suter) niet zo knap was, dan was ik al halverwege episode 1 met de DVD gaan frisbeeën. Het moet even gezegd worden: het is geen lelijkerd. Ik vraag me af of mijn voorkeur voor mannen van een andere ras ook nog een uitvloeisel is van de kolonisatie. Misschien moet ik me ook eens gaan inlezen over:  decolonize your mind in plaats van de Indiase geschiedenis.

Geschreven door Santoecha Rangai

#HÏVAN

Hivancommunity is een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname te versterken. De focus ligt met name op het helpen van vrouwen die zich bevinden in verstikkende situaties, o.a. veroorzaakt door conservatieve denkbeelden, naar een vrij en geëmancipeerd leven.

Een klein bedankje

Het is natuurlijk makkelijk kritisch te zijn als kind tegenover de ouders. Het ouderschap is iets dat ik nog niet heb mogen ervaren en hoewel ik het graag beter wil doen dan mijn ouders hebben zij mij ook veel meegegeven dat ik hoop door te geven. Ik wil niet ingaan op de financiële voordelen die mijn ouders tot de dag van vandaag mij meegeven. Niet omdat het minder waarde heeft maar, omdat het in zekere mate als compensatie voor vele andere dingen wordt gebruikt. Ik wil wel spreken over de vele mogelijkheden die mijn ouders mij hebben gegeven ondanks vele diepgewortelde tradities en gewoontes. Ook wil ik spreken over mijn eigen verantwoordelijkheid hierin.

Ik zie het bij veel meiden uit de Hindoestaanse gemeenschap: liegen. Het is de standaard. Wat de oorzaak ook mag wezen, we gaan er tot op de dag van vandaag in mee. Liegen over vriendjes, liegen over uitgaan, liegen over rund of varken eten etc. etc. Ik heb het ook gedaan. Toen ik eerlijk vertelde over mijn eerste afspraakje met mijn ex-vriend kreeg ik een negatieve reactie van mijn vader. Toen ik toch doorging met daten en uiteindelijk een relatie kreeg was ik alsnog niet open. En hoe stom ik het vind om te vertellen, doormiddel van een zuigzoen viel ik door de mand. Ik werd ‘gedwongen’ het uit te maken of zeiden mijn broer en vader ‘er niet over te willen praten’. Lange tijd ging ik hier ook in mee. Ik was 15 jaar oud en wist niet zo goed welke waarden ik belangrijk vond en hoe belangrijk het is om hier aan vast te houden. Dit kreeg ik ook niet mee van uit huis. Op mijn 18e ging ik dan ook in therapie. En op mijn 22e bezocht ik ook een levenscoach. Uiteindelijk, als bijna 25-jarige volwassen vrouw kan ik hierop terug kijken, mijn eigen verantwoordelijkheid nemen en toch het gesprek aan gaan met mijn ouders.

Dit is dan ook één van de mogelijkheden die mijn ouders mij hebben gegeven waar ik verder op in wil gaan. In een tijd waar ik aardig in de knoop zat met mezelf, hebben mijn ouders geprobeerd er een weg in te vinden samen met mij. Vanaf 15-jarige leeftijd ging ik alleen reizen, had ik een moeizame tijd op school en kwam ik vaker straal bezopen thuis. En dan noem ik nog maar een paar dingen van de vele andere dingen die mijn ouders niet begrepen of mee konden omgaan. Het was moeilijk voor mijn ouders om een kind als ik op te voeden. Juist omdat, ik mij altijd afzet tegen alles wat zij kenden en konden. Toch hebben zij, in hoever zij konden, hun best gedaan. In de westerse wereld zijn vrijheid en gelijkheid zulke vanzelfsprekende begrippen, maar in de Hindoestaanse gemeenschap is dat niet zo. Het feit dat ik uit mocht gaan, dat ik alleen mocht reizen en dat mijn ouders uiteindelijk vriendjes hebben geprobeerd te accepteren of hebben toegestaan dat ik ongetrouwd ging samenwonen, is al héél veel voor hun. Uiteindelijk, waren zij ook bereid om mee te gaan naar mijn coach en konden wij onder begeleiding het gesprek aan gaan.

In onze maatschappij en zeker in onze cultuur zit er echter, nog een stigma op therapie. Dingen die mijn ouders (en vele anderen) hebben meegemaakt, wat het betekende om te verhuizen van Suriname naar Nederland, wat het betekent om een Hindoestaanse vrouw of man te zijn, zijn allemaal onderwerpen waar eigenlijk echt een expert voor nodig is. Als niet professioneel durf ik het onverwerkte trauma’s te noemen, die op generaties door gegeven kunnen worden. Het uit zich in slechte communicatie, overdaad aan alcohol, agressieve mannen, onderdanige vrouwen of juist kinderen zonder grenzen, trouwen zonder echt achter deze keuze te staan en nog vele andere dingen. Hierover praten is niet de standaard in onze gemeenschap en uit ervaring kan ik het echt een zware, oneindige struggle noemen. Maar als je deze column leest, of vele andere stukken, boeken, tv-series en veel meer hoort of ziet, daag ik je uit het gesprek aan te gaan. Soms met je ouders, maar soms ook met je broers of zussen, neven en nichten. Samen kunnen we proberen stigma’s en taboes binnen het opvoeden bespreekbaar te maken en te doorbreken, because it really does takes a village.

Geschreven door Madhavi Gharbharan

#HÏVAN: Eerste vrouwelijke Nederlandse Black Belt YASMIN SEWGOBIND over vrouwen & sport

Kun je jezelf voorstellen?

Hallo dames! Mijn naam is Yasmin Sewgobind, 37 jaar en geboren in Amsterdam. Groot deel van mijn jeugd heb ik doorgebracht in Weesp, niet te ver van Amsterdam. Mijn typische kenmerken? Nieuws- en leergierig, gepassioneerd, ambitieus, doorzetter, energiek!

Uit wat voor familie kom je?

Hoewel allebei mijn ouders Hindoestaans zijn, is mijn vader van de Islamitische ‘ kant’  en van mijn moeders kant van de ‘Hindu’ kant. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zeven was. Ik heb daarom een overwegend ‘Nederlandse’ opvoeding genoten gezien mijn stiefvader Nederlands is en mijn moeder nauwelijks de religie beoefend.

Hoe zou je je opvoeding omschrijven?

Mijn opvoeding is zeer divers. Tot ongeveer mijn negende jaar met een Islamitische insteek en daarna eigenlijk vrij van religie. Ik heb op vier verschillende basisscholen gezeten, van Dalton, openbaar en Christelijk. Het was voor mij vrij normaal om te wisselen van school. Ik wist ook niet beter. En ik denk ik daarom misschien ook soms echt naar verandering verlang, een plotselinge change of scenery or situatie. Van jongs af aan gingen wij om het jaar naar Suriname, maar later ook naar landen zoals Spanje, Frankrijk, Griekenland, Amerika en Canada! Verder heb ik een vrij vrije opvoeding genoten. Ik mocht uit in mijn jonge tienerjaren naar cafe’s, had mijn eerste vriendje als 14 of 15 jarige en vanaf mijn 21ste reisde ik alleen de wereld af om te trainen en wedstrijden te doen.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon? En waarom?

Sport

Sport was geen onderdeel van jeugd, zoals je misschien zou verwachten. In tegenstelling! Ik leerde op latere leeftijd zwemmen en fietsen en hield niet van gymles. Het was ook niet iets dat vanuit mijn opvoeding echt werd gestimuleerd. Ik heb eventjes aan Jazz ballet gedaan, dan vond ik te gek. Ik droomde ervan om op te treden. Helaas stopte de lessen. Volleybal vond ik ook interessant vanwege het competitie-element. Maar dat was beperkt in de lichamelijke opvoeding lessen.

Eind tienerjaren, rond mijn achttiende voelde ik een leegte, ik was opzoek naar iets dat mij betekenis gaf, een hobby, een passie..! Ik probeerde in eerste instantie op mijn negentiende de sportschool uit. Al snel was ik verkocht en werd dat mijn leefstijl. Kort daarop ontdekte ik martial arts, dat trok nog meer mijn interesse. Martial arts was goed voor mijn zelfvertrouwen, sociale gezondheid en een goede uitdaging, maar er was meer. Het was voor mij de reden om op te staan, mijn passie! Met name Braziliaans Jiu Jitsu. Het is een sport dat grote invloed heeft uitgeoefend op mijn mentaal, fysiek en sociaal niveau.

Scheiding

Nog voordat mijn dochter haar eerste jaar had bereikt, wilde mijn voormalige partner ons verlaten. Dat was een harde klap. Zeker in het buitenland zonder mijn vertrouwde sociale kring en kersverse moeder met mijn kleine baby. Daarnaast werkte ik full time. Het was intens en in één klap alle verantwoordelijkheden op mijn schouders. Gevolg was een burn out en depressie (achteraf gezien). Tegelijkertijd is deze periode ook hetgeen wat mij uiteindelijk superdicht bij mezelf heeft laten komen, sterker en onafhankelijker en verantwoordelijker dan ooit heeft gemaakt. En ik ben daar erg dankbaar om. Ik had deze ervaring nodig om in a fast forward way de wijzere, sterkere en stabielere versie van mijzelf te worden.

Het moederschap

Moederschap is waarschijnlijkste de grootste gamechanger. Een grote verantwoordelijkheid om jouw eigen kleine meid een gezonde opvoeding te geven zodat zij straks zelf op haar eigen benen kan staan. Heel mooi en pittig, voor niets gaat de zon op :).

Je bent de eerste vrouwelijke blackbelt. Kun je meer vertellen over je passie/carrière?

Op 21 jarige leeftijd stelde mijn zusje voor om deel te nemen aan kickbox lessen op het USC in Amsterdam. Ik was niet heel enthousiast, maar ik stond er voor open (hoewel ik altijd de kat uit de boom kijk, is mijn nieuwsgierigheid groter). Echter was de cursus al volgeschreven, dus werd het karate. De eerste karate les was geweldig. Ik voelde mij direct empowered. Ik herinner mij ook dat een vrouwelijke black belt de sensei hielp. Ik vond dat indrukwekkend. In deze tijd ging ik ook nog fanatiek naar de sportschool, en de fitnessinstructeur die op de hoogte was over mijn nieuwe belangstelling in martials art, stelde mij voor aan jongen die kickboksen en BJJ beoefende. Ik was met name geïnteresseerd in het kickboksen, maar deze jongeman nodigde mij uit voor zowel kickboksen als BJJ. Zodra ik deze twee sporten probeerde, stopte ik met karate. Het was vooral de sport zelf wat mij inspireerde. Uitdagend, energiek en full contact.

De vraag is, wat is succes? Zijn het titels die je wint, het feit dat je doorgaat ondanks de resultaten van wedstrijden? Mijn grootse succes is de enorme invloed die het heeft op mijn leven. De wedstrijden, hoe je onder grote druk presteert, hoe groot de wil is, de commitment, de discipline, maar ook de vele deuren die het heeft geopend. Door de sport veranderde ik een wereldburger. Ik reisde af naar Brazilië, Amerika en het Midden Oosten. Ik voelde ook de behoefte om de sport toegankelijker te maken voor vrouwen.

