#HÏVAN: Surinaamse politicus VARSHA RAMRATAN

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben een sociaal bewogen en dynamische jonge Surinamer. Ik ben als jurist werkzaam in De Nationale Assemblee. Ik ben de jongste vrouw die is voorgedragen op de kandidatenlijst in Paramaribo van de VHP (kandidaat no.12 in Paramaribo). Ik ben 32 jaar en is geboren en getogen in het district Paramaribo. Mijn hobby’s? Lezen, tennissen en reizen.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een sterke en liefdevolle familie: mijn ouders, broertje en zusje. Familie banden hebben een grote betekenis in mijn leven, aangezien ik altijd de ondersteuning heb genoten van hun allemaal.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Liefdevol, educatief en ondersteunend. Mijn familie is mijn grootste motivatie voor alles wat ik tot nu toe heb bereikt in het leven. Zonder hun motivatie had ik niet veel kunnen bereiken.

Wat weten weinig mensen over jou?

Dat ik ongeveer een jaar  actief bezig was met thaikboksen. Ik deed hieraan mee om mijn zelfvertrouwen te vergroten. Ik vind het ook vooral een ideale sport aangezien respect en discipline je ook wordt aangeleerd. En ook wordt de nadruk gelegd op je conditie versterken.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon en waarom?

-Het winnen van de kroon in 2011 als Miss India Suriname;

-Het krijgen van een baan bij  De Nationale Assemblee als een van de jongeren;

-Voordracht in 2015 als schaduw DNA Kandidaat en in 2020 mijn voordracht  als een van de jongeren en de jongste vrouw in Paramaribo als DNA kandidaat.

Ik geloof dat deze ervaringen me enorm veel hebben gevormd tot de persoon die ik wil zijn voor mijn land Suriname. Een voorbeeld en een motivatie voor anderen die vooral hebben opgegeven in het bereiken van hun levensdoelen

Wat heb je gestudeerd, waar en waarom?

Ik heb de Master Surinaams recht gestudeerd op de Anton de Kom Universiteit. Na mijn studie heb ik alle leiderschapstrainingen van het Jnan Adhin Kennis Instituut van de VHP (JAKI) succesvol afgerond. Ik koos voor mensenrechten, omdat ik een voorvechter wil zijn, daar waar onrecht gedaan wordt. Ook geloof ik erin dat mensen bewust moeten zijn van wat hun rechten en plichten zijn.

Wat is je beroep?

Ik ben momenteel als jurist werkzaam in de Nationale Assemblee.

Waar houd je je nu allemaal mee bezig?

Culturele Organisaties. Sinds 1998 is ben ik actief lid geweest van Swami Vivekananda Cultural Centre (SVCC). Ik heb hier meegedaan aan yoga en danslessen. Nu volg ik daar Hindi lessen. Ik heb ook als Master of Ceremonies gefunctioneerd voor culturele programma’s van SVCC in samenwerking met de Indiase Ambassade in Suriname. Voor de Cuturele Unie Suriname (C.U.S.) heb ik ook tijdens enkele culturele activiteiten de rol van Master of Ceremonies vertolkt. Voor Organisatie Hindoe Media Suriname (OHM) i.s.m. Sandesa TV was ik presentatrice van educatieve programma’s. Door mijn sterke betrokkenheid in de culturele wereld deed ik in 2011 mee aan Miss India Verkiezing en ik won de kroon. Middels dit platform wilde ik een stem zijn voor de Surinaamse vrouw en het verder uitdragen van haar cultuur. Tijdens Carifesta XI Festival dat in Suriname werd gehouden werk ik gekozen als de 2e stage manager. Middels mijn sterke culturele achtergrond heb ik altijd gestreefd naar natievorming en natieversterking.

Sociale Projecten In 2011 startte ik met mijn eerste inzamelingsactie voor Huize Betheljada waarbij ik een oproep deed via verschillende mediahuizen om mensen met een meervoudige beperking te ondersteunen. Voor een tehuis met kinderen die HIV hebben deed ik ook een project. Vervolgens ging ik door met schenkingen aan de seniorenburgers van Huize Ashiana en Fatima oord. Ik deed 5 jaar achterelkaar mee aan het ouder kamerproject van Mac Donald’s Suriname speciaal voor ziekenhuizen in Suriname. Met een kunstenaarsgroep Switi Rauw heb ik samen gewerkt aan het aanbrengen van kindvriendelijke muurschilderingen aan de Mytyl school, Huize Betheljada en ’s Lands Ziekenhuis. In 2012 werd ik benoemd tot de eerste ambassadeur van World Wild Life Fund (WWF) ter bescherming van de zeeschildpadden. Ik heb ook meegedaan aan het Stop Pesten programma op scholen. Ook het NO KWIK project heb ik gedaan. Hierbij werden de kinderen op school bewust gemaakt van het gebruik van kwik in de natuur en de gevolgen voor de mens en dier. En recent ben ik met enkele DNA- Kandidaten gestart om tehuizen te identificeren die zwaar getroffen zijn door de financieel economische situatie. Het tehuis Zorg en Hoop en Huize Betheljada zijn al in aanmerking gekomen voor een donatie.

Jongeren Organisaties. Ik was lid van de eerste Global Shapers Community in Suriname. Ik heb daarnaast ook actief meegedaan aan veel trainingen van Junior Chamber International (JCI). Dit zijn organisaties die ook de nadruk leggen op het ontwikkelen van leiderschapskwaliteiten. Samen met de jeugdparlementariërs deed ik ook mee aan activiteiten m.b.t. verbannen van discriminatie. Ik werd ook opgegeven om Caricom jeugdambassadeur te worden. Ik kwam helaas niet binnen maar ik heb mijn intrede toen officieel gedaan binnen de VHP. Hier was ik ook lid van de jongerenraad van de VHP.

Politiek

In 2014 koos ik voor de VHP, omdat ik wil gaan voor een beter Suriname met sterke instituten. Ik wil vooral meer de nadruk leggen op het bestuursrechtelijk gedeelte en verbetering van de wetgeving. Ik heb hier mijn bijdragen mogen leveren in de gender commissie en de adviesraad van de VHP. Als er culturele activiteiten werden gepland werd ik altijd betrokken bij het meehelpen organiseren van religieuze feestdagen. Ik ben mede- coördinator van het programma “Orange Talk” die wekelijks op de zondag wordt uitgezonden via Radio Radika. Ook heb ik in een aantal tv programma’s mogen functioneren als presentatrice voor de VHP. Mijn betrokkenheid binnen de politiek leverde uiteindelijk haar voordrachten op als schaduw DNA-kandidaat in 2015 en in 2020 eindelijk als DNA kandidaat op de kiezerslijst in Paramaribo.

In 2011 won je de verkiezing van Miss India Suriname en daarna kwam je in de top 5 van Miss India Worldwide. Waarom besloot je mee te doen aan een missverkiezing en hoe kijk je terug op deze periode?

Ik wilde eigenlijk jeugdparlementariër worden, maar ik had helaas de leeftijd overschreden toen ik mij wilde opgeven. Ik werd uiteindelijk geadviseerd om dan mee te doen aan Miss India Suriname om middels dat platform ook mijn taken te kunnen volbrengen voor mijn land Suriname. Ik kom zelf ook uit een familie waarbij de kroon altijd meegenomen wordt naar huis door me tantes en daarna mijn nichten, dus besloot ik uiteindelijk de familie traditie ook voort te zetten.

Ik ben enorm dankbaar voor dit platform, aangezien dit platform mij heeft gevormd op het gebied van public speaking skills, women empowerment, de kracht en uitdragen van onze Indiase Cultuur en een ware ambassadeur zijn voor je land Suriname.

In 2014 sloot je je aan bij VHP. Kun je iets vertellen over je politieke interesse? Welke ambities heb je op politiek gebied en waarom ben je politiek actief?

Ik had ambities om ook Caricom jeugdambassadeur te worden en ik had mij ook opgegeven. Helaas kwam ik niet in de finale selectie terecht, maar werden mijn prestaties wel gewaardeerd door veel belangrijke figuren in ons land Suriname. Uiteindelijk na heel wat adviezen van hun kon ik mij terug vinden in de ideologie van de politieke partij VHP en besloot in 2014 lid te worden. Nadat ik lid werd ging alles heel snel, aangezien ik bij veel projecten werd betrokken als master of ceremonies. Ik werd ook gevraagd om tv- en radioprogramma’s te doen.

Ik ben heel politiek actief, omdat ik geloof dat je middels dit platform ook veel kan doen voor de samenleving. Ik hou enorm veel van behulpzaam zijn en oplossingsmodellen bedenken als er moeilijke vraagstukken zijn dus werd ik vaak ook betrokken in veel commissies binnen de VHP om mee te helpen denken en het beleid te helpen vormen.

Waar ben je het meest trots op?

Dat ik middels mijn voordracht als DNA kandidaat veel hoop heb gegeven aan jongeren die ook grote ambities hebben.

Wat kunnen we de komende 5 jaar van jou verwachten?

Dat ik mij zal blijven inzetten voor mijn land Suriname en dat er meer projecten geïnitieerd zullen worden door mij. Mijn aandachtspunten zijn: het motiveren en helpen vormen van kinderen, vraagstuk milieu en dierenwelzijn, jong ondernemerschap stimuleren, beter wetgevingsbeleid produceren en betere toekomstperspectieven voor personen met een beperking.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

In Suriname kennen we een culturele diversiteit en diversiteit is de kracht die ons bindt aan elkaar. De cultuur houdt een volk tot stand en behoud de kracht en oorsprong ervan.

Onder de verschillende culturen is ook de Hindoestaanse cultuur die ik van jongs af aan met veel eer heb mogen uitdragen, aangezien ik geloof dat het behouden van onze cultuur heel erg belangrijk is voor onze nalatenschap. Voorts blijkt Suriname een van de weinige landen in de wereld te zijn, die een bijzondere harmonische samenleving kent en een sterke eenheid binnen de culturele groepen.

Hoe kijk je zelf naar de positie van Hindoestaanse vrouwen in Suriname?

De strijd van de vrouw tegen ongelijkheid en discriminatie heb je nog steeds. De realiteit leert dat de kloof tussen mannen en vrouwen op verschillende gebieden zoals gezondheid, politiek en gelijkheid op de werkvloer nog steeds groot is. Er vindt wel veel verandering plaats vergeleken met vroeger aangezien zaken nu ook extra worden belicht.

Ik wil mij daarom ook blijven inzetten voor de verbetering van de positie van de vrouwen door  hun aan te moedigen om voor zichzelf op te komen, zodat ze als gelijken worden gezien en behandeld in hun gemeenschappen. De gemeenschap wordt alleen sterker ervan als we de vrouwen blijven motiveren om economisch zelfstandig te worden en ook samen te zorgen voor hun sociale veiligheid.

Wat wens je Suriname de komende jaren toe?

Laten we elkaar respecteren ongeacht kleur, ras of geloof. Laten we elkaar vertrouwen en samenwerken aan een beter beleid en bestuur voor ons geliefd land Suriname. Laten we een ieder erbij betrekken om dit land tot grotere hoogten te brengen. Samen streven naar een samenleving, waarbij burgers gelijke kansen hebben tot ontplooiingsmogelijkheden en een samenleving waarbij burgers vrij zijn in het uiten van hun mening. “Hand in hand, zij aan zij zullen wij werken aan een beter Suriname. Wij gaan Suriname redden.”

Mr. Varsha RamratanDNA Kandidaat no. 12 in Paramaribo


#HÏVAN

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

De verandering van de Surinaamse politiek

Op 1 juli 1863 is de slavernij afgeschaft in Suriname en de Nederlandse Antillen. Ik heb bij keti koti (ketenen gebroken) nooit het gevoel gehad van feest. Vrijheid is een goed van iedereen, niet iets wat je terug krijgt. Daarom herdenk ik vandaag de slavernij, erken ik het verleden en maak ik een vertaling naar de toekomst van Suriname.

Vandaag mijn post voor mijn geboorteland, Suriname, en de transformatie die al begonnen is. En om deze transformatie positief vorm te geven hebben wij iedereen nodig.


Ik denk dat we allemaal op de hoogte zijn van de stand van zaken wat betreft de verkiezingen in Suriname… Ook de betrokkenheid van Surinamers in Nederland was merkbaar. We voelen zich met z’n allen verantwoordelijk om de verandering in Suriname verder vorm te geven. En nog een positieve note van mijn kant: ik ben blij om te lezen dat de opkomst goed was.

Zolang je het woord ‘politiek’ als vies beschouwd, blijft klagen en in de herhaling valt i.p.v. nieuwe oplossingen verzint, zal de ”change” waar vele Surinamers het over hebben, niet plaatsvinden. Het woord ‘politiek’ opent namelijk deuren. Dat politici deze deuren niet presenteerden of zelfs gesloten hielden is een andere zaak. Het wordt daarom tijd om meer deuren te bouwen voor de burgers van Suriname.

Ik gun mijn geboorteland succes. Succes op alle vlakken, voorspoed in alle lagen van de samenleving en positieve verandering in het leven van elke burger. Politiek is een hulpmiddel om dit succes te behalen en het zou zonde zijn om een streep te zetten door dit woord, alleen omdat men niet begrijpt hoe dit hulpmiddel ingezet kan worden of omdat zij het gevoel hebben dat er toch geen verandering komt, omdat zij hier te ver van af staan.

Ik snap het. Politiek werd ook bij ons gezien als het spel van andere mensen – het valse en manipulatieve spel wat gespeeld wordt om zoveel mogelijk macht uit te oefenen. Iets van superieuren, ver weg van de verhalen binnenshuis, met moeilijke woorden en discussies die zich achter gesloten deuren afspeelden.

En in de aanloop van de verkiezingen begon daarom het klagen. “Ik stem niet voor ze, ze doen toch niets”. “Het is allemaal kinderachtig”. Of juist het omgekeerde: “Ik stem voor X, want dat doe ik altijd”, zonder echt meer te weten waarom. En jawel, dit keer is mij nog een andere dimensie opgevallen in Suriname: de rassen discussie, of eerder: discriminatie. Op social media zag ik opmerkingen heen en weer gegooid worden tussen partijen die ik hier niet zal herhalen. De VHP werd daarbij geassocieerd met Hindoestanen en de NDP met creolen. Weer ingekaderd, weer gestandaardiseerd, zonder het doel voor ogen te houden: het verbeteren van Suriname.

Ik heb vanwege bovenstaande redenen nooit interesse gehad in de politiek. De afgelopen jaren is dat wel anders geworden. Ik ben het politieke spel beter gaan begrijpen. Sterker nog: ik ben de impact van de politiek op ons hedendaagse leven beter gaan begrijpen. Het kan veel (positief) veranderen, ook voor jou. Of nog beter: jij kunt veel positief veranderen. Maar daarvoor moet je beseffen dat politiek van ons allemaal is.

Het woordenboek ‘Van Dale’ kent de volgende betekenis toe aan het woord ‘politiek‘: alles wat met het besturen van een land, provincie, gemeente enz. te maken heeft.

Dit vind ik redelijk luchtig en afstandelijk klinken. Ook in vele media berichten vind je deze afstandelijkheid terug als het gaat om politiek. Niet iets voor jou en mij. Het omgekeerde is juist waar. Politieke partijen streven meerdere doelen na op grootschalig niveau, zoals eerlijk onderwijs voor iedereen en het bestrijden van criminaliteit. De politiek geeft antwoorden op maatschappelijke vraagstukken die wij individueel niet kunnen oplossen. Maar om deze maatschappelijke vraagstukken helder te krijgen moet men zicht hebben op de maatschappelijke problemen.

En dit is o.a. ook jouw verantwoordelijkheid. Zelf heb ik een hekel aan mensen die op de bank klagen over van alles en nog wat, zonder mee te helpen, mee te denken of op z’n minst kenbaar te maken met welke problemen zij kampen. Er kunnen geen oplossingen bedacht worden als men niet op de hoogte is van de problemen van jou en je omgeving.

Net als in het personeelsbestand en bestuur van bedrijven ben ik van mening dat de politieke partijen ook een afspiegeling moet zijn van de bevolking. Dit betekent dus ook dat er genoeg vrouwen vertegenwoordigd moeten zijn in politieke partijen (zie het interview met Devika Partiman, oprichter van Stem op een vrouw). Dit zal effect hebben op zaken als besluitvorming en de problemen die aangekaart worden. Meer vrouwen in de politiek heeft een positief effect op o.a. de nationale industrie en betrekkingen met buurlanden. Met eigen ogen zie ik het positieve effect hiervan op minder grote schaal: in het bedrijfsleven en binnen overheidsinstanties. Eenzijdige visies en herhaling moeten tegengegaan worden door verschillen te belichten.

De politiek in Suriname moet laagdrempelig worden. Het moet men energie geven. Het moet men inspireren om kansen te creëren en leren hoe zij die kansen ook moeten pakken. Surinamers moeten zichzelf terug zien in de speeches van leden van politieke partijen en zichzelf kunnen vinden in de problemen die zij bestrijden en hetgeen waar zij beleid voor schrijven. De politieke discussies moeten niet gevoerd worden door een deel van de bevolking die zich superieur voelt en veel te ver weg staat van de dagelijkse problemen van de Surinamers, maar de discussies moeten gevoerd worden met en door diverse groepen in Suriname. We moeten het niet hebben over ego’s en eigen belang, maar over het belang van het volk.

Ik zou graag willen zien dat de kloof tussen de politiek en de Surinaamse burgers de komende jaren verder verkleind wordt. De houding tegenover de politiek moet veranderd worden. Ik heb hierbij vooral alle vertrouwen in de huidige en volgende generatie, en zeker nu ik steeds meer Surinamers in mijn netwerk heb die onder deze doelgroep vallen.

Tot slot, als partijen, ambtenaren en medewerkers de problemen verzameld hebben, betekent dit niet dat ze deze één voor één kunnen oplossen. Hier is een lange adem voor nodig, er speelt namelijk veel. Dit betekent dat er keuzes gemaakt moeten worden, waarbij o.a. gekeken wordt naar impact en urgentie. Mocht jouw probleem of visie maar niet op de agenda komen, maak er dan zelf werk van en ga niet klagen dat er “weer niets wordt gedaan”. Zoek naar mogelijkheden en oplossingen. Er zijn vele verenigingen en groepen waar je je bij kunt aansluiten. Of je gaat vrijwilligerswerk doen bij een politieke partij of instantie (je leert veel, je rolt het vak in, je ziet met eigen ogen hoe het werk gedaan wordt en het is ook nog goed voor je CV). Of je begint laagdrempelig: lees elke dag de krant, kijk het nieuws en analyseer wat je opvalt. Voer de discussie met je netwerk. Blijf erover praten en blijf op de hoogte. Zoek naar oplossingen en stop met napraten en klagen. Want daar help je niemand mee, zeker niet jezelf.

Over vijf jaar hoop ik een aantal van jullie terug te zien in de Surinaamse politieke partijen. En in de aanloop hoop ik dat iedereen betrokken blijft. Politiek moet geen vies woord meer zijn. Een van mijn angsten zijn mensen die elkaar napraten. Dat is gevaarlijk. De komende jaren hoop ik te zien dat mensen in Suriname hun eigen stem vinden en deze ook publiekelijk durven te uiten. En ik wens mijn geboorteland verandering toe. En die komt er zeker. Daar ben ik van overtuigd.

#HÏVAN: ASHVITA JAKHARI over de impact van scheiden op het leven van een Hindoestaanse vrouw

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben Ashvita Jakhari, 23 jaar oud. Ik ben geboren in Paramaribo, Suriname. Op mijn twaalfde verhuisde ik naar Nederland samen met mijn moeder en broer om vervolgens in Rotterdam te gaan wonen. Mijn hobby’s zijn reizen, muziek luisteren, lezen (vooral poetry boeken), kunst, movies, wandelen in een natuurgebied, badmintonnen en eten.

Kun je iets meer vertellen over je achtergrond (bijv. gezin, familie, opvoeding, broers/zussen, relatie)?

Ik kom uit een gebroken gezin, ik was slechts tien dagen oud toen mijn ouders uit elkaar gingen. Mijn opvoeding is succesvol tot stand gebracht door mijn moeder en broer. Op mijn twaalfde ben ik samen met mijn moeder en broer naar Nederland gekomen (mijn vader woont in Suriname). Dit voornamelijk omdat Suriname niet hele brede studiemogelijkheden kende en Nederland wel.

Ik ben Surinaams opgevoed met ouderwetse normen en waarden. Vanuit mijn opvoeding heb ik altijd geleerd om voor mezelf op te komen, waakzaam te zijn en mezelf te beschermen. Dit is naar mijn mening ook het belangrijkste punt dat ik heb meegekregen uit mijn opvoeding, namelijk om zoveel mogelijk onafhankelijk te zijn en op jezelf te bouwen.