Hoewel ik afgestudeerd ben aan de UvA in Communicatiewetenschappen, heb ik twee jaar nadat ik mijn master behaalde en gewerkt te hebben als marketing manager in het Olympisch Stadion voor een luxe sportschool, gekozen voor een carrière in de sport zelf. Er zijn duizenden meiden in Nederland met dezelfde studieachtergrond als ik, maar er zijn er echter maar een handjevol die zoveel kunde en ervaring hebben in deze bijzondere sport. Ik ben ervan overtuigd dat BJJ onderdeel zou moeten in de opvoeding van alle meiden. In de Verenigde Arabische Emiraten is het onderdeel van nationale schoolcurriculum voor zowel jongens als meisjes! Zij hebben de afgelopen tien jaar flink geïnvesteerd in de sport, en dat is omdat zij weten hoe belangrijk deze sport is voor de jeugd, de politie en de militaire beweging.

Mijn grootste succes is uiteindelijk het coachen van meiden (in het Midden Oosten) en de sport toegankelijk maken. Het is een belangrijke sport als we het hebben over zelfvertrouwen, sisterhood en doorzettingsvermogen. Zijn dat niet de belangrijkste waarden die we vrouwen kunnen meegeven, vooral in deze tijd? Ik heb vijf keer een kamp georganiseerd, omdat ik graag vrouwen bij elkaar wilde laten komen om met elkaar te trainen met plezier. Elkaar helpen en verbinden. Met wedstrijden heb je alleen een kort competitieve interactie, maar is zoveel meer dat we eruit kunnen halen. Ook is het een fysieke vorm van spel, iets dat we veel te weinig doen, zeker zodra we ouder worden! Verder, iedere vrouw zou moeten weten hoe ze zichzelf kan verdedigen of sterker nog, kan aanvallen als zij op haar rug ligt!

Welk advies vanuit de sportwereld wil je meegeven aan de lezers?

Mensen zijn gemaakt om te bewegen, zoek een vorm die jou aanspreekt. We worden erg ongelukkig als we de hele dag op de bank zouden liggen en tv zouden kijken of zouden scrollen op de telefoon hoewel het erg aannemelijk is en snel een gewoonte wordt (I know, media is addictive). Het is belangrijk dat je je thuis voelt, gewaardeerd voelt en plezier beleeft bij de beoefening. Werk aan verschillende aspecten, kracht, mobiliteit en flexibiliteit. Daarnaast techniek en dan uiteraard spel. Zorg voor de juiste balans en luister goed naar je lichaam.

Vergelijk je vooral niet mannen, zij hebben ten eerste een ander biologische cyclus dan vrouwen. Houd rekening met de menstruatiecyclus, ken je lichaam. Een mooi boek is In the Flo van Alissa Vitti die dieper ingaat op dit onderwerp. Volg rolemodels, benader ze en stel vragen maar laat je niet ontmoedigen omdat zij misschien veel meer ervaring hebben. Ook zij zijn ooit begonnen met de eerste les, de eerste stap! Er zijn geheimen of short cuts, een goede coach, team en een portie discipline en innerlijke drive is what it takes (check The Talent Code) Focus op jezelf en vergelijk je niet constant met anderen.

I was lucky that social media wasn’t a thing back then… so it was by default easier to focus on myself and believe in myself. Dit heeft waarschijnlijk onvoorstelbaar veel bijgedragen aan mijn eigen journey. Further, don’t go for results, enjoy the journey. Toen in een witte band had, durfde ik in eerste instantie niet eens te dromen over de blauwe band. Het had zoveel waarde! Het ging om elke training beter te worden en te testen tijdens wedstrijden. Ik krijg vaak de vraag onder ander van mijn studenten, wanneer zij de volgende band krijgen, of direct zeggen dat ze de zwarte band willen. Ondanks dat ik op de hoogte ben van veelal Amerikaanse cultuur om je doelen helder voor ogen te hebben, ben ik er niet compleet mee eens.  Het gaat het erom om juist aligned te zijn met jou waarden, en dan komt het doel voor ogen. Most important thing is to live your true authentic life en be yourself.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

In het algemeen sterke familiebanden en rijke cultuur. Hindoestanen stammen af van sterke generaties die altijd hebben gestreefd voor een beter bestaan. Geen opgevers!

Zijn er taboes binnen de Hindoestaanse cultuur die invloed hebben op de positie van vrouwen? Zo ja, welke taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen (max. 3)?

Niet je problemen laten zien. Ik denk dat dát juist het grootste probleem vormt. Deel je problemen, wees transparant en zie hoe je elkaar kunt ondersteunen.

Afwijken van de norm. Beperkt worden tot de traditionele norm. Angst en onzekerheid belemmert Hindoestaanse vrouwen om iets te proberen dat anders is, dat afwijkt van de norm.

Wat wens je Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toe?

Ik wens Hindoestaanse vrouwen veel kracht toe. Zij hebben immens veel kracht in zich en het is van belang dat zij dicht bij zichzelf staat to tap into their power. De eerste relatie die zij nodig heeft, is een relatie met haar zelf. Belief in yourself sister!


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. We moeten een inhaalslag maken op het gebied van emancipatie. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het is een kennisplatform, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. Waar ervaringen gedeeld worden die normaliter als taboes worden bestempeld. De interviews moeten inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Vertel eens wat over jezelf?

Vertel eens wat over jezelf? De welbekende vraag die regelmatig word gesteld. Makkelijke vraag, want jij kent jezelf immers het beste, toch?  Maar hoe beantwoord je deze vraag? Elke keer als deze vraag mij word gesteld denk ik na over wat ik ga vertellen, want wat is de ‘echte’ waarheid? Vertel ik wie ik denk dat ik ben of wat mijn omgeving vind dat ik ben. Ga ik vertellen wat ik denk dat mijn gesprekpartner wilt horen of vertel ik wie de ‘echte’ Doeshana is.

Mijn naam is Doeshana Ganesh, partner van Krishan, moeder van Jayden en trotse eigenaar van detacheringsbureau ICT-Helden. Mooi verhaal, maar wat vertelt dit over Doeshana?

Cut the crap, laten we gewoon een keer eerlijk zijn en vertellen wie we echt zijn. Het hoeft niet altijd een ideaal beeld te zijn. We groeien op in een maatschappij waarin we altijd maar ‘perfect’ moeten zijn en binnen de kaders moeten passen. Ik ben opgegroeid in een gezin waarin wij altijd werden vergeleken met ‘anderen’. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik nooit tevreden kon zijn met wie ik was en een constante strijd moest voeren met mijzelf en anderen. Het was nooit goed genoeg, want er was altijd iemand anders die knapper, slimmer, serieuzer, vooruitstrevender, slanker was.

Toen ik begon met ICT-Helden kwam ik erachter dat dit mij niet verder zou gaan helpen. Ik was onzeker, maar doordat ik altijd een masker op had en deed alsof ik de wereld aan kon, had mijn omgeving niet door dat ik zo onzeker was.

Ondernemerschap begint met het ontdekken van wie jij bent. Op het moment dat jij bewust bent van jouw vaardigheden en hier ook daadwerkelijk in gaat geloven dan kunnen er mooie dingen gaan ontstaan. Weet wat jouw krachten zijn en geloof hierin! Er komt een moment dat je die innerlijke strijd met jezelf en met anderen gaat loslaten, omdat jij weet wie jij bent en wat je waard bent.

Naast dat je gaat ontdekken wat jouw krachten zijn, ga je ook ontdekken wat jouw belemmeringen zijn. Belemmeringen ontstaan door gedachten en overtuigingen. De grootste belemmering in het leven dat ben je zelf!

Met behulp van Tony Robbins en zijn geweldige seminar ‘Unleash the power within’ ben ik in staat geweest mijn eigen belemmerende gedachten om te zetten in iets positiefs. Tijdens dit seminar leer je in vier dagen wat deze belemmerende gedachten zijn, wat het met je doet en hoe het jou belemmert in je doen en laten. Je gaat op zoek naar jouw blauwdruk, waarom denk je wat je denkt, voel je wat je voelt en doe je wat je doet?

Onze overtuigingen en gedachten zorgen ervoor dat we elke situatie op dezelfde manier gaan beoordelen en een patroon inbouwen. Stel dat je vanaf jongs af aan is vertelt dat je aanleg hebt om ‘dik’ te zijn, wat denk je dat er gebeurt als jouw vertrouwde omgeving deze slecht onderbouwde mening met jou deelt? Jij gelooft dit! Jouw onderbewuste slaat dit op en programmeert dit met als resultaat dat je er alles aan zult doen om ‘dik’ te blijven. Dit is wat ik bedoel met jouw blauwdruk. Zo hebben we verschillende overtuigen en gedachten die ons blijven belemmeren.

Het is tijd om wakker te worden, wat zijn jouw belemmerende gedachten en overtuigingen? En wat ga jij eraan doen om jouw blauwdruk te herschrijven?

Geschreven door Doeshana Ganesh

#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. We moeten een inhaalslag maken op het gebied van emancipatie. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het is een kennisplatform, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. Waar ervaringen gedeeld worden die normaliter als taboes worden bestempeld. De interviews moeten inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer



Brief aan de matchmakers/koppelaars

De Nederlandse ‘Sima from Mumbai’ van de televisie serie Indian Matchmaking van Netflix is geïnterviewd door de Volkskrant. Een paar dagen geleden las ik vol interesse het artikel: ‘Matchmaker Soeshila Chandrikasingh (74) heeft de hand gehad in zeker 200 huwelijken, vanuit haar flat’. Het artikel begint met de zin: “Liefde overkomt je niet, daar moet je naar zoeken.” En gezocht, dat wordt er zeker. Mevrouw Chandrikasingh stort zich vol overgave in haar werk: het koppelen van vrijgezelle Hindoestaanse jongens en meisjes. Voordat je verder leest, wil ik je eerst aanraden om dit artikel in de Volkskrant te lezen.

Nadat ik bovenstaand artikel had gedeeld op de Instagram van Hivancommunity werd mij meerdere malen de vraag gesteld wat ik hiervan vind…

Als oprichter van hivancommunity, een platform om de positie van Hindoestaanse vrouwen te versterken (met een extra focus op vrouwen die zich in een beklemmende situatie bevinden!) vond ik mijzelf geïnteresseerd en geïrriteerd na het lezen van dit artikel. First things first: het is mij nog niet gelukt om iemand van de ‘Babyboomers’ generatie te interviewen voor dit platform, dus het is een aanwinst dat dit artikel een kijkje geeft in de gedachtegang en denkbeelden van één iemand van die generatie. En deze denkbeelden hangen nauw samen met de shift die wij proberen te bewerkstelligen, nadat wij het hebben gehad over de mogelijke schadelijke gevolgen van zulke conservatieve denkbeelden.

Daarnaast wil ik duidelijk maken dat ik dit stuk niet schrijf voor mevrouw Chandrikasingh. Alle complimenten voor haar dat zij hier zo openlijk over praat zodat wij hier meer over kunnen leren, zonder dat zij wellicht weet dat wij met een andere bril kijken naar de content. Alleen door het delen van verschillende denkbeelden en gedachtegangen kunnen wij immers patronen herkennen en collectief streven naar verbetering voor iedereen binnen en buiten deze gemeenschap.

Ik schrijf dit stuk voor de mensen die zich in een beklemmende situatie bevinden en willen uitbreken uit ketens van verstikking door denkbeelden die onder andere terug te vinden zijn in het artikel van de Volkskrant. Daarnaast schrijf ik het om tegengeluid te laten horen, omdat deze denkwijze niet representatief is voor iedereen. Om stereotypering te voorkomen is het juist belangrijk om te laten horen dat deze denkwijze niet de norm is (of mag zijn). En waarom dit schadelijk kan zijn. Ook schrijf ik dit voor de matchmakers en koppelaars, niet in de hoop dat zij hun business zullen afschaffen, maar in de hoop dat zij de werkwijze en gedachtegang zullen aanpassen naar de huidige tijd en aangescherpte rechten van de mens. Want zelfs iets wat op het ene oog zo onschuldig lijkt en wordt gedaan vanuit goede intenties, kan veel impact hebben op het leven van mensen die zich niet in deze gedachtegang kunnen vinden, maar wel verplicht worden om hun leven hierop in te richten. En dat brengt mij weer bij het bestaansrecht van dit platform.


Ik werd getriggerd door een aantal zinnen en de samenhang hiervan. Ik wil uitleggen waarom ik denk dat het in stand houden van bepaalde uitspraken en denkbeelden ervoor kunnen zorgen dat (jonge) vrouwen en mannen in een onveilige en ongelukkige situatie terecht kunnen komen.

Dus als ze op huwelijken en partijen rondloopt, schiet ze onbekende jongens en meisjes aan. Of ze toevallig nog vrijgezel zijn. Dat soort vrijpostige vragen zijn niet gênant, maar horen bij het metier van een matchmaker.

– Mijn gedachte: Uit reacties van leden blijkt dat een aantal vrouwen gefrustreerd raken door deze vraag, aangezien hun leven uit meer elementen bestaat dan het aangaan van een relatie. Desondanks is dit de vraag die overheerst bij (nieuwe) ontmoetingen. Zij zijn jaren bezig geweest met het opbouwen van een carrière of het dealen met een ziekte, terwijl hun omgeving hen constant eraan herinnert dat zij nog vrijgezel zijn, wat resulteert in een deuk in hun eigen waarde. En daar doet de matchmaker nog een schep bovenop, in het openbaar; op een feest. Zowel de omgeving, als de vraag zonder inleiding vind ik een ongepaste marketing activiteit – weinig rekening houdend met mogelijke gevoeligheden. De aanpak van de matchmakers wat betreft werven en selecteren op feesten doet mij een beetje denken aan plastisch chirurgen die verschijnen op een feest en vreemden vragen over welk onderdeel zij ontevreden zijn, om vervolgens hun kaartje aan te bieden in de vorm van hulp. Dat de mogelijkheid bestaat om bij beiden diensten hulp bij te krijgen is dus niet het probleem. Het gaat erom hoe dit op de markt wordt gezet en de marketing hierachter. Vooral nu er meer bewustwording komt over mentale gesteldheid en de redenen achter gevoeligheden.

In vrijwel alle gevallen zijn het ouders die Chandrikasingh opbellen. Die hopen dat de matchmaker met kandidaten voor hun telg op de proppen komt. Dat de kinderen haar niet zelf opbellen, ligt volgens haar aan verlegenheid.”

– Mijn gedachte: Het kan liggen aan verlegenheid, maar dat hoeft niet. Dit platform heeft meerdere verhalen verzameld waarbij men kan lezen dat er diverse redenen ten grondslag kunnen liggen. Zo kan de persoon in kwestie worstelen met zijn/haar seksuele geaardheid, iets wat nog niet altijd binnen de gemeenschap/familie wordt geaccepteerd. Of de persoon richt zich (nu) op carrière, verwerken van vorige relatie(s) of zij focussen zich op zichzelf nadat zij hun “eigen ik” zijn verloren door de focus op de groepscultuur en “wat zullen andere mensen zeggen” norm. Juist door zo snel conclusies te trekken, weet men niet wat de wensen en behoeften zijn van het individu. Het bieden van échte hulp begint bij het stellen van de hulpvraag en niet bij het verspreiden van aannames, zonder deze te toetsen. Matchmakers, vraag het verschillende mensen persoonlijk en neem de uiteenlopende reacties serieus met de juiste intentie, ook als het niet ten goede komt van je business. Het uitgangspunt moet zijn dat iedereen gelukkig is i.p.v. dat niemand alleen eindigt, niet waar?

De koppelaar heeft wel een idee waarom. Jonge Hindoestanen komen elkaar te weinig tegen. En als ze elkaar wel tegenkomen, zijn ze volgens Chandrikasingh te veel bezig met zichzelf.

– Mijn gedachte: Een cent heeft twee kanten, zo ook individualisme en groepscultuur. Individualisme kan betekenen bewust zijn over je eigen ‘ik’, maar kan doorslaan in egoïsme en eenzaamheid. Groepscultuur kan zorgen voor gevoel van saamhorigheid, maar doorslaan in volledige controle over het individu. De Hindoestaanse cultuur wordt veelal getypeerd als een groepscultuur. Maar veel Hindoestanen wonen in Nederland, waar ook de focus wordt gelegd op de individualistische cultuur. Deze twee uitersten kunnen ertoe leiden dat men zich in een kloof bevindt en balans probeert te vinden tussen deze twee extremen. Hivancommunity is bezig met een reeks “wat zullen andere mensen zeggen”, waarbij het belang van het varen van je eigen kompas en vinden van je eigen stem ook wordt benadrukt, als balans voor de kenmerken van de groepscultuur. Continu je leven leiden om indruk te maken op anderen of leven vanuit verwachtingen van anderen kan ernstige gevolgen hebben, zoals burn-out of depressies. Deze uitspraak vind ik daarom interessant in een context waarbij “wat zullen andere mensen zeggen” juist zo vaak wordt aangehaald. Kan een ander voor jou bepalen wanneer je te veel met je zelf bezig bent?

Medelijden heeft ze niet met de jongeren die tegen hun zin in worden gekoppeld, maar met de ouders. ‘Die arme moeders en vaders doen moeite om hun kinderen aan een relatie te krijgen. Ik heb tientallen moeders die me blijven appen over hun kind, terwijl dat kind soms zelf niet gekoppeld willen worden.’

– Naar mijn mening moet degene die gekoppeld wordt hier achter staan. Ik schrijf dit stuk voor mensen die zich in een soortgelijke situatie bevinden en waarbij de omgeving geneigd is om hulp te bagatelliseren omdat zij niet het verschil kennen tussen huwelijksdwang en onschuldig koppelen. Tegen jullie zeg ik dit: in Nederland wordt huwelijksdwang aangepakt, met de focus op het voorkomen en bestrijden hiervan. Uithuwelijken onder zware druk is hier strafbaar. Dit ongewenste gedrag (hierbij hoort trouwens óók zachte dwang, aandringen en motiveren) hoopt bijv. de Rijksoverheid aan te pakken met middelen als bewustwording en ondersteuning aan het slachtoffer. Voor meer informatie verwijst hivancommunity naar Rijksoverheid ‘Huwelijksdwang’. Als je denkt dat dit iets grappigs is en verder genegeerd moet worden, heb je het fout. Klik op de link van het artikel op de website van hivancommunity voor meer informatie.

Soms gaat ze stiekem op zoek naar een potentiële match. Steeds vaker vraagt ze de radeloze ouders om contactgegevens van hun kind. Die belt ze op. […] ‘Geef je moeder geen hoofdpijn meer en stuur tante een bericht met je gegevens. Dan ga ik de mooiste jongen of het mooiste meisje voor je selecteren. Ik slijm en die kinderen denken: die mevrouw gaat me helpen. Ik geniet van dat spel, er zijn zo zeker veertig koppels getrouwd.’’

– Mijn gedachte: Deze aanpak geeft mij kippenvel, waarbij de moeder als lokaas wordt gebruikt om ervoor te zorgen dat het kind mee werkt. Wie denkt oprecht mee over het geluk en de mentale gesteldheid van deze kinderen? Dit gaat mij echt te ver en ik weet eerlijk gezegd niet waar ik moet beginnen. Ten eerste, liefde, relaties en huwelijken is geen spel van andere mensen. Dit maakt een groot gedeelte uit van iemand zijn/haar leven en kan onwijs veel impact hebben op de betrokkenen. Ten tweede, eerst werd in het artikel gezegd dat uiterlijke kenmerken niet belangrijk zijn en nu worden de kinderen toch weer geleerd dat het belangrijk is. Van dit soort tegenstrijdigheden kunnen kinderen last hebben.

‘Ze bellen me na één afspraak: die jongen of dat meisje bevalt me niet.’ Verheft stem: ‘Maar na één afspraakje kun je niet beslissen. Maak eerst nog een paar afspraken, en dan kijken we verder.’

– Momenteel worden de verkeerde uitgangspunten gehanteerd. Mensen moeten zich in het hele proces van koppelen op hun gemak voelen. Het is belangrijk om constant de vraag terug te stellen, zoals in dit geval: “waarom niet?” Men moet niet geforceerd worden om verder te daten als het niet goed voelt. Wat als er tijdens de eerste date sprake was van ongepast gedrag in de vorm van seksuele intimidatie? Is er ruimte om dit bespreekbaar te maken en worden de juiste vragen gesteld? Een matchmaking proces hoort naar mijn mening tweerichtingsverkeer te zijn wat betreft communicatie. Ook daar is eigen intuïtie en wil leidend, niet de regels van de koppelaar. “Maak eerst nog een paar afspraken, dan kijken we verder” wordt niet op een adviserende manier uitgesproken, maar als een regel.

Chandrikasingh ziet liever niet dat jonge vrouwen snel op zichzelf gaan wonen (‘Welke jongen gaat met je willen trouwen als je zelfstandig bent? Als je onder toezicht van je ouders staat, dan is het beter voor de buitenwereld’). Maar ondanks die conservatieve opvattingen werpt haar methode vruchten af. Chandrikasingh staat vanuit haar flat in Amstelveen aan de basis van vele Hindoestaanse huwelijken, al lopen weinig koppels daarmee te koop.

– Mijn gedachte: In deze zinnen zijn zowel seksisme als het wegnemen van autonomie terug te vinden. Het zijn juist deze conservatieve denkbeelden die ervoor kunnen zorgen dat mensen ongelukkig trouwen, in een huwelijk vast blijven zitten en hun hele leven leiden naar de norm om het perfecte beeld in stand te houden voor de buitenwereld. Ook dit heeft te maken met “Wat zullen andere mensen zeggen” syndroom en de extreme kant van de groepscultuur. Er zijn genoeg verhalen op dit platform om verder te lezen wat dit kan betekenen voor het individu, zoals depressies of erger.

En als ik die kinderen niet help, gaan ze misschien met een partner met een andere afkomst trouwen.’ Chandrikasingh maakt een wegwerpgebaar. ‘Dat vind ik geen ramp: liever iemand dan niemand.’