Toen mijn ouders uit elkaar gingen, was het enorm zwaar voor mijn moeder. Zij was een alleenstaande ouder met een kind van zeven jaar en een baby van tien dagen oud. Als je in die tijd als gescheiden vrouw in Suriname woonde, was dit voor een vrouw “schandalig”. Mensen vinden het belangrijk om zich negatief uit te laten naar en over jou met vooroordelen over de redenen dat je man je heeft verlaten en dat je geen eigenwaarde meer hebt. Hulp was ver te zoeken. Ondanks alle negativiteit heeft mijn moeder zich sterk opgesteld en ervoor gekozen om niet een slachtofferrol aan te nemen. Ze heeft voor ons, haar kinderen, gekozen. Ze heeft gekozen om ons een zo mooi mogelijk toekomst te geven en de kans om een goede educatie te krijgen. Tot de dag van vandaag kijk ik op naar haar en zal ik dit ook altijd blijven doen.

Mijn moeder werkte 40 uur per week en kon helaas niet altijd een oppas vinden voor ons. Mijn broer die toen zeven jaar oud was, heeft de vaderrol op zich genomen en mij altijd beschermd (tot de dag van vandaag). Spelen met poppen en speelgoed was niet voor ons weggelegd. Al van jongs af aan hebben wij geleerd om ons volwassen te gedragen en voor elkaar te zorgen. Verder ben ik ook grotendeels door mijn nanie grootgebracht, want mijn moeder moest veel werken en een oppas was moeilijk te vinden. Mijn nanie is echt een deel van mij, omdat ik dankzij haar Hindoestaans kan praten en ook veel heb meegekregen van onze cultuur. Zij heeft ons meegenomen in de normen en waarden van onze cultuur. Ook zij was een sterke vrouw waar ik naar opkeek en altijd heb bewonderd.

Je bent op je twaalfde naar Nederland geëmigreerd. Hoe heb je de beginperiode ervaren?

Voor ons (mijn moeder en broer) ging er een heel andere wereld open. Het was hier super modern en ook heel anders in vergelijking met Suriname. Het eerste dat ik zei was: “ Ik wil terug naar Suriname”. Het was te onbekend voor mij en het voelde ook meer aan als een gevangenis … tussen vier muren. Ik miste, denk ik, vooral de vrijheid, familie en vrienden die dichtbij waren, lekker eten en het tropische weer natuurlijk. Ik had in ieder geval enorme heimwee. Uiteindelijk wist ik waar ik het voor deed en dat er in Nederland betere studiemogelijkheden zijn. Ik heb mij wel snel kunnen aanpassen aan de Nederlandse cultuur met behoud van mijn eigen normen en waarden.

Ashvita en broer

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Mijn week ziet er als volgt uit: vijf dagen per week school. In het weekend werk ik en dan doe ik ook nog eens af en toe modellenwerk als het past binnen mijn studieschema. Ik probeer in het weekend veel thuis te zijn met mijn familie (ik ben echt een home person) en eventueel af te spreken met vrienden.

Welke 3 levensgebeurtenissen hebben jou gevormd als persoon?

1 Ik denk dat mijn jeugd mij enorm heeft gevormd en dan denk ik vooral de gebeurtenis van dat mijn ouders gescheiden zijn. Ik ben heel erg zelfstandig geworden op een jonge leeftijd. Je leert dan echt de waarde van zowel materiële als immateriële dingen kennen. You don’t take stuff for granted. Wat ik hier het mooist aan vind is dat mijn persoonlijke ontwikkeling echt enorm vooruit is gegaan. Ik leer mezelf kennen, gevoelens te uiten, reflecteren en dan ook verder te gaan. Niet blijven hangen in het verleden. De mindset en doorzettingsvermogen die ik op een jong leeftijd had, is iets waar ik naar op kijk. Als ik ook even een down moment heb, dan herinner ik mijzelf ook eraan van “hey, gebruik het moment, uit je gevoelens, verwerk het, haal je les eruit en back to moving on”. Ik kijk dan naar de positieve dingen en welke goals ik op het oog heb.

2 Mijn tweede ervaring is de Miss verkiezing geweest. Ik was een super introvert meisje dat nooit in de spotlight wilde staan. De miss verkiezing is echt het moment geweest, dat ik mezelf uit mijn comfortzone heb getrokken en in het diepe heb gegooid. Wat ik geleerd heb uit dit traject is dat iedereen uniek is op zijn/haar eigen manier en alleen jij je eigen concurrent kan zijn. Daarvoor is het heel belangrijk om een positief zelfbeeld te hebben en je eigenwaarde in te zien. Mijn zelfvertrouwen is enorm gegroeid tijdens het traject.

3 Ik ben vroeger vaak gepest op school omdat ik wat voller was. Hierdoor was ik ook heel erg onzeker over mijn lichaam en mijzelf. Maar uiteindelijk ga je door een fase heen, waar je leert hoe belangrijk het is om jezelf te accepteren en te waarderen. Want als jij het zelf niet doet, gaan anderen jou ook niet op de juiste manier behandelen.

4 Verder denk ik dat vriendschappen en relaties mij ook gevormd hebben. Je komt allerlei soorten mensen tegen op de wereld en niet iedereen heeft het beste voor met je. Ik had nog een naïeve onschuldige kant, dat altijd dacht van:  “Nee ik zou zoiets nooit iemand aandoen, dus diegene zou mij of een ander dat ook niet aandoen”. Op een jongere leeftijd, dacht ik echt vaak zo na en geloofde ik altijd in de goedheid van de mens. Hier werd er altijd misbruik van gemaakt en  heb ik ook kanten gezien van mensen waarvan ik het nooit had verwacht. Het belangrijkste wat ik hieruit heb kunnen halen is, cijfer jezelf niet te veel weg voor een ander. Alles heeft een grens in hoeveel je een ander kunt geven.

Suriname

Welke opleiding/studie heb je gevolgd/volg je?

Ik heb hiervoor de opleiding MBO 4 doktersassistent gevolgd en dit succesvol afgerond. Momenteel volg ik de opleiding Human Resource Management (HBO). 

Je zei eerder dat je mee had gedaan aan een miss verkiezing. Waarom had je besloten om hieraan mee te doen?

Ik was 18 jaar oud, toen ik gescout werd om mee te doen aan Miss India Holland.  Ik had wel mijn twijfels over de Miss Verkiezingen, omdat er niet een bepaald positief beeld was neergezet en ik zelf niet the beauty and glamour world in wilde. Ik houd er namelijk niet van om in de spotlight te staan. Maar wat ik wel wist, is dat ik toch mijn verhaal naar buiten wilde brengen. Over mijn jeugd, mijn moeder en broer.  Ik wilde vooral ook een voorbeeld zijn voor de Hindoestaanse maatschappij en soortgenoten, dat ondanks je ouders uit elkaar zijn je alsnog een goede opvoeding kan krijgen en een doorzettingsvermogen kunt hebben om iets neer te zetten of te betekenen voor de maatschappij. Dus uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om mee te doen voor mijn verhaal en niet the beauty and glamour world.

Je bent uiteindelijk first runner up geworden. Wat heb je na de miss verkiezing gedaan?

Na de miss verkiezing werd ik echt supersnel benaderd door opdrachtgevers. Ik heb toen mijn eerste opdracht als model uitgevoerd en dit was een internationale videoclip. Sinds dit moment is mijn modellencarrière in een stijgende lijn verder gegaan. Ik heb vooral geprobeerd om superveel verschillende opdrachten te doen voor verschillende opdrachtgevers. Momenteel ben ik vooral actief in de Marokkaanse wereld met modellenwerk. Ik heb mij na de verkiezing niet ingeschreven voor een modellenbureau, want zoals ik al zei deed ik mee voor mijn boodschap en niet omdat ik een carrière hierin wilde maken. Ik heb daarom bewust de keuze gemaakt om incidenteel modellenwerk te doen voor een portfolio als hobby en niet fulltime. Mijn prioriteit op dit moment is mijn diploma. Ik zie hierin mijn potentie waarvan ik weet dat ik het maximale uit mezelf kan halen en uiteindelijk iets kan neerzetten waarbij ik een betekenis kan zijn voor de maatschappij.

Wat betekent schoonheid voor jou?

Schoonheid betekent voor mij je hart. Als je hart zuiver is, je gedachtes zuiver zijn, jij als persoon rechtvaardig bent… dat vind ik schoonheid. Puurheid van iemand, dat is voor mij schoonheid.

Welke tips wil je geven aan andere Hindoestaanse Vrouwen die mee willen doen aan een miss verkiezing?

Tips die ik zou willen meegeven aan Hindoestaanse vrouwen die mee willen doen aan een verkiezing is dat het misschien mooi eruit ziet aan de buitenkant maar weet dat het behind the scenes er heel anders aan toe gaat. Het kan er soms oneerlijk aan toe gaan, je privé en werk leven kan door elkaar gegooid worden, het kan mentaal en fysiek enorm belastend zijn. Je moet enorm stevig in je schoenen staan en weten jezelf te blijven. Dus één mega grote tip als je meedoet: blijf a.u.b. jezelf tijdens en na de verkiezing. Want dat is wat je uniek en speciaal maakt. Een titel is leuk, maar dat definieert je niet. Je innerlijk is wat je definieert. Tip twee is probeer van je journey te genieten, voordat je weet kan het voorbij zijn en heb je niet van het moment kunnen genieten. So, enjoy every little bit of it.

Wat kunnen wij de komende jaren van jou verwachten?

Dat weet ik niet zo zeer. Maar wat ik de komende vijf jaar van mijzelf verwacht is dat ik in het bezit ben van mijn Masterdiploma , een goede baan heb en dat ik op mezelf woon. Eenmaal ik voorzien ben van mijn basis, wil ik in projecten gaan investeren… voornamelijk in Suriname. Dit zullen projecten zijn voor de doelgroep vrouwen. Ik ga vaak naar Suriname en wat ik daar steeds zie is dat vrouwen niet veel steun krijgen of niet durven om naar voren te komen. Dit kan verschillende redenen hebben, bijvoorbeeld traumatische ervaringen, bang voor vooroordelen, familie etc. Ik wil voor deze specifieke doelgroep een ondersteuning zijn, hun mijn hulp aanbieden en women empowerment activiteiten uitvoeren. Hier wil ik de komende vijf jaar op focussen: mijn carrière, doelen en familie. Wat betreft modellenwerk, wil ik nog wel gaan groeien op internationaal niveau. Maar dit heeft geen prioriteit voor mij.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Een ritueel- en traditierijke cultuur met veel saamhorigheid, harmonie, wederzijds respect, vergevingsgezindheid en liefde. Een cultuur met super veel en lekkere gerechten.

Welke drie taboes van de Hindoestaanse cultuur kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

1 Vooroordelen dat een vrouw thuis hoort te zijn als huisvrouw en moet passen op de kinderen. Dit komt ook door de stereotypische Hindoestaanse mannen die denken dat een vrouw thuishoort, de gedachtegang van de vroegere generaties. Dit zorgt er ook voor dat niet alle vrouwen uit deze traditionele rol durven te stappen. Wel moet ik zeggen dat ik dit steeds meer en meer zie veranderen, hetgeen ik enorm toejuich. Ik zie ook echt vrouwen die carrière willen maken en zichzelf waarderen. Ik denk dat het ook belangrijk is om als vrouw zijnde jezelf compleet te maken en de gedachtegang dat een man je compleet maakt wat verminderd mag worden. Een partner moet slechts een aanvulling zijn en niet de reden dat je identiteit, ambities opgeeft. Ik denk dat de Hindoestaanse mannen zich hierin ook verder kunnen ontwikkelen en kunnen inzien dat een vrouw meer betekenis heeft dan alleen thuis op de kinderen te letten of te koken. Het tijdperk van ongelijkwaardigheid tussen man en vrouw moet echt voorbij zijn. Als er meer support vanuit hun kant komt, dan kan er ook voor gezorgd worden dat de generaties die hierna komen vrouwen minder vooroordelen en meer ondersteunen om hun ambities na te jagen.

2 Tweede taboe die ik zie in onze cultuur is het minderwaardigheidsgevoel. Als een vrouw gescheiden is voelt ze zich minder, omdat de omgeving om haar heen haar ook zo laat voelen. Dit kan enorm veel onnodig schade verrichten aan de eigenwaarde van een persoon. Veel vrouwen komen hier sterker uit, maar ook velen worden een slachtoffer van depressie of nemen de verkeerde stappen etc. Niemand weet wat er zich achter die deuren heeft afgespeeld, misschien was ze wel een slachtoffer van huiselijk geweld of was zij heel erg ongelukkig. Instead of judging we should acknowledge and appreciate these women on their bravery, dat zij voor zichzelf gekozen hebben.

3 Daarnaast vind ik seksueel misbruik ook een enorme taboe, vrouwen durven dit minder snel aan te geven voornamelijk door de vooroordelen van onze samenleving. Onze samenleving geeft dit snel een titel van “haar leven is verpest”, “Je was te uitdagend gekleed”, of “ je hebt zeker een man zijn aandacht getrokken”. Ik vind dit soort opmerkingen en deze gedachtegang ontzettend storend. Wij moeten juist deze vrouwen ondersteunen om actie te ondernemen, om van zichzelf te houden, en om door zulke traumatische ervaring heen te komen. Want hoe meer vrouwen actie ondernemen hoe meer andere vrouwen hiernaar zullen opkijken en ook zullen durven om hun verhaal naar voren te brengen. Daarnaast zal de generatie hierna ook leren dat dit soort dingen abnormaal zijn en als zij zoiets meemaken er onmiddellijk actie ondernomen moet worden.

Tenslotte, vind ik dat vrouwen elkaar nog steeds te weinig ondersteunen. Dit kan komen door afgunst, jaloezie etc. Ik vind het wel jammer om dit nog steeds te zien, want ik geloof erin dat als je elkaar bijstaat, je samen veel meer kan bereiken.

Als je googled op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij hier verbetering in brengen?

Naar mijn mening kan er een groot verschil worden gemaakt bij de opvoeding. Wat je vaak in onze cultuur ziet, is dat er geleerd wordt aan een vrouw dat je sterk moet zijn. Je krijgt heel veel verantwoordelijkheden en die moet je allemaal goed uitvoeren. Emoties worden niet geaccepteerd waardoor heel veel vrouwen en mannen emoties niet kunnen of durven te uiten. Wat er weinig wordt aangeleerd is hoe je moet praten over je gevoelens. Er wordt veel te weinig aandacht hieraan besteed. Door dit ontbrekend element durven zij later niks thuis te zeggen, omdat het of een taboe is of je riskeert dat er disciplinaire maatregelen tegen je genomen zullen worden. Hierdoor kan je je eenzaam voelen en ook depressief worden. Vaak is het gevolg hiervan dat er dan ook veel jongeren zelfmoord plegen. Kort gezegd vind ik dat wij onze kinderen moeten leren praten over hun gevoelens en als er wat is dit te uiten, in plaats van een verstikkende omgeving aan te bieden waarin zij niks mogen. Praten en een luisterend oor kan enorm veel helpen.


Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

De invloed van Bollywoodfilms op het leven van vrouwen van nu

Bollywoodfilms: toen en nu en de invloed op het leven van vrouwen van nu

Toen: videobanden, DVD’s en Zee TV-kanalen & Nu: streamingdiensten zoals Netflix en Prime Video.

Met een Nana (opa) en Phoepha (oom) die een videotheek runden in Nederland en een moeder die gek was van everything Bollywood, was het voor mij niet meer dan logisch dat ik ook weg was van Bollywoodfilms. Mijn moeder was altijd op de hoogte van de nieuwste films en thuis zaten we regelmatig met het gezin gezellig op de bank films te kijken. De liederen van deze films drongen dagelijks via de tv-speakers onze huiskamer binnen, de kleurrijke scènes lichtten mijn oogjes op en dan die drama en romantiek!

Films zoals Kuch Kuch Hota Hai, Hum Aapke Hain Kaun, Kal No Na Ho, Kabhi Khushi Kabhi Gham, en dat soort drama en romantiek waren mijn favoriet. Dat waren films van ‘mijn tijd,’ maar ook de oudere films zoals bijvoorbeeld Neel-Kamal, Mother India, Mera Naam Joker, Sholay, Dharmatma en bijna alle Amitabh Bachchan films heb ik met veel plezier gekeken.

Enkele weken geleden werd het mij aangeraden om de film Kabir Singh, met Shaheed Kapoor in de hoofdrol, te kijken op Netflix. Een film van Shaheed gaat er altijd wel in voor mij, dus mijn man en ik zetten enthousiast de film op met een bak popcorn op onze schoot. Hoeveel ik ook van Shaheed hou, al snel irriteerde ik me rot aan zijn rol in de film en wilde ik de bak popcorn naar de tv gooien.

Wat mij zo irriteerde en eigenlijk ook alarmeerde, was het feit dat hij zo agressief en respectloos was naar anderen, maar dat hij alsnog werd gerespecteerd en als mannelijk werd gezien en zelfs romantisch. Als kers op de taart werd zijn tegenspeelster ook verliefd op hem (of was het Stockholm syndroom?). Maar waarom kon ik het niet gewoon zien als vermaak en irriteerde ik me zo? Omdat zijn gedrag in de film de Hindoestaanse mannen en vrouwen kan beïnvloeden op een negatieve manier. Mannen kunnen denken dat het agressieve en obsessieve gedrag van Kabir Singh als romantisch en mannelijk wordt gezien. Vrouwen kunnen denken dat dit gedrag normaal en romantisch is of dat ze bang moeten zijn voor mannen die hen zo zullen benaderen in het kader van romantiek. De film kreeg veel kritiek en werd in de media besproken als een film die slechte invloed zou hebben op de maatschappij. Desondanks was dit een film die een hit is geworden in India.

Dit was niet de eerste keer dat een Bollywoodfilm werd bekritiseerd vanwege de behandeling van vrouwen. Misogynie ofwel vrouwenhaat zit diepgeworteld in de industrie. Stalkers worden vaak verheerlijkt, geweld en agressie wordt neergezet als mannelijk en genormaliseerd en zelfs intieme handelingen onder dwang wordt gerechtvaardigd in een relatie. Voor een land dat strijdt tegen de patriarchaat, seksistische stereotypen en eindeloos geweld tegen vrouwen kunnen dit soort films een negatieve invloed hebben op de samenleving.

Naarmate de Bollywood cultuur moderniseerde weerspiegelde dit ook in de Bollywoodfilms. Dit uitte zich in het verwesteren van de kledingstijl (lees: meer bloot) en make-up. In mijn omgeving had Bollywood altijd wel invloed op de Hindoestaanse cultuur. Mijn nichten en neven droegen namelijk ook weleens gekleurde contactlenzen en verfden hun haar zoals een van de acteurs of actrices. Dat is alleen maar leuk. Maar het had ook wel een keerzijde.

Naarmate ik ouder werd, werd ik ook bewuster van de rollen die de actrices vaak kregen en de manier waarop de vrouw werd geportretteerd in films. De kleding en het gedrag van de personages in de films werden voor mij steeds tegenstrijdiger ten opzichte van het beeld over de vrouw die nu nog steeds heerst in India en bij de oudere generatie Hindoestanen in mijn omgeving. Begrijp me niet verkeerd, ik genoot nog steeds van de films en vond de actrices bloedmooi. Maar ik vond het apart dat de vrouwen er in de films soms halfnaakt bij liepen. Het grootste publiek van Bollywoodfilms zit namelijk in India en ik heb begrepen dat de vrouwen zich daar op straat zoveel mogelijk moeten bedekken, omdat mannen zich anders verleid kunnen voelen door hun kleding en uiterlijk.

Ook in mijn jeugd heb ik vaak mee gekregen dat een vrouw zich op een bepaalde manier moet kleden en gedragen. Er werd dan verwezen naar een of andere serie op Zee TV waarin een actrice een voorbeeldige schoondochter was, maar natuurlijk slecht werd behandeld. Zij was voorbeeldig omdat zij gehoorzaamde, alle taken in huis uitvoerde (koken, schoonmaken, etc) – ondanks de onrecht die haar werd aangedaan – nooit tegensprak en er mooi uit zag zonder overdadig make-up en gedoe met haar kapsel. Ik nam de vergelijkingen nooit serieus, want ja het was maar een serie. Later merkte ik dat dit vaak de verwachtingen zijn van anderen ten opzichte van van de Hindoestaanse vrouw, ook nu. Maar hier zal ik over schrijven in mijn volgende column 😉

Ik heb ook het idee dat er in de films van vroeger meer romantiek zat dan in de films van nu. Vroeger werd het verhaal en de romantiek een beetje opgebouwd in de film. Nu worden de personages in de film verliefd op het eerste gezicht en gaat alles juist snel. Vroeger werd er niet eens gekust in films, nu zijn er steamy zoen scènes. I don’t mind, alleen vroeger kon ik wel rustig een film opzetten en die met mijn ouders kijken, haha.