– Mijn gedachte: Ja, verkeerde uitgangspunten dus. Op dit platform hebben wij het eerder gehad over racisme waar men zich heeft uitgesproken over het niet geaccepteerd worden binnen de gemeenschap vanwege een andere etnische afkomst en huidskleur. Ook hier een voorbeeld van een gedachtegang dat een relatie aangaan met iemand van een andere etnische afkomst als minder wordt gezien, maar nog net beter dan met niemand trouwen. Dit komt ergens vandaan en kolonialisme speelt een grote rol. We zijn proactief bezig als community om dit te veranderen.


Voor alle gelukkige koppels die door middel van een matchmaker zijn gekoppeld aan hun partner, van harte gefeliciteerd! De schaamte omtrent het inschakelen van een koppelaar moet doorbroken worden en knap dat jullie hulp hebben ingeschakeld. Maar dit artikel gaat over de keerzijde die achter de gedachtegang van uithuwelijking kan zitten of de ouders die dwingend matchmakers inschakelen. Onder dwang een relatie moeten aangaan en moeten trouwen zonder dat je hiervoor open staat moet ook doorbroken worden.

Ook het beroep ‘matchmaker’ moet meegaan met de tijd en de wensen van het individu. Is deze business nog steeds waardevol? Vast wel, voor sommigen. Maar dwing het niet bij iedereen af en pas het proces en de werkwijze aan naar de maatstaven van deze tijd, met andere uitgangspunten als vrijheid, geluk, LIEFDE?! (bizar dat ik dit woord weinig terug lees bij artikelen en documentaires van matchmakers), ontwikkeling etc.

Wil je zelf een matchmaker inschakelen? Prima! Maar je mag best strikte eisen stellen bij het uitkiezen van een koppelaar – net als bij andere dienstverleners. Kijk bijv. naar de gestelde criteria, prijzen, wijze van communicatie, klik, netwerk, werkwijze, introductie gesprek etc.

En tot slot, als ik Tinder op mijn telefoon had en ik zou een melding zien met: “swipe nu eens een keer naar rechts en geef je moeder geen hoofdpijn meer” zou ik de app snel van m’n telefoon verwijderen. Maar dat ben ik.

Geschreven door Raksha V’ Bharos – Uitspraken geciteerd van het artikel van de Volkskrant


Een aantal reacties van Instagram

“Toevallig las ik dit artikel vanochtend. Ik irriteerde mij mateloos aan de manier waarop zij “dwingend koppelen” verheerlijkt. […] “Chandrikasingh ziet liever niet dat jonge vrouwen snel op zichzelf gaan wonen”. Heel ouderwets en bekrompen denkwijze […] maar hier kunnen wij haar ook niets kwalijk nemen. Koppelen moet kunnen, niets mis mee. Maar niet met inachtneming van deze verouderde denkwijze.”

“Cringe! Totaal geen respect voor de autonomie van een persoon.”

“Nadat ik dit las en ik citeer: “Welke jongen gaat met je willen trouwen als je zelfstandig bent? Als je onder toezicht van ouders staat, dan is het beter voor de buitenwereld” ben ik gestopt met lezen. Dit is in mijn ogen toxic en het MKB-syndroom zit er weer lekker diep ingeworteld. […]”

“Haar gedachtegang zelf vind ik een beetje ouderwets. Maar als mensen de behoefte hebben om gekoppeld te worden, is het alleen maar fijn voor hun dat er iemand is die dat kan doen. Snapt dat er mensen zijn die een cringe gevoel hebben, maar als er 211 (hopelijk succesvolle) huwelijken zijn voortgevloeid door haar zie ik dat toch wel als iets moois. Zolang het niet geforceerd is, maar de huwelijkskandidaten (klinkt echt fout maar kan even geen ander woord bedenken) het zelf ook daadwerkelijk willen. Haar denkwijze is niet iets wat ik bij 2020 vind passen […]”

“Welke jongen gaat met je willen trouwen als je zelfstandig bent? Als je onder toezicht van je ouders staat, dan is het beter voor de buitenwereld.” And once gain moeten vrouwen zich dan maar aanpassen aan wat de buitenwereld beter acht en hun eigen wensen, doelen en behoeften dan maar achterwege laten? Ik ben benieuwd naar hoeveel van deze huwelijken uberhaupt stand houden. En daarnaast heb ik op de front row gezeten en gezien dat mensen die gekoppeld zijn door hun ouders terrified zijn om uit elkaar te gaan, want wat als het niet goed gaat, want nogmaals: wat zal de buitenwereld daarvan zeggen…”

“Wat mij opvalt is dat angst de grootste raadgever is voor de Hindoestaanse gemeenschap. Doordat er niet wordt geleerd om om te gaan met gevoelens, emoties en trauma’s niet wordt verwerkt krijgt angst de overhand. Hier vloeien allerlei beslissingen uit voort, zoals je kind laten trouwen tegen wil in. Onze generatie heeft het voordeel om hiermee bezig te kunnen zijn en deze cyclus te doorbreken die van ouder op kind worden doorgegeven. Leer je trauma’s te helen en gevoelens niet meer te onderdrukken. Alleen dan heb je een kans om te leven zonder angst(stoornissen). Super interessant. Ik denk dat dit de basis is van veel problemen binnen de Hindoestaanse cultuur.”

“Ik vind het een mooi artikel om te lezen en hoe haar perspectief is rondom haar werk. We kunnen haar denkwijze afkraken of in een hokje plaatsen. Zij deelt haar eigen ervaring en perspectief. Dit komt ergens vandaan, niet vanuit de cultuur maar vanuit haar levenslijn… meer interesse tonen in het individu in het proces zou een beter uitgangspunt zijn.”

“Ze zegt dat ze medelijden met de ouders heeft, maar de gevoelens en wensen van de jongeren worden niet serieus genomen. Er wordt iets opgelegd en die jongeren stemmen misschien wel in terwijl ze dat misschien niet eens willen. En er wordt gezegd dat er succesvolle matches zijn, maar wie zegt dat ze echt gelukkig zijn?”

“Matchmaking is niets mis mee. Ik kom zelf uit het Midden-Oosten van het land en daar zijn de Hindoestanen ongeveer op 10 vingers te tellen. Er zit wel een grote MAAR aan. Je dient wel begripvolle ouders en familieleden te hebben die met je meedenken. En nee is nee. Anders wordt het een hele nare ervaring. Overigens wordt door sommige Hindoestanen wel belachelijke eisen gesteld aan een partner, dus aan die mindset mag ook wat gebeuren. En leeftijd en opleiding is helaas niet genoeg. Voor de toekomst voorzie ik dat het minder heftig zal zijn. […] Wellicht wordt het tijd voor een matchmaker van deze tijd […].”

“Persoonlijk vind ik het mooi en zelfs nobel als iemand de liefde een handje wilt helpen. Matchmaking gebeurt ook in de Westerse cultuur, datingbureaus, blinddates etc. Alleen vind ik deze mevrouw niet ruimdenkend. Ze koppelt aan de hand van hele magere criteria. Hoe je in het leven staat door bijv. je hobby’s vormt je als mens. Ik vind het heel vreemd dat zij daar niet naar kijkt. En huidskleur als criteria vind ik persoonlijk heel kwalijk. Wat zegt dat over de persoonlijkheid van iemand? Mijn haren gaan echt recht overeind staan dat anno 2020 huidskleur nog een harde criteria is. Ik heb zelf persoonlijk meegemaakt dat zelfstandig wonen je helpt groeien. Uit je nest vliegen en op je eigen benen staan, daar haal je het meest uit. Je ouders kunnen je niet altijd beschermen tegen de boze buitenwereld. […]”

“Ik ben het zeker niet eens met veel uitspraken in dit artikel maar snap wel dat de oudere generatie nog zo denkt en hiernaar handelt. Maar wat ik eigenlijk wil aankaarten is waarom het huwelijk of uberhaupt het hebben van een partner als levensdoel wordt gezien. Ik ben moeder van twee tieners en ben al vrij vroeg begonnen met aangeven dat je jezelf gelukkig moet maken. Dat is je eerste levensdoel. Of dat nu met of zonder partner is, gehuwd of niet. Ik heb het volste vertrouwen dat je jongere generaties hier verandering in gaan brengen. Je ziet dat nu al gebeuren.”


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. We moeten een inhaalslag maken op het gebied van emancipatie. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het is een kennisplatform, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. Waar ervaringen gedeeld worden die normaliter als taboes worden bestempeld. De interviews moeten inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Zwangerschap en Ayurveda

Meer dan 100.000 goedbedoelde adviezen, van personen dichtbij of uit de literatuur. Er is zoveel over de zwangerschap te zeggen. Dan nog is iedere zwangerschap, vrouw, baby en geboorte uniek. Of het nu jouw eerste of zoveelste zwangerschap is, het is een bijzondere ervaring die je mag omarmen.

Ayurveda als “science of life” en de zwangerschap. Volgens Ayurveda is de zorg voor een kind belangrijk vòòr de conceptie, tijdens de zwangerschap en natuurlijk na de geboorte. Het is niet niks om zwanger te zijn en moeder te worden. Ayurveda kaart de zorg voor zwangere vrouwen extra aan. In Ayurveda wordt aangenomen dat de mentale- en gedragsmatige ontwikkeling van een kind al begint bij de conceptie.

Een mens wordt gevormd door de eigen ziel, de geest, de karma, de vader, de moeder en externe invloeden (de omgeving). De rol van de moeder is belangrijker dan we denken. De persoonlijkheid van het kind begint vorm te krijgen in de baarmoeder en wordt sterk beïnvloed door de staat van de moeder tijdens de zwangerschap en daarna! Jouw baby krijgt alles via jou mee. Dit wetende, ook van uit de Ayurveda Practionar opleiding, ben ik toch bewuster met deze zwangerschap omgegaan in vergelijking tot de zwangerschappen van mijn zoon (8) en dochter (5).

Ik deed toen natuurlijk ook al mijn best met hetgeen ik toentertijd wist. Nu is het met méér kennis en vaardigheden en meer vanuit mijn eigen Zijn. In December kwam het goede nieuws van de zwangerschap. Helemaal happy met mooie intenties en plannen begon deze zwangerschap, maar dan komt er plotseling iets van “COVID-19” en een “lockdown”. Opeens waren er zoveel maatregelen en angst in de wereld en om mij heen, en wat doe je dan?! Ik ging creatiever om met mijn tijd, self care, kinderen, zwangerschap, werk en studie. Het werkte allemaal…..tot op zekere hoogte. Het was voor iedereen wennen en schakelen, want zo iets hebben we nog nooit eerder meegemaakt.

Veranderingen. Er verandert al zoveel in het lichaam tijdens de zwangerschap en dan ook nog eens in de omgeving. Binnen Ayurveda staat balans centraal! Maar hoe blijf je in balans met zoveel veranderingen? Er zijn een aantal wijsheden vanuit Ayurveda die mij erg geholpen hebben in deze bijzondere tijd van COVID-19 en de zwangerschap. Adviezen voor het welzijn van moeder en baby.

Positieve affirmaties

Om in een zekere positiviteit te blijven, leefde ik in mijn eigen bubbel. Ik keerde naar binnen! Ik las geen nieuwsberichten meer; al die negativiteit – ook al was het realiteit – was niet goed voor mij en niet voor de baby. Ik besloot om ons te voeden met positieve emoties en positieve gedachten. Ik had ergens nog Hypnobirthing affirmaties liggen van de vorige zwangerschap, deed vaker aan zwangerschapsyoga, Qigong, was bewuster bezig met voeding en deed meer met zwangerschapsmantras- en muziek. Tip: als je op Youtube zoekt naar “Garbhankur”, dan krijg je voor iedere zwangerschapsmaand muziek dat is afgestemd op de ontwikkeling van de baby. Mooi en eigenlijk ook logisch dat iedere maand een eigen behoefte heeft, toch?

Kritisch over sociale contacten

Tijdens deze bijzondere periode waarin de sociale contacten minimaliseerde, werd ik zelf ook kritischer. Ik nam de tijd om een “tribe” te creëren die bij mij paste. Ik verzamelde positieve mensen “om mij heen”. Contacten verliepen merendeels online. Zelfs met mijn moeder, die “vast” zat tijdens haar vakantie in Suriname. Het was niet meer “chill’’ bij haar op de bank liggen, een Indiase film kijken en lekker eten” net als bij mijn vorige zwangerschappen. Zwangere vrouwen horen vertroeteld te worden, maar dat kon dus nu niet meer! Het is allemaal anders. Maar anders is óók ok. Het is maar wat je er zelf van maakt.

Zwangerschapsyoga

Zo had ik mij ingeschreven voor een cursus zwangerschapsyoga in de omgeving om andere moeders te leren kennen. Je raadt het al… het ging niet door! Ik kon niet anders dan accepteren. Dus deed ik toch mijn eigen oefeningen thuis en kwam ik, door mijn doula, in een Facebook groep terecht met zwangere vrouwen die tijdens de COVID-19 periode uitgerekend zijn om zo meer in contact te zijn met andere vrouwen. Ik kwam in situaties terecht die ik niet eerder had meegemaakt en zij ook. De afspraken bij de verloskundige en de echo’s gingen grotendeels telefonisch en heel erg kort op de praktijk… alleen! De gezondheid en het geslacht van de baby kreeg mijn partner te horen en te zien via videobellen! Dat terwijl ik in dat donkere kamertje lag met de onbekende echoscopist en hij in de auto met de kinderen. Ideaal? Nee absoluut niet, maar het is wat het is.

Afgestemde selfcare vol aanpassingen

Wat mij altijd al, vanuit Ayurveda, geïnteresseerd heeft is de noodzaak voor self care! Zorg goed voor jezelf, zowel mentaal als fysiek. Voed je met voeding dat past bij iedere trimester, of zelfs maand, van de zwangerschap en doe lichaamsoefeningen die bij het trimester passen. Hier is veel over te vinden, maar wil je het afgestemd hebben op je persoonlijke situatie, ga dan op consult bij een Ayurvedische arts of therapeut. Hoewel ik zelf in Ayurveda gedoken ben, ben ik toch op consult bij mijn docente voor adviezen. Het gaat allemaal om balans. En laat dat nu juist de uitdaging zijn tijdens de zwangerschap met alle hormonen en veranderingen die door je lijf gaan. Ik paste niet alleen mijn voeding aan, ook mijn dagelijkse sesamolie massages werd aangepast met andere oliën, voor het eerst gebruik ik olietampons en kwamen er supplementen bij… aanpassingen, aanpassingen en aanpassingen. Een mooie manier om mee te gaan op het ritme van mijn interne natuur en de externe natuur.

Don’t suppress your natural urges

Onderdruk niet je natuurlijke drang, luister naar je lichaam! Als zwangere ben ik er extra gevoelig voor geworden. De emoties die zich wilden uiten, de gedachten die opkwamen en gedeeld wilden worden, maar ook eten en drinken waar ik (of de baby) zin in had. En mijn uitdaging in deze tijd…de baby die op mijn blaas drukte. Plassen wanneer ik moet plassen. En tsja, je kan niet even een restaurant binnenstappen om gebruik te maken van hun wc, want zij zijn dicht! Hoe verbazingwekkend het ook voor de kids was… zij zagen hun mama een bosje in lopen en er opgelucht uit komen. “Heb je geplast, mama?” vroegen ze dan 😉

Postnatale zorg

De postnatale zorg is cruciaal voor de eerste 42 dagen na de geboorte, zowel voor moeder als voor kind. Er wordt zelfs gemeend dat de eerste 42 dagen invloed hebben op de komende 42 jaar van de vrouw,  invloed hebben op de ontwikkeling van het kind en de volgende zwangerschappen en kinderen. 42 dagen, en niet de 5 dagen die je van de overheid vergoed krijgt voor kraamzorg. Er komt zo vaak (onverwerkte) postnatale depressies voor en vaak wordt het gedeeld met elkaar. Postnatale depressie kan echt veel minder worden door de juiste zorg te krijgen!

Voorbereiding

Wat voor kraamzorg wil ik hebben (ik heb bewust gekozen voor natuurlijke kraamzorg), wat moet ik nog kopen voor mijzelf en de baby (denk aan yoni steaming kruiden, speciale olie etc.) wie zal er voor de andere kinderen zorgen, hoe vaak kan mijn partner vrij nemen, wie zorgt er voor mij? Door wie en wanneer wordt het huis schoongemaakt, wie zorgt voor de vers gemaakte maaltijden voor mij volgens Ayurvedische richtlijnen en voor het gezin, wat doen we met kraambezoek als het mag? Wie wil ik als eerste bezoek?” Allemaal dingen die mij helpen bij het herstel en waarborgen van de rust en sfeer in huis. Ik durf steun te vragen, gelukkig, want dat is niet altijd zo geweest.

Dit is een beetje van wat en hoe ik het nu doe…..”Sharing is caring!” zeg ik altijd…. Maar onthoud dat iedere vrouw en zwangerschap uniek is. Ik ervaar de zwangerschap en Ayurveda als een mooie en bijzondere combinatie in deze fase en hoop dat andere vrouwen geïnspireerd raken om meer naar zichzelf te luisteren (in hun kracht te staan) en bewust te kiezen om goed voor henzelf te (laten) zorgen, vooral tijdens de zwangerschap en zeker ook daarna! Omarm deze bijzondere ervaring. Veel liefs, Angela

Geschreven door Angela Ramsoedh

#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. We moeten een inhaalslag maken op het gebied van emancipatie. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het is een kennisplatform, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. Waar ervaringen gedeeld worden die normaliter als taboes worden bestempeld. De interviews moeten inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

#HÏVAN: TIFFANY HIRALAL the Food Stylist over verschillende culturen en werkethiek

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom echt uit een Surinaams gezin. Mijn ouders zijn beide hindoestaans en mijn vader heeft ook een beetje Javaans in zich. Van alle drie verschillende culturen komt veel terug in mijn familie. De gezelligheid, het eten, de warmte en het harde werken. Als ik praat over wie ik ben en wat ik doe, komt echt alles voort uit mijn familie. Zelfs Tiffany, The Food Styliste. Al is dat een beetje meer luxueus dan mijn familie hun smaak, haha. Maar daarom noemen zij mij ook altijd een diva.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Zoals ik al zei, komen de verschillende culturen direct terug in mijn familie. En ook in mijn opvoeding. De traditionele waarden kwamen direct terug in mijn opvoeding. Mijn ouders waren beschermend en autoritair. Als tiener was dat niet altijd makkelijk, want ik ben super eigenzinnig. Maar in die zin, was het soms echt wat ik nodig had. Soms ook niet. Maar nu kan ik er wel op terugkijken en het waarderen voor wat het was. Mijn ouders en ik hebben ook een veel betere band dan toen. Ze waarderen mijn eigenzinnigheid steeds meer en met mijn vader kan ik er zelfs grapjes over maken. Mijn moeder wilt soms nog mij proberen te controleren, nutteloze pogingen zijn dat, haha.

Ondertussen ben ik ook opgevoed met collectieve waarden. Er waren altijd mensen bij ons over de vloer. Hoe meer mensen, hoe meer gezelligheid. En tegelijk ook altijd behulpzaam naar anderen. Als iemand moest worden opgevangen, stond onze deur open. Als iemand hulp nodig had met iets doen, stonden wij klaar. En wij ook voor elkaar, als mijn ouders hulp nodig hadden met werk, waren mijn zus en ik er altijd. En als ik tot middennacht nog aan schoolprojecten zat, waren mijn zus en ouders altijd ready om mij een handje te helpen. Dit heeft echt gemaakt wie ik ben, altijd vrijgevig en klaarstaan voor een ander.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon en waarom?

Er maar drie kiezen is wel moeilijk. Ik moet zeggen dat ik mij ook niet altijd goed kan verwoorden hoor, dus ik ben soms een beetje voorzichtig. Maar, één, dat ik mijn eerste jaar op hbo opnieuw moest doen. Twee, mijn vaste baan verlaten en drie, mijn eigen bedrijf beginnen. Ik kies deze drie omdat ze echt weergeven waar mijn werkethiek vandaan komt en waar mijn passie ligt. En om eerlijk te zijn, is dat ook een groot deel van wie ik ben. Ik heb van huis uit meegekregen om altijd hard te werken, al was het voor een dubbeltje meer. Mijn ouders hadden naast hun vaste baan altijd een extra hussle on the side en dit is altijd mijn voorbeeld geweest. Ik probeer altijd echt mijn alles te geven. Wat dat betreft was mijn baan opzeggen ook echt een grote stap. Het was toch een stukje minder zekerheid. Maar ik moest mijn hart volgen en alles doen voor mijn dromen.

Kun je iets meer vertellen over jouw passie voor food?

Ook hier moet ik verwijzen naar de mengelmoes van de verschillende culturen in mijn familie. Ik ben opgegroeid met traditioneel Surinaams, Hindoestaans en Javaans eten. Eten van mijn beide oma’s werden rond de familie gebracht en mijn ouders stonden ook altijd in de keuken. Het is dan ook niet geheel onlogisch dat ik vroeger een beetje een dikkertje was. Ik houd van eten en iedereen in mijn familie ook. Het is natuurlijk ook manier hoe we in onze cultuur liefde uiten. De typische opmerkingen als “heb je gegeten?” “eet meer” “neem eten mee naar huis”, weergeven onze cultuur en hoe wij liefde uiten, denk ik. Ik wil ook altijd liefde geven doormiddel van eten daarom ben ik echt perfectionistisch als het op mijn werk aankomt.

Wanneer en waarom ben je begonnen met Tiffany, The Food Stylist?