Films met sterke vrouwelijke hoofdrollen zijn er gelukkig ook, zo heb je bijvoorbeeld Mary Kom en Padmaavat, alhoewel het nog niet zo vaak voor komt. Toch valt het mij ook op dat er steeds meer sterkere vrouwelijke personages in de films voorkomen of dat er, net zoals in de film Pad Man en Toilet, aandacht wordt besteed aan de liefde voor de vrouw en wat de hoofdrolspeler ervoor kan doen. Een film waar ik onlangs ook weer van heb kunnen genieten is Motichoor Chaknachoor op Netflix. Een comedy film met romantiek welke ik kan waarderen, lekker simpel en een beetje herkenbaar hoe er word gekeken naar trouwkandidaten voor iemands zoon of dochter.

Door de jaren heen is de manier van het produceren en regisseren van de films veel veranderd. We leven nu in een tijd waarin er steeds realistischer verhalen worden verteld en er meer wordt ingespeeld op de modernisering in Bollywood met de jongere generaties in India en daarbuiten in gedachten. Mijn persoonlijke voorkeur gaat tegenwoordig dan ook uit naar films die herkenbaar zijn en niet denigrerend naar vrouwen toe. Het hoeft niet meteen super realistisch te zijn, als het maar vermakelijk is. Ik heb deze column vooral geschreven vanuit mijn point of view, niet iedereen bekijkt het zoals ik en dat is prima. Mijn man geniet nu bijvoorbeeld meer van Bollywoodfilms dan vroeger, omdat de vecht scènes niet meer zo onrealistisch zijn als voorheen en de films vaak nog mooie liederen bevat. Men mag voor zichzelf bepalen wat hen vermaakt, het is ten slotte entertainment en soms zelfs educatief. Zolang we het maar ons leven niet negatief laten beïnvloeden.

Dank jullie wel voor het lezen van mijn column! Ik ben benieuwd wat jullie interesseert op het gebied van media & news. Zijn jullie filmliefhebber van Bollywood? Hebben jullie aanraders? Kijken jullie ook films puur voor vermaak of hebben jullie een specifieke smaak voor genres of thema’s?

Stay tuned voor mijn volgende column @hivancommunity

Cheryl Ramsoedit

Colorisme binnen de gemeenschap

“Hé Raksha, sorry dat ik te laat ben, dat was een moeizame meeting. Maar ja, je weet hoe die Aziaten zijn, altijd zo timide.”

“… mijn schoonmaker….. een buitenlander trouwens. Zijn ze allemaal hé. Ze zijn altijd buitenlands.”

“Heet jij Raksha?” Moeilijk al die buitenlandse namen. Ik ga even nadenken over een bijnaam voor jou, dat is gemakkelijker voor MIJ om te onthouden.”

“Mensen moeten terug naar hun eigen land, ze passen niet in Nederland.” Tussen de zinnen door kijkend naar mij en hun ogen rollend. “Ja, en hoe vrouwen in hun cultuur worden behandeld, dat hoort niet in Nederland. Deze mensen spreken de taal ook niet. We moeten hiermee ophouden, het PAST gewoon niet bij elkaar.”

“Waar kom je vandaan? Amsterdam. Nee, waar kom je echt vandaan?” “Oh, dus je voorouders komen uit India, begrijp ik dat goed? Maar jij hebt geen stip op je hoofd?” *Lacht keihard – ik lach niet en hij merkt dit op.* “Oh, sorry, ik wilde je niet beledigen hoor. Je kunt tegenwoordig ook niets meer zeggen hé.”

“Maar vertel eens, Hindoestanen geloven toch in verschillende goden? Hoe werkt dat dan? Kies je dan uit in welke God je vandaag gelooft, ofzo? Als het je goed uit komt?” *terwijl hij rolt met z’n ogen en daarna heel hard lacht.*

“Ik ben verhuisd. Ik voelde me niet meer thuis daar. Te veel allochtonen.”


De #BLM beweging heeft mij de afgelopen tijd veel gedaan. Het heeft mij laten nadenken over verschillende situaties, veel geleerd en het heeft mij laten reflecteren op mijn eigen gedrag en uitspraken. En ik heb mijzelf voorgenomen om te blijven leren, mensen een spiegel voor te houden en zelf in de spiegel te blijven kijken.

Op een gegeven moment borrelde ook al snel de vraag: “In hoeverre heb ik zelf te maken gehad met discriminatie, racisme en ongelijkheid?” Bovenstaande voorbeelden zijn een greep uit de uitspraken en situaties van de afgelopen 5 jaar. Ik heb veel situaties en uitspraken nog weggelaten. Het zegt voldoende dat deze uitspraken haarscherp in mijn geheugen gegrift staan. Kenmerkend is het gevoel wat achterblijft en ergens blijft knagen. En door de #BLM beweging komt dit gevoel bij veel mensen weer naar boven.

Laten deze uitspraken en situaties mij minder Nederlands voelen? Nee. Ik heb mijzelf altijd een trotse Nederlander gevoeld, ondanks dat ik hier niet geboren ben. Ik ben hier getogen. Ik hou van Nederland en zie het als mijn thuis. Het lukt deze mensen niet om mij hier minder thuis te laten voelen of mij minder mens te laten voelen.


Hoe gaat het met colorisme binnen de Hindoestaanse gemeenschap?

Met mijn eigen emoties, ervaringen en observaties heb ik mij uitgesproken, zowel in mijn omgeving als op social media. Echter, ik beheer ook een platform om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken, na nieuwsberichten en onderzoeken waarin gezegd wordt dat zij koplopers zijn op het gebied van zelfmoordpogingen. Over de oorzaken wordt gespeculeerd. Een van de doelen van dit platform is om meer zicht te krijgen op deze oorzaken. Ik kreeg na mijn #BLM post een bericht van een van de volgers over een populair huidverlichtend cosmetisch product in India – en dat zij Bollywoodsterren die dit product verheerlijken zal ontvolgen. Dit bericht heb ik gedeeld op de story van de Instagram van hivancommunity, omdat ik benieuwd was hoe actueel dit onderwerp is binnen de gemeenschap in Nederland en Suriname. De reacties stroomden daarna binnen…

“Yep! Ik kreeg vaak te horen dat ik maar met chloor moest gaan wassen, want dan werd ik mooier. Aldus, mijn oma! Van de drie zussen ben ik de enige met een donkere huidskleur. Hoevaak ik wel niet heb moeten aanhoren dat mijn zussen knapper zijn, omdat zij een lichte huidskleur hebben.”

“Ze verkopen het ook in Indiase winkels in Nederland. De eerste keer dat ik ermee in aanraking kwam, was toen mijn zus het voor mij meenam uit India. Vandaar dat je ook amper donkere bollywoodsterren ziet. Mensen van lagere kasten zijn vrijwel altijd donkerder. Er is een documentaire op Netflix waarin kinderen van de laagste kasten een kans krijgen om hogerop te komen in de samenleving. Maar je merkt daar ook dat de arme mensen een donkere huidskleur hebben en dus ook gediscrimineerd worden om hogerop te komen. Ik had een Indiaas vriendinnetje die mij vertelde hoe ze haar hele leven vies aangekeken werd omdat ze een donkere huidskleur heeft, maar wel goed Engels sprak.”

“Pssh, ik heb hetzelfde jeugdtrauma. Mijn familie (gelukkig niet thuis) heeft mij altijd gepest vanwege mijn donkere huidskleur en nu moet ik niets van ze.”

“Dit speelt al jaren in Bollywood. Het gebruik van cosmetica, ofwel bleeching producten, omdat een licht getinte huid erg gewenst is in de filmwereld. Voornamelijk voor vrouwelijke actrices. Er worden zelfs actrices uit andere landen buiten India voor een rol gevraagd vanwege hun huidskleur. Maar dit fenomeen speelt nog veel dichter bij huis. Hier in onze eigen Hindoestaanse samenleving. Hoe vaak hoor je wel niet mensen om je heen, op bruiloften en feesten, zeggen: “Wat is hij/zij donker!” Dit zegt verder niets over iemands persoonlijkheid/karakter. Dit zorgt ervoor dat mensen erg onzeker worden over hun huidskleur.”

“Ik word juist gepest en gekleineerd door de familie dat ik mijn huid bleach en all that… dus het kan ook andersom terwijl ik gewoon een lichtere tint heb omdat mijn vaders familie van Bangladesh is.”

“Ik ben superblij dat HÏVAN bestaat! Het onderwerp huidskleur mag onder de Hindoestaanse gemeenschap echt flink aan de tand worden gevoeld. Het ergste is dat het voornamelijk betrekking heeft op de vrouw, maar niet op de man. Both ways, it’s wrong. Superblij dat dit besproken wordt.”

“Dat cosmetica product is daar booming. Want de licht getinte mensen zijn alles daar. Kijk maar naar Bollywoodfilms. Hoe lichter, hoe beter. Vaak zijn de wat donker getinte mensen op de achtergrond of spelen een schurk.”

“Zoek vooral niet de zon op, want dan word je donker.”

‘Zeker heb je niet genoeg melk gedronken tijdens je zwangerschap. Als je dat wel had gedaan was haar (mijn dochter) huidskleur lichter geworden.”

“Echt enorm goed hoe je dit verwoord hebt. Ik werd ook altijd minder mooi genoemd, omdat ik donkerder van kleur ben. En toen ik mijn vriend voorstelde aan de familie kreeg ik als reactie dat ik maar iemand anders moet zoeken, want hij is te donker. Wij Hindoestanen hebben echt nog heel wat te leren.”

“Herkenbaar! Deze heb ik een keer naar mijn hoofd gekregen: je bent dan wel niet de lichtste maar toch ben je een mooi meisje. Een belediging vermomd als compliment?”


Ook door deze reacties begon ik te graven om te kijken welk beeld ik heb van colorisme binnen de Hindoestaanse gemeenschap. Wat ik gemerkt heb is dat binnen de Hindoestaanse gemeenschap vaak positief wordt gepraat over mijn huidskleur en dat dit zo ver ging dat men de tint van mijn huidskleur complimenteerden bij nieuwe ontmoetingen… Het was voor hen net zo normaal als “wat zit je haar goed”. Ik werd gezien als wit en dit werd ook uitgesproken, terwijl ik buiten deze gemeenschap weer niet als wit werd gezien. Opgroeiend heb ik meerdere keren de waarschuwing gehad om niet in de zon te lopen – want anders word ik donker. Ik heb altijd een kritisch oog gehad op colorisme buiten deze gemeenschap en hier te weinig bij stil gestaan. Nu niet meer. Als ik nu kritisch kijk buiten mijn persoonlijke ervaringen kan ik mij herinneren dat een aantal Hindoestanen zich (te) vaak negatief uitspraken over andere Hindoestanen op basis van hun huidskleur. Ik merk nu dat het een categorie is waar mensen ingeschaald worden, net als opleidingsniveau – maar dan op basis van je huidskleur. Of het nu ging over mensen die op baby bezoek gingen en met een afkeurende blik de opmerking maakten dat de baby zwart is, of families die de vriendin van hun zoon afkeuren op basis van haar huidskleur. Maar ook het complimenteren van mensen die in hun ogen een “lichte” huidskleur hebben is kwetsend voor anderen en houdt een bepaald schoonheidsideaal in stand binnen de gemeenschap. En dan hebben we het nog niet eens over de verdeeldheid die het veroorzaakt en hoe het mensen tegen elkaar uit speelt, met jaloezie en onzekerheid als gevolg.

Een ander voorbeeld is het beeld dat sommige Hindoestanen hebben van Creolen en vice versa. Tijdens de verkiezingsperiode van Suriname werd duidelijk dat wij een lange weg te gaan hebben om ook hier verbetering aan te brengen. De social media reacties waren te schokkend om hier nogmaals te presenteren. Ik gun het Suriname om zichtbaar te verbeteren wat betreft diversiteit en inclusie.

Colorisme zit ook in deze gemeenschap diep geworteld en ik heb de belofte gemaakt om hier zoveel mogelijk over te leren en mezelf en anderen binnen deze gemeenschap te corrigeren. Kijk niet alleen naar buiten, kijk ook naar binnen: je eigen gemeenschap, kringen en je soms zelfs je eigen huis. Ook bij mij is opgroeiend veel ingesleten waarbij ik nu stil sta. Sommige zaken worden doorgegeven via opvoeding en systemen en deze beweging zorgt ervoor dat we deze weer tegen het licht houden. Er valt veel te leren over dit onderwerp dat tot nu toe te weinig aandacht heeft gehad binnen deze gemeenschap. Ik merk dat veel platformen en mensen zichzelf uitspreken hierover, dus de beweging is nu gelukkig ook hier gestart.


Het is nergens perfect op de wereld. Er zijn geen perfecte landen, organisaties, gemeenschappen of families, maar wij proberen het wel continu beter te maken met z’n allen. Het wordt tijd om op grotere schaal ervoor te zorgen dat mensen die al honderden jaren naar achteren worden geduwd door de hoeveelheid pigment in hun huid – hetzij door andere mensen of door systemen, structuren, culturen en (ongeschreven) regels – weer naar voren kunnen lopen om naast elkaar te staan waarbij iedereen zichzelf kan zijn en niet overtuigd wordt door de ander om een stap terug te doen omdat hij/zij als minderwaardig wordt gezien.

Ik hoop dat mensen de komende tijd hun inlevingsvermogen kunnen versterken. Geen conclusies trekken zonder te luisteren. Discussies aangaan terwijl je je bewust bent van je referentiekader. Gesprekken aangaan waarin je je emoties en argumenten kunt delen. Vragen stellen, want we weten niet alles. De ruimte voelen om zaken bespreekbaar te maken die jou een vervelend gevoel geven. Niet het gesprek aangaan om je gelijk te halen, maar om de ander beter te begrijpen en te zoeken naar een oplossing.

Balans in lichaam en geest

Depressie, burn-out, identiteitscrisis of gewoonweg niet lekker in je vel zitten. Steeds vaker komen de verhalen naar buiten en mogen we onze schaamte loslaten. Dit geldt ook voor mij. Ik groeide op in een gezin waarin ik alles mocht vertellen, van overleden mensen die ik zag tot vragen over gevoelens die ik niet kende maar leerde tegelijkertijd dat dit niet opging voor de wereld buiten mijn gezin. In elke situatie een ander masker uit de kast pakken, leek voor kort nog steeds een goede oplossing. Nu weet ik beter; ik ben er klaar voor om mijzelf te zijn.

Mijn naam is Angela Badloe, ik ben 32 jaar en van Surinaams-Hindoestaanse komaf. Ik was een jaar of vijf toen ik mij bewust werd van mijn spirituele gaven. Ik was heldervoelend maar nog niet helderziend, wat betekende dat ik energieën aanvoelde in een ruimte maar niet kon plaatsen wie het was of wat die energie wilde. Ik kreeg begeleiding van verschillende mensen in mijn omgeving, waaronder mijn moeder, maar dit alles nam niet weg dat ik veel te maken had met angst en paniek. Dit werd heftiger in mijn tienerjaren toen mijn gave zich steeds meer ging ontwikkelen. Ik kreeg angstaanvallen en besefte steeds meer dat er mensen waren die totaal geen kennis hadden van energie en de invloed op je gesteldheid. Dit was voor mij de eerste keer dat ik spiritualiteit linkte aan de psychiatrie.

Tijdens mijn studie Sociaal Pedagogisch Hulpverlening kwam ik mijzelf echt tegen. Ik leerde methodieken en theorieën om cliënten te helpen maar kwam er steeds achter dat ik dit zelf nog niet goed onder de knie had. Mijn opvoeding was vooral gericht op het uiten en beleven van positieve emoties omdat mijn ouders ook niet goed wisten hoe ik bijvoorbeeld mijn boosheid kon uiten. De maskers die ik ophad werkte zo goed dat ik zelf vaak ook niet meer wist wat eronder zat. Ik leerde buiten mijn gezin niet over spiritualiteit te praten omdat ik twijfelde of mensen mij gek zouden vinden. Hiermee ontkende ik een groot deel van mijzelf want dit is de basis van wie ik ben en hoe ik in het leven sta. De disbalans die dan energetisch ontstaat, uit zich vooral in het lichaam. Spastische darm, somberheid en vooral de moeheid werd steeds erger.

In het laatste jaar van mijn studie ging ik dan ook echt op zoek naar mijzelf. Ik liep tien maanden stage in Suriname waarin ik veel leerde over mijn afkomst. Hier lag namelijk de basis van mijn opvoeding en het aangeleerde gedrag dat mij behoorlijk in de weg zat. Ik hielp de kinderen met wie ik werkte op dezelfde manier dat ik mezelf hielp. Ik had de lijst van gevoelens uitgeprint, van Walter Hottinga, die ik tegenwoordig ook voor cliënten gebruik. Hier staan zowel positieve als negatieve gevoelens in waardoor je inzicht krijgt in de nuance van emotie. Ben je bijvoorbeeld boos, verontwaardigd of voel je juist onmacht? Bewustwording van het brede scala helpt vooral om jezelf te begrijpen, helemaal als er gevoelens door elkaar lopen en je niet precies weet wat er in je omgaat.

Binnen de hulpverlening en de ggz merkte ik dat er weinig rekening werd gehouden met achtergronden. Ik startte daarom in 2014 mijn bedrijf Mixed Matters om hier een verschil in te maken. Ik werkte o.a. samen met stichting 113 Zelfmoordpreventie, GGZ inGeest en meerdere gemeenten. Door niet alleen te noteren waar iemand vandaan komt maar dieper naar een persoon en zijn omgeving te kijken, kun je de kern van emoties terughalen. Denk aan onderwerpen als opvoeding, normen en waarden maar ook aan immigratie, trauma en aangeleerde gedragspatronen. Hoe meer bewustwording we creëren bij de cliënt, hoe sneller de behandeling gaat.

De laatste jaren krijg ik tijdens mijn werk in de hulpverlening en ggz regelmatig van mijn gidsen (spiritueel begeleiders) te horen dat er energetische blokkades zijn die de behandeling belemmeren. Voor mij is het namelijk mogelijk om naar verschillende aspecten van een persoon te kijken. Ik kies ervoor om naar je aardse lichaam of naar je energetische lichaam te kijken. Denk hierbij aan het verschil dat je ziet wanneer je het lichaam met het blote oog bekijkt of onder een MRI-scanner. Zo heb ik de mogelijkheid steeds naar diepere lagen te kijken. Aards is het te vergelijken met een raam. Je kan je oog gebruiken om naar het raam zelf te kijken of je kan erdoorheen kijken. Zo werkt mijn gave ook. Het is dus niet zo dat ik automatisch alles bij iedereen bekijk. Gelukkig maar want dit zou zeer vermoeiend zijn!

Waar ik mijn gave normaal enkel gebruik om readingen en healingen te geven, krijg ik nu vaker te horen krijg dat ik mij meer moet focussen op de disbalans in het energetisch lichaam tijdens mijn werk als hulpverlener. Dit maakt dat de scheidingslijn tussen het energetisch en aards werk steeds dunner wordt. Ik vraag mensen dan naar hun eigen kennis en merk vrij snel of ik het over energie kan hebben. De laatste jaren is er echter een hele verandering gaande. De cliënten in individuele trajecten benaderen mij tegenwoordig juist voor mijn kijk op beide werelden. Kennis over spiritualiteit en kennis over de geestelijke gezondheid.

Het is voor mij daarom nu belangrijk om meer informatie te delen over deze combinatie en wat dit voor de gezondheid kan betekenen. In de volgende column lees je meer over wat je zelf thuis kunt doen om de balans te houden tussen je lichaam, ziel en geest. Mocht je vragen hebben, ben je meer dan welkom om mij te mailen op info@mixedmatters.nl of te benaderen via Instagram @MixedMatters.


#HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

Be the CEO of your life

BE THE CEO OF YOUR LIFE

Het grootste project waar je ooit aan zal werken, het meest van zal leren en de grootste impact zal hebben is: je eigen leven. Neem de touwtjes in handen en zie jouw leven als een groot businessplan. Wat is je basis, hoe creëer je structuur, wat is jouw persoonlijke branding (naar je werkgever of binnen jouw social community), je financiële doelstellingen en het belangrijkste: jouw ontwikkeling. Wat is jouw stip op de horizon? Daag jezelf uit! Be the CEO of your own life.