Als jong meisje had ik altijd al een passie voor styling en eten, echter nooit in combinatie. Ik groeide op als een mode poppetje in een gezin en in een cultuur waar eten centraal staat. Uiteindelijk heb ik mij op Artemis Academie gefocust op food styling. Daar werkte ik aan westerse opdrachten met als focus de Vogue of LaPlace. En ook nu zie ik dat de Surinaamse keuken soms een culinaire twist krijgt, maar het verhaal verdwijnt. Dit wilde ik veranderen! Mijn ouders hebben lange tijd gecaterd en hoewel het eten heerlijk is, ziet het er nooit mooi uit. We kennen allemaal de chafing dishes gevuld met bami, nasi en vlees. Dit terwijl onze cultuur en het eten zo kleurrijk is, smaakvol is en echt een mooie geschiedenis heeft. Dit wilde ik dan overdragen! Natuurlijk, de styling is mooi en op Instagram komt dat veel naar voren, maar al mijn gerechten en ook de styling hebben altijd een achtergrond uit onze culturen.

Waar ben je het meest trots op?

Een tijdje geleden heb ik mijn baan opgezegd om mij volledig te focussen op mijn ambitie als food styliste. Helaas had ik de huidige maatregelen (covid-19) niet kunnen voorzien en wellicht had ik dan een andere keuze gemaakt. Maar ik ben trots op dat ik mijn hart volg en doe waar ik achter sta. Ik blijf nu ook sterk overeind staan en mijn best doen. Gelukkig heb ik altijd de steun van mijn ouders gehad om ook mijn hart te volgen. Ik ben blij dat mijn ouders wat dat betreft toch de ouderwetse ideeën van carrière hebben kunnen loslaten.

Wat was je grootste uitdaging betreft ondernemen en hoe heb je deze overwonnen?

De grootste uitdaging is denk ik altijd je eerste keer. Ik heb geluk gehad met de kennis en steun van mijn ouders maar toen ik voor mijn eerste opdracht 500 mensen moest voorzien van hapjes, fruit en zoetigheid, was dit echt spannend! Als ondernemer moet je leren dat je het niet altijd alleen kan, leunen op personeel is juist zo belangrijk. Het is echt teamwerk. Ik zorg er juist voor dat mijn concept, creativiteit en de dromen van mijn klant werkelijkheid worden. Centraal in de visie van mijn bedrijf staat, the sky is the limit. Mijn styling en de opdrachten kunnen zo extravagant als mogelijk maar ook minimalistisch kan de wens van mijn klant zijn. Daarbij hoort sommige dingen uithanden geven zodat ik aandacht kan hebben voor de details.

foto credits: @heliophoelie

Je bent een tijdje geleden naar Suriname gereisd. Kun je iets meer vertellen over je reis naar Suriname?

Suriname is het land waar we allemaal onze roots vinden en van sommigen gaan nog verder terug naar India, Indonesië, China en vele andere landen. Van sommigen komen de roots weer terug in Nederland. Ik heb een beetje van dit alles in mij, wij allemaal eigenlijk. We focussen ons vaak op het hindoestaans zijn maar dat betekent voor iedereen natuurlijk wat anders. Het kan verwijzen naar je roots in India maar het staat misschien ook voor de verbinding met het hindoeïsme. Terwijl het verhaal, en zeker de mijne, zo breed is. Generaties zijn opgegroeid in Suriname waar verschillende tradities uit landen als India en Indonesië zijn overgewaaid. Ze kregen een nieuw jasje. En sommige zijn helaas ook verloren geraakt. In Suriname ging ik opzoek naar de tradities die verbonden stonden met eten, wat er vele waren. Maar ik ging ook terug naar letterlijk de voordeur van mijn vaders ouderlijke huis, waar ik leerde wat hij elke dag at. Ik kwam in contact met een andere kant van mijn familie, die opgroeide in armoede. Hierdoor kwam ik ook in contact met een nieuwe kant van mij, mijn dankbaarheid groeide enorm! Dit neem ik dan allemaal weer mee in mijn bedrijf en in het eten dat ik andere mensen geef. Helaas moest ik vanwege de huidige pandemie vroegtijdig terug, maar ik ga zeker weer terug. Het is een oneindig, complex verhaal en doormiddel van eten wil ik het ontdekken.

Wat kunnen wij de komende vijf jaar van jou verwachten?

Ik wil mij de komende tijd focussen op alles wat ik heb geleerd. Zoals ik al vertelde heb ik zoveel geleerd in Suriname, dit wil ik delen met iedereen in Nederland. Dit kan zich ontwikkelen in verschillende concepten als een restaurant, dinnershows of anything, tijd zal dat laten zien. Maar zolang ik onze geschiedenis doormiddel van lekker en mooi eten kan delen met de wereld, ben ik gelukkig.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

‘De’ hindoestaanse cultuur is natuurlijk al een complex begrip, wat voor iedereen iets anders betekent. Maar een feit blijft dat onze overgrootouders als gastarbeiders uit India zijn gehaald naar Suriname, door Nederlanders. Zij hebben praktisch gezien als slaven geleefd daar. Dat wij tot op de dag van vandaag waarden en trauma’s hebben die daar naartoe terug te leiden zijn, is niet gek. Gelukkig hebben onze (over)grootouders en ouders hard gewerkt om ons een beter bestaat te geven en ook dat brengt weer verschillende waarden met zich mee. En voor mij zijn er dan ook hindoeïstische en christelijke waarden die terug komen in mijn zijn. En voor andere weer islamitische waardes, of andere geloven.

Nou ja, zoals ik al zei, het is super complex. Maar ondanks de geschiedenis spelen de waarden die hieruit voortgekomen als, onderdanigheid, geloof, traditioneel, saamhorigheid en hard werken nog echt een rol. Ik vind het alleen jammer om te zien dat ze niet altijd mee genomen worden met oog op de toekomst maar juist met behoud van het verleden. Echter is Hivan Community natuurlijk het bewijs dat het wel met oog op de toekomst is. Dit weergeeft ook meteen dat ‘de’ hindoestaanse cultuur voor iedereen iets anders bekent. 

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Haha, een top drie van belemmerde taboes voor de Hindoestaanse vrouw is echt een pittige. We dealen elke dag met zoveel verschillende taboes binnen het vrouw zijn en binnen het hindoestaans zijn. Ik wou dat ik kon zeggen dat er maar drie waren die echt de hoofdrol spelen, maar het zijn er echt zoveel meer. Maar goed, zou ik moet kiezen, gebaseerd op de belangrijke ervaringen in mijn leven zou het zijn: 1, een relatie hebben met iemand van een andere cultuur, 2, ‘ Wat zullen mensen zeggen’ en 3, de onderdanigheid van de vrouw en hoe deze zich manifesteert.

Welk advies heb je tot slot voor de Hindoestaanse vrouwen in Nederland en Suriname?

Onthoud wat je waard bent, volg je hart en denk niet aan wat de rest gaat zeggen of denken! Ben je ondernemer of werk je voor een werkgever? Probeer altijd onafhankelijk te zijn en voor je eigen centen te werken en deze te verdienen. Leef in de vrijheid die je verdient.

Geschreven door Madhavi Gharbharan samen met Tiffany (tiffanyfoodstylist.com)


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. We moeten een inhaalslag maken op het gebied van emancipatie. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het is een kennisplatform, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. Waar ervaringen gedeeld worden die normaliter als taboes worden bestempeld. De interviews moeten inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Racisme & colorisme: het begint al bij de opvoeding

Hoe praat ik met mijn kind over racisme en colorisme? In lijn met de BLM-beweging werd ook meer aandacht besteed aan colorisme en racisme in eigen gemeenschappen. Zo kreeg ik veel reacties binnen over colorisme binnen de eigen gemeenschap. Ook is er ophef ontstaan over organisaties die colorisme in stand houden. Een aantal van deze gewoonten en gedragingen zijn o.a. gevolgen van kolonialisme en zit diepgeworteld in gedrag en wordt soms via opvoeding doorgegeven. Om dit te doorbreken heeft hivancommunity Kindercoach Warsha Atwarie gevraagd om een artikel te schrijven met de vraag: “Hoe praat ik met mijn kind over racisme en colorisme?”

De tijd van reposten en demonstreren hebben wij gehad. Dit is waardevol geweest. Nu is het tijd voor concrete acties om zaken écht te veranderen. Gelijkheid en inclusie voorop. Veel dank aan Warsha Atwarie – Raksha Bharos


Ik noem het liever het in-en uitsluiten van mensen (groepen). Het klinkt en dekt de negatieve lading, alhoewel de definitie hetzelfde blijft. Wij als volwassenen proberen kinderen zoveel mogelijk te leren als ze opgroeien. Bijvoorbeeld het leren van de ABC’s, de eerste stapjes en het fietsen. Wanneer zeg je “alsjeblieft” en “dank je wel”. En ook de grotere dingen, zoals daten, hoe je je grenzen aangeeft en leert vergeven. Maar… er is een handvol belangrijke onderwerpen waar we vaak NOOIT over (durven te) praten. Onderwerpen die gewoonweg te moeilijk zijn om op tafel te gooien. Racisme is één van die onderwerpen.

En toch… ongeacht jouw leeftijd, jij bent nooit te oud om hierover te leren. Want wanneer is het “te vroeg” om kinderen te leren hoe ze mensen die er anders uitzien, moeten behandelen? Wie helpt deze kinderen om te leren over racisme?

Kun jij jouw kind van kleur uitleggen waarom ze niet altijd aardig zijn? Dat het niet ok is dat ze anders benaderd worden? De persoon die vervelende dingen zegt, heeft misschien niet eens door, dat hij jou pijn doet. Want… HET DOET HEEL VEEL PIJN! En wanneer zij deze vervelende dingen zeggen, voel je je klein. Eigenlijk denken mensen dat het hebben van kleur betekent dat jij niet goed genoeg bent, zoals anderen. Dat is racisme.

Opvoeding

In vier stappen kun je al starten met het creëren van bewustwording over discriminatie, mensen van kleur en omgang.

STAP 1: start zo vroeg mogelijk

Bedenk waar jouw aandachtspunten zijn. Ben je bekend met witte privileges? Wat is je kennis over het Nederlands slavernijverleden, over institutioneel racisme en individueel racisme? Daarna kun je racisme met je kinderen bespreken. 

Baby’s van negen maanden zien het onderscheid tussen mensen met verschillende ­etnische achtergronden. Voer gesprekken over de verschillende huidskleuren binnen het gezin en andere familieleden. Zij zien namelijk dat iemand een bruine of beige huidskleur heeft.

Als je het moeilijk vindt om een gesprek te voeren met jouw kind over dit onderwerp, begin dan eerst met kinderboeken. Ik heb vorig jaar een literatuurlijst ontwikkeld, waar je verschillende boeken kunt uitkiezen over diversiteit/inclusie. Je kunt de voorleeskaarten erbij pakken om gesprekken te voeren en om meer uit een kinderboek te halen dan alleen voorlezen. Daarnaast kun je ook creatief aan de slag met de emotie kleurplaat. Op basis van deze huidskleur hebben zij echter nog geen vooroordelen opgebouwd en dus behandelen zij mensen (nog) niet anders op basis van kleur. In de eerste vier jaar van ons leven ontwikkelt zich 90% van onze hersenen.  Met 5 jaar verandert dit. Ook blijkt dat vijfjarigen al grotendeels dezelfde opvattingen hebben als hun ouders.

Vanaf de leeftijd van zeven jaar beginnen ze zich zorgen te maken over “wat de mensen zullen zeggen (manai ka boli).” Ze piekeren over de meningen van vrienden, leraren en familieleden.

Kinderen van een jaar of 8 zijn maximaal in staat om zich te verplaatsen in de ander. Met andere woorden: ze kunnen goed wisselen van perspectief. Daarom is het belangrijk om het kind al zo vroeg mogelijk in aanraking te brengen met bepaalde begrippen en concepten die aan de basis liggen. Leer je kind daarom zo vroeg mogelijk over de verschillende huidskleuren, ongelijkheid, discriminatie en racisme. 

STAP 2: sluit aan bij wat het kind weet

De gemiddelde drie jarigen zijn geïnteresseerd in het leren van kleuren. Dit is één van de punten waar je op aan kunt sluiten. Vanaf de leeftijd van 5 of 6 jaar zullen de kinderen immers op school leren lezen. Een tweede reden is dat kinderen van deze leeftijd bovendien vatbaar zijn voor positieve en/of negatieve ervaringen.

Blijf altijd in het perspectief van het kind dat vertelt, voordat er andere perspectieven aan toegevoegd worden en sta niet toe dat kinderen gaan oordelen. Je mag wel zeggen wat je vindt, maar dat is niet beter of slechter dan wat de ander vindt. Door dat steeds te benadrukken kun je kinderen leren dat er verschillende waarheden naast elkaar kunnen bestaan en dat iedereen zijn eigen waarheden kan hebben.

STAP 3: Oordeel uitstellen

Als je daar geen weet van hebt en je reageert op het gedrag vanuit je eigen referentiekader. Kinderen kunnen zich verward voelen als er geen aansluiting is bij hun referentiekader. Probeer je oordeel over iemand uit stellen en het contact te blijven houden.

In Nederland groeien kinderen op met media en cultuur, die vooral worden bevolkt door witte hoofdpersonages en helden. Niet-witte personages komen zo nu en dan voor, niet zelden gestereotypeerd als de “rare” ander. Dat geldt ook voor kinderen. Kinderen leren zo al vroeg witte mensen te associëren met positieve kwalificaties en niet-witte mensen met negatieve en bouwen onbewuste vooroordelen op. Ook niet-witte kinderen krijgen deze vooroordelen mee. 

Verschillende verhalen en waarheden kunnen naast elkaar bestaan. Hetzelfde verhaal kan opnieuw worden verteld en het klinkt telkens net even anders, afhankelijk van tijd, plaats, gebeurtenis en relaties. Het verhaal kan ook door dezelfde persoon, in verschillende periodes, anders beleefd of ervaren worden.

Het is belangrijk om je ervan bewust te zijn dat jouw waarheid niet de enige waarheid hoeft te zijn en dat er ook andere waarheden of perspectieven op de werkelijkheid te vinden zijn.

Het enige dat echt werkt in experimenten bij kinderen die al jong onderscheid maken, is het leren kennen van de ander en daarbij de vraag te stellen “hoe denk je dat het ander kindje zich nu voelt?”. Daarmee spreek je empathie aan van de ander en empathie verstoort de mogelijkheid tot oordeel.

Stap 4: Gebruik “spiegels

Zorg voor kinderboeken met verhalen over kinderen die op jouw kind lijken. Investeer in het kopen van poppen waar jouw kind mee kan spelen die op jouw kind lijken. Ga op zoek naar programma’s met mensen die op jouw kind lijken. Het is belangrijk dat jouw kind vergelijkbare mensen ziet in diverse posities in de maatschappij. Zoek voorbeelden waar jouw kind zich mee kan identificeren en voorbeelden waaraan jouw kind zich kan optrekken.

Op Instagram en Facebook deel ik content over kindercoaching, opvoeding, diversiteit en inclusie.

Geschreven door Kindercoach Warsha Atwarie van praktijk Kindervreugde voor hivancommunity


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. We moeten een inhaalslag maken op het gebied van emancipatie. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het is een kennisplatform, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. Waar ervaringen gedeeld worden die normaliter als taboes worden bestempeld. De interviews moeten inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer


#PLOTTWIST: oud-psycholoog ASHWIN MALAHÉ

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Ashwin Malahé. Momenteel ben ik werkzaam als eindverantwoordelijke voor de kwaliteit bij een zorginstelling. Wij bieden huishoudelijke hulp, maatschappelijke begeleiding, thuiszorg en verpleging aan mensen die door verschillende redenen dit niet zelf kunnen doen.  Gedurende mijn vorige baan als psycholoog heb ik psychische ondersteuning geboden aan mensen met problemen op verschillende levensgebieden zoals werk, financiën en (geestelijke) gezondheid. Tijdens mijn opleiding aan Universiteit Leiden heb ik onderzoek gedaan naar conflicten bij Nederlandse en Hindoestaanse partners en de invloed van cultuur op emoties en gedrag.

Uit wat voor familie kom je?

Mijn ouders zijn rond mijn 3de levensjaar gescheiden. Ik ben grotendeels opgegroeid zonder vader, maar mijn moeder heeft dit naar haar mogelijkheden opgevangen. Ik denk wel dat het voor ieder kind van belang is om met een moeder en vaderfiguur op te groeien, alleen is dat geen vereiste. Als een vader niet altijd beschikbaar is, is dit deels op te vangen door anderen, in mijn geval mijn moeder en zussen. Mijn moeder heeft echter geen makkelijke tijd gehad, vanuit de hindoestaanse gemeenschap lijkt het vaak alsof een alleenstaande vrouw een tekortkoming heeft. Terwijl de vader, die laat afweten, er vaak zonder kleerscheuren vanaf komt.

Kun je iets vertellen over jouw opvoeding?

Ik zal niet ontkennen dat mijn jeugd daardoor niet altijd even gemakkelijk is geweest. Naast een onrustige thuissituatie en het zoeken naar een vaderfiguur was ik ook veelal opzoek naar mijzelf. Ik kan zeggen dat ik als kind zijnde weinig zelfvertrouwen had hetgeen ten uiting kwam in sociale situaties, tevens werd ik gedurende de middelbare school enkele jaren gepest. In deze periode kan ik mij herinneren dat ik het erg moeilijk vond om naar school te gaan en heel erg in mijzelf gekeerd was. Dit was, en is misschien tot op de dag van vandaag niet bekend bij anderen. Terwijl ik met de kennis van nu juist wel beroep zou doen op mijn gezinsleden en vrienden. Ik weet nu dat je door het openstellen van jezelf en door steun van anderen een dergelijke moeilijke periode beter kan doorkomen.

Door anderen te spreken over problemen die je ervaart kan je inzien dat de situatie tijdelijk is en dat je er niet alleen voor staat. Anderen zullen jou steunen waardoor je meer gelooft in je eigen kunnen om ermee om te gaan. In mijn situatie heeft het ertoe geleid dat ik voor mijzelf opkwam en mijn grenzen stelde. Ik was altijd geïnteresseerd waarom mensen zich op een bepaalde manier gedragen. Ik leerde mijzelf als psycholoog kennen, ik denk wel dat je door ervaring met moeilijke situaties je ook beter anderen de weg kan wijzen.

De reden dat ik nu meer open ben over mijn verleden is dat het deels bevrijdend werkt om mijn “zwakte” te tonen. Maar ik wil het ook met anderen delen die iets soortgelijks hebben meegemaakt en inspireren ermee om te gaan. Ik zie dit tegenwoordig niet meer als een zwakte, maar juist dat je sterk genoeg bent om er iets aan te doen.

Vaak wordt bij Hindoestanen praten over je problemen als zwakte gezien. Doe alsof er niets aan de hand is en laat anderen in de omgeving, vooral familie, zien dat het goed gaat. Zo heb ik vaak gezien dat ruziënde koppels gedurende verjaardagen en trouwerijen doen alsof alles goed is om het beeld dat mensen van ze hebben niet te verstoren. Bij veel Hindoestanen hangt eer en aanzien sterk af van schuld en schaamtegevoel. Als men niet voldoet aan het ideaalbeeld (dat door familie en gezin in stand wordt gehouden), leidt dat tot een groot schuld- en schaamtegevoel. Dit zorgt dat het lastiger is voor mensen om steun te zoeken bij hun dierbaren of hulpverleners.

Een aantal vrouwen op het platform geven aan dat er nog steeds een taboe is rond het zoeken van hulp bij psychische klachten. Hoe kijk jij hier tegen aan?

Het is ook eerder besproken op de site van HIVAN, maar ik wil het toch aankaarten omdat ik in de jaren dat ik als psycholoog werkzaam was het te vaak ben tegengekomen.  Doorgaans wordt er vanuit de restrictieve tradities degelijkheid en kuisheid van vrouwen verwacht. Als er sprake is van seksueel misbruik wordt er te vaak gekozen om het te negeren. Daar waar vrouwen in een dergelijke moeilijke situatie juist de steun nodig hebben om de weg naar justitie en hulpverlener te vinden. Ik vind het onbegrijpelijk dat de zogenaamde eer van de familie op dat moment belangrijker is dan het geestelijke welzijn van je dochter. En ik heb meer dan een enkele keer meegemaakt dat de dader van seksueel misbruik door de status die hij heeft, ermee wegkomt. Dit is pure onrecht. Als familie zijnde moet het slachtoffer gesteund worden, ook richting hulpverlening, zodat hij/zij langzaam maar zeker het leven weer kan oppakken. Door de dader strafrechtelijk te laten vervolgen zal ook leed door eventuele toekomstige slachtoffers voorkomen worden.  

Het is nog steeds een taboe om psychiatrische hulp te zoeken binnen de hindoestaanse gemeenschap. Vrouwen (of mannen) hebben vaak het idee dat zij falen op persoonlijk vlak als zij naar de psycholoog moeten voor hun problemen. Zoals ik eerder zei denk ik juist dat het goed is jezelf open te stellen en samen met de hulpverlener te zoeken naar een oplossing en een structurele verbetering.  Zelfs psychologen kunnen soms psychologen nodig hebben om met bepaalde zaken om te gaan. 

Wat kunnen de voordelen zijn van het zoeken van hulp, bijv. bij een psycholoog?

Er zijn verschillende voordelen van het zoeken van hulp. Het is een manier om je emoties te tonen. Je krijgt inzicht in jouw situatie en wat je eraan kan doen om je situatie te verbeteren. Je leert om met situaties om te gaan zodat je weer beter kan functioneren in het dagelijkse leven. Je kijkt anders naar je problemen en kan meer zelfvertrouwen krijgen. Je stopt problemen niet weg, zodat het ook niet op een later moment terug kan komen.

Soms is het belangrijk om verschillende zaken op een rijtje te krijgen. Iedereen kan op een punt in haar/zijn leven ergens tegen aanlopen. Soms heeft dit een oorsprong vanuit de jeugd, of bepaalde levensgebeurtenissen die een sterkte impact hebben. Zoals eerder benoemd kan cultuur ook invloed hebben op de problemen die iemand ervaart. Zo kan vanuit de behandeling bijvoorbeeld iemand geadviseerd worden op zichzelf te gaan wonen voor meer onafhankelijkheid en vrijheid. Voor een Hindoestaanse vrouw die op zichzelf gaat wonen is dit niet altijd even gemakkelijk omdat juist dit vanuit de familie kan worden geassocieerd met ongehoorzaamheid en losbandigheid. Dit zou eventueel de familierelatie kunnen verslechteren. Een psycholoog die begrip heeft voor de culturele verschillen kan de behandeling hierop aanpassen. Dit wordt cultuur sensitieve hulpverlening genoemd.  Als je tegen problemen aanloopt waar je even niet zelf uitkomt, zou ik adviseren om je aan te melden bij een psycholoog. Je kunt altijd proberen om je aan te melden en gaandeweg bekijken of het voor jou van toegevoegde waarde is. 