1 – A vision is a mission: het hebben van een duidelijke visie bepaalt niet alleen hoe je handelt, maar geeft die acties ook betekenis. Leidinggevenden begrijpen dat organisaties een visie en een doel nodig hebben, maar veel mensen realiseren zich niet dat hun eigen leven dezelfde drijvende factoren vereist.

2 – Take action: als je visie duidelijk is en je jouw missie voor ogen hebt is het enige wat nog mist: ‘actie’. Feel the fear and do it anyway!

3- Control your life: houd overzicht en evalueer dagelijks/wekelijks/ maandelijks en elk jaar om jezelf te verbeteren en zo ook uit te dagen. Sta stil bij de vijf mensen met wie jij het meest omgaat. Wat voor invloed hebben deze mensen op jou en jouw ontwikkeling?


IF THE PLAN DOESN’T WORK, CHANGE THE PLAN. BUT NEVER THE GOAL

Ben jij een ondernemer of de eigenaar van een bedrijf? Je zou denken dat dit hetzelfde is, maar kijk nog eens naar de vraag…

Het verschil tussen een ondernemer en de eigenaar van een bedrijf is eigenlijk heel groot! Een ondernemer is namelijk altijd op zoek naar nieuwe ontwikkelingen, kansen en oplossingen. En de eigenaar van een bedrijf… tja die runt gewoon zijn of haar bedrijf. Misschien ben je geen bedrijfseigenaar, maar heb je wel een ondernemend karakter. Hoe maak je hier dan optimaal gebruik van op school, werk of misschien in een hobby die je al jaren hebt?

on·der·ne·mer (de; m,v; meervoud: ondernemers)
‘Iemand die een bedrijf voor eigen rekening uitoefent’

Een mooi voorbeeld: stel dat een ondernemer en een bedrijfseigenaar beide een eigen yogastudio starten. Na 7 jaar heeft de eigenaar nog steeds een yoga-studio. Misschien heeft hij of zij nog een extra vestiging geopend, maar that’s it. Alles draait op rolletjes, verder geen bijzonderheden.
Neem je een kijkje bij de ondernemer na 7 jaar, dan zie je iets heel anders. De ondernemer heeft een aantal vestigingen geopend, in alle delen van de stad. Je kunt bij zijn/haar studio ook online lessen volgen, er is een eigen yoga kledinglijn te koop en je kunt er in de avonduren ook cursussen volgen tot yoga docent. Zie jij het verschil?

HOW CAN I ADD MORE VALUE ?

Ben jij een bedrijfseigenaar? Ga dan op zoek naar datgene waar jij als bedrijf meer waarde aan kan toevoegen bij jouw niche of de branche waarin jij opereert. Vind je dit moeilijk? Ga dan op zoek naar een ‘ondernemend persoon’, ’rolmodel’ of gewoon iemand waar je mee zou willen sparren over jouw bedrijf. Om succesvol te zijn, moet je gezonde, inspirerende en ondersteunende relaties opbouwen. Het leven is een teamsport- je kan het niet alleen doen. Een nieuwe ontwikkeling binnen jouw bedrijf zal niet uit het niets ontstaan. Because something new comes from within!

You have to push yourself away from your inbox and away from your daily desk. And think: How can I add more value? And it has to be something you do everyday...

BE THE GAME CHANGER.

Ondernemen kan je ook doen op school, bij je huidige werkgever of met een hobby. Hoe zou je dat kunnen doen denk je dan? Simpel, krijg je een vak op school waar je interesse ligt of speelt er een ontwikkeling in jouw branche aan het werk? Ga je meer verdiepen in dat onderwerp en help je medestudenten/collega’s met het studeren voor dat ene proefwerk waar zij moeite mee hebben. Volg koplopers binnen dat vakgebied om zo praktijkinzichten te krijgen binnen het gekozen thema. Ben jij toevallig van plan om je binnen dat thema te specialiseren dan is solliciteren voor een stage of baan een eitje voor jou, omdat je net wat meer weet over de ontwikkelingen binnen die ene branche dan jouw medestudenten. Goal: word professional op dat gebied en val zo op bij jouw docent of leidinggevende (wie weet staat er wel een nieuwe positie of loonsverhoging op jou te wachten!).

Samenwerkingsprojecten op school zijn voor ‘echte’ ondernemers niet altijd even makkelijk. Hoe ga je om met jouw ondernemers kwaliteiten in team verband? JIJ neemt jouw team op sleeptouw en zorgt voor de perfecte organisatie, structuur, presentatie en dat zorgt voor die ene paar extra’s als kers op de taart waar niemand aan heeft gedacht, maar wat jouw team laat uitspringen.


Nothing is more important than recognize your own value. Because if your own value is low, your place in the market will be as low. Offer something valuable to the world and make the change.

#BlackLivesMatter

Het anti racisme protest op de Dam zorgt voor veel boosheid in Nederland.

De demonstranten zijn boos. De niet-demonstranten zijn boos op de demonstranten omdat zij de COVID 19-regels niet naleven.

Ik heb gisteren meerdere malen de vraag gekregen waarom mensen daarnaartoe zijn gegaan in tijden van covid. En ik heb reacties gezien op Facebook onder nieuwsberichten (meestal probeer ik deze te negeren) die mij weer boos maken. Respectloos, empathieloos – zonder ook maar de intentie te hebben om de ander te begrijpen.

Mensen denken dat het protest ging over de video van George Floyd. Maar dit was de druppel die de emmer deed overlopen. Er zit zoveel meer achter. Covid-19 beheerst net een paar maanden ons leven, racisme speelt al honderden jaren een rol in verschillende levens.

Het gaat niet slechts om politie geweld. Het gaat om racisme, discriminatie en ongelijkheid. Institutioneel racisme is een groot probleem waar we al jaren tegen strijden. En dit probleem beperkt zich niet alleen tot Amerika. Dus ja, deze mensen zijn boos en gekwetst na het zien van een video waar een politieagent zich superieur voelt en minutenlang met zijn knie een Afro-Amerikaanse man verstikt. Dit beeld weerspiegelt de lange weg die we nog te gaan hebben. En dat maakt ons boos. Het is 2020 en voor even lijkt alsof we niks opgeschoten zijn.

En ja, mensen zijn boos. Mensen houden zich al maanden aan de regels en zien een grote groep mensen de regels overtreden. En ook dit maakt ons boos. Ook hier zitten achterliggende redenen die begrijpelijk zijn… de ondernemers die het moeilijk hebben, de angstige risicogroepen of mensen die het gevoel hebben dat “bepaalde groepen voorgetrokken worden door de overheid”. Ironisch wel dat laatste.

Misschien moet het ook zo zijn. En is vandaag gewoon een dag waarop we boos mogen zijn. Maar laten we morgen weer proberen om elkaar wat meer te begrijpen. Een BEETJE inlevingsvermogen scheelt een hoop. Lach zware onderwerpen niet weg uit onwetendheid, onzekerheid of gebrek aan empathie. Zet je oogkleppen af, educate yourself en LUISTER.

#blacklivesmatter #besafe #bewise #alleensamenkrijgenwecoronaondercontrole

#HÏVAN: LELITA BINDRABAN van Q4L Foundation vindt liefde en een missie in India

Vandaag is de dag dat de Hindoestaanse immigratie wordt herdacht. Op 5 juni 1873 kwamen de eerste honderden Hindoestaanse contractarbeiders aan in Suriname. Met Brits-Indië was afgesproken dat deze immigranten zouden werken op de plantages in Suriname. De term ‘contractarbeiders’ gaf mij altijd een beeld dat dit proces eerlijk en vreedzaam is verlopen. De afgelopen jaren is steeds meer aandacht voor het woord ‘contractarbeiders’ en de werkelijke situatie en het systeem waarin deze mensen hebben gewerkt en geleefd. Een systeem van onderdrukking en vernedering. Het is een periode waarin de Hindoestaanse immigranten vol moed en doorzettingsvermogen streden voor vrijheid, nadat zij opmerkte dat de werkelijke situatie niet overeenkwam met het beeld dat geschetst werd tijdens het rekruteren.

Vandaag, 147 jaar later, heb ik Lelita Bindraban geïnterviewd. Een Surinaams-Hindoestaanse vrouw die zich met hart en ziel inzet voor de onaanraakbaren in India. Mensen die vanwege hun plek in het kastensysteem leven in mensonterende omstandigheden. Het verhaal weergeeft haar onbeschrijfbare binding met het land van oorsprong. Van Brits-Indië naar Suriname naar Nederland naar India. De cirkel is rond.

We moeten terugkijken, herdenken, de échte geschiedenis kennen en tegelijkertijd bewust zijn van situaties en systemen die nu nog steeds gelden. – Raksha Bharos


Ik ben Lelita Bindraban, 57 jaar jong, moeder van twee zoons en een dochter en adji van een kleinzoon.

En dit is mijn verhaal.


Een overstroming en een droom

“Als ik ooit de staatsloterij win, dan ga ik de arme mensen in India helpen”, dit dacht ik toen ik 19 jaar was. De staatsloterij? Daar droom ik nog steeds van, maar het gedeelte over de hulp… die heb ik waargemaakt. Toen ik beelden van een overstroming in India zag, was ik zo geschokt dat ik vastberaden was om daar te gaan helpen. Op de beelden was te zien hoe een jongen van ongeveer 6 jaar oud vertelt dat hij zijn ouders is kwijtgeraakt en al dagen niet heeft gegeten. Vanaf dat moment stonden die beelden op mijn netvlies gebrand.

In 2014 heb ik 2 maanden vrijwilligerswerk in Udaipur (India) gedaan. Daarna ben ik naar de afgelegen dorpen gegaan en werd ik geconfronteerd met het leven van de Dalit. Vrouwen en meisjes liepen lange afstanden om hun gezin te voorzien van water, vies water… wat ze ook nog eens moesten drinken. Dit probleem zag ik niet alleen in Udaipur, maar ook in de staat Odisha. Dus besloot ik deze mensen te helpen. Ik plaatste een waterpomp in Udaipur en 24 waterpompen in Odisha met mijn eigen geld en wat donaties van familie en vrienden. De focus kwam op dat moment op Odisha te liggen, door goede lokale ondersteuning en vanwege extreme droogte in die regio. Odisha is een van de armste staten van India en ik wilde graag deze mensen helpen. De onafhankelijkheid en het geluk, wat schoon drinkwater bood aan deze mensen, heeft mijn hart veroverd en was de drijfveer om Quality For Life Foundation op te richten, wat gebeurde op 27 mei 2015.


Liefde

Ik heb mijn huidige partner Basant ontmoet in Puri (Odisha), één van de vier grootste bedevaartsplaatsen van India waar God Jagannath ji is. Maart 2014 kwam ik hem tegen toen ik samen met mijn zoon in Puri was, nadat ik mijn vrijwilligerswerk had gedaan. Wij gingen naar binnen in een tourist office. Daar zat hij. Ik vertelde mijn verhaal over dat ik graag mensen wil helpen en naar de dorpen wilde gaan. De laatste dag voor ons vertrek uit Puri nam hij ons mee naar een aantal afgelegen dorpen waar ik wederom geconfronteerd werd met het probleem van schoon drinkwater en dat vrouwen en meisjes kilometers moesten lopen voor water. Na mijn vertrek uit India is mijn zoon Jashvant terug gegaan naar Udaipur, omdat ik daar graag een waterput wilde laten slaan bij een school. Mei 2014 belde Basant op met de vraag of wij naar Puri konden komen om de mensen in de dorpen te helpen, omdat het 45 tot 50 graden was en de sloten waar de mensen water uit dronken waren opgedroogd. Ik heb Jashvant toen gevraagd terug te gaan naar Puri en daar hebben ze 10 waterpompen en 2 waterputten laten maken/graven. September 2014 ging ik terug naar Puri, samen met Basant, om nog meer mensen te voorzien van schoon drinkwater. Toen ik terugkeerde naar Nederland, zette Basant het werkt voort en in totaal werden er 25 waterpompen/putten gemaakt. Mijn privé geld raakte op en daarna richtte ik de stichting Quality For Life Foundation (Q4L) op.

Basant trok de stoute schoenen aan en vroeg mij ten huwelijk. We verloofden in oktober 2016. Totaal verrast en zonder mijn familie ben ik verloofd in India. Basant en ik hebben heel veel gemeen. Net als ik is hij de spil in zijn familie, heeft hij voor zijn ouders gezorgd en is hij erg betrokken bij de mensheid. Dit waren enkele van de vele matches die wij hadden waardoor het voor mij goed voelde om volmondig ‘ja’ te zeggen op zijn verzoek.

Onze band en liefde is zo sterk dat we ervoor gekozen hebben om ons leven op te offeren voor de arme mensen en dat betekent dat we elkaar niet vaak zullen zien en samen zullen zijn. Ik zie Basant twee keer per jaar een paar maanden als ik in India ben of als hij naar Nederland komt. Verder bellen we via FaceTime om zaken over de dorpen te bespreken en om over onszelf te praten. Vaak betrap ik mij erop dat het laatste niet vaak gebeurd omdat we zo met ons werk bezig zijn dat het erbij inschiet. Daarentegen missen we elkaar zo erg dat we ook vaak huilen aan de telefoon omdat het gemis groot is. Basant is altijd degene die dan zegt dat we met onze missie in dit leven bezig zijn en dat de mensen ons nodig hebben en dat we beide vanuit ons eigen land ons werk moeten doen. Gelukkig doen we dat uiteindelijk ook en doen we het uit ons hart.


Mijn leven in India

Als ik in India ben is het voor mij hard werken, want ik wil zoveel mogelijk projecten doen. We staan vaak om 6 uur op om vervolgens om tussen 7:00-7:30 op de motor naar de dorpen te gaan. We keren vaak pas rond 19.00/20.00 uur terug. Hele lange dagen, zonder eten. We drinken de hele dag kokoswater en eten het vruchtvlees. Dit bieden de mensen in de dorpen ons met liefde aan. Als we vermoeid thuis aankomen gaat Basant koken en ik ga achter de computer zitten om alles te verwerken en te posten op social media. Enkele uren slapen en dan weer vroeg op de volgende ochtend, 7 dagen in de week.

In de dorpen krijg ik zoveel onvoorwaardelijke liefde dat ik de energie heb om dit maanden vol te houden.

Een geheim dat ik wil verklappen is dat ook ik daar wildplas. Aangezien we per dag 10 tallen kokosnoten drinken moeten er ook sanitaire stops gedaan worden. De mensen in de dorpen hebben geen toiletten, wat ervoor zorgt dat ik de bosjes in ga. Het druist tegen mijn gevoelens in, omdat ik de mensen leer om niet buiten te poepen en te plassen en het vervolgens zelf doe. Ik heb geen keus en wil ook niet ziek worden dus bij beter weten in ga ik ook in de natuur plassen.

Aangezien wij in de meest afgelegen dorpen van Odisha de Dalits helpen, kunnen we vaak niet met de auto reizen. Dit betekent uren op de motor zitten, wat ik niet gewend ben. Daardoor krijg ik pijn in mijn schouders en nek. In de hitte, regen en kou gaan we dagelijks naar de dorpen. Ik loop vaak tot aan mijn knieën in vies water, door de stront of glij uit in dorpen over groene aanslag.

Verdriet, pijn en onmacht maakt mijn werk nog zwaarder. Ik zie zo veel verdriet bij de mensen waardoor ikzelf ook erg veel en vaak huil samen met de mensen om al het leed dat zij hebben. Pijn en onmacht om te zien hoe zij leven en dat niemand wat voor hen kan doen en het erg moeilijk is om als kleine organisatie iedereen te helpen – wat ik het allerliefst zou willen.

Gezinnen die hun baby’s verloren zijn, omdat het kind door een vrij simpel op te lossen kwaal toch nog komt te overlijden. Geen foto’s van je kind hebben, waardoor het kind voor altijd weg is uit je leven. Mensen die allerlei medische problemen hebben maar niet naar het ziekenhuis kunnen, in een vicieuze cirkel raken en vaak te vroeg komen te overlijden. Mensen die generaties lang schulden aflossen omdat iemand in het gezin ziek is geweest en zij geld hebben geleend voor medicijnen.

Hartverscheurend wat ik daar meemaak en wat erg veel impact heeft op mijn leven. Ik merk dat het niet altijd in mijn koude kleren gaat zitten en dat ik erg verdrietig word, veel huilbuien heb en mij machteloos voel.

Daarnaast is het ook zo dat omdat Basant en ik partners zijn, maar ook allebei voor de stichting werken, wij weleens woordenwisseling krijgen omdat ik vanuit mijn gedrevenheid en Nederlandse mentaliteit vind dat alles gisteren af moest. Gelukkig is onze liefde net iets sterker waardoor we het daarna kunnen bijleggen.


Mijn leven in Nederland

Naast dat ik moeder van 3 kinderen ben, heb ik altijd gewerkt. Ik heb voor mijn ouders – en ook een tijdje voor mijn schoonouders gezorgd. Mijn ouders hebben altijd op mijn kinderen gepast in de tijd dat ik werkte.

Ik ben altijd de spil geweest in mijn familie en regelde ook altijd van alles. Ik heb mijn vader, nadat hij ziek werd, begeleid tot en met zijn dood. Ik heb een jaar lang iedere ochtend en middag in mijn auto gehuild om het verlies van mijn vader onderweg naar mijn werk. Mijn ouders waren geliefd door velen en waren overal samen te zien. Ze werden ook het dansende echtpaar genoemd, want ze hielden erg veel van dansen.

Toen mijn vader kwam te overlijden, raakte mijn moeder na een jaar erg eenzaam, hoewel ik er altijd voor haar was en zij bijna dagelijks bij mij over de vloer kwam. Acht jaar later overleed mijn moeder. Samen met mijn zoon Jashvant, die dan speciaal terug keerde uit India voor zijn nani, begeleidden wij haar naar de dood. Dat waren hele moeilijke en verdrietige tijden voor mij omdat ik er alleen met Jashvant voor stond.

Ik heb voor beide ouders de overlijdensceremonies gedaan, ook al was ik een dochter uit een gezin van 12 waarvan meerdere broers. De band die ik met mijn ouders had was voor hen de doorslag om mij de eer te geven hun de laatste dienst te bewijzen. Ik heb daarna een zware tijd gehad, waarbij ik overspannen ben geraakt. Ik ben uit een diep dal geklommen en ben verder gegaan met mijn leven en met mijn missie voor de liefdevolle mensen in India.


Wat doet Q4L Foundation?

Wij werken in het oosten van India in de staat Odisha, tussen de steden Puri en Bhubaneshwar, in een straal van ongeveer 300 km. Wij komen in afgelegen dorpen, bij mensen die Dalits, Paria’s of Harijan worden genoemd, beter bekend als de onaanraakbaren. De mensen leven onder zeer primitieve omstandigheden, sober en afgesloten van de buitenwereld. Ze hebben geen schoon drinkwater, toiletten, douches, elektriciteit, bewoonbare huizen, voedzaam eten, scholen, medische zorg en sociale contacten. Tevens zijn er geen wegen of onbegaanbare wegen, waardoor zij moeilijk bereikbaar en vindbaar zijn.

Wij hebben als doel de levenskwaliteit van deze inwoners op duurzame wijze te verbeteren. Dit doen wij door hen van schoon drinkwater te voorzien, medische zorg te bieden, werkgelegenheid te verschaffen, huizen te bouwen en financiële adoptie en educatie mogelijk te maken – voor zowel jongens als meisjes. De projecten die wij opzetten zijn kleinschalig en zorgen voor direct zichtbare veranderingen in het dagelijks leven van deze mensen. Zo ook ons nieuwste project: wij willen een warm en liefdevol thuis bouwen voor kansarme kinderen en hen een mooie en eerlijk toekomst geven.

Q4L staat voor gelijke rechten en kansen voor iedereen. Wij gaan voor een wereld waarin iedereen leeft in overvloed, waarbij gezondheid, educatie en veiligheid voorop staan. Ik vecht voor de rechten van de mens.

Tot nu toe hebben we 75 dorpen voorzien van schoon drinkwater, een bijles school geopend, 13 gezinnen financieel geadopteerd, 50 mensen werkgelegenheid geboden, 10 mensen medische zorg geboden, noodhulp geboden. We delen ook dekens, olielampen, voedselpakketten, speelgoed, kleding, schoolspullen, eten, fruit, etc uit.


Waar ik nu sta in het leven met mijn missie

Ik denk dat ik niet kan praten over heel India maar dat ik mij beperk tot Odisha en dan zelfs tot de Dalits. Vrouwen werken daar net zo hard als mannen en zelfs soms harder. Vrouwenrechten zijn er niet echt. Echter zie ik dat vrouwen in de dorpen met respect worden behandeld door de mannen. Tot nu toe heb ik weinig gezien of gehoord dat vrouwen slecht behandeld worden, echter zitten zowel man als vrouw in een mensonterende situatie waardoor je ziet dat iedereen bezig is met overleven en niet met zaken die wij in Europa en in andere landen belangrijk vinden, zoals mensenrechten en zo. Er wordt geen verschil gemaakt binnen de gezinnen tussen jongens en meisjes. Iedereen wordt met liefde opgevoed en groot gebracht. Meisjes worden in onze dorpen niet vermoord, zoals dat nog wel in sommige streken in India gebeurd.

Wat er wel speelt is dat vrouwen vaak jong worden uitgehuwelijkt, en dat ze dan eigenlijk het liefst binnen 1 a 2 jaar een kind moeten baren. Wat je ziet is dat in sommige dorpen de gezinnen meestal 2 kinderen hebben. Heel af en toe zie je dat er meer dan 2 kinderen zijn. Dus daarin zie je ontwikkeling in de kinderbeperking. Meisjes gaan soms naar school en zullen in ieder geval iets meer ontwikkelt zijn dan hun ouders.

Vrouwen die weduwe geworden zijn, worden niet afgestoten door de familie maar blijven wonen bij hun schoonouders. Vaak zijn de schoonouders ook wat ouder en kunnen dan alle hulp gebruiken. Dat zou ook een reden kunnen zijn waarom ze de schoondochters bij hun houden. Vrouwen worden soms ook opnieuw uitgehuwd als ze weduwe geworden zijn.

Barrières zijn er meer voor meisjes, die ondanks de armoede een diploma hebben behaald maar door het kastenstelsel geen baan kunnen krijgen. Vanwege hun achternaam weten bedrijven/mensen dat ze een Dalit zijn. (voor jouw beeldvorming: binnen de Dalits heb je mensen die arm zijn maar anderen die nog armer zijn waarvan de kinderen niet eens naar school kunnen en bij sommigen – die het net iets beter hebben – kunnen de kinderen wel naar school ).

Al het werk dat we tot nu toe gedaan hebben is op vrijwillige basis. Echter zou ik graag volledig betaald voor de stichting willen werken, zodat ik meer vrijheid heb om de projecten in India te doen en al mijn tijd in de stichting te investeren. De hulpvraag in India is enorm. Naast mijn werk stop ik al mijn tijd in de stichting.

Aangezien ik er hard voor werk om donateurs te werven en daardoor de mensen in India te helpen, zou het fijn zijn om een betaalde baan hiervan te maken. Daarvoor zijn we nu bezig een Helping Hands Network op te zetten. We willen minimaal 100 bedrijven aan onze stichting binden die onze interne structuur financieel willen stabiliseren en die begrijpen dat een stabiele financiële basis essentieel is.

Het geld van dit partnernetwerk komt dus geheel ten goede aan onze organisatiestructuur – zodat wij er samen voor kunnen zorgen dat er meer donateurs komen, meer fondsen binnengehaald worden en dus meer mensen in India geholpen kunnen worden.


Hindoestaanse gemeenschap

De Hindoestaanse gemeenschap? Ach ja, dat vind ik moeilijk. Het is een aparte bevolkingsgroep, waarvan sommigen erg egoïstisch bezig zijn. Ik scheer niet iedereen over een kam, want er zijn ook goede Hindoestaanse mensen.

Wat je soms ziet is dat ze elkaar niets gunnen. Het liefst halen ze elkaar onderuit. Dit vind ik persoonlijk erg jammer, want voor iedereen is er genoeg in het universum. Een deel van de Hindoestaanse gemeenschap is meer bezig met feesten, eten, drinken en mooi wezen of zielig wezen. Ik merk het in mijn kringen en in ons netwerk: dat sommigen niet snel geld uitgeven aan goede doelen maar wel aan feesten en partijen. Soms stoor ik me eraan maar ik denk dan: het is hun eigen karma waar ze aan werken. Wat sommigen ook niet doen is gratis hun diensten leveren voor een goed doel. Er moet altijd geld in het spel zijn. Sommigen potten graag om vervolgens niet van hun geld te kunnen genieten als ze ziek worden en dood gaan. En ja, het geld meenemen na de dood kunnen we ook niet. Dus waar hebben ze voor gewerkt, denk ik dan. Ze hebben te veel tijd om over een ander te roddelen en elkaar in het materialistische proberen te overtreffen.

Ik ben zelf in hart en nieren Hindoestaans, maar soms schaam ik me voor onze mensen. Daarentegen heb je ook Hindoestanen die het super goed doen in de maatschappij en ondanks hun normen en waarden zich ook goed hebben aangepast in de maatschappij. Zoals jullie en alle dames die iets vertellen over zichzelf op de website waardeer ik ten zeerste en ben ik super trots op.

Taboes die belemmerend zijn: huiselijk geweld, vuile was niet buiten hangen, want “manay ka boli”, depressiviteit/burn-out wordt moeilijk over gepraat en zeker als je bij een psycholoog loopt.

Advies: wees vooral jezelf, leef je eigen leven, je bent te allen tijde een zeer bijzonder persoon, hou van jezelf, je bent nooit te oud om te leren, zet je ego af en toe aan de kant, doe af en toe lekker gek. Tenslotte: laten wij als Hindoestaanse vrouwen onze krachten bundelen om samen deze wereld een mooie draai te geven want wij zijn hele daadkrachtige, sterke en liefdevolle mensen.


Ik ben een spiritueel persoon en hiermee vraag ik het universum mij te helpen zodat ik nog veel meer mensen in de wereld kan helpen. Ik maak me los van de materialistische wereld waar wij in leven en ook de gehechtheid met familie en vrienden probeer ik op een liefdevolle maar niet gehechte manier te onderhouden. Ik wil daarmee de volgende fase in mijn leven ingaan namelijk Vanaprast fase: men doet afstand van het aardse, het materiële, het tijdelijke. Er is aandacht voor de maatschappelijke en levensbeschouwelijke vraagstukken van de samenleving, waarbij de eigen levenservaring wordt ingezet ten behoeve van deze samenleving. Het besef groeit dat men zich belangeloos dienstbaar moet stellen aan het geheel van de gemeenschap.

De fase hierna is de sanyasa fase waarin je onder andere ook sewa gaat doen. Dit is wat ik nu al in mijn Vanaprast fase doe.

Ik ben en voel me een zeer vereerd persoon om dit allemaal in mijn leven te mogen doen en te aanschouwen. Ik zeg vaak tegen mensen die aan mij vragen waarom doe je dit of ik zou dit ook willen doen: ik voel me gezegd dit te MOGEN doen. Het is niet voor iedereen weggelegd om dit pad te bewandelen, omdat zij waarschijnlijk nog niet zover zijn in de cyclus van het leven.

Namaskar


#HÏVAN


Meer informatie over Quality For Life Foundation? Zie onderstaande website

www.q4lfoundation.com

of hun YouTube kanaal

Alle foto’s zijn afkomstig van de Q4L Foundation website.


Over hivancommunity

Hivancommunity heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

Zero Waste: van over datum yoghurt tot hardi facemask

HO STOP! Voordat je verder leest wil ik dat je NU wat lekkers erbij pakt en dan verder leest. Dit doe je normaal gesproken ook als je een filmpje gaat kijken dus waarom niet bij het lezen van mijn column – dit is ook snackwaardig!

Doe je dat niet…. IK HEB JE GEWAARSCHUWD!

We zitten momenteel nog in de intelligente lock-doown. In het begin van de corona-tijd hebben consumenten massaal gehamsterd. Ik weet zeker dat jij ook hebt gehamsterd, want wij zijn Hindostanen. Hamsteren zit in ons bloed, denk maar aan de voorraadkast van je moeder of nani. Die zit altijd vol met sardien, bruine bonen, rijst, masala, olie, madam jeanette, maggiblokken en flessen rode en groene “cherry” Fernandes. En wat dacht je van de vriezer? Die zit altijd vol met vlees, Surinaamse vis en restjes doks van vorig weekend. Zonde om weg te gooien toch.

Maar het fenomeen om massaal toiletpapier te kopen… die snap ik tot op heden niet. Alsof je toiletpapier kan eten als de vriezer leeg is. Vroeger bestond er niet eens toiletpapier. Het was ouderwets met de hand wassen. Waarom kan dat nu niet? Wij zijn toch allemaal thuis. Mocht je het antwoord hierop weten… let me know. Ik ben rete benieuwd waar dit gedrag vandaan komt, want dit gebeurde niet alleen in Nederland maar over heel de wereld.

Door het hamstergedrag werden er vele miskopen gedaan. Ondanks dat jij zelf misschien niet had gehamsterd waren de schappen wel aardig leeg.

Zo had ik laatst volkoren meel nodig, want ik wilde chapati maken. Dit was nergens te vinden, zowel bij de Oriëntal als Albert Heijn niet. De schappen waren leeg. Dit kan ik wel begrijpen, want van volkoren meel kan je brood maken en van toiletpapier niet.

Uiteindelijk vond ik bij de Albert Heijn een zak volkoren speltmeel en dacht serieus “whyy”? Zal dit wel lukken? Ik zou voor het eerst chapati maken en thuis hadden ze hoge verwachtingen, so there was a lot of pressure! Na zeker 30 minuten treuzelen heb ik het toch meegenomen. Ik moest en zou die chapati maken. Als het zou mislukken had ik het tenminste geprobeerd. Ik had stiekem een back-up gekocht: kant en klare Parathas. Deze ligt nog steeds in de vriezer ;-). Dat betekent dat mijn chapati’s waren gelukt!

Maar om even terug te komen op het onderwerp van mijn column: zero waste. Wij verspillen gemiddeld 34 kilo per persoon per jaar aan eten. Dit staat gelijk aan EUR 120,00 per persoon… that’s a lot right?

Jij en ik kunnen wel bedenken wat wij met dat geld doen, zoals doneren aan arme kindjes die geen geld hebben om eten te kopen. Automatisch wordt er dan gedacht aan kindjes in ontwikkelingslanden, maar wat dacht je van ons eigen land zelf?

Er zijn genoeg huishoudens die bijna geen geld hebben om boodschappen te halen… Ik vraag niet om een donatie en wil je zeker niet overhalen. Het is meer een besef-momentje. Want deze huishoudens hebben ook geen geld om te hamsteren in deze tijd. Zij leven met een zakcentje per week en kunnen misschien één pak melk per week kopen en dan is de kans klein dat er nog melk is.

Hierdoor ging ik bijna niet naar de supermarkt en kocht ik alleen de boodschappen die echt nodig zijn, dus geen 10 pakken melk. Het is zonde als dat over de datum gaat, melk invriezen lijkt mij niet zo heel lekker.

En door dit besef probeer ik zoveel mogelijk zero waste te leven. But to be honest: met pijn in mijn hart gooi ik ook wel eens wat weg. En ik denk jij ook.

Loop eens naar de keuken en ga eens na hoeveel producten er bijna of al over de datum zijn. Wat ga jij er mee doen? Ga je het weggooien of kan je er nog iets mee? Zolang er geen schimmel op zit kun je er namelijk een hoop mee.

“The Classic Hardi Face Mask”

Pak eens die pak yoghurt waarvan je twijfelt of het nog goed is, eet het dan niet nu opeens op maar maak er een masker van… Hello self-care!

Yoghurt kan zowel in het haar als op het gezicht. Wat ik zelf regelmatig maak is “The Classic Hardi Face Mask”: Yoghurt met hardi en honing mengen – een toetje voor de huid. Als je dit elke dag gebruikt zal je een mooie glow krijgen. Bij het aanbrengen doe ik wel een oud shirt aan, want echte goede hardi krijg je niet uit de kleding. Gebruik hiervoor wel hardi poeder en niet verse.

Voordelen van dit gezichtstoetje:

Antibacteriële en ontstekingsremmende eigenschappen

Kalmerende werking op de huid

Helpt huidirritaties te verzachten

Geeft een subtiele glans en verfrist de huid

Self infused water

Weleens gedacht aan fruit wat bijna niet meer goed is? Gooi jij dit weg? Vanaf nu niet meer….

Gebruik de eetbare stukjes om infused water te maken. Dat is gemakkelijker dan het klinkt. Infused water is niet meer dan fruit + water = gezond.

Zoek je allerleukste waterfles, snij het fruit in stukjes, doe er een stukje gember bij en als laatste voeg je water toe. Je waterfles aanvullen kan gemakkelijk tot het einde van de dag. Een tip voor in de avond; scheutje (your favorite) daroe erbij, erg lekker!

NOG een tip, gebruik bruisend water – this is my favorite. Ik heb thuis ook een Soda Stream apparaat, dit is zo ideaal voor bruisend water junkies als ik. Het scheelt een hoop centjes en ook hoef je dit niet meer te sjouwen tijdens het halen van boodschappen.

“Coffee body scrub”

Een tijdje geleden kocht ik een pak koffie van een bepaald merk maar ik vond het zo NIET lekker. Ondanks dat ik het een paar keren heb geprobeerd te drinken… het was geen succes! Weggooien wilde ik ook niet. “Misschien vindt iemand anders het wel lekker”, dacht ik. Uiteindelijk kreeg ik na een avondje Pinterest het idee om een bodyscrub te maken.

Je moet dan koffie mengen met kokosolie (toevallig heb ik er een die over datum is), suiker en een druppel lavendelolie en voila! De scrub was magisch, het maakte mijn huid zacht, verwijderde alle dode huidcellen en ik kreeg een glow op mijn huid. Een kopje koffie voor het lichaam.

Nog meer restjes over?

Tover met je restjes eten een nieuwe maaltijd. Je kunt het allemaal bij elkaar gooien en met wat kruiden uit de keukenkast erbij heb je tjap tjoy.

Of maak een salade, zet het op azijn en dan is nog zeker een maand nog goed. Op azijn houd je groente langer levend. Hier heeft iedereen wel een eigen recept voor. Mijn tip? Gooi er van alles bij met tafelazijn, pimentkorrels, Madame Jeanette, suiker en teentjes knoflook en dan komt het goed!

Oh, en left over fruit? Maak met je fruit een lekkere smoothie! Heerlijk voor de zomer.

Het is zonde om eten weg te gooien, denk eerst na voordat je iets weggooit en maak het gelijk… van afstel komt uitstel. Plan je maaltijden voor de week en wees daar strikt in, las dus ook een afhaalmaaltijd van je favoriete restaurant in en bestel desnoods extra voor de volgende dag. Dit is niet alleen bewust eten maar ook gezond eten.

Mocht je met je restjes niet uitkomen? Stuur een berichtje en dan kunnen wij samen bedenken wat je met de restjes kunt doen en ik beloof je – je zult er geen spijt van krijgen.

Tot de volgende keer! Mijn volgende column verschijnt in juni.



“The World doesn’t need a handful of people doing zero waste perfectly, the World needs millions of people doing it imperfectly” – Anne Marie Bonneau



Meer ZERO WASTE inspiratie nodig? Volg de volgende accounts op Instagram:

https://www.instagram.com/zerowastehome/

https://www.instagram.com/wastefreeplanet/

https://www.instagram.com/reducewastenow/


Benieuwd naar de foodtrends van mei 2020?

Als extra cadeautje heeft Charischa de foodtrends van mei samengevat. Zie onderstaande infographic.

#HÏVAN: RISMA THAKOERDAT over haar burn-out

Nanda Kartaram, ex-schoonzus van Risma:

Waarom ik zo trots ben op Risma?

Wij zijn even oud en onze levens hadden niet meer verschillend kunnen zijn! Ik kom uit een warm – en voor die tijd – redelijk modern gezin waar vooral gehamerd werd op studeren, trouwen komt later. Risma mocht niet studeren, is getrouwd op 21 jarige leeftijd, moeder geworden op 26 jarige leeftijd en als schoondochter had zij het zeker niet gemakkelijk. Haar huwelijk was niet altijd even makkelijk, de scheiding en de periode daarna nog minder. Alles wat ze voor en gedurende haar huwelijk niet voor zichzelf heeft kunnen doen, heeft ze nu gedaan. Keihard gewerkt (ook aan zichzelf), gestudeerd en ondertussen toch maar even in haar eentje 2 tienerboys opgevoed! Als ik zie hoe ze voor zichzelf gevochten heeft om de krachtige vrouw te zijn die ze nu is, met alle diepte én nu vooral hoogtepunten, kan ik alleen maar zeggen dat ik enorm trots op haar ben!”

Lees onderstaand interview met Risma Thakoerdat.


Wie is Risma Thakoerdat?

Risma Thakoerdat is 45 jaar, moeder van 2 prachtige zonen (19 en bijna 15 jaar) en geboren in Nickerie, Suriname. Ik woon al 40 jaar in Nederland. Ik ben opgegroeid in Den Haag, waar ik 16 jaar gewoond heb. Vervolgens ben ik na mijn huwelijk verhuisd naar Zaandam. Na 15 jaar huwelijk ben ik gescheiden en sinds 2011 weer terug in Den Haag.

Mijn hoogst afgeronde opleiding was MBO Bedrijfskunde. Ik heb 27 jaar in de financiële dienstverlening gewerkt van betalingsverkeer tot vermogensbeheer. Ik vond cijfertjes altijd leuk, maar had geen idee wat ik wilde doen. Ik ben overal ingerold.

In 2017 ben ik gestuit op persoonlijke ontwikkeling en vond het zo interessant en leuk dat ik mij verder ben gaan verdiepen. Ik heb mezelf echt leren kennen en wilde er nog veel meer van weten. Nu ben ik gecertificeerd NLP Trainer, systemisch opsteller, coach, healer en orthomoleculair suppletie- en voedingsadviseur. Sinds vorig jaar ben ik ook als ZZP-er begonnen, want ik wil een bijdrage leveren met mijn missie:’ Ik help jou weer in jouw kracht staan’. Als Surinaamse houd ik van lekker eten en ik vind het heerlijk om te koken en bakken, maar dan wel op een gezonde en verantwoorde wijze. En ik ben trots op mijn roots, want ik ben wie ik ben, juist door waar ik vandaan kom.

Uit wat voor familie kom je?

Een traditioneel Hindoestaans gezin: vader, moeder, 2 broers en 2 zussen en ik (mijn oudste zus was al overleden voordat ik geboren was). Ik ben de een na jongste.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Een mix van liefdevol en heel streng. Een typisch strenge Hindoestaans Surinaamse opvoeding waarin grote verschillen waren tussen mannen en vrouwen. Waar bijvoorbeeld mijn broers veel vrijheid hadden omdat zij mannen waren, had ik dat totaal niet.

Ik werd er altijd op gewezen dat ik een meisje was en mij ook zo moest gedragen. Met vriendinnen afspreken of ergens chillen ken ik niet, want ja wat gaan mensen zeggen als ze mij ergens in de stad zien, strand or wherever ik ook zou zijn. Laat staan dat er misschien ook nog een jongen in de buurt zou zijn… Dan was de familienaam gelijk beschadigd.

Als meisje mocht ik niet naar het HBO, omdat ik anders te oud zou zijn om te trouwen. Pff, zo vermoeiend, dat gehoorzamen, zorgen en aanpassen. Vooral met aanpassen had ik moeite en ik vond het heel frustrerend dat ik het vertrouwen niet kreeg.

Ondanks de strenge opvoeding waren mijn ouders heel liefdevol en rechtvaardig. Het was echt een warm nest. Mijn moeder hield met een ieder rekening. Zij is echt heel zorgzaam. Wat soms ook wel verstikkend werkte. Van mijn vader heb ik gezelligheid geleerd. Elk weekend speelden wij samen spelletjes en keken we met z’n allen film. En er was altijd lekker en vooral vers eten. Verder was er veel aandacht voor tradities, want ja het hoort er nu eenmaal bij.

Wat zijn typische kenmerken van jou?

Ik ben vrolijk, spontaan, zorgzaam, liefdevol, verantwoordelijk en direct. Verder ben ik rechtvaardig en laat een ieder in zijn/haar waarde. Als ik iets wil, ga ik voor mijn doel, maar niet ten koste van alles. Als laatst vind ik het heel belangrijk om mijn eigen ruimte te hebben, me-time, zodat ik kan opladen. Dit doe ik door middel van yoga en meditatie. In de kern ben ik een simpele vrouw. Ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn. Nu ik mijn kern heb ontdekt. Mijn geluk zit in mij.

Wat zijn jouw valkuilen en hoe ga je hiermee om?