Voor de vrouwen die hulp willen zoeken, maar niet weten welke stappen ze moeten ondernemen: kun jij het proces schetsen, om de drempel zo laag mogelijk te maken?

Je kunt je op de volgende manier aanmelden. Maak een afspraak bij de huisarts, deze zal met jou in gesprek gaan. Vaak kan er een vervolggesprek worden ingepland bij een praktijkondersteuner (POH-GGZ) of je wordt doorverwezen naar basis of gespecialiseerde geestelijke gezondheidszorg. De praktijkondersteuner zal nagaan waar je tegen aanloopt en hoe je ermee probeert om te gaan. Vervolgens zal in overleg met de huisarts worden besloten om je eventueel naar basis of gespecialiseerde geestelijke gezondheidszorg door te verwijzen. De intensiteit van de problemen hebben effect op de keuze van doorverwijzing.

Oftewel lichte tot matige (basis) en zwaardere (gespecialiseerde) problemen. Je zal te allen tijde goed worden geïnformeerd door de huisarts of praktijkondersteuner. Zodra je naar de psycholoog bent doorverwezen zal je eerst een intakegesprek hebben. Vervolgens wordt een diagnose gesteld en stelt de psycholoog een behandelplan op met jouw akkoord. Afhankelijk hiervan kunnen enkele of meerdere gesprekken plaatsvinden. Soms kan de familie betrokken worden bij de behandeling, maar dit is altijd met jouw instemming. 

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap omschrijven?

De afgelopen jaren heb ik veel rondgereisd in Europa en vervolgens in Azië.  Door het reizen is mijn wereldbeeld steeds vollediger geworden. Ik weet dat cultuur kan leiden tot sterkere sociale banden of onderlinge respect en loyaliteit. Ik heb andere gebruiken en levenstandaarden leren kennen waarbij ook mijn aandacht viel op vrouwenrechten die worden geschonden. Vrouwen worden te vaak als minderwaardig beschouwd en er is een duidelijke onderverdeling en daaraan gerelateerde restricties tussen man en vrouw (dimensie Hofstede mannen: assertiever/sterker versus vrouwen bescheiden en gevoeliger). Hoewel in zulke landen de verschillen meer op de voorgrond zijn (elementaire rechten zoals zelfstandigheid en vrije huwelijkskeuze) zijn de verschillen hier ook zeer zeker aanwezig.

In Nederland is er een duidelijke onderverdeling tussen mannen en vrouwen zowel bij Nederlandse als Hindoestaanse afkomst. Bij Hindoestanen zijn er extra factoren zoals familie en vrouwen eer. Ik erken dus, als Hindoestaanse man, dat vrouwen hierdoor niet dezelfde rechten hebben en vanuit de gemeenschap worden beperkt. De restricties worden zowel door mannen als vrouwen van generatie op generatie doorgeven. Soms dragen hindoerituelen en gewoonten hieraan bij. De reden dat de moeder van de toekomstige bruidegom niet mee zou mogen gaan naar de bruiloft is compleet achterhaald. Wij leven niet een vroegere India waarbij het werd gedaan uit veiligheid. Cultuur maar ook tradities en rituelen mogen meegaan met de tijd en de huidige maatstaven wat betreft gelijkheid tussen vrouw en man. Door middel van het bespreken van deze onderwerpen kan er meer besef worden gecreëerd en uiteindelijk een verandering worden teweeggebracht.

Wat wens je Hindoestaanse vrouwen de komende jaren toe?

Ik ben als persoon medegevormd door belangrijke vrouwen in mijn leven.  Ik hoop dat de positie van de Hindoestaanse vrouw wordt versterkt, alleen erken ik dat dit niet eenvoudig is. Ik zou mij zeker nog meer willen inzetten om de positie van Hindoestaanse vrouwen en vrouwen in het algemeen te verbeteren.

#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. We moeten een inhaalslag maken op het gebied van emancipatie. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het is een kennisplatform, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. Waar ervaringen gedeeld worden die normaliter als taboes worden bestempeld. De interviews moeten inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat. >> Lees meer

Love, marriage & please don’t talk about a baby (carriage)

In mijn vorige blogpost heb ik jullie een kijkje gegeven in één van de grootste teleurstellingen die Rajiv (mijn man) en ik als stel hebben meegemaakt. Desondanks hebben we ons hier doorheen geslagen en zijn wij op 30 juli getrouwd, maar niet helemaal op de manier die wij in april gepland hadden…

Het afgelopen jaar kon ik alleen maar denken aan hoe ik in mijn big ass wedding dress naar het altaar zou lopen (hopelijk zonder te vallen), waar al onze vrienden en familieleden ons het ja-woord tegen elkaar zouden zien zeggen. Uiteindelijk hebben we op de dag zelf gegeten in Kasteel Oud-Wassenaar en daarna een borrel gehad in Grand Café Dreams in Den Haag. Onze trouwdag was niet zoals wij het in eerste instantie gepland hadden, maar door Corona is het uiteindelijk een hele liefdevolle en intieme dag geworden met de mensen om ons heen waar wij altijd op kunnen rekenen. En dat is voor mij het allerbelangrijkst.

Na de bruiloft zijn wij een paar dagen naar Parijs geweest en ik snapte toen pas waarom het belangrijk is om een ‘huwelijksreis’ te hebben. Al was dit meer een huwelijkstripje. Dus voor wie nog gaat trouwen en die niet naar zijn/haar droom huwelijksreis kan, boek aub alsnog even een paar dagen weg met z’n tweetjes. Je gaat het echt nodig hebben en het zorgt ervoor dat je met z’n tweeën kan nagenieten van de bruiloft zonder gestoord te worden door het dagelijkse leven.

De dag na onze trouwdag gingen wij met de auto naar Parijs. Er was daar toen nog geen code geel/oranje/rood. Wij hebben hier echt enorm genoten want, ja, het is PARIJS. Er was alleen één ding waar ik mezelf aan ergerde dat weekend en mijn irritatie is de afgelopen tot een nieuwe hoogte gestegen.

Elke keer als wij het erover hadden dat wij net getrouwd zijn, vroegen mensen direct wanneer de baby’s komen. In mezelf dacht ik constant: ‘Hoe komen ze? Met de boot, ooievaar of toch met de trein?’. Maar goed, dat zijn flauwe grapjes die ik maar voor mezelf hield. Als een boer met kiespijn lachte ik de vraag weg en begon ik over een ander onderwerp. Op de laatste avond in Parijs gingen wij eten bij een Indiase restaurant (dat doen wij altijd op vakantie; bij een Indiër en bij een Hard Rock Café eten). De sfeer was echt heel goed en we hadden het naar ons zin. Tot één van de obers een gesprekje aanknoopte met Rajiv. Binnen 25 seconden begon hij over kinderen en dat die belangrijk zijn om te krijgen, nadat je getrouwd bent (vooral die nadat je getrouwd bent hè, want ho maar als iemand een kind krijgt en niet getrouwd is, dan is het ineens een groot probleem). Ik haakte af en nam nog een slokje van m’n drankje. Rajiv maakte nog wat grapjes met hem en op een gegevens moment zei die man dat hij ons over 10 jaar weer terug wilde zien om onze anniversary te vieren (heel lief van hem). Daarachteraan zei hij dat we wel MET onze kinderen moesten komen, anders zou er iets mis zijn met onze huwelijk (niet zo lief van hem).

Begrijp me niet verkeerd, als het me gegund is dan zou ik graag kinderen willen, maar… en dan komt nu de grote maar waar Hindoestanen/Indiërs/zoveel andere culturen die ik ken niet tegen kunnen… MAAR ik wil pas kinderen wanneer ik zeker weet dat wij in de behoeftes van een baby kunnen voorzien, wanneer wij de ruimte ervoor hebben, wanneer ik het gevoel heb dat ik er klaar voor ben, wanneer wij tot rust zijn gekomen van een rumoerige periode en het allerbelangrijkste; wanneer wij dat zelf willen!

In 2017 heb ik voor de Metro een column geschreven dat vrouwen meer zijn dan babymachines. We zijn nu in 2020 en ik ben het er nog steeds mee eens. Het moet echt eens afgelopen zijn dat iedereen zich constant bemoeit met of en wanneer vrouwen aan kinderen zouden moeten beginnen. Elke vrouw is anders en elke vrouw heeft andere doelen, dromen, wensen en toekomstperspectieven. Je kan daarnaast ook nooit weten wat er achter gesloten deuren gebeurt en met welke struggles mensen zitten. Misschien heeft een stel wel heel erg veel moeite om zwanger te worden. Hoe pijnlijk moet het voor hen zijn om die vragen te moeten aanhoren?  Daarnaast zijn er ook vrouwen die geen kinderen willen. Die wens hebben zij niet. Of het nu is, omdat zij gewoonweg geen kinderen willen, of omdat zij vinden dat er al genoeg kindjes op de wereld zijn die geen stabiele leefomgeving hebben. Vrouwen moeten de kans krijgen om die keus te maken samen met hun partner, in plaats van de mening van de rest van de wereld in hun achterhoofd te hebben. Het is niet niks om voor een baby te gaan. Een baby neemt veel verantwoordelijkheden met zich mee en voordat iemand zo’n grote stap zet, moet diegene er wel zelf volledig 100% achter staan.

Ik ben iemand die zich heel goed in anderen kan verplaatsen, maar soms is het toch best lastig om je in de gedachtegang van een man te verplaatsen. Daarom heb ik Rajiv gevraagd wat hij hiervan vindt en om te vergelijken of zijn ervaring overeenkomt met de mijne. Hij heeft wel door dat mensen het steeds vaker vragen sinds wij getrouwd zijn en dat de verwachting bestaat dat je snel aan kinderen moet beginnen. Maar hij vindt het niet nodig om daarop in te gaan of zich daardoor te laten beïnvloeden, omdat het ‘none of their business’ is. Hij is wel van mening dat als mensen merken dat één stel of één vrouw onder druk wordt gezet om asap aan kinderen te beginnen dat iemand daar wat van moet zeggen. Het is niet aan anderen om dit soort belangrijke keuzes op te dringen en als je dat opmerkt in je omgeving, dan mag je zeggen dat ze zich met zichzelf moeten bemoeien en dat hen ze niks aangaat. Ik ga maar wat meer van zijn gedrag en gedachtegang overnemen. Het zit in mij om toch altijd wel in te willen gaan op dit soort dingen en daardoor zorg ik ervoor dat het mij langer bezig houdt dan nodig. De enige baby waar ik mezelf druk om wil maken, is een food baby.  

Geschreven door Shantal Gopal