Ik maak snel contact met mensen en vertrouw mensen heel snel. Ik wil niet snel inzien dat er ook minder goede bedoelingen zijn. En dat kan mij kwetsen. Nu trek ik sneller mijn grens door mijn jarenlange ervaring en persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast luister ik ook beter naar mijn intuïtie, want ik heb ontdekt dat mijn intuïtie altijd gelijk heeft.

Burn out

Wat is volgens jou een burn-out?

Een burn-out is volgens mij dat je helemaal op bent. Je kunt letterlijk niets meer. Niets meer doen, denken en zelfs voelen lukt niet meer. Het hele lichaam is uitgeschakeld. Ik wil bijna zeggen dat het lijkt op een coma, alleen je kan wel bewegen. Het lijkt alsof je gevangen bent in je lichaam en het commando centrum ligt plat. Niets doet er meer toe. Je bent als het ware verstompt.

Hoe zou je de aanloop van je burn-out beschrijven? (wat merkte je en welke klachten had je?)

Ik voelde mij leeg van binnen, maar ik heb eigenlijk altijd een leegte gehad en ben altijd door blijven gaan. Daarnaast veel stress, snel geprikkeld, moe, boos, verdrietig, slechte weerstand, niet lekker in mijn vel, maar ik kon de vinger er niet op leggen wat het was. Ik was ook vaker ziek. Uitslag op mijn lichaam, netelroos, eczeem en verstopte darmen. Opeens had ik ook hooikoorts, allemaal klachten waar ik nooit last van heb gehad. On top of that had ik ook mijn emoties niet altijd onder controle.

Hoe zou je de periode van je burn-out omschrijven?

De burn-out heeft ruim een jaar geduurd, van juni 2018 tot en met vorig jaar herfst. Ik voelde op de een of andere manier al dat ik een burn-out zou krijgen, want ik had niet eerder zoveel lichamelijke klachten.

Het was een maandag en ik ben in de middag van werk naar huis gegaan. Van de huisarts moest ik eerst twee weken thuis gaan rusten en vooral niets doen. Ik was volgens haar overspannen. De diagnose burn-out wordt niet meer zo snel gesteld.  Eenmaal thuis op de bank wist ik niet meer wat mij overkwam. De tranen rolden over mijn wangen. Hoe had dit kunnen gebeuren, hoe had ik zo over mijn grenzen heen laten lopen en vooral de vraag hoe moet het verder. Ondanks alle klachten was ik nog moeder en ik moest nog voor mijn kinderen zorgen.

In de eerste twee weken kwam ik steeds meer in een neerwaartse spiraal. Mijn lichaam wilde niet eens meer uit bed komen en ik kreeg niets uit mijn handen. Ik bleef maar liggen in bed en soms deed ik alsof ik sliep, dan kreeg ik tenminste geen vragen. Het was namelijk vermoeiend dat iedereen om mij heen vroeg hoe het ging. Ik wist zelf niet eens hoe het met mij ging.

Hoe voelde je je in deze periode?

Ik voelde eigenlijk geen emoties, zelfs niet toen ik huilde. Ik herkende mezelf niet meer terug. De sterke vrouw was nu een zwakkeling. Ik stond niet meer in mijn kracht. Ik huilde uit onmacht, omdat ik niets meer kon. Wat ik wel heel sterk voelde, was dat ik gefaald had. Ik was een last en ik was niet goed genoeg! Alle beperkte overtuigingen kwamen langs.

Wat heeft jou vooral geholpen in deze periode?

Ik baalde en dat is erg zacht uitgedrukt. Ik was de controle kwijt en dat deed enorm pijn. De huisarts stuurde mij door naar een psycholoog, alleen daar had ik niet zo veel aan. Zij kon niet echt door mijn pijn heen prikken. Als Hindoestaanse had ik ook last van de cultuurverschillen. De methodiek die werd toegepast werkte niet want ik werd niet begrepen.

Gelukkig had ik toen al mijn NLP Practioner gedaan. Hierdoor had ik inzicht gekregen in mijn patronen. Tijdens deze opleiding kreeg ik inzicht in de veel diepere lagen van mijn gedrag, emoties en vooral de beperkte overtuigingen. Hierdoor wist ik dat ik nog meer te verwerken had en ondanks of misschien juist door de burn-out heb ik toegegeven aan dit proces. Tijdens mijn burn-out ben ik met de vervolg opleiding gestart. Ondanks dat ik niet meer functioneerde zoals ik dat wilde, was ik vastbesloten om hier uit te komen.

Vooral mijn moeder instinct heeft mij geholpen om mezelf te pushen. Ik zag de stress en de zorgen van mijn kinderen, natuurlijk ook van familie, maar mijn kinderen zijn mijn WHY. Het was zeker niet makkelijk om tijdens mijn burn-out intensieve opleidingen te gaan volgen want persoonlijke ontwikkeling is pittig.  Je diepste pijn en angsten aankijken en verwerken… dat doet letterlijk pijn, heel veel pijn. Maar één ding wist ik zeker: dit wil ik niet meer! Zo wil ik niet leven!

En hoe bijzonder pittig mijn opleidingen ook waren het heeft mij inzicht gegeven in wie ik ben en vooral wie ik niet meer wil zijn. Dit inzicht heeft mij enorm geholpen. Ik kon weer voor mezelf opkomen, mijn grenzen stellen en bewaken en vooral ontdekken wat ik nu echt wil.  Want ik geloof er nu in dat als ik mezelf niet herontdekt had, ik weer in de oude patronen zou terugvallen en uiteindelijk weer in een burn-out zou belanden. Alleen dan veel erger.

Wat heeft de burn-out zeker weten veranderd?

Ik heb mezelf ontdekt en ik ben er zoveel sterker uit gekomen. Hoe raar het ook klinkt: het beste cadeau van mijn leven is mijn burn-out geweest! Naast mijn kinderen natuurlijk. Ik weet nu wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil!

Welke factoren hebben volgens jou bijgedragen aan jouw burn-out?

Dit is een mooie vraag want de factoren zijn eigenlijk ontstaan in mijn opvoeding, mede door de Hindoestaanse cultuur. Het altijd aanpassen en zorgen. Het niet weten wie ik in de kern was. Ik was altijd met de ander bezig en had niet genoeg tijd voor mezelf. Ik had altijd een soort van leegte in mij, ervoer niet echt voldoening. Ik had een intern conflict: kiezen voor mezelf of klaarstaan voor de ander.

Welke adviezen heb je voor andere vrouwen die een burn-out zitten?

Lieve vrouw, ga jezelf ontdekken. Ga ontdekken waar jij niet in je kracht staat, waar jij je aanpast en blijft zorgen, waar jij over je grenzen heen laat lopen. Hoe pijnlijk ook: kijk je angsten aan. Onze angsten houden ons gevangen! Bevrijd jezelf. En ga eens op ontdekkingsreis naar wie jij bent in jouw kern.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Breed en zo tegenstrijdig. Het is traditioneel, gericht op familie , sociaal,  liefdevol, gezellig, behulpzaam, doorzettend, ondersteunend en tegelijkertijd bekrompen, bedrukkend, oordelend, discriminerend en kortzichtig.

Welke 3 taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

De ongelijke verdeling man en vrouw; niet jezelf kunnen zijn en daarmee ontdekken wie jij bent in de kern en de sociale druk “wat zullen mensen zeggen…”

Welke boodschap heb je tot slot voor de Hindoestaanse gemeenschap?

In je kracht staan betekent niet dat je niet meer zorgt, liefhebt of klaarstaat voor de ander. Het betekent niet dat jij je gezin of familie in de steek zal laten. Nee, in je kracht staan betekent jezelf beter leren kennen, weten wat jij wel en nog niet kan, jouw grenzen aangeven, jezelf accepteren en van jezelf houden. Zodat jij weer kunt teruggeven. Als jouw glaasje is gevuld, dan kun je daarmee ook dat van een ander vullen. Kom in jouw kracht en zet hierdoor ook de ander in hun kracht. Een sterke gemeenschap begint bij jezelf!

#HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

Top 10 beauty producten van Romaana

Wat kunnen jullie echt niet missen in jullie beauty stash? Dat ga ik jullie vertellen. Mijn naam is Romaana en dit zijn de producten die ik ALTIJD bij mij heb, zelfs op vakantie!

Benieuwd? Lees dan mee.


Nr.1 – ZONNEBRAND CREME

Ik gebruik dus al sinds ik jong ben ELKE DAG zonnebrand crème. Of het nu zomer is of winter, met of zonder zon. Ik gebruik dus standaard zonnebrand creme na mijn dagcrème. Ik vind het enorm belangrijk om je huid goed te beschermen tegen zon/uv stralen en andere dingen. Ik gebruik altijd het merk Vision, omdat ik deze crème fijn vind. Het is ook waterbestendig. Ik gebruik zelf altijd factor 50. Dit is een hoge factor die goed beschermd en dit heeft niets te maken met dat ik niet donkerder zou willen worden of niet wil verbranden. Het is gewoon ontzettend belangrijk om je huid te beschermen en huidveroudering tegen te gaan. Dit is namelijk het geval als je dit niet opsmeert. Daarnaast kun je gemakkelijker ziektes oplopen zoals huidkanker. Dit willen wij vooral niet. GOED INSMEREN DUS!


Nr.2 – PINCET

Een pincet is de ultieme beauty hack. Je kunt een pincet voor van alles gebruiken. Voornamelijk waar hij gewoon voor gemaakt is: het uittrekken van haartjes. Vooral met mijn volle wenkbrauwen heb ik echt een pincet nodig. Soms heb je last van dat ene haartje die niet goed zit of uitsteekt. Mijn pincet heb ik dan ook altijd bij me. Waarom een pincet ook zo belangrijk is voor mij? Omdat ik mijn nep wimpers ermee aanbreng. Ja, je hoort het goed. Ik houd mijn nep wimpers vast met een pincet en daarmee breng ik de wimpers aan op mijn oogleden. Ik ben het nu zo gewend dat ik niet zonder kan. Zorg er dus altijd voor dat je een pincet bij de hand hebt!


Nr.3- MAC STUDIO FIX POEDER

Ik heb dus echt een verslaving als het om deze poeder gaat. Ik zorg er altijd voor dat ik één extra Mac studio fix poeder thuis heb liggen voor het geval dat de mijne bijna op is. Sterker nog, ik heb dit product in verschillende tassen liggen, want het is zo fijn om mee te nemen. Deze poeder is mat en breng ik aan na mijn foundation. Het is zo een fijne poeder dat je hem bijna niet voelt zitten. Hij blijft het beste zitten in combinatie met een fax spray. Deze poeder gebruik ik op vakantie zelfs zonder foundation. Het is ook goed te combineren met alleen concealer. Met andere woorden: deze poeder is een MUST! Ik heb de kleur NC42 en vind het makkelijk om bij te poederen. Er zit een poeder applicator bij waarmee je het kunt aanbrengen. Ik doe het met een kwast, maar als je naar feestjes gaat is dit super handig om mee te nemen. Binnen 2 sec. matteert het je hele gezicht, kun je al je lijnen wegwerken en heb je geen cakey look.


Nr.4 – TOO FACED MASCARA

Dit is echt mijn nummer 1 mascara ever. Nothing can beat this! De mascara heet: ‘better than sex’ and guess what? IT’S AWESOME. Elke keer als ik dit op heb, krijg ik de vraag of ik nep wimpers draag. Hij klontert niet, het kwastje is super flexibel en hij is super zwart. Het maakt je wimpers echt lang en geeft heel veel volume. Het verschilt natuurlijk per persoon welke mascara goed bij je past, maar een mascara als deze heb ik nooit gehad. Ik heb van alle merken van alles uitgeprobeerd, maar geen enkele mascara kan tippen aan deze mascara. Hij is er ook in waterproof en ook die is geweldig. Ik gebruik deze mascara alleen maar en raad het iedereen aan.


Nr.5 – LAURA MERCIER TRANSLUCENT LOSE POWDER

De losse poeder van Laura Mercier is echt de ultieme uitkomst voor iedereen die geen cakey look wilt, maar gewoon een mooie finishing touch zonder er geplamuurd uit te zien. Het is een baking poeder. Deze breng ik aan onder mijn ogen en zelfs soms lichtjes over mijn hele gezicht. Mijn concealer blijft zo goed zitten. Ik laat het altijd een paar minuten zitten voordat ik het weg veeg met mijn make-up kwast. Het resultaat is geweldig. Een dikke aanrader!


Nr.6- TARTE CONCEALER

Dit is America’s Nr. 1 beste concealer en ik kan mij daar HELEMAAL in vinden. Deze aankoop is echt één van de beste aankopen geweest in mijn hele leven, zonder te overdrijven. Ik gebruik het over mijn foundation heen, onder mijn ogen, om op te lichten. Het resultaat is zo mooi. Het is een erg dekkende concealer en je hebt er niet veel van nodig. Dit in combinatie met die Laura merrier poeder en ik geef echt garantie dat jij je avond zal slayen! Het is een best prijzige concealer, maar zeker weten elke cent waard.


Nr.7 – BEAUTYBLENDER

Oké, ik heb dus geen idee hoe het zit met andere merken, maar ik koop alleen beauty blenders van het merk Beauty blender. Dit heeft niets te maken met de naam, maar ik heb verschillende (ook goedkopere) versies uitgeprobeerd en geen enkele was zo goed als deze van het originele merk zelf. Beauty blenders, I LOVE THEM! 20 euro voor zo’n sponsje is toch even slikken, maar er ging een wereld open toen ik dit uitprobeerde. Zo heb ik echt 5/6 beauty blenders in gebruik. Ik neem ze overal mee en ze zijn superhandig voor op vakantie om je huid weer egaal te krijgen. Ik heb ook doosjes met blenders liggen. Als ze in de aanbieding zijn, sla ik ze in. Het zorgt ervoor dat alles goed zit… je foundation of concealer laten geen strepen achter en het is makkelijk te gebruiken. Je kunt ze ook goed uitwassen en nat gebruiken. Ik vind zelf dat ze nat het beste werken.


Nr.8- HUDA BEAUTY BOSS FACE SPRAY

Mag ik Huda beauty echt vanuit mijn hart dankbaar zijn voor het uitbrengen van deze spray? Het is een setting spray die waterproof is en ook een ultra matte finishing look geeft. Van mac tot urban decay, ik heb ze stuk voor stuk gehad, maar ik vond geen enkele zo goed als deze. Het is echt een hele fijne spray. Dit breng ik aan als ik helemaal klaar ben met mijn make-up en het resultaat is AMAZING. Je make-up zit aan het eind van de avond even goed als aan het begin van de avond. I LOVE IT. Ben je opzoek naar een goede spray? Laat deze vooral niet liggen. 


Nr.9- EMBRYOLISSE CREME

Deze creme is vrij goedkoop. Ik gebruik het als primer. Ik heb vele primers geprobeerd, maar vind deze tot nu toe de beste. Het is gewoon een creme die ik aanbreng, voordat ik mijn make-up aanbreng. Ik vind echt dat mijn make-up er beter door blijft zitten. Je hebt maar een beetje nodig en het is geen zware creme die je voelt zitten. 


Nr.10- WENKBRAUW BORSTEL

De meeste vrouwen, vooral buitenlandse vrouwen, hebben volle wenkbrauwen. Ik heb echt hele volle wenkbrauwen. It’s a blessing, but also a curse. Dit vraagt echt om elke 2 weken epileren. Zitten je wenkbrauwen niet goed? Dan zie je dat aan je hele gezicht. LANG LEVEN DEZE WENKBRAUW BORSTEL DUS! Dit zorgt ervoor dat ze weer vorm krijgen, de haartjes niet alle kanten op staan en ze weer in shape zijn. Ik gebruik zelf een borsteltje van de browqueen ‘Anastasia Bevery Hills’, maar er zullen meerdere goede borstels zijn natuurlijk. Dit kleine borsteltje zorgt er echt voor dat mijn woeste wenkbrauwen weer netjes in vorm zijn. Dit kun je afmaken door een wenkbrauw potlood te gebruiken, zodat je wenkbrauwen ook daadwerkelijk zo blijven zitten. 


Nr.11- CATRICE LIQUID EYELINER

Als cadeautje een extra tip van mij aan jou. Dit is echt zo een budget eyeliner, maar het is zó zwart en zó goed. Ik heb dus jaren lang gestruggeld met het zoeken naar de juiste eyeliner. Daarnaast ben ik gewoon een groot drama wat betreft het aanbrengen van de eyeliner. Ik kan gewoon GEEN WING MAKEN. Mijn eyeliner is nooit gelijk of het geeft af. Dit zijn gewoon mijn issues. Nu heeft deze eyeliner dat allemaal weg genomen. Ik kan wings maken en mooie looks. Hij geeft niet af, de kleur is mooi. Kortom IK BEN FAN. Vaak koop ik het gewoon in de aanbieding. Dit is gewoon de enige eyeliner die bij mij werkt.


Hopelijk heb ik jullie op weg geholpen met wat tips en wellicht kunnen jullie nu nieuwe dingen uitproberen of jezelf juist vinden hierin!  Ontzettend bedankt voor het lezen. Voor mijn volgende blog verklap ik alvast dat het over 2 make-up looks zal gaan. Ben jij benieuwd welke? Houd dan mijn volgende blog in de gaten! Tot de volgende keer.


HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: Het leven van de daadkrachtige & sociaal bewogen vrouw SUNAINA MOHAN

Wie is Sunaina Mohan?

Ik ben een jonge, proactieve en sociaal bewogen dame van 26 jaar. Ik ben geboren op 2 mei 1994 te Paramaribo, Suriname. Ik woon in het district Commewijne, te ressort Meerzorg en heb veel liefde voor mijn land en mijn district. Mijn hobby’s zijn zingen, lezen, sporten, cultureel, spiritueel en sociaal bezig zijn.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een gezin van 5: mijn ouders, mijn 2 zusters en ik. Mijn ouders kregen eerst mijn oudste zus (Raksha) en daarna een tweeling (Sharisma en Sunaina). Ik ben een tweeling en de jongste in het huis.

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Mijn opvoeding kan ik het best beschrijven als een typisch Hindoestaanse traditionele opvoeding. Ik ben cultureel-religieus en beschermd opgevoed, waarbij eerbied, respect, gehoorzaamheid, normen en waarden op de eerste plek stonden. Ik kom uit een buurt waar de familie dichtbij elkaar woont, dus ben ook bij hen opgegroeid. Het werd mij sinds jongs af geleerd om een ieder, in het bijzonder de ouderen, met veel respect te behandelen en gehoorzaam te zijn. De normen en waarden die ik kreeg moest ik trachten om te zetten in de maatschappij.

Mijn moeder heeft ons altijd meegegeven: “diploma is je eerste man.” En mijn vader zegt nog steeds “wij geven jullie alle gelegenheid om te studeren. Maak er het beste van.” Studie is altijd op de 1e plek gezet in het huis. Ook is er één zin bijgebleven: “Probeer altijd een ieder bij elkaar te houden. Eenheid maakt macht.” De familie is altijd belangrijk geweest voor mijn ouders en het blijven koesteren van de band die je met elkaar hebt, is enorm belangrijk. Dit heb ik meegekregen en in de praktijk mogen ervaren.

De ondersteuning die ik als kind heb gekregen (en nog steeds krijg) van mijn ouders en zussen is prijzenswaardig. Ik ben mijn ouders enorm dankbaar dat ze mijn vleugels niet hebben afgeknipt en mij de gelegenheid hebben gegeven om mezelf verder te ontwikkelen in het leven. Ze hebben het volle vertrouwen in hun opvoeding en mijn kwaliteiten en geven mij alle ruimte om het beste te bereiken. Ze zijn weliswaar soms overbezorgd, maar ook dat is een uitingsvorm van hun liefde naar hun kinderen toe.

Hoe was je als kind?

Ik ben sinds jongs af heel communicatief en nieuwsgierig geweest. Ik wilde altijd meer weten over alles wat ik tegenkwam. Ik was tegelijkertijd ook gehoorzaam. Ik had min of meer wel de vrijheid om mijn mening te uiten en aan te geven wat ik goed of minder goed vond. Soms durfde ik het niet publiekelijk te doen, omdat ik vreesde dat het misschien niet in goede aard zou vallen bij mensen. Ook op school had ik soms de vrees om fouten te maken, want “wat zouden de andere kinderen dan niet over me zeggen?” Ik dacht te veel aan meningen van anderen, terwijl ik er nog niet van bewust was dat het leven een leerproces is en dat we leren uit onze fouten. Ik was hiernaast super flexibel en deed mee aan sport, zoals voetballen, slagbal, fietsen race etc. Sinds ik me kan heugen heb ik altijd veel vrienden gehad en had ik altijd wat te vertellen.  

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Een typische week van mij ziet er heel erg druk uit. Dit vanwege het feit dat ik deel uitmaak van een heleboel organisaties, in totaal 7. Ik ben tevens in de afrondende fase van mijn studie, dus dien ik ook daaraan aandacht te schenken. Zoals boven genoemd ben ik een sociaal bewogen mens en ben ik dagelijks op het veld bezig met jongeren, ouders, senioren burgers etc. Als ik me niet op het veld begeef doe ik het werk van huis uit. Ik ben heel vaak bezig met sociaal maatschappelijke vraagstukken en probeer mogelijkheden te zoeken om die op te lossen. Van enkele organisaties maak ik deel uit van het bestuur dus moet ik als trekker het werk naar wens verrichten. Bestuurlijke ervaring heeft mij in elk geval alleen maar rijker gemaakt in kennis, kunde en omgang met anderen.  

Wat studeer je? En waarom heb je hiervoor gekozen?

Ik studeer Geowetenschappen aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Ik heb voor deze studie gekozen, omdat het zeer avontuurlijk was en mij de mogelijkheid gaf om meer kennis te vergaren over de mijnbouw en petroleumindustrie, wat mij zeer boeide. Een van de belangrijkste redenen was dat deze studie buiten mijn comfort zone lag. Het was heel uitdagend voor mij.  Ik heb deze uitdaging aanvaard en het als een opportuniteit gezien om te groeien. Een van de uitdagingen was om naar het veldwerk of excursies te gaan, vooral in het binnenland. Dankzij het veldwerk/excursies heb ik praktische ervaring op mijn studiegebied mogen opdoen en heel wat skills bijgeleerd, zoals teamwork, timemanagement, efficiency, overleven met hetgeen je bij de hand hebt etc.

Ik heb begrepen dat je actief bent bij verschillende verenigingen. Om welke verenigingen gaat het en wat zijn jouw rollen/werkzaamheden bij die verenigingen?

Ik ben inderdaad actief bij een heleboel organisaties/ verenigingen. Ik zal enkele hierbij bespreken/opnoemen.

Ik ben Voorzitter van Vereniging Jongeren van Commewijne (VJC) (NGO). VJC is een organisatie die bestaat uit jonge, proactieve jongeren van het district Commewijne die zijn samengebundeld en solidair staan voor de algemene ontwikkeling van de jeugd in Commewijne in alle omstandigheden. Hier heb ik een leidinggevende rol, waarbij ik ernaar streef om de vereniging op grotere hoogte te brengen, de gestelde doelen te realiseren en duurzame ontwikkeling te brengen in mijn district. Middels deze probeer ik mij dienstbaar te maken voor mijn district en mijn land.

Ik ben ook politiek actief en ben de voorzitter van het Ressort Campagne Team secretariaat Meerzorg (RCampT Sec. Meerzorg) (VHP). Voor de komende verkiezing ben ik gekandideerd als Ressort Raad (RR) lid van het ressort Meerzorg. Verder ben ik Student lid van de American Association of Petroleum Geologists AAPG Student Chapter Suriname, waar ik ook deel uitmaak van de professional development commissie en probeer te brainstormen en activiteiten te ontplooien die bijdragen aan de professional development van de leden op individueel als chapter niveau.

Tevens ben ik student lid van Student Chapter of Society of Petroleum Engineers Suriname (SPESUR), aangesloten bij Unicef Suriname als volunteer, lid van Shiv mandir bhajan samaaj (waar ik een der zangeressen van ben) en ik maak deel uit van Vereniging Ekta Commewijne, een sociaal, cultureel en religieuze organisatie, waar ik lid ben van de chautaal samaaj en de natak samaaj.

Waarom ben je actief bij verschillende verenigingen en wat zijn jouw drijfveren?

Mijn drijfveren zijn om op sociaal, educatief en ontwikkelingsniveau bezig zijn. Respect, kennis, gelijkheid, harmonie en stabiliteit zijn enorm belangrijk voor een goede toekomst. Het heeft mij altijd geboeid om kennis te vergaren over andere culturen en religiën. Wat mij opviel was dat ik heel vaak raakvlakken zag binnen enkele culturen. Het sociaal contact is tevens van eminent belang voor mij. Ik zou heel graag een positieve verandering teweeg willen brengen, vooral voor de minderbedeelden en mensen in erbarmelijke situatie. Ik ben dagelijks op het veld en merk wat er zich afspeelt in het dagelijks leven van de mens. Daarom dienen wij altijd met veel liefde en respect met ieder om te gaan. Ik zou heel graag willen werken aan duurzame ontwikkeling, zodat niet alleen wij, maar ook de volgende generaties de zoete vruchten ervan kunnen plukken.

Wat kunnen wij de komende 5 jaar van jou verwachten?

In de komende 5 jaren streef ik ernaar om mijn studie af te ronden, een stabiele baan te hebben en de lat hoger te leggen door meer sociale, educatieve en duurzame ontwikkelingsprojecten uit te voeren. Ik zou graag willen bijdragen om mijn land en district op een grotere hoogte te brengen. Ik ben trouwens een mensenrechtenactivist en pleit dat elk mens gelijke rechten en kansen heeft ongeacht ras, gender, kleur, seksuele oriëntatie, cultureel-religieuze en of sociaaleconomische achtergrond. Ik doe mijn uiterste best om meer te kunnen betekenen voor de gemeenschap. Ik blijf in elk opzicht de samenleving met veel liefde en respect dienen.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur beschrijven?

De Hindoestaanse cultuur is heel rijk en breed voor mij en volgens mijns inziens biedt het de ruimte voor elk individu, ongeacht zijn of haar (seksuele) geaardheid, socio-economische status of religie, om zichzelf te ontwikkelen en liberaal te zijn. De Hindoestaanse cultuur is prachtig en divers in taal, muziek, klederdracht, voedsel, tradities etc. Mijn voorouders hebben hun cultuur aan ons overgedragen en gekoesterd. Ondanks de moeilijke tijden hebben zij ervoor gezorgd dat de cultuur blijft leven en daar ben ik ben heel erg trots op. Daarom moeten wij er zorg voor dragen om onze roots en hetgeen we hebben meegekregen te koesteren en voort te borduren. 

Wat zijn volgens jou de belangrijkste verschillen tussen de Hindoestaanse cultuur in Suriname en Nederland?

De belangrijkste verschillen, die ik heb opgemerkt, tussen de Hindoestaanse cultuur in Suriname en Nederland ligt bij de denkwijze en durf. In Nederland durft men eerder vragen te stellen als er onduidelijkheden zijn en is men kritischer, terwijl men in Suriname de zaken eerder aanvaard (zonder er altijd vragen over te stellen). Ik kan niet een ieder onder een kam scheren en generaliseren zou in deze niet het beste zijn, maar dit is alvast iets wat mij is opgevallen.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor de Hindoestaanse vrouw?

1. Het “manai ka bolie” syndroom. “Wat zullen mensen toch wel over me zeggen?” Het komt te vaak voor dat men eerder eraan denkt wat de wereld over hem of haar zal denken en zeggen. Het is zeker begrijpelijk dat men zijn of haar reputatie, eer en trots niet wil schaden, maar met zulke denkwijzen leven we in een vrees en komen we niet verder. Want wie bepaalt uiteindelijk wat goed is voor een ander?! Als een ieders opinie meerwaarde heeft en we geen eigen keuzes meer kunnen maken is er duidelijk geen zelfvertrouwen en leiden we iemand anders leven. Elk mens is uniek en heeft een ander doel en destinatie.

2. De ongelijkheid die er in enkele huizen heerst tussen een man en een vrouw. In het huishouden is het bijzonder opmerkelijk dat de rol van de man wat anders is ten opzichte van een vrouw. De vrouwen dienen een heleboel regels na te leven in vergelijking tot de man. Ook is het opmerkelijk dat de vrouw eerder de blaam krijgt als er wat misgaat, bijvoorbeeld “Een vrouw dient zo te leven!”, “Heeft je moeder je niets geleerd?!” of “Zeker ligt het aan haar.” Zowel mannen als vrouwen hebben een opvoedende taak en dienen het werk samen te doen. Anno 2020, dankzij de ontwikkelingen, zie ik het aangehaalde wat minder plaatsvinden, maar het neemt niet met zich weg dat deze denkwijze nog steeds in enkele huizen heerst.

3. Dat vrouwen heel vaak verplicht en soms onderdrukt worden om te trouwen en kinderen te hebben, zodat ze een gelukkig leven kunnen leiden. Huwelijk wordt heel belangrijk geacht binnen de Hindoestaanse samenleving, wat begrijpelijk is, maar niet een ieders doel is “huwelijk” in het leven. Elke vrouw moet de kans en vrijheid hebben om haar keuzes te maken en te bepalen hoe en met wie zij gelukkig zal en kan blijven. Adviezen en beste wensen zijn altijd welkom, maar het uitgangspunt is dat we uiteindelijk ernaar streven om gelukkig te leven en dat moet de persoon in kwestie bepalen.

Dit zijn enkele punten die mij zeker zijn opgevallen. Er zal zeker wel een achterliggende gedachte zijn maar de overdracht en interpretatie liggen ver vandaan.

Als je een ding kon veranderen in de Hindoestaanse gemeenschap, wat zou dat zijn?

Als ik een ding kon veranderen in de Hindoestaanse gemeenschap zou dat de denkwijze over de positie van de vrouw zijn. Ik heb mezelf altijd afgevraagd wat de positie van de Hindoestaanse vrouw is binnen de gemeenschap. Is het alleen in de keuken? Of alleen bij de opvoeding van de kinderen? Of alleen achter de man? Het is namelijk zo dat er op enkele plaatsen nog steeds ongelijkheid en onrechtvaardigheid heerst en dat de vrouw minderwaardig wordt beschouwd en behandeld. Een vrouw zou alle vrijheid moeten hebben om vrije meningsuiting te hebben en of vrije keuzes te maken. Een vrouw zou in deze zelf de keuze moeten maken over wat zij voor haarzelf wil. Het jammere is dat vrouwen worden opgelegd om heel wat zaken te aanvaarden, zonder er vragen over te mogen stellen.

Een man en een vrouw zijn twee kanten van dezelfde cent. Als we de cent willen gebruiken in de maatschappij zullen we aan beide kanten evenveel waarde moeten voegen en het in balans moeten houden. Wij maken een belangrijk deel uit van de gemeenschap en een gemeenschap kan nimmer vooruitgaan zonder ons.

Welk advies heb je voor Hindoestaanse vrouwen die mee lezen?

Voor elk een Hindoestaanse vrouw die dit stukje meeleest zou ik willen zeggen om vastberaden en positief te zijn, maar tegelijkertijd te strijden voor gelijke rechten en kansen. Wees eerlijk en oprecht! Het maakt minder uit welke schoenen je aantrekt in het leven, maar juist om welke stappen je neemt, zodat je verder kan gaan.

Een vrouw is een dochter, een zus, een moeder, een vriendin etc. Zij vertolkt een heleboel rollen en doet het met veel liefde. Vergeet niet dat de wereld niet verder kan als er geen vrouwelijke energie aanwezig is. Mocht het op micro of macroschaal zijn, we hebben onze vrouwen nodig.

Als een jonge dame ben ik super positief ingesteld en sta te allen tijden gereed om een helpende hand toe te reiken naar alle mijn super vrouwen. De keuzes die je vandaag maakt zullen effect hebben op je toekomst. Durf om stappen te ondernemen. Durf om op te staan en te streven naar een betere toekomst. Wees het verschil dat jij in de wereld wenst te zien. Je weet maar nooit wie jij in het leven kunt inspireren. Maakt niet uit in welke situatie je staat, ik kijk naar jou en ik ben trots op jou!

#HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: De missie van ASHA LACHMAN

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben 45 jaar en werk in het dagelijkse leven als Senior HR Businesspartner bij stichting BOOR. Ik ben trotse mamma van Krishna (18) en Lakshmi (14). In 2018 heb ik mijn eigen stichting opgericht, genaamd: Everyday People. Wij helpen alledaagse mensen met ongewone problemen. Van daklozen tot de allerkleinsten.

Waar droomde je van toen je jong was?

Ik droomde van een vrede- en liefdevolle wereld. Een wereld waar er geen ruimte is voor geweld, op wat voor manier dan ook. Niet tegen de mens, niet tegen de dieren en ook niet tegen de natuur. Dit is ook de reden dat ik op mijn zestiende besloot om veganistisch te worden. Gelukkig heb ik dat tot de dag van vandaag vol kunnen houden. En is dit nog steeds een droom van mij.

Wat voor opvoeding heb je gehad?

Ik ben op een hele liefdevolle en wijze manier grootgebracht. Mijn ouders waren er altijd voor ons, maar tegelijkertijd waren ze er ook niet. Ik weet niet anders dan dat ze heel hun leven hard voor ons hebben gewerkt. Ze wilden een gouden toekomst voor ons bouwen en alle moeilijkheden wegnemen waar zij zelf tegenaan liepen. Mijn vader was eigen ondernemer en mijn moeder verzorgde bejaarden. Daarnaast had ze nog 2 banen. Alles om ons alles te kunnen geven. Ik zag ze in de ochtend weggegaan en s’avonds laat weer terugkomen. Maar het eten stond altijd klaar. Ondanks de doordeweekse drukte, was er in het weekend altijd een klein feestje, dan hadden mijn ouders alle tijd voor ons. Samen boodschappen doen, koken, films kijken, uitjes. Een heerlijke, onbezorgde tijd!

Uit wat voor soort familie kom je?

Een hardwerkende, liefdevolle en wijze familie. Mijn opvoeding is het fundament waarop ik mijn bestaan heb gebouwd. Als mijn ouders mij iets verboden om te doen, vertelde ze ook waarom. Ik begreep het toen niet altijd, maar ik kreeg wel uitleg. Naast het materiële, waar ik niets tekort ben gekomen, gaven ze ook aandacht aan het mentale. Ze hebben mij mentaal zo sterk geprobeerd te maken dat ik de klappen van het leven kon incasseren. Er was wederzijds respect en niet alleen: “ik ben je ouder, dus je luistert maar”. Dit neem ik als gouden regel mee in de opvoeding van mijn kinderen: wederzijds respect en ruimte voor elkaars, soms verschillende inzichten: want ik leer ook van mijn kinderen.

Hoe ziet een typische week er voor jou uit?

Lekker druk! Binnen mijn betaalde baan zijn er veel vergaderingen, veel individuele gesprekken en veel denkwerk. Er is bijna geen moment dat ik mijn aandacht kan laten verslappen, je werkt immers met mensen die al je aandacht verdienen.

Voor mijn stichting Everyday People moet ik ook veel meetings bijwonen, ideeën uitwerken, zaken ontwikkelen, berichten beantwoorden, maar ook de handen uit de mouwen steken. Gewoon met je voeten in de klei om je medemens te helpen. Ik verruil etentjes en feestjes vaak om werk te verrichten voor de stichting. Is het niet een gesprek aangaan of achter de laptop zitten dan is het in de weer zijn met spullen, halen en brengen.

Ook komt hier sport bij. Ons gezin draait om voetbal. En voetbal in de ruimste zin van het woord. Love it!

Stichting Everyday People

Hoe zou je Everyday People omschrijven?

Everyday People helpt alledaagse mensen, met ongewone problemen. 

Niemand is als dakloze of eenzame oudere geboren. Daklozen voelen zich dankzij onze inzet weer mens, ouderen voelen zich dankzij onze projecten niet langer eenzaam, maar waardevol. En zo helpen we steeds meer alledaagse mensen met ongewone problemen. Iedereen heeft het weleens moeilijk. Iedereen doet ertoe. Iedereen heeft een bijzonder verhaal. Wij zijn er voor eenieder die het nú moeilijk heeft.

Je had een idee. En toen? Hoe ben je te werk gegaan?

Ik had geen idee, ik had een gevoel en een droom. Ik wilde er zijn voor mijn medemens. Ik ken zelf ook de rake klappen die het leven kan uitdelen en heb ervaren hoe alleen je in het leven kan staan, ondanks een groot netwerk, familie en vrienden. Dit wil ik voor niemand. Ik heb altijd al kleding en speelgoed verzameld voor (wees) kinderen in Ghana. Een paar jaar geleden zag ik een bericht staan dat er een kerstdiner werd georganiseerd voor daklozen. Ik dacht: “Laat ik mezelf hier nuttig maken en gaan helpen in plaats van mezelf weer vol te vreten, en mee te doen aan gesprekken die mij niet interesseren.”

 Zo gezegd, zo gedaan, samen met mijn gezin.

Op die avond ging er een nieuwe wereld open voor mij. Ik kon niet bevatten dat er zoveel mensen op straat slapen, waar ik geen weet van heb. Ik leef in mijn eigen, veilige, beschermde wereld, zonder besef te hebben wat daar buiten nog meer afspeelt. Ik dacht het te weten, maar er was zoveel meer dan ik wist. De gesprekken met de daklozen raakte me diep in mijn ziel. Hun verhalen, hun ogen, hun lach, hun traan, maar vooral de geur die op me afkwam. Hoe kan iemand dagen niet gedoucht hebben of dagen niet gegeten hebben? Precies hier, in onze prachtige Nederland, in mijn geliefde Rotterdam.

Ik heb de avond afgesloten met het besef dat iedereen dakloos kan worden. Ook jij en ik. Het waren mensen zoals ons. Bijzondere mensen, met bijzondere verhalen.

Wat waren de grootste uitdagingen?

Eerlijk gezegd heb ik geen grote uitdagingen gekend. De gunfactor naar mij en Everyday People is groot en dat werkt bemoedigend en fijn. Inmiddels zijn we met een team van 10 vaste professionele, enthousiaste en zeer betrokken vrijwilligers die dagelijks bezig zijn met werkzaamheden voor Everyday People. Dit doen zij naast hun betaalde baan.

Het vrijwilligersbestand voor de uitvoering van de projecten is ongeveer 86. Samen verzetten we een hoop werk!

Waar ben je het meest trots op?

Ik ben ben enorm trots op hoe een jonge stichting als Everyday People zich ontwikkelt heeft tot een volwaardige goede doelen partner in de maatschappij. Ik ben nog trotser op wat wij allemaal hebben kunnen betekenen en zullen blijven betekenen voor onze medemensen. Vele blije gezichten hebben we al gezien, van klein tot groot. Hierbij hoort dankbaarheid en zegens van velen. Het werk wat wij doen is onbetaalbaar. Het gevoel waar je mee naar huis gaat is niet te beschrijven. Echt iets voor een ander betekenen, zonder iets in return te vragen of te willen. Pure liefde die we delen met elkaar. Heel trots ben ik op het kernteam van Everyday People die mij dagelijks ondersteunen. Niet alleen in het daadwerkelijk uitvoeren van de projecten, maar ook in het schrijven van teksten, de sociale media bijhouden, de website steeds updaten, het uitvoeren van projecten en de administratieve taken. Door hun ondersteuning zijn we in staat om nog meer te doen.

Ik ben ook heel trots op dat we vorig jaar in november de eerste editie van het Everyday People magazine hebben uitgebracht. Dit is de eerste glossy geworden in Nederland die voor en door daklozen gemaakt is. We hebben de lancering gehouden in het Sparta stadion in Rotterdam, waar naast BN-ers ook de Nederlandse pers aanwezig was en uiteraard ook de daklozen jongeren die hebben meegewerkt aan het magazine. Het was een warme, noemenswaardige avond geworden. Met een lach en een traan.  De gehele opbrengst van het magazine is gegaan naar het 100+ daklozendiner die wij jaarlijks met kerst organiseren. Via de website kun je nog een digitale of een hard copy versie bestellen. Kijk op www.everydaypeople.nl

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Als een prachtige, kleurrijke, warme en zeer rijke cultuur. We hebben zoveel mooie feestdagen, die ons ook daadwerkelijk levenslessen leert. Het geloven in jezelf. Je geloof en vertrouwen geven aan een ander. We hebben ook een wijze cultuur. Ik denk dat als we ons echt verdiepen in de Hindoestaanse cultuur dat je er alleen maar rijker van wordt. En daar hoef je geen Hindoe voor te zijn of het geloof te belijden. Dit gaat over mens zijn.

Als je één ding kon veranderen in de Hindoestaanse gemeenschap, wat zou dat zijn?

Ik zou graag willen zien dat men elkaar meer gunt en uit het (ver)oordelen stapt. Dit geldt niet alleen in de Hindoestaanse gemeenschap, maar ik ervaar het wel sterk. Gun elkaar gewoon het beste en versterk elkaar waar het kan. Kan het niet, dan is het ook prima. En als iets niet in je straatje past, ga dan niet meteen (ver)oordelen. Probeer de ander te begrijpen. En als je geen begrip kan tonen, laat het dan rusten. Want weet je….we weten het gewoon niet. We weten niet wat er achter de voordeur bij iemand gebeurt, we weten niet wat er in iemand zijn/hoofd omgaat of wat diegene meemaakt. Zolang je niemand pijn doet…leef en laat leven.

Kijk naar jezelf in plaats van naar een ander.

Welk advies heb je voor Hindoestaanse vrouwen die meelezen?

Wees minder afhankelijk. Sta stevig op je beide voeten en wees trots op het feit dat je een vrouw bent. Tot de dag van vandaag worden vrouwen als minder beschouwd, maar dat betekent niet dat we dat daadwerkelijk zijn. Ik zie onszelf juist als het sterke geslacht. Wij vrouwen kunnen dingen die mannen minder goed kunnen, en andersom ook. Niemand staat boven je. Maak je eigen keuzes, ga je eigen dromen achterna. Studeer wat jij zelf wilt studeren. Bouw een stabiel leven voor jezelf op,  waarin je je eigen identiteit opbouwt. Niet de dochter van of de vrouw van, maar wie ben je zelf en waar sta je voor? Dit kan in elke fase van je leven weer anders zijn. Maak dan weer kennis met jezelf. Laat elke tegenslag je weer kracht geven om een betere versie van jezelf te worden. Zonder tegenslag en teleurstelling geen groei.

Als laatste wil ik ons allen meegeven: laten wij als vrouwen elkaar upliften en krachten bundelen. Samen staan we zoveel sterker.

#HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: Het dynamische leven van SADHANA RAGHOEBARSING

Achtergrond

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben Sadhana Raghoebarsing (35), partner en moeder van respectievelijk 2 hele gezellige en slimme mannen en dochter van een encyclopedie van een vader en een moeder met een hart groter dan het leven zelf.

Waar ben je geboren en waar woon je nu?

Ik ben geboren in het rustige gemoedelijke Purmerend, ben opgegroeid tegen een volksbuurt aan te Kasabaholo in Paramaribo en heb gestudeerd in één van de mooiste steden in de wereld: Amsterdam. Nu wonen we weer in Suriname.

Wat zijn je hobby’s?

Mijn hobby’s zijn, na de geboorte van onze zoon, terug naar een gezonde leefstijl op na houden inclusief sporten en lezen over spiritualiteit, psychologie en Donald Ducks. De meeste tijd gaat nu met genoegen naar ons gezin en mijn ouders met als hoogtepunt spelen met onze zoon.

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom, zowel van moeders als vaders kant uit een kleine (vanuit mijn grootouders bekeken, want daarvoor waren de gezinnen veel groter), ondernemende, hardwerkende, lieve, sterke, slimme, progressieve en moderne familie.

Mijn vader heeft vorig jaar een boek uitgebracht, ‘Uit de Klei van Saramacca’ van K.R. Sing. In dit boek wordt het progressieve karakter van mijn adjie goed beschreven. Ik denk zelf dat alle kleindochters van mijn adja en adjie het beschreven karakter van mijn adjie in grote mate hebben overgenomen. Het boek is overigens een aanrader vanuit verschillende optieken en zeker ook vanwege het belang van een progressieve houding van een Hindoestaanse vrouw.

Daarnaast was mijn nani al vroeg een alleenstaande moeder van 3 kinderen die opeens nog voor de onafhankelijkheid van Suriname naar Nederland vertrok voor een beter bestaan. Dat heeft behoorlijk wat moed van haar gevergd en als oudste in de familie was zij dominant. Ook van haar sterke persoonlijkheid zie ik karaktertrekken in mezelf terug. 

Hoe zou je je opvoeding beschrijven?

Vrij, vrolijk, onbeperkt en onbevangen.

Ik ben namelijk opgevoed met zowel westerse als oosterse normen en waarden wat mijns inziens een meerwaarde heeft gehad voor de diverse persoon die ik ben geworden.

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Van de 168 uur per week ziet de indeling er globaal een beetje als volgt uit in uren uitgedrukt:

Deze weekindeling is ook voor mij een leuke spiegel, want voor de geboorte van onze zoon speelde ik het klaar om op een dag te werken, sporten, naar de kerk te gaan, service werk te doen en colleges te verzorgen. En deed daarnaast af en toe ook mee aan culturele dans, film of documentaire projecten. Ik was op een andere manier een veelbewogen persoon die een uitgebreid verenigingsleven had en ben nog steeds heel sociaal.

Na enkele gebeurtenissen zoals overlijden en ziekte in de familie werd ik toch geconfronteerd met hoe fragiel het leven is. De geboorte van onze zoon heeft mij toen ook echt doen besluiten dat ik nu meer tijd wil besteden met naasten en dierbaren en het andersoortige diverse leven dat ik had op een lager pitje heb gezet. Ik ben ook veel meer bezig met zelfreflectie. De diversiteit is nu meer terug te vinden in diepgang van de bewust gekozen onderdelen waar ik mijn tijd aan geef.

Career

Wat heb je gestudeerd en waar?

Ik heb aan de Vrije Universiteit de Masterstudie ‘Culture Organization and Management’ met als domein ‘Cultural Change and Intervention strategies’ in 2010 afgerond en in 2007 rondde ik aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname de Bachelor studie Internationale Economie af.

Waarom heb je voor deze studie gekozen?

Ik koos voor mijn Bachelor studie Economie, omdat mijn vader, die ik tot nu toe altijd heb bewonderd vanwege hoeveel hij weet, Economie heeft gestudeerd. Toen ik op mijn 17e na de Algemene Middelbare School de keus maakte voor wat ik ging studeren was mijn vader lang consultant geweest en dat wilde ik dus ook. Ik ging in 2007/2008 naar Nederland om daar mijn studie Internationale Economie te vervolgen en na het eerste blok werd ik erg ongelukkig, omdat het niet was wat ik wilde. Ik besefte dat ik toch meer met mensen en organisaties wilde doen en mij niet alleen wilde richten op moeilijke technische berekeningen en statistieken. Met behulp van studieloopbaanbegeleiding kwam ik dus terecht bij een Masterstudie van de Faculteit Sociale Wetenschappen en heb daar echt mijn plek gevonden. Überhaupt was die opleiding opgezet om daarna als consultant te kunnen werken.

Wat heb je tot nu toe gedaan op carrière gebied?

Ik heb dus 7 jaar in de consultancy gewerkt en een hele leuke tijd gehad. Ik zou het elke afgestudeerde willen aanraden om voor een periode van gemiddeld 3 jaar in de consultancy te gaan werken. De vaardigheden die je er leert zijn voor je leven lang. Ik was als een vis in het water toen ik, op het hoogtepunt, besloot dat ik voordat ik verder groeide ‘de andere kant van de tafel’ ook wilde zien. Dus ik wilde nu eens in de operatie van een bedrijf zitten en het allemaal werkelijk zien werken. Ik ben nu bij Staatsolie als Change Management Lead en heb het erg naar mijn zin. Ik heb hiervoor nog een jaar bij Kersten en een jaar bij Parbo (Heineken) gezeten.

Kun je meer vertellen over jouw functie bij Staatsolie?

Staatsolie is een enorm bedrijf met heel veel dynamiek. Ik heb er 10 jaar geleden mijn Masteronderzoek gedaan en had niet gedacht dat ik er ooit weer zou werken, maar het is een goede keus geweest. Ik fungeer in verschillende projecten dus als de Change specialist en het is in elk project weer anders. Van heel erg operationeel naar erg high level en conceptueel. Dat betekent dat mijn rol aan de ene kant het bijhouden van changelogs is, dus alle kleine veranderingen traceren en vastleggen om daarna na te gaan hoe elke verandering het beste gefaciliteerd, begeleid en ingebed kan worden. Aan de andere kant kan mijn rol zijn dat ik een veranderplan en strategie (mee)bepaal voor een project en het heel secuur monitor. Alles daartussen komt natuurlijk ook aan bod waaronder het uitwerken van communicatieplannen, Helpdesks en FQA’s. Er zijn bij Staatsolie hele ervaren professionals, maar ook veel van mijn leeftijd en dat maakt het samenwerken erg waardevol.

In 2018 heb je een video gemaakt gericht op de positie van de Hindoestaanse vrouw anno 2018. Waarom heb je dit gedaan? En hoe werd deze video ontvangen?

In 2018 werd ik gevraagd om mee te doen aan een documentaire over de ‘Hindoestaanse vrouw anno 2018’. Ik had zo mijn twijfels, omdat ik mezelf niet als doorsnee klassieke Hindoestaanse vrouw bestempel… wat dat ook mag zijn hè… Veel later kwam ik erachter dat het niet voor elke Hindoestaanse vrouw normaal is om de keuzes te maken die ik in vrijheid kon maken. Ik kom uit een familie met een goede naam, mijn vader is Katholiek en mijn moeder Hindoe, heb een Hollandse partner, ik ben niet getrouwd … en we zijn dolgelukkig allemaal! Toen ik dit vertelde aan de regisseur van de documentaire zei hij ‘maar dat is precies wat we erbij moeten hebben!’

Ik leverde dus mijn bijdrage en de documentaire is erg goed ontvangen. In die periode was ik net aangenomen bij Parbo en de directeur vertelde dat toen was besloten mij aan te nemen het filmpje tijdens een Board meeting is afgedraaid vanwege hoe trots ze waren op de ‘pit’ die erin zat.

Zo heb ik ook meegedaan aan de film ‘Het geheim  van Mariënberg’ uitgebracht door regisseur R. Abdoelrahman in 2013. Toen me werd gevraagd om aan de film mee te doen (de opnames waren een jaar tevoren gestart) was ik net begonnen met werken en vroeg me af of het wel te combineren was, want ik moest mijn sporen nog verdienen in mijn professionele carrière en dit zou een project erbij zijn.

Daarnaast heb ik persoonlijk weinig met geschiedenis zoals ik dat op school heb geleerd. Ik besloot toch mee te doen, omdat ik in die tijd een groot verzamelaar was van nieuwe en spannende ervaringen. Door deze film ging een hele wereld voor me open. Ik leerde de geschiedenis, uit de scripts, op een hele nieuwe manier en ik leerde de geschiedenis zelfs ervaren… Ook deze film is een aanrader als we het  zouden willen hebben over de positie van een vrouw in het Hindoeïsme.

Je hebt meegedaan aan een schoonheidswedstrijd in Suriname. Waarom heb je hieraan meegedaan en wat heb je van deze periode geleerd?

Ik was in 2006 mijn Bachelor studie aan het afronden en moest alleen nog mijn scriptie schrijven dus had wat ruimte behalve dat ik ook Kathak danste vanaf ik 6 jaar was, ik sportte en had altijd wel een druk leven met vrienden. Toen werd voor het eerst de Miss India Suriname verkiezing in Suriname georganiseerd en Fareisa Joemmanbaks won. Ik was zo ontzettend onder de indruk van haar. Ik ben nog steeds een fan hoor. Dat deed me op het snijvlak belanden, zou ik een fan blijven of ook een keer meedoen? En op een dag reed ik langs Sari Nagar en zag Fareisa haar prachtige foto prijken op het etalageraam. Ik stopte meteen en vroeg naar een inschrijfformulier. Thuis aangekomen, was iedereen het oneens met me. Echt iedereen… familie, vrienden, kennissen. Mijn vader was toen geen onbekende in de regering en het grootste argument was dat het om die reden toch niet kan dat ik dan mee deed. Anderen vonden het wulps, slecht voor mijn imago, goedkoop en moest ik meedoen om mooi te zijn?

Ik had een ander idee. Ik vond het een enorme explosie van durven vrouw te zijn en voor zoveel mensen je punt te kunnen maken zowel intellectueel als met je uitstraling. Er was wel iemand die achter mij stond… en dat was mijn vader. Die had gezegd ‘als je het leuk vindt en je wilt meedoen, doe mee, ik breng je wel naar de lessen’. Kort daarna was mijn moeder mijn grootste fan en langzaam ging de rest ook mee. Ik heb meegedaan. Ik kwam op de 2e plaats en mocht met een beurs naar India voor een opleiding naar keuze. Ik koos voor de training ‘Training on Entrepreneurship & Promotion of Income Generation Activities’ aan het ‘National Institute for Entrepreneurship and Small Business Development (NIESBUD) Noida, India’. Toen ik na ruim 2 maanden terugging naar Suriname, was bijna iedereen die het niet eens was met mijn deelname aan Miss India overstag en vonden zij het wel een goed besluit, want ik had een mooi verslagje over India gedaan.

Net als consultant zijn, wil ik iedereen die een keer wil meedoen aan zo een schoonheidswedstrijd dit van harte aanraden. De vaardigheden die je er leert, zijn voor het leven en ik moet er wel snel bij zeggen dat de organisatie SurIndia Glamour toen een ongelooflijk professionele organisatie is geweest. Zo een organisatie heb ik internationaal niet vaak meer gezien.

Eigenlijk is de levenshouding die ik wil uitleggen groter dan consultancy en een Missverkiezing. Het is dat ik weet dat de dingen die ik met mijn hele hart wilde doen in mijn leven de beste dingen zijn geweest en de mooiste ervaringen hebben opgeleverd die immens waardevol zijn voor de rest van mijn leven.  

Hoe blijf jij doorzetten als het moeilijk wordt?

Ik ben een mensen-mensje, dus als iets uitdagend wordt voor me bespreek ik dat al gauw met mijn partner, mijn ouders, tantes of goede vrienden. Als het om mensen gaat, spreek ik me graag uit en praat ik dingen uit met de persoon zelf. Als een uitdaging meer met het zakelijke (mogelijk gecombineerd met het persoonlijke) te maken heeft, zoals een paar keer dat ik geen uitweg wist met grote projecten omdat de kosten omhoog liepen en de deadlines in gevaar kwamen, of een paar jaar geleden dat ik mijn draai in het werk niet kon vinden, kan ik flink doorzetten. Ik lijd er absoluut onder en raak ook wel in de put, maar heb een sterk innerlijk dat weet dat het altijd goed komt. Ik praat er dan vaak met anderen over, vorm een visie van hoe ik het ga aanpakken en richt me dan met discipline me erop. Het is vrijwel altijd goed gekomen. Ik aanvaard uitdaging en ga door met de focus waarvan ik denk dat die het beste is. Bij de pakken neerzitten, is niets voor mij.

Wat kunnen wij de komende 5 jaar van jou verwachten?

Ik wil mij nu vooral richten op mijn ‘inner circle’. Ik wil mijn aandacht dus geven aan mezelf, mijn dierbaren en de kleine waardevolle dingen in het leven. Ik merk dat ik daar erg gelukkig van word. Dus in de komende 5 jaar verwacht ik dat ik een goede moeder, partner, dochter, nicht en vriendin ben voor mijn dierbaren. Daarnaast heb ik een ontzettend leuke baan bij Staatsolie die ik heel graag goed vorm zou willen geven. Daar ga ik me ook zeker voor inzetten.

En als er leuke ‘ad hoc’ sociaal maatschappelijke vragen op mijn pad komen, zal ik daar zeker mijn bijdrage aan leveren, maar ik zal voorlopig geen langdurige verbintenissen aangaan met verenigingen of andere nevenactiviteiten. Dit betekent niet dat ik de geweldige verenigingen waar ik uit kom niet blijf ondersteunen. Dus ik draag Quota Suriname en de Vereniging van Economisten, waar ik wel nog gewoon lid van ben, altijd een warm hart toe en ‘empower’ al het werk van FHR School of Business en Anton de Kom Universiteit.

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur is machtig, rijk, divers, mooi en ‘incredible’. Het is een wereld van ongelooflijk veel wijsheid. En hiermee bedoel ik dan de cultuur met als achtergrond de Hindoeïstische levenswijze.

Wat zijn volgens jou de belangrijkste verschillen tussen de Hindoestaanse cultuur in Suriname en Nederland?

Ik denk dat de Hindoestaanse cultuur in Suriname een op zich staand fenomeen is geworden. We hebben een eigen soort masala, onze eigen roti en geven op een uniforme manier betekenis aan zaken. In Nederland ervaar ik dat de Hindoestaanse cultuur een mengelmoes is van Indiaas en Surinaams Hindoestaans. Geen van beiden verkeerd hoor. Ik ervaar wel dat de Surinaams Hindoestaanse cultuur wat ouder is dan de Nederlands Surinaams Indiase Hindoestaanse cultuur.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Ik zou het niet zozeer over taboes willen hebben in de Hindoestaanse cultuur, maar over de betekenisgeving aan de Hindoeïstische levenswijze waardoor er vormen van belemmering in de positie en behandeling van de vrouw ervaren worden. Vrouwen zijn in het Hindoeïsme ontzettend belangrijk en de interpretatie is soms, denk ik, anders geweest dan het werkelijk had moeten zijn. Ik zou heel graag zien dat Pandits en geestelijken de Heilige geschriften uitgebreider en actiever uitlegden. Ik zou het prachtig vinden als ze daarbij het evenwicht tussen man en vrouw en de redenen waarom sommige uitingsvormen voor vrouwen op onderdrukking lijken meer aandacht gaven. Ik denk het weliswaar niet, nee ik weet het bijna zeker, dat het Hindoeïsme en de Hindoestaanse cultuur vanuit haar oorsprong nooit bedoeld heeft om vrouwen in een mindere positie te zetten.

Het is jammer dat bedoelde interpretatie van het Hindoeïsme soms als benauwend ervaren wordt (zo van dit mag niet en dat mag niet en dit moet en dat moet). Kijk ook echt naar de film ‘Het geheim van Mariënberg’ om te zien hoe onze voorouders in de contractarbeiderstijd over vrouwen dachten.

Wat is nu actueel binnen de Hindoestaanse gemeenschap in Suriname?

Ik heb zelf een hele gemengde familie en vriendenkring dus om echt een uitspraak te doen over een actualiteit binnen de Hindoestaanse gemeenschap is moeilijk. Natuurlijk speelt nu in Suriname wel de COVID-19 situatie met als één van de aandachtspunten de repatriëring vanuit onder andere Nederland en ook nog de verkiezingen die eraan zitten te komen.

Dit zijn de onderwerpen die door iedereen, ook de OHM damesgroep waar ik in zit, dagelijks besproken worden. De verkiezingen en een beter bestaan voeren daarin de boventoon.

Welk advies heb je voor Hindoestaanse vrouwen die mee lezen?

Er zijn een heleboel vrouwen die je zijn voorgegaan in het volgen van hun hart en correct blijven. Doe altijd wat je hart je zegt en sta er ook achter. Blijf tegelijkertijd beleefd naar anderen. Niet iedereen zal je keuzes begrijpen, maar heb ook begrip en respect voor anderen hun visie. Dat verschilt soms en niet iedereen is in staat je altijd te ondersteunen. Ook dat is belangrijk als test voor jou hoe je ermee om te gaan. Soms moet je vechten en wordt het minder beleefd dan je had gehoopt, maar je voelt met je hart wanneer dat toch nodig is en jouw roeping is.

Probeer altijd vanuit een perspectief van begrip naar anderen te luisteren. Ook andere mensen komen ergens vandaan, soms zijn het zelfs je ouders, maar heb respect voor hun zienswijze ook al verschilt dat. Ze hebben het ook zo geleerd en handelen omdat ze een bepaalde zekerheid willen hebben en zaken veilig willen stellen voor zichzelf. Dat is niet verkeerd. Alles wat ze geleerd hebben is hun succesformule in het leven. Het is moeilijk om af te wijken daarvan. Het is aan jou om dan manieren te vinden om ze te overtuigen. 

Het allerbelangrijkste is volg je hart en zorg ervoor dat je altijd wat mensen om je heen hebt met wie je kan praten en die jou helpen met advies en soms alleen omdat wanneer je praat het oplucht of je gedachten helpt ordenen. Trouwens, hulp inroepen van een psychiater, psycholoog, therapeut of coach is altijd een goed idee, wanneer het allemaal wat rommelig in je hoofd wordt. Ik was nog een kind toen ik heel bang was alleen in het donker en toen heb ik een kinderpsycholoog bezocht en dat heeft enorm geholpen. Ook later in mijn leven in uitdagende periodes of als ik in een dip raakte heb ik nooit geschroomd professionele psychologische hulp in te roepen, want ook ik met mijn sterke persoonlijkheid heb weleens gedacht ‘is dit het?’. Maar de psychiater of psycholoog hebben het altijd weer klaargespeeld om mij te helpen om mijn gedachten en emoties te ordenen en te reguleren. 

#HÏVAN





Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer.