#HÏVAN: Oprichter zaalvoetbal vereniging voor vrouwen RATNA RAMAUTAR

Ratna is geboren in Amsterdam en woont nu 5 jaar in Den Haag. Zij is 32 jaar jong en is al vijf jaar geleden getrouwd met de liefde van haar leven, Dinesh. Samen hebben zij een dochter en Ratna is in verwachting van hun volgende dochtertje. Zij houdt ontzettend veel van dansen, maar is hier na het overlijden van haar vader mee gestopt. Sinds kort heeft zij een zaalvoetbal vereniging voor vrouwen opgezet genaamd ZV3. Dit is haar nieuwe hobby.

Lees onderstaand interview met Ratna Ramautar.

Achtergrond

Kun je meer vertellen over je familie?

Mijn ouders zijn mijn trots. Helaas is mijn vader twee jaar geleden overleden aan een beroerte. Dat was een ontzettende heftige en moeilijke periode voor ons. Mijn papa was altijd een hard werkende man, totdat zijn gezondheid het niet meer toeliet en niet meer mocht werken. Mijn mama is een engel dat leeft voor haar kinderen en kleinkinderen. Ze is mijn grote voorbeeld heeft een ontzettend groot hart. Daarnaast heb ik nog twee zussen waarvan Savita mijn beste vriendin, dagboek, steun en toeverlaat is.

Je bent getrouwd met Dinesh. Kun je meer vertellen over jullie relatie?

Ik ben nu inmiddels 5 jaar getrouwd met de liefde van mijn leven Dinesh Sewbaran. We hebben een hele hechte relatie en ik leer ontzettend veel van hem. We hebben samen een prachtig gezin: een dochtertje Jiyara van 3 jaar en een babygirl dat elk moment geboren kan worden.

Hoe zou je je gezin omschrijven?

Mijn gezin is mijn trots. We zijn een gezin dat totaal niet materialistisch is ingesteld. We genieten van elkaar en van alles wat op ons pad komt. We hoeven niet steeds meer, zolang we elkaar maar alles kunnen geven wat we wensen en nodig hebben. We werken beide heel erg hard en ik ben super trots op mijn man op wat voor een persoon hij is geworden en hoe hij blijft vechten voor zijn gezin. Onze kinderen zijn het allerbelangrijkste.We houden van gezelligheid en familie. Beide houden we ook van sporten, mijn man voetbalt en is sinds kort trainer bij ZV3.

Wat voor opvoeding heb je gehad?

Wij hebben een hele goede en mooie jeugd gehad. We kwamen thuis niks te kort. We zijn wel erg streng en beschermend opgevoed mede omdat we allemaal met meiden waren. Mijn vader was altijd heel ouderwets met ouderwetse normen en waarden. Tevens zijn we ook echt gelovig opgevoed. Mijn mama was altijd, en nu nog steeds, heel beschermend en zorgzaam. Dus veel mochten wij helaas niet. Ik bedoel dan in de zin van met vriendinnen chillen. Het was altijd thuis blijven of met mijn ouders op stap. Ondanks dat hebben wij wel echt lol gehad thuis en zagen wij veel van de wereld door regelmatig op vakantie te gaan.

Wat is een belangrijke levensles voor jou geweest?

Waar ik tot nu toe veel van heb kunnen leren is dat je jezelf eerst gelukkig moet maken voordat je anderen gelukkig kunt maken. Zorg eerst voor jezelf en dan pas kan je optimaal voor een ander zorgen.

Career

Kun je wat meer vertellen over je opleiding/loopbaan?

Ik ben in 2013 afgestudeerd en heb mijn bachelor diploma behaald in communicatie. Kort daarna ben ik getrouwd en sinds 5 jaar werk ik bij Aegon, momenteel als schadebehandelaar/adviseur.

Hoe houd je balans tussen privé en werk?

Ik werk 4 dagen, daarnaast ben ik bestuurslid bij stichting Vobis sport ik en ben ik mama en de vrouw van. Op sommige dagen kan het pittig zijn en vergt het veel energie. Maar het zijn wel dingen die ik belangrijk vind om te doen in mijn leven.

Je bent bestuurslid bij stichting Vobis (voorheen: hindustani). Waarom heb je hiervoor gekozen en kun je meer vertellen over jouw werkzaamheden?

Ik wilde altijd maatschappelijk betrokken zijn en wilde altijd wat betekenen voor mijn medemens. Dat is wat stichting Vobis doet: taboe onderwerpen bespreekbaar maken, saamhorigheid creëren en er zijn voor een ander. Ik ben ontzettend trots dat ik daar een deel van mag uitmaken. Alles wat ik kan doen voor een ander geeft mij voldoening in het leven . Ik ben eerst begonnen met het geven van danslessen en het verzorgen van optredens. Zo ben ik bestuurslid geworden en houd ik mij bezig met de Social media kanalen.

Je hebt ook een voetbalvereniging opgericht voor vrouwen. Kun je deze vereniging meer toelichten?

Ik heb sinds kort samen met twee andere bestuursleden een zaalvoetbal vereniging voor vrouwen opgezet ZV3. Dat is mijn nieuwe hobby. Alle meiden/vrouwen vanaf 12 jaar zijn bij ons welkom om te zaalvoetballen en ervaring is geen vereiste. Op deze manier kan iedereen met ons meedoen en creëren wij saamhorigheid op een sportieve manier.

Wat is je grootste prestatie van de afgelopen 10 jaar waar je erg trots op bent?

Trouwen, een gezin starten en mijn eigen weg vinden in het leven. Mij zelf gelukkig maken, waardoor ik mezelf ook kan inzetten voor anderen.

Wat is je grootste uitdaging van de afgelopen 10 jaar? En hoe ben je hiermee omgegaan?

Het verlies van mijn vader verwerken. Ik heb dit niet alleen kunnen doen. Met de steun van mijn man, dochter, zus en moeder heb ik mezelf stap voor stap weten te ontwikkelen naar een beter persoon voor mezelf maar ook voor anderen. Het verdriet wat ik heb ervaren was zo intens maar ik heb daardoor wel een beter beeld van mezelf gekregen. Thanks 2 my daddy in heaven.

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Als een prachtig cultuur. Ik leer ontzettend veel van de Hindoestaanse cultuur, maar ik moet zeggen dat ik mij weinig aantrek van de gemeenschap. In mijn ogen mis ik de eenheid, saamhorigheid en de gun factor.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Manai ka bolie mentaliteit,  mishandeling zowel geestelijk als fysiek en als je anders denkt of wilt zijn dan de rest dat je er dan gelijk niet meer bijhoort.

Als je googelt op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Praat met elkaar. Sta open voor elkaars mening en denkwijze. Niet ieder mens is hetzelfde niet ieder mens wilt hetzelfde. Stop met elkaar kleineren. Accepteer een ieder zoals hij/zij is, want dan vormen wij een eenheid. En dat is wat ik nog heel erg mis in onze gemeenschap.

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Ratna is zorgzaam, heeft inzicht in de omgeving en besteed veel aandacht aan zorgontwikkeling. Zij zorgt goed voor zichzelf, voor haar gezin en daarnaast voor de gemeenschap en de omgeving. Zij ziet kansen en weet deze te vertalen in mogelijkheden. Ratna is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: Finalist Holland's Next Top Model DEBBIE DHILLON

Debbie (24) is geboren in Haarlem en opgegroeid in Alkmaar. Hier woont ze nog steeds. Ze is een paar jaar geleden moeder geworden van Jenaira. Haar partner is voetballer en woont momenteel in Slowakije. Debbie heeft de opleiding voor schoonheidsspecialiste afgerond. Ze heeft meegedaan aan Holland’s Next Top Model (HNTM) en in 2013 deed ze mee aan Miss India Holland. Momenteel is ze actief als influencer, doet ze modellenwerk en is ze organisator van de ‘Moeder Aan Moeder markt’. Dit is een tweedehands baby/kinderbeurs in Alkmaar (www.moederaanmoedermarkt.nl).

Debbie heeft modellenwerk gedaan voor o.a. Vogue, Grazia en Lakme Fashion week. Verder doet ze veel modellenwerk voor kleding.

Lees onderstaand interview om meer te weten te komen over Debbie Dhillon.


Achtergrond

Kun je meer vertellen over je achtergrond?

Ik ben half indiaas (Punjabi) en half Nederlands. Mijn moeder is Nederlands en heeft mijn tweelingzus, broer en mij opgevoed. Zij heeft ons echt de Indiase cultuur bij gebracht en ons o.a. Indiaas leren koken. Ik kan zelf bijvoorbeeld roti maken. Op mijn 16e heb ik zes weken met mijn moeder door India gereisd. Het was zo een mooie ervaring en ik was blij dat ik meer over mijn roots te weten mocht komen. Ik ben dankbaar dat ik deze ervaring mag hebben. Ik zeg altijd dat mijn moeder blank is van binnen, maar echt Indiaas van buiten ;). Verder ben ik niet mega streng opgevoed. Het ging vooral om vertrouwen. Ik moest zeggen waar ik heen ging, wat ik ging doen en dan was het wel goed.

Wat zijn je hobby’s?

Ik houd ervan om een goede serie te kijken of leuke dingen te doen met mijn gezin en vriendinnen. Ook vind ik het leuk om een dagje naar de sauna te gaan.

Hoe ziet je leven er op dit moment uit?

Op dit moment wonen mijn dochter Jenaira en ik in Nederland en mijn partner Gino woont in Slowakije voor voetbal. Wij reizen geregeld heen en neer naar Slowakije om elkaar te zien. 

Als ik een modellenjob heb, past mijn moeder vaak op Jenaira of ik breng haar zelf naar de kinderopvang.

Career

Wanneer heb je jouw passie voor de schoonheidsindustrie ontdekt?

Op mijn 14e werd ik gescout voor een miss verkiezing. Ik kwam toen tot de finale. Tijdens de finale kwam ik erachter dat ik 16 moest zijn en dat was ik niet. Een jaar later deed ik opnieuw mee en kwam ik weer in de finale. Daarna heb ik meegedaan met Miss India Holland. Hier ben ik tweede geworden. Ik vond dit allemaal super leuk om te doen. Uiteindelijk moest ik daarna een opleidingskeuze maken. Ik vond het ontzettend leuk om aan miss verkiezingen mee te doen en zocht iets wat daarmee te maken had. Ik ben toen de opleiding schoonheidsspecialiste gaan volgen. Ik wilde eigenlijk altijd bij de politie of marechaussee, maar het leek mij geen goed plan om dit te combineren met modellenwerk.

Daarna heb ik besloten om mij nog meer te focussen op modellenwerk en heb ik meegedaan met Hollands Next Topmodel. Ik ben uiteindelijk derde geworden.

Ik ben vooral trots op mijn opdracht voor Gehna Jewelry. Dit is een bekend sieradenmerk in India, vooral voor Bollywood actrices. Ook ben ik trots op de shoots voor Grazia en Vogue en de Lakme fashion week.

In welke landen heb je gewoond en wat is je favoriete ‘thuis’?

Ik heb tot nu toe gewoond in Praag, Polen, Engeland, België en Nederland. Ook heb ik vier maanden in India gewoond vanwege modellenwerk. Mijn favoriete thuis is Nederland. Hier ben ik opgegroeid en hier wonen mijn familie en vrienden.

Je hebt dus in veel verschillende landen gewoond. Hoe ging je hiermee om?

Het is moeilijk. Je komt elke keer op een andere plek waar je niemand kent. Ik probeerde vooral naar bijeenkomsten te gaan. In België ging ik bijvoorbeeld naar moederochtenden, om andere mensen te leren kennen. Ook bij modellenjobs in het buitenland wisselde ik social media gegevens uit, om daar ook mensen te leren kennen.

Mocht je in het buitenland wonen moet je echt een open houding hebben. Anders is het best zwaar, omdat je niemand kent. Het kan eenzaam zijn.

Soms is het lastig, want dan voel je je erg alleen. Vooral als er minder leuke dingen gebeuren wil je bij vrienden en familie zijn. Tegenwoordig heb je gelukkig video bellen, dus dat maakt het makkelijker. Zo probeer ik altijd het positieve te zien.

Als je samen bent met je familie en vrienden geniet je hier trouwens ook extra van. Het is waardevoller en je gaat dan juist leuke dingen doen.

Wat kunnen wij de komende vijf jaar van jou verwachten?

Ik ben volop bezig met de uitbreiding van de moederaanmoedermarkt. Hier wil ik nog mee verder gaan. Ook ga ik verder met mijn modellencarrière. Ik hoop op mooie shoots en campagnes. Verder wil ik een soort ‘supermommy’ zijn ;). Moeder zijn is natuurlijk ook een dagtaak.

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse/Indiase cultuur omschrijven?

Kleurrijk en feestelijk. Ook met bruiloften wordt heel erg uitgepakt. Verder ook prachtige vrouwen. Ik vind het een mooie cultuur.

Hoe houd je balans tussen verschillende culturen?

Ik heb eerder ook in India gewoond voor 4 maanden. Hier vierden wij Divali en had ik contact met mijn Indiase familie. Ik vind vooral het contact met andere Hindoestaanse Indiase mensen leuk. Zo krijg je een stukje van je eigen cultuur mee. Daarnaast eten wij de ene dag eten Indiaas en de andere dag boerenkool. Zo vind ik een beetje mijn eigen balans. Dit geef ik ook aan mijn dochtertje mee. Zij is gek op roti en Indiase chai, maar ook eet ze gewoon andere dingen.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Heel eerlijk gezegd weet ik dat niet echt. De Hindoestaanse cultuur is natuurlijk ook anders dan de Indiase cultuur. India en Suriname verschillen ook. Wat ik wel in India merkte: uithuwelijken gebeurd nog steeds. En het kastensysteem bestaat nog. Vrouwen mogen daar over het algemeen minder en het is best streng. Omdat ik in Nederland ben opgegroeid, ben ik het niet eens met een aantal dingen. Ik heb de vrijheid om zelf keuzes te maken. In India hebben vrouwen het zwaarder te verduren. Daar krijg je automatisch het gevoel dat je minder bent dan een man, omdat je als vrouw minder te zeggen hebt.

Welke tips heb je voor andere vrouwen die ook een carrière in de schoonheidsindustrie ambiëren?

Volg je dromen. Een miss verkiezing is een mooi opstapje om ervaring op te doen. Als je modellenwerk wil doen, kan je je inschrijven bij bureaus. Je kunt dan testshots doen en werken aan je portfolio. Dit is een vorm van investeren. Je bouwt aan een portfolio en ervaring. Mijn oude foto’s gebruik ik niet meer en dit was meer amateuristisch, maar omdat ik dat heb gedaan ben ik wel beter geworden in poseren. Je moet je niet laten tegenhouden door iemand. Geloof in jezelf en dan kom je er. Always follow your dreams.

HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: Interior Designer KIRAN MAHES

Achtergrond

Kiran is geboren in Amsterdam en woont in Diemen. Zij is 37 jaar oud en heeft haar eigen onderneming. Zij is Interior Designer, oftewel interieurdesigner. Ze focust zich tot nu toe voornamelijk op residentiële projecten, waarin ze het leven en de persoonlijkheid van de klant vertaalt naar een interieur. Hierbij hecht ze weinig tot geen waarde aan regels en trends. Kiran: “Je moet ECHT thuiskomen op een plek die jouw persoonlijkheid en energy weerspiegelt.”

Lees onderstaand interview met Kiran Mahes.

Kun je iets vertellen over jouw achtergrond?

Ik kom uit een vrij liberale (voor Hindoestaanse begrippen) familie en ben enig kind. Ik heb tijdens mijn jeugd altijd ontzettend veel liefde en geluk ervaren. Mijn moeder was huismoeder tot ongeveer mijn 6de en ik was het gelukkigste kindje ever als ze me weer kwam ophalen van school of meeging naar Artis. Als het om school ging was mijn vader streng. Elke week naar de bieb, elke dag lezen en huiswerk maken etc. Hij kocht bijvoorbeeld de rekenboeken, zodat ik kon voorwerken en in het midden van het jaar had ik alle hoofdstukken al af. Gelukkig was ik een nerdje en heb ik het niet als vervelend ervaren. Wat betreft uitgaan en kleding bijvoorbeeld ben ik vrij liberaal opgevoed, zolang het op school maar goed ging. Verder stond er thuis altijd muziek op. Mijn vader kocht veel platen en in het weekend speelde hij deze platen af.

Hoe was je als kind?

Volgens mijn moeder was ik een erg stout kindje en zette ik graag de boel op stelten. Ik noem het een duidelijke eigen wil hebben ;-). Verder was ik slim, creatief en fantasierijk. Ik “richtte” graag mijn kamertje in en tekenen en schilderen waren mijn lievelingsvakken. Bob Ross vond ik geweldig. Ik had veel vriendinnetjes uit de buurt en van school, maar speelde ook vaak alleen.

Wat is ongeveer je dagindeling?

Ik probeer tegenwoordig weer vroeg op te staan, zodat ik rustig aan mijn dag kan beginnen. Even mediteren, de dag doornemen, rustig ontbijten en dan aan het werk. Soms lukt het me niet. Als creatief persoon kunnen dingen je 12 uur s’nachts te binnen schieten en ga je het toch maar even uitwerken. Ik probeer na werk nog even te sporten, eten en een beetje te relaxen voor ik naar bed ga. Soms moet ik in de avonden nog even naar een klant/ prospect of een social gathering.

Wat zijn je hobby’s?

Reizen! Ik hou ontzettend veel van reizen! Stiekem zou ik als een nomad willen leven. De gedachte om reizend te leven krijg ik eigenlijk niet uit mijn hoofd. Reizen maakt mij gelukkiger dan Interieur. Mijn doel is om dat uiteindelijk te combineren. Ik heb mezelf goed leren kennen en kunnen ontwikkelen tijdens mijn soloreizen. Mijn allerbeste vriend ben ik nu zelf. Angst om mijn battles alleen te facen heb ik niet.

Ook heb ik ontzettend veel mooie mensen ontmoet, dingen gezien en normen en waarden geleerd van andere culturen. Het heeft mijn leven zoveel rijker gemaakt en mijn wereld zoveel dynamischer, groter en mooier. Er bestaat zoveel meer dan wat het Westen je meegeeft. Verder hou ik van wandelen, lezen (van magazines tot boeken) uit eten gaan en naar muziek luisteren. Music is life!

Wie zou je graag ontmoeten? En waarom?

Dalai Lama. Vanwege zijn kracht, wijsheid, eenvoud en zachtmoedigheid.  Ik zou graag in het leven willen staan, zoals hij in het leven staat.

De wereld heeft mensen als hem nodig. Als iedereen een beetje zo was zou het hier veel beter zijn.

Oprah Winfrey. Ik vind haar ontzettend inspirerend als mens. Haar moed, wilskracht, faith, power en spiritualiteit zijn absoluut een voorbeeld voor mij.

Kelly Wearstler. Haar vind ik een voorbeeld als designer. De manier hoe zij een ruimte inricht is geniaal.

Wat doe je in het weekend?

Die kan heel druk of juist heel rustig zijn. Dat ligt net aan mijn mood en hoe de week geweest is. Als ik door de week al heel veel mensen gezien heb, ben ik echt toe aan wat Qtime met mezelf. Even geen andere energie om me heen en lekker opladen. Kaarsjes aan, boekje en thee erbij, heerlijk! Elke week een moment van solitude is een absolute must. En anders ga ik lekker uit lunchen of dineren, een drankje doen en/of een social event. Meestal moet ik zaterdags wel werken, maar nadat ik zaterdagochtend nog wel even gesport heb.

Career

Wat heb je gestudeerd en waar?

Ik heb Bedrijfswetenschappen gestudeerd aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.

Waarom heb je voor deze studie gekozen en wat heb je hier voornamelijk geleerd?

Nou als ieder ander hindoestaans kind mag je kiezen uit Medicijnen, Recht of Economie.

Ik wilde graag Architectuur studeren, maar dat mocht dus niet. Toen werd het maar iets economisch, maar dan wel richting strategie en HR, de soft side.

Wat ik hier geleerd heb? Jeetje daar moet ik even over nadenken. Ik heb voornamelijk geleerd op een academisch niveau te denken en me in mijn professionaliteit te ontwikkelen. Ik was eigenlijk niet echt onder de indruk van de studie en het ging me best makkelijk af. Ik heb toen al geleerd dat een papiertje handig is, maar dat je het meeste leert van het leven zelf.

Wat betekent interior design voor jou?

Interior Design is echt mijn passie. Ik vind het prachtig! Al die mooie stoffen bijvoorbeeld… die maken me zo gelukkig. Als ik een dag bij de agents heb gezeten en door allerlei stoffen ben gegaan, ben ik intens gelukkig. Bij de inkoop voel ik me altijd net een kind in de snoepwinkel! Mensen onderschatten hoeveel invloed een interieur op hun well being kan hebben. Interior Design is mijn manier om met mijn talent de mensen wat gelukkiger te maken. Iemand een thuis geven voelt als een groot cadeau en dat maakt me gelukkig.

Wanneer heb je je passie hiervoor ontdekt?

Ik was een creatief kind. Als kind was ik al bezig met het inrichten van mijn kamertje en huisjes aan het schetsen.

Hoe ziet jouw eigen huis eruit? Aldus, hoe zou je je eigen “huisstijl” omschrijven? En wat zegt dit over jouw verhaal en jouw persoonlijkheid?

Mijn eigen huis is warm, eclectisch en een tikkeltje bold. Er is aandacht voor alle zintuigen, zien, voelen, horen, ruiken en proeven. Ik heb geometrische patronen, verschillende (zachte) stoffen, mooie diepe kleuren en a bit of gold and drama. Lekkere geurkaarsen en stokjes, altijd muziek op de achtergrond (of soms gewoon lekker hard) en een mooie keuken waar ik lekker een kopje thee kan maken of voor mijn mensen kan koken (moet ik trouwens vaker doen). Ik hou van gezelligheid maar ook van ook van rust. Als ik thuiskom wil ik ingezogen worden, mij geborgen voelen, alsof er een van warme deken om mij heen wordt geslagen en een beetje wanen in een andere wereld. Een escape van het drukke bestaan buiten. Ik denk dat dat ook wel mijn persoonlijkheid omschrijft. Ik kan best bold en vibrant zijn, maar tegelijkertijd ben ik ook rustig en zen, altijd wel in mijn eigen wereldje. Ik hou van mensen en ik sta echt voor LIEFDE! Love is my mantra. Give as much as you can!!! Ik wil dat iedereen die bij mij thuis komt zich geliefd voelt, op zijn gemak is en diezelfde geborgenheid voelt. Dat vind ik erg belangrijk. It’s all about good and loving vibes.

Wat is jouw leukste project tot nu toe? En waarom?

Ik heb er eigenlijk twee. Namelijk een van mijn eerste opdrachten, waar mijn klant alle vertrouwen in mij had ondanks ik niet veel had om te laten zien. Dat is gewoon heel fijn, vooral als je net begint.

En een project waar ik nu mee bezig ben. Ik kan nu goed mijn stijl laten zien en gebruik maken van supermooie stoffen en behang. Hierdoor heb ik ook geleerd om vanaf nu projecten te accepteren die echt in mijn straatje passen.

Wat betekent ondernemerschap voor jou?

Ondernemerschap betekent voor mij: Actie! Against all odds. In mezelf geloven en vertrouwen. Mijn talent en potentie te blijven zien, ondanks alle tegenslagen. En mijn potentie te vertalen naar een service die mensen wat gelukkiger maakt.

Wat zijn de minder leuke kanten van je beroep?

  • Ik sta altijd aan, klanten bellen of appen altijd, s’morgens, s’middags, s’avonds, zondags, ALTIJD.
  • Sommige klanten zijn niet altijd even leuk, vertrouwen je niet totaal en hebben control issues. Dat maakt het proces alleen maar moeilijker en eigenlijk doodt het de creativiteit en liefde die ik in een project stop. Soms kom ik hier pas later in het proces achter, anders had ik de opdracht niet geaccepteerd.

Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Ik haal mijn inspiratie uit werk van top designers, mijn reizen en mooie hotels en restaurants in Nederland en in het buitenland.

Wat kunnen wij de komende 5 jaar van jou verwachten?

Over 5 jaar omvat KMID (Kiran Mahes Interior Design) veel meer dan interieur styling. Ik heb een idee voor een hele nieuwe lijn, maar dat hou ik nog even voor mezelf. Verder heb ik mij meer in stoffen verdiept en ontwerp dan ook stoffen, meubels en accessoires. Ook heb ik dan al een aantal horecagelegenheden ontworpen, reis ik de hele wereld over voor de mooiste projecten en maak ik wel eens een uitstapje naar Fashion.

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou jij de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De cultuur op zichzelf is mooi. De warmte en zorg voor elkaar zijn mooie elementen. Waar het Hindoeïsme voor staat is precies zoals ik wil leven.

Het gedrag van de hindoestanen zelf vind ik jammer. Zorg voor elkaar slaat door naar sociale controle. Er is veel aandacht voor status en vooral laten zien dat je het goed/ beter heb. Altijd maar denken aan wat andere mensen zullen zeggen en over veel dingen wordt er niet gesproken.

Hoe houd je balans tussen verschillende culturen? Bijvoorbeeld de Westerse en Hindoestaanse cultuur?

Ik heb altijd mijn eigen pad getrokken en was/ ben altijd een beetje een buitenbeentje geweest in de Hindoestaanse gemeenschap. Maar ik heb dat nooit erg gevonden. Ik ben gewoon mezelf, ongeacht wat er van me gedacht werd/ wordt binnen die gemeenschap. Vroeger ging ik naar de Nederlandse clubs ipv John BV.  En ja dan hoorde ik wel eens dat ik naar kafrie feestjes ging. Tja dan ben je een beetje van het padje af he. Dat boeide me totaal niet! Volgens mijn eet ik niet van je?! Vond het zo ontzettend krom. Ik ging uit om te dansen en als ik dan zag wat er op die Hindoestaanse feestjes gebeurde, smerige dronken taferelen, dacht ik juist bah, hypocrieten!! Ik ben gewoon mezelf, wat men ook van mij vindt. Ik ben een goed mens met een mooi waarden en normenpakket en dat is het enige dat belangrijk is. Het enige dat telt is wat ik van mezelf vind en wat God van mij vindt.  In het dagelijks leven denk ik dus niet echt na over bij welke cultuur ik hoor. Ik heb ook niet echt het gevoel dat ik balans moet houden of moet kiezen.

Welke drie taboes van de Hindoestaanse cultuur kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Binnen de Hindoestaanse cultuur wordt van vrouwen verwacht dat hun hoogste doel trouwen en kinderen krijgen is. En oh ja, dat allemaal voor je 25ste. Niets van zelfontwikkeling en ambitie.

Ongetrouwd het huis uitgaan. De wijde wereld ingaan en jezelf en het leven solo ontdekken bestaat niet. Wellicht hebben vrouwen geen eigen identiteit he?

Dat je moet trouwen met je eerste vriend of eigenlijk dat je max. 1 vriend mag hebben gehad in je leven. En als je dan toch een paar relaties gehad hebt… ja dan ben je wel een beetje hopeloos. Dit maakt heel veel dingen onbespreekbaar en er bestaan zoveel taboes. Vrouwen worden op deze manier gedwongen om in een slecht huwelijk te blijven hangen, vanwege alle sociale druk. Hoe de buitenkant er uit ziet is vaak belangrijker voor de familie dan of ze gelukkig is.

Welke adviezen zou jij geven aan Hindoestaanse vrouwen die niet weten wat ze willen studeren?

Luister goed naar je hart. Wat is je passie? Wat zijn je talenten? Waar wordt je gelukkig van? Ga dat doen! Wees niet bang… als je erachter komt dat iets het niet is dan begin je toch gewoon weer opnieuw. Ga niet voor wat je ouders willen dat je doet, voor het geld, voor status of alleen maar voor zekerheid.

Welke adviezen zou jij geven aan Hindoestaanse vrouwen die niet gelukkig worden van hun werk?

Ook hier zeg ik, ga op zoek naar je passies en volg je hart. Als je er niet alleen uitkomt, schakel dan een (loopbaan) coach in. Uit ervaring weet ik dat het heel eng is om zekerheden achter je te laten en om uit een comfort zone te stappen. Doe dat geleidelijk.  Je hoeft niet in een keer abrupt je baan op te zeggen. Ga bijvoorbeeld naast je baan al beginnen met wat je leuk vindt. Ga alvast cursussen volgen of een nieuwe studie en bouw dat op.

Als je googled op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je ook vaak termen tegen als: eerwraak, verstikkend, controlerend thuisfront, depressie etc. Hoe kunnen wij hier verbetering in brengen? 

Door als een voorbeeldfunctie te functioneren. Laten zien hoe sterk we zelf als vrouw zijn. Laten zien dat alles wat we nodig hebben om gelukkig en succesvol te zijn al in onszelf zit. Wij als nieuwe generatie kunnen dingen wel bespreekbaar maken en openstaan voor andere vrouwen die advies nodig hebben.


Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Kiran is creatief, ondernemend en gepassioneerd.  Zij blijft constant leren. Niet alleen door boeken te lezen, maar door haar blik te verruimen door zoveel mogelijk te leren van de wereld zelf. De wereld is haar leerschool en daarom hecht ze veel waarde aan reizen. En dit vertaald ze succesvol door in haar werk. Ze is zich ervan bewust dat geluk van binnen komt. Ze is niet aan het overleven, maar staat volop in het leven. Kiran is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

#HÏVAN: (Ex) vlogger NATASHA BHOELAI over zwanger zijn en moeder worden

Hi Allemaal,

Mijn naam is Natasha Bhoelai en ben 30 jaar jong! Ik ben geboren in Vlissingen (Zeeuws Meisje) en getogen in hartje Rotterdam (You never walk alone).

Mijn gezin bestaat uit mijn moeder Sandra (47), twee broertjes Soeradj (28) en Sergio (24) en één zusje Melissa (27). Wij schelen allemaal ongeveer 2 jaar van elkaar. Mijn jongste broertje Sergio en ik zijn vanaf zijn geboorte al twee handen op één buik. Mijn andere broertje Soeradj kon ik vroeger niet luchten haha (nu zijn we beste maatjes). En mijn zusje Melissa daar heb ik ook altijd een goede band mee gehad en dat is er nog steeds.

Mijn gezin is voor mij heel belangrijk, juist omdat wij samen zoveel hebben meegemaakt. We staan dag en nacht voor elkaar klaar. We doen bijna alles samen, van uiteten tot aan vakanties. Samen bij mama thuis een spelletjes avond houden. Daar horen ook de in laws bij. Geen problemen tussen ons en onze schoonzussen Adrianne en Shiwani, thank god!  

Op het moment heb ik een relatie van 10,5 jaar met mijn vriend Jeffrey (32). Wij zijn ‘nog’ niet getrouwd en dat vinden wij beiden prima zo. Wij zijn ying & yang, Jeffrey is introvert en ik extravert. Ik zou het niet kunnen volhouden met iemand die net zo ‘druk’ zou zijn als dat ik ben. Wij vullen elkaar goed aan en ook wij maken wel eens ruzie of hebben een discussie. Hoort erbij, elk huisje heeft zijn kruisje.

Mijn dochter Amanah is geboren op 28 november 2017. Mijn zwangerschap was voor mij een hel en heeft heel wat impact gehad op mij als persoon. Maaaaar zeker het mooiste wat ik ooit heb mogen krijgen. Een kind is een geschenk uit de hemel. Amanah is een klein wijsneusje, soms stront vervelend en een pienter meisje. Niks ontgaat haar en ze pakt alles heel snel op, wat ik alleen maar stimuleer. Lekker prikkelen die kleine hersentjes. Als ouders doen wij onze stinkende best om er zo goed mogelijk voor haar te zijn. Ik vind tijd steken in je kind(eren) belangrijker dan overladen met cadeaus. Begrijp mij niet verkeerd, want ook wij verwennen haar met materiaal. Maar materiaal is niet alles. Tenminste zo denken wij erover.

Mijn hobby’s zijn films kijken haha, of je dat een hobby mag noemen. Ik kan uren documentaires kijken of een goeie horror/thriller.

Bij mij zijn een aantal ervaringen levensbepalend geweest:

  • Hier heb ik nog niet over gesproken op mijn kanaal in de tijd dat ik vlogde. Ik zocht naar de juiste timing en wilde daarbij ook niet gezien worden als de vrouw die dat is overkomen. Ik ben veel meer dan dat. Maar hier komt het dan: ik was 7 jaar toen een volwassen man het nodig vond om een klein meisje de trauma van haar leven te geven. Je hoort van kleine meisjes/vrouwen af te blijven!  Hier kom ik nog een keer op terug als ik er klaar voor ben, dan zal ik het uitleggen. Beetje vaag allemaal, dat snap ik.
  • Mijn relatie met Jeffrey. Voor Jeffrey heb ik 1 vriendje gehad waarmee ik intiem ben geweest. Hij was mijn eerste, maar onze relatie was niet gezond voor beiden. Ik was 16 jaar toen ik een relatie kreeg met mijn vorige vriend en 19 jaar toen wij uit elkaar gingen. We waren allebei te jong om bepaalde dingen te begrijpen. Ik heb dan ook geen haat noch dat ik een wrok koester naar mijn vorige vriend. Ongeveer twee maanden na mijn 20e verjaardag zag ik Jeffrey weer na jaren (wij zijn allebei geboren in Vlissingen) en de vonk sloeg meteen over. Ik wist het gewoon: hij is de persoon waarmee oud ga worden. Jeffrey liet mij zien dat het ook anders kan. Hij gaf mij een andere kijk op het leven, andere doelen.  

Waar werk je momenteel?

Op dit moment ben ik werkzaam als beveiligingsbeambte. Hiervoor heb ik een opleiding gevolgd aan het ROC Midden Nederland in Nieuwengein. Daarvoor heb ik de opleiding receptioniste/ telefoniste, boekhouding en secretaresse gevolgd en niet afgemaakt. Ik ben nooit een theorie persoon geweest, doe mij maar praktijk! Ik leer echt heel snel, hoef het maar 1x te zien en ik kan het ook. Hiervoor heb ik gewerkt bij de Belastingdienst/Douane, maar wegens een reorganisatie was het voor mij einde oefening.

Je bent een tijdje vlogger geweest. Hoe ben je begonnen en waarom?

In augustus besloot ik te stoppen met Youtube. De reden hiervan is dat het op een gegeven moment als een verplichting voelde. Als ik dan een keer geen video online had gezet voelde ik mij schuldig. En zo werd het leuke aan het vloggen ook minder. Dit heb ik ongeveer 4 jaar gedaan. Heb ik er spijt van? Nee, alles behalve. Mis ik het? Ja, zeker weten.

Had je verwacht dat men zo positief zou reageren op jouw kanaal?

Ik had echt nooooit verwacht dat er zoveel Hindoestaanse meiden/vrouwen mij hierin zouden steunen. Er is helaas nog veel te veel afgunst onderling in plaats van eenheid. Maar jeetje wat tof en geweldig om te zien dat ik zoveel steun krijg van mijn eigen mensen. Ik voel me vereerd, dankbaar ik kan het niet verwoorden hoe ik mij eigenlijk voel, maar het is positief!

Hoe keek je zelf naar je kanaal?

Het vloggen vond ik super leuk om te doen. Het delen van mijn leven met jullie, alle leuke en minder leuke dingen. Maar mijn kanaal was meer bedoeld om elkaar te steunen. Het positieve naar buiten te brengen. Even heel grof gezegd, ik zou geen Natasha zijn als ik het woordje f*ck of Sh*t niet zou gebruiken haha. Maar iedereen heeft zijn bagage, iedereen maakt sh*t mee in zijn/haar leven. Wil dat dan zeggen dat wij moeten opgeven? Dat ‘het probleem’ jou leven moet beheerst? NEE, wij zijn onze eigen baas en wij bepalen hoe ons leven eruit komt te zien. Door de knoop door te hakken. Dit is wat ik mezelf altijd vraag als ik tegen iets aanloop. Kan ik het probleem oplossen? Ja, oke wat zijn mijn opties? Nee, laat het los en ga verder. Heel makkelijk om dat te zeggen, maar trust me. Soms moet je dingen loslaten, zeker als het je niet omhoog helpt of goed voor je is.

Welke tips heb je voor vrouwen die ook willen beginnen met vloggen?

Blijf ten alle tijden jezelf! Doe je niet voor als iemand anders om gemogen te worden. Jij bent jij, take it or leave it. Ben je gevoelig voor negatief commentaar dan zou ik je het vloggen niet aanraden. Want het kan er heftig aan toe gaan. En als jij het niet van je kan afzetten, dan word het vervelend voor jou. Ik heb zelf al bedreigingen gehad, haat comments/berichtjes. Het is een hele andere wereld waar je in stapt. Velen denken, ah dit stelt niks voor doe ik wel even. Het is veel meer dan tegen je camera praten.

Waar ben je trots op en waarom?

Mijn grootste prestatie is een kind op de wereld brengen, haha dat is echt een schouderklopje waard geweest hoor pff. Uhm en ik denk toch het behalen van mijn rijbewijs, een auto gekocht en een huis. Dat heb ik allemaal zelf gedaan, ondanks dat ik na de 6e keer pas mijn rijbewijs heb gehaald. Geef nooit op!

Hoe zie je je toekomst voor je?

Mijn toekomst, uhm even denken. Weet ik eigenlijk niet, ik laat alles op mij afkomen. Er zal vast genoeg leuke dingen aankomen en minder leuke dingen, maar wat ik wel op het oog heb is een groter huis kopen en er voor zorgen dat wij als gezin zo gelukkig blijven zoals wij nu zijn.

Moederschap

Hoe ben je zelf opgevoed en hoe zou je de opvoeding van je dochtertje omschrijven?

Zelf ben ik heel streng opgevoed. Ik hielp mijn moeder natuurlijk met mijn broertjes en zusje. Dus van school naar huis en van huis naar school. Met vrienden hangen na school zat er niet in. Ik begreep dit nooit, maar het was ook een stukje veiligheid . Mijn moeder had liever dat wij in de buurt waren, waar zij ons kon zien. Een minder dingetje is dat mijn moeder nooit echt met ons inhoudelijk over bepaalde onderwerpen sprak. Zoals gemeenschap, over je lichaam, de hormonen die door je lijf gieren.  Dat is iets wat ik wel met Amanah zal doen. Zij moet weten hoe haar lichaam werkt en wat te doen als zij ooit die stap zal zetten om gemeenschap te hebben. Ik zou het zonde vinden als zij jong moeder zou worden. Ik oordeel over niemand. Mijn moeder was zelf ook jong toen zij mij kreeg. Zolang je kind kan blijven, blijf dat.

En streng ben ik ook voor haar, vallen en opstaan. Huilen mag je doen als je je been hebt gebroken. Klinkt heel cruel, maar ik wil dat ze leert om niet op te geven als er maar even iets gebeurd. Je bent gevallen, oke even een kusje erop en klaar.

Wist je altijd al dat je kinderen wilde?

Of ik altijd kinderen hebt gewild? Nee, naarmate ik ouder werd kreeg ik de smaak van reizen te pakken. En dat is wat ik wilde. Genieten van het leven, reizen, gaan en staan waar ik wilde. En daar paste toen geen kind in, dacht ik. Nu kan ik iets minder maar ik neem Amanah gewoon mee als ik op vakantie wil. En één keer in het jaar ga ik op een stedentrip met mijn moeder en zusje voor 4 dagen.

Zwangerschap

Hoe heb je de zwangerschap ervaren?

Mijn zwangerschap was een hell! Ik voelde me echt rot vanaf het begin. Hing iedere dag boven het toilet, omdat ik niets binnen kon houden. Na de 3e maand voelde ik mij een stuk beter; alles ging prima. Tot de laatste 3 maanden… vanaf toen was het weer een periode dat het minder ging. Ik zou je willen meegeven om jezelf niet te vergelijken met anderen. Jij bent zwanger, het is een verbintenis tussen jou en je kleine wonder. Ik heb het mezelf heel moeilijk gemaakt tijdens en na mijn zwangerschap. Achteraf gezien was dat onnodig geweest, want ik vergeleek mezelf wel met een ander.

Hoe heb je de periode na je zwangerschap ervaren?

Na mijn zwangerschap belande ik in een lichte depressie. Ik was ongeveer 15 kilo aangekomen en omdat ik best kort ben lijk je dus al heel snel opgeblazen. In ieder geval bij mij dan. Ik keek mezelf niet meer aan in de spiegel. Ik vond mezelf niet meer mooi. Dat bleef aanhouden tot ik weer ging werken. Op mijn werk loop ik heel veel, ben geen persoon die stil kan zitten. Toen begon het afvallen echt en in no time was ik de eerste 10 kilo kwijt geraakt! Voor mij was dit de deur die opende om er wat aan te gaan doen. Ik ben gaan opletten op mijn eten. Wat gezonder eten en meer bewegen. Zo nu en dan eet ik iets lekkers anders houd ik het niet vol. Ik hou van lekker eten!

Wat is volgens jou de grootste uitdaging betreft het moederschap? En hoe ga je hiermee om?

Mijn grootse uitdaging tot nu toe is alles combineren. Mijn werkrooster met het thuisrooster. Alles gaat op een strak schema. Anders is het een race tegen de klok. Amanah is geen moeilijk kind, tot nu toe dan. Ze geeft zelf goed aan wat ze wilt en als er wat is. Dat maakt het voor mij makkelijk.

Hindoestaanse cultuur en gemeenschap

Onze gemeenschap heeft mij een andere kijk gegeven op het moment dat ik was begonnen met vloggen. Voor het vloggen vond ik het altijd jammer dat de meeste mensen haat en afgunst hebben naar andere toe. Dat misgunnen en jaloezie is nergens voor nodig. Waarom kunnen wij niet in harmonie met elkaar leven en iedereen in zijn/haar waarde laten. Waarom moet er altijd maar onderling gestreden worden.

Tijdens het vloggen volgden zeker zo’n 80% Hindoestaanse meisjes/vrouwen mij. Toen bedacht ik mij dat lang niet iedereen zo is en er genoeg mensen zijn in onze gemeenschap die ook toe zijn aan verandering. Meisjes/vrouwen die elkaar steunen, gunnen, lief hebben. Wij kunnen beter en dat samen!

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

  • Als vrouw zijnde moet je alles voor je man doen. JAAAA DAAAAGGGGGGG. Hier krijg ik kriebels van echt waar. Het is wederzijds respect. Dus ik moet alleen schoonmaken, koken en rustig in een hoekje zitten. Ik kan en wil dit ook niet begrijpen. Jeffrey en ik doen thuis en met de opvoeding van Amanah alles samen.
  • Als iemand een donkere huidskleur heeft dan krijgt die persoon minder tot geen respect. HOE DURF JE! In onze gemeenschap maak ik dit zo vaak mee. Dat een licht getint meisje/vouw niet met een Hindoestaanse donker getinte jongen/man mag thuiskomen en of andersom een licht getinte jongen/man met een donker getinte vrouw. Als dit in mijn directe omgeving gebeurd trek ik altijd mijn mond open. Daarom ben ik ook niet altijd iedereens favoriet. Ik kan niet tegen onrecht!

Als je googelt op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Er zijn veel meer dingen waar wij met zijn alle aan moeten werken in onze gemeenschap, maar deze dingen kwamen meteen in mij op. Ik hoop oprecht dat we elkaar meer kunnen helpen. Je weet niet wat er bij iemand thuis speelt of waar iemand mee loopt. Wees liever een luisterende oor dan een ander de grond in te boren. Kom voor elkaar op, durf je mening te geven (op een respectvolle manier) natuurlijk. Tegen iemand gaan schreeuwen of schelden breng je de boodschap niet over. Wees lief voor elkaar!

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Natasha is zorgzaam, werkt hard en heeft een ontzettende leuke persoonlijkheid en gunfactor. Alles wat zij aanraakt wordt een succes. Ze is een super moeder, spin in het web op werk en ze kan balans houden. Niets is te chaotisch voor haar. Ze weet haar grenzen aan te geven en let constant op haar geluk. Hierbij stelt ze zichzelf de vraag: maakt dit mij nog gelukkig? Daarnaast bestrijd ze onrecht, altijd en overal. Natasha is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

#HÏVAN

#HÏVAN: WEDICA PREMCHAND over haar ‘coming out’ als lesbische Hindoestaanse vrouw

Wedica Premchand (34) kwam een tijdje geleden uit de kast. Haar leven was al uitgestippeld: trouwen met een man en kinderen krijgen.

In haar twintiger jaren besloten zij en haar vriend in het huwelijksbootje te stappen. Wedica besloot uiteindelijk eerlijk te zijn en koos voor vrijheid: ze vertelde haar man en familie dat zij op vrouwen valt.


Hoe gaat het nu met Wedica? Wat is haar mening en visie over de Hindoestaanse cultuur en gemeenschap? En welke adviezen heeft zij voor Hindoestaanse LHBTI vrouwen? Lees onderstaand interview.

Achtergrond

Waar ben je geboren en waar woon je nu?

Ik ben geboren in Nickerie, een dorp in Suriname. Toen ik 1 jaar oud was ,ben ik samen met mijn moeder, broer en zus naar Nederland geëmigreerd. Mijn vader bleef daar achter. Met hem en met zijn familie heb ik altijd minimaal contact gehad.

Kun je meer vertellen over je familie (wie zijn je ouders, broers/zussen, jullie band)?

Mijn moeder is 64 jaar oud en een trotse Hindoestaanse vrouw. Zij heeft altijd parttime in het onderwijs gewerkt en daarnaast voor ons gezorgd.

Mijn broer is zes jaar ouder dan ik. Hij heeft altijd zijn eigen pad gevolgd en ging op zijn achttiende op kamers wonen. Met hem heb ik altijd een warme band gehad, maar meer een ‘grote broer – kleine zus band’. De laatste jaren is onze band gelijkwaardiger geworden, want hoe ouder je wordt des te minder leeftijdsverschil uitmaakt. Mijn broer werkt momenteel als teamleider bij een maatschappelijke organisatie in Rotterdam.

Mijn zus werkt als jurist en is anderhalf jaar ouder dan ik. Met mijn zus ben ik samen opgegroeid. Wij deelden samen een slaapkamer, totdat mijn broer op kamers ging wonen. Ook hadden we dezelfde vriendinnen. Mijn zus steunt mij altijd met alles. Het maakt niet uit waarover ik bij haar aanklop.

Met mijn broer, zus en aanhang heb ik een hele goede band. Ik zie ze allemaal minimaal 1 keer per week. Ik kan altijd bij ze terecht voor steun, advies of een luisterend oor.

Ik woonde als kind samen met mijn moeder, broer en zus en wij zijn altijd een heel hecht gezin geweest. Als een van ons iets overkwam of deed, dan beïnvloedde dat ons allemaal.

Naast de band met mijn gezinsleden, ben ik met mijn moeders familie altijd heel hecht geweest.Mijn hele jeugd heb ik samen met mijn nichten, neven, ooms en tantes doorgebracht. Ik herinner mij een hoop gezelligheid en veel gelach van alle kinderen, maar ook van de volwassenen. We keken samen tot laat in de nacht films en wisselden de laatste roddels met elkaar uit, vaak over Bollywoodsterren. Op warme dagen speelde ik als kind de hele dag met nichten en neven buiten en bleven wij bij elkaar logeren. Op vakantie gingen we haast nooit, dat was in de omgeving waar ik opgroeide een luxe. Ik kende het niet en miste het ook niet.  Er was in mijn familie een gevoel van saamhorigheid. Samen spelen en samen lachen.

Kun je wat meer vertellen over je opvoeding?

Ik vind dat ik een traditionele Hindoestaanse opvoeding heb gehad, vanwege de volgende zaken:

  • Het was heel belangrijk om in de pas te blijven lopen, afwijken van de norm hoorde daar niet bij;
    • Het was ontzettend belangrijk wat andere mensen van je dachten, vonden en over je zeiden (manai ka bolie);
    • Studeren was heel belangrijk;
    • Je werd geacht om de vuile was niet buiten te hangen;
    • Een autoritaire opvoeding;
    • Heteronormativiteit. Dit is de (onbewuste) overtuiging dat romantische liefde alleen tussen een man en een vrouw kan bestaan en dat dit de ‘normaalwaarde’ is;
    • Familie is het belangrijkst.

Waar werk je?

Ik ben zelfstandig ondernemer in de zorg. Vijf jaar geleden heb ik mijn vaste baan in een GGZ-instelling opgezegd om voor mijzelf te beginnen. Voor mijzelf werken bevalt goed. Ik merkte de laatste tijd wel dat het werken op projectbasis mij een beetje tegen ging staan. Daarom heb ik besloten om mij sinds 1 januari 2020 aan een instelling te verbinden en daar werk ik nu parttime in vaste dienst. Daarnaast werk ik nog voor mijzelf.

Naast bovenstaande werkzaamheden werk ik sinds afgelopen zomer op vrijwillige basis voor het COC-Haaglanden, als voorlichter seksuele- en genderdiversiteit. Ik geef voorlichting op middelbare- en MBO scholen over seksuele- en genderdiversiteit en alles wat hiermee te maken heeft. De scholieren mogen alle vragen stellen, maar wel op een respectvolle manier. Vaak ben jij de eerste LHBTI’er waar ze bewust mee in aanraking komen. Erg leuk om te doen!

Wat zijn je hobby’s?

Elke dinsdagmiddag komen de vier kinderen van mijn broer en zus na schooltijd bij mij. Ik haal ze op van school en dan blijven ze bij mij eten, totdat ze worden opgehaald om weer naar huis te gaan. Dit vind ik heel leuk om te doen en het is ook een stok achter de deur om elke week even mijn broer en zus te zien en te spreken, als ze hun kinderen komen ophalen. Naast het oppassen boks ik sinds afgelopen zomer een aantal keren per week. Verder vind ik het erg leuk om culturele activiteiten te ondernemen, zoals naar een theatervoorstelling of museum gaan.

Buitenshuis eten of drankjes drinken is iets wat ik heel erg leuk en gezellig vind. Ik doe het daarom ook regelmatig, liefst zo vaak mogelijk. Tenslotte is reizen iets waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe plekken ontdekken. Door het reizen ben ik mij gaan realiseren hoe relatief en subjectief opvattingen, normen en waarden van mensen eigenlijk zijn.

Welke drie levenservaringen waren bepalend voor jou als persoon? En waarom?

1. De emigratie naar Nederland. Als mijn moeder er nooit voor had gekozen om naar Nederland te emigreren, dan was ik niet wie ik nu ben. Mijn leven zou dan heel anders zijn verlopen. Ik weet niet hoe, maar wel anders. In Nederland heb ik veel kansen gehad en ik heb al deze kansen met beide handen aangepakt. Nederland is niet mijn geboorteland en toch voelt het als mijn thuisland. Ik voel mij nergens op de wereld zo fijn als in Nederland. Misschien ben ik mij door al het reizen maar al te goed gaan realiseren wat een voorrecht het is om Nederlander te zijn. Zeker als lesbische vrouw van kleur, ben ik dankbaar voor mijn Nederlandse identiteit.

2. De keuze om verpleegkunde te gaan studeren. Ik kan geen leuker beroep bedenken dan het verpleegkundig beroep. Ik ben in 2011 afgestudeerd en ben de afgelopen jaren zelden met tegenzin naar werk gegaan.

3. Uit de kast komen. Dit was niet alleen een coming-out, maar achteraf gezien een complete fase van transformatie. Behalve mijn waarden en karakter ben ik totaal niet meer de persoon, die ik vijf jaar geleden was. Mijn muzieksmaak, vrijetijdsbesteding, opvattingen over mens en maatschappij zijn allemaal 180 graden gedraaid. Zo luisterde ik vijf jaar geleden alleen maar naar Bollywoodmuziek en bracht ik mijn vrije tijd thuis bij familie of Hindoestaanse vrienden door. Tegenwoordig luister ik naar Q-music of Skyradio en ga ik in mijn vrije tijd regelmatig naar festivals, musea en theatervoorstellingen.

Seksuele- en genderdiversiteit & de coming out

Ik heb een mooi artikel over je gelezen in de gaykrant en je verhaal wekte meteen mijn aandacht (en ook die van anderen). Zou je je coming out verhaal willen delen op hivancommunity?

Je mag mijn verhaal zeker delen op hivancommunity. Lief dat je het vraagt, want veel Hindoestaanse platforms hebben het zonder mijn toestemming of medeweten gedeeld op hun facebookpagina.

Wie heeft je het meest gesteund in deze periode?

Ik had een aantal Nederlandse vriendinnen uitgekozen om bij uit de kast te komen. In de Nederlandse cultuur is homoseksualiteit sowieso meer geaccepteerd dan in de Hindoestaanse, dus voelde het wel veilig om bij hen uit de kast te komen.

Ik heb aan ze verteld dat ik biseksueel was, want dat dacht ik in eerste instantie en dat vond ik ook veiliger om te vertellen. Ik was toen namelijk nog samen met mijn man en ook helemaal niet van plan om het huwelijk te verbreken. Het voelde alsof ik de last van een groot geheim met mij mee droeg en daar wilde ik mezelf van verlossen, door het aan een paar mensen te vertellen.

Alle vriendinnen reageerde positief en totaal niet afkeurend, dat vond ik een hele geruststelling. Deze vriendinnen zijn inmiddels mijn beste vriendinnen geworden. Zij hebben mij tijdens deze periode ongelooflijk gesteund door een luisterend oor te bieden, mij te adviseren en mijn situatie vanuit een Hollands perspectief aan mij terug te geven. Ze spraken mij kracht toe en vertelde mij wat ik waard was, toen ik dit zelf even niet meer zag.

Toen ik het huwelijk had verbroken hebben naast deze vriendinnen ook mijn moeder, broer, zus en hun aanhang mij gesteund.

Wat was het moeilijkste tijdens deze periode? En hoe ben je hier mee omgegaan?

Het aller-moeilijkst van deze periode vond ik het in mijn hart afscheid nemen van mijn familie. Ik had namelijk totaal niet verwacht dat ze mij zouden accepteren en was mij daarom aan het voorbereiden op het ergste: afgestoten worden door de mensen van wie ik het meest hield. Ik begon daarom in stilte een rouwproces om langzaam emotioneel afstand te nemen van mijn familie. Dit waren de donkerste dagen van die tijd.

Mijn moeder is een traditionele Hindoestaanse vrouw. De gedachte dat zij haar eer zou verliezen door mijn schuld, vond ik echt erg. Ik wilde mijn moeder niet te schande maken, maar ik voelde dat ik niet anders kon dan vrij breken uit mezelf.

Hoe reageerde je omgeving? En hoe ging je hiermee om?

Mijn familie was in shock. Ik had met helemaal niemand overlegd dat ik het huwelijk ging verbreken, dus dat kwam voor iedereen als donderslag bij heldere hemel.

Ik had de knoop doorgehakt en heb het pas daarna verteld, als eerst aan mijn moeder. Zij heeft het meteen aan mijn broer en zus doorverteld. Een paar dagen later had ik mijn zus aan de telefoon en vertelde ze (volgens mij per ongeluk) dat ze vrij had genomen van werk om samen met mijn broer naar mijn moeder te gaan. Het klonk in mijn oren als een soort ‘baithak’. Iets dat Hindoestanen altijd doen wanneer er iemand is overleden: samen bij elkaar komen om samen te rouwen. Mijn nieuws was best heftig voor ze en achteraf gezien ook iets om over te rouwen. Niet alleen een huwelijksbreuk, maar ook meteen een coming-out van hun jongere zus! Desondanks probeerde ze er voor mij te zijn en bleven ze mij overal voor uitnodigen en bij betrekken.

Toen ik na een paar weken was verhuisd naar mijn nieuwe huis, stuurde mijn moeder mij vaak appjes. Ze vertelde hoeveel ze van mij hield en dat ook mijn vader altijd dol op mij was geweest. Mijn vader is in 2009 overleden aan kanker, dus dat raakte mij heel erg. Ik vond het moeilijk om deze liefde te ontvangen, omdat ik het rouwproces dat ik jarenlang was ondergaan om afstand te nemen van mijn hele familie niet 1,2,3 kon omkeren. Ik sloot mij een beetje af van mijn familie en was in die tijd veel op mezelf. Inmiddels is dat allemaal goed gekomen en gaan we zelfs beter met elkaar om dan ooit te tevoren.

Je was getrouwd. En je besloot eerlijk te zijn tegen jouw man. Welke reactie had je verwacht van jouw ex-man? En hebben jullie nog steeds contact?

Ik had verwacht dat mijn (ex) man mij zou haten en mij zwart zou maken bij iedereen die wij kende, omdat de meeste Hindoestaanse scheidingen eindigen in een vechtscheiding. Ik hield daar serieus rekening mee, maar tot mijn verbazing ontwikkelde wij vanaf de eerste week dat ik was verhuisd een vriendschappelijke band met elkaar. We kwamen nog regelmatig bij elkaar op bezoek om samen te eten. Op verjaardagen en familiefeestjes nodigde mijn familie hem nog steeds uit en kwam hij ook altijd. Dit is langzaam aan minder geworden, omdat hij een nieuwe schoonfamilie kreeg en het ook tijd kost om dat te onderhouden.

Ongeveer 1,5 jaar na onze echtbreuk heb ik zijn moeder uitgenodigd voor een lunch en ben ik ook bij haar uit de kast gekomen. Ik barstte in huilen uit, toen ik het haar vertelde. Ze troostte mij en zei dat het helemaal niet erg was. Dat stelde mij gerust. Na de lunch stonden we nog even buiten voor de lunchroom te praten. Toen het tijd was om afscheid te nemen keek ze mij vrolijk aan met een blik in haar ogen, die vol zat met de ‘gun-factor’ en zei ze: ‘Wedica, het ga je goed meid’. Ze lachte en we namen met drie zoenen en een knuffel afscheid van elkaar. Ik voelde mij opgelucht en tien kilo lichter toen ik naar de auto liep.

Waarom heb je ervoor gekozen om je verhaal (online) te delen?

Ik zag een oproep van de Gaykrant, die ik via instagram volg. Zij vroegen of er mensen waren die hun coming-out verhaal op hun pagina wilde delen. Ik zit zelf nog vol van mijn coming-out verhaal en kan soms nog steeds niet geloven dat dit verhaal over mijn leven gaat. Ik wil het daarom altijd graag delen en vertellen, eigenlijk met iedereen die het wil horen.

Toen het in de Gaykrant werd gedeeld, vond ik het wel een beetje spannend, want wie zou het allemaal lezen? Toen dat allemaal vrij rustig verliep en ik allemaal positieve reacties kreeg, dacht ik erover na om het op mijn facebookpagina te delen. Ik heb een gesloten facebookpagina en ken al mijn facebook vrienden persoonlijk, op een handjevol na. Naast mijn familie zitten er tussen mijn facebook vrienden mensen die ik van vroeger ken, toen ik nog getrouwd was. Al mijn facebook vrienden wisten inmiddels via facebook wel dat ik op vrouwen viel, omdat ik met mijn laatste vriendin facebook-official was.

Ik had nooit aan mijn nichten en neven, waar ik mee ben opgegroeid, verteld ‘hoe ik lesbisch ben geworden’ en ik wist dat iedereen met onbeantwoorde vragen hierover zat. Ik wilde daar openheid over geven en eigenlijk ook de boodschap overdragen dat mijn coming-out niet over een dag ijs is gegaan. Het is een lang proces geweest en ik heb het niet van de een op de andere dag ineens besloten. Ik wilde ze een inkijk geven in mijn proces en hopelijk zo al hun vragen beantwoorden, zodat er geen ruimte meer zou hoeven te bestaan voor eigen invulling.

Hoe kijk je terug naar deze periode?

Nadat ik mijn coming-out verhaal op mijn facebookpagina had gedeeld vroegen familieleden, kennissen en vrienden of zij het ook op hun facebookpagina mochten delen. Ik zei ja, zonder de gevolgen te overzien. Mijn verhaal werd namelijk weer door hun facebookvrienden gedeeld en voordat ik het wist werd mijn verhaal op meerdere Hindoestaanse facebook platforms gedeeld. Ik was daar best van onder de indruk en had het gevoel dat ik met mijn verhaal een bommetje had laten vallen binnen de Hindoestaanse gemeenschap. Ik zag allemaal positieve reacties van Hindoestaanse mensen onder mijn verhaal en ook via Messenger stuurden veel onbekende (Hindoestaanse) mensen mij berichten, hoe moedig ze het van mij vonden.

Toen ik dacht dat het niet erger kon, bleek een dag later dat mijn verhaal zelfs in Suriname werd gedeeld! En ook daar merkte ik haast geen negatieve reacties. Wel was iedereen het met mij eens dat homoseksualiteit binnen de Hindoestaanse gemeenschap nog steeds taboe is. Ik ben mij wel gaan afvragen: als er zo massaal positief wordt gereageerd op mijn coming-out verhaal en we allemaal van elkaar zeggen dat de ander het niet accepteert, wie zijn dan “die anderen”?

In ieder geval lijkt het door alle positieve reacties op mijn coming-out verhaal, dat er momenteel binnen de Hindoestaanse gemeenschap meer draagvlak dan ooit bestaat om homoseksualiteit te (willen) normaliseren.

Als je een ding anders zou kunnen doen, wat zou dat dan zijn?

Er is niets dat ik anders zou willen doen. Ik geloof dat alles op het juiste moment onder de juiste omstandigheden plaats vindt. Vaak vallen voor mij door meditatie en zelfreflectie achteraf de puzzelstukjes van mijn leven in elkaar en begrijp ik waarom dingen zijn gebeurd, zoals ze zijn gebeurd.

Welke adviezen heb je voor Hindoestaanse vrouwen betreft dit onderwerp?

Het advies dat ik voor Hindoestaanse LHBTI – vrouwen heb: durf ervoor uit te komen! En ben je zelf geen LHBTI’er, spreek dan openlijk je steun uit voor de LHBTI-gemeenschap. We hebben het echt nodig, zeker van de Hindoestaanse gemeenschap. Emancipatie en acceptatie van LHBTI’ers komt niet vanzelf, dat gebeurd pas wanneer mensen zich durven uit te spreken. Een betere wereld creëer je niet in je eentje, maar ik geloof wel dat het bij jezelf begint.

Ik heb nooit een rolmodel gehad en kon mij aan niemand spiegelen. Ik identificeerde mij niet met de lesbische vrouwen, die ik van tv kende of weleens op straat voorbij zag lopen. Nu weet ik beter: de lesbische vrouw is net zo divers als de mensheid, alleen niet altijd even zichtbaar.
Ik denk dat het voor mij makkelijker zou zijn geweest als ik een rolmodel zou hebben gehad: iemand die op mij lijkt en waar ik mijzelf aan kon spiegelen. Ik hoop dit te kunnen zijn voor Hindoestaanse LHBTI’ers die nog in de kast zitten of andere mensen die zich op de een of andere manier met mij identificeren.
Achteraf ben ik ook blij dat mijn verhaal zo uitgebreid is gedeeld binnen de Hindoestaanse gemeenschap. Ik hoop dat dit steun en hoop geeft aan andere Hindoestaanse LHBTI’ers.

Hindoestaanse cultuur & gemeenschap

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap omschrijven?

Ik vind de Hindoestaanse cultuur heel dubbel. Aan de ene kant is het een gastvrije, warme en gezellige cultuur. Op Hindoestaanse feesten is er altijd veel lekkers te eten en gezellige Surinaamse muziek. Hindoestaanse kleding is kleurrijk en schitterend. Hindoestanen die elkaar niet kennen, voelen zich altijd met elkaar verbonden. In positieve en in negatieve zin. Er is liefde en zorgzaamheid voor elkaar, maar ook altijd angst voor en argwaan naar elkaar.

Dat brengt mij naar de andere kant van de Hindoestaanse gemeenschap: de druk om geen gezichtsverlies te lijden is ontzettend groot. Er wordt veel geroddeld en iedereen wil voorkomen dat er negatieve dingen over zijn of haar familie worden gezegd. Het plaatje moet perfect zijn. De angst dat de ander iets doet of van jou weet, dat jou naar beneden haalt, is onbewust altijd aanwezig. Hierdoor worden familieproblemen nooit openlijk besproken, maar binnenshuis gehouden. Voldoen aan het perfecte plaatje wordt hierdoor voor elkaar en door elkaar in stand gehouden. Niemand wil en durft de cirkel te verbreken.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

1. Autoritaire manier van opvoeden

De Hindoestaanse opvoeding is een autoritaire opvoeding. Volwassenen maken de dienst uit en kinderen dienen te gehoorzamen. Ruimte om het handelen van de volwassenen te bevragen of te betwijfelen is er niet. Op fysieke wijze grenzen stellen, wordt heel normaal gevonden. Hindoestanen kweken met deze manier van opvoeden gehoorzame burgers, die geen vragen durven te stellen en alles accepteren van hun meerderen. Dit staat haaks op wat deelname aan de Nederlandse maatschappij vraagt: assertiviteit en kritisch kunnen nadenken.

2. ‘Manai ka boli’ oftewel: wat zal men ervan vinden/zeggen.

Dit leeft heel erg onder Hindoestanen: geen gezichtsverlies willen lijden, omdat mensen schande over je spreken. Sociale uitsluiting van de Hindoestaanse gemeenschap is als Hindoestaan het ergste dat je kan overkomen. Daarom is het handelen van Hindoestanen primair gericht op geïncludeerd blijven in de gemeenschap, ook al betekend dit dat mensen zichzelf moeten verloochenen.

3. De vuile was niet buiten hangen.

Persoonlijke onderwerpen worden niet met elkaar besproken: denk aan ziekte, seksueel misbruik, faalangst, seksualiteit in algemene termen, verslavingsproblematiek en psychische klachten. Dit zijn voorbeelden van problemen die onder alle bevolkingsgroepen in Nederland voorkomen en ook onder Hindoestanen. Echter zijn het onderwerpen die nooit uitgebreid worden besproken met elkaar. Er is veel schaamte en er rust een taboe op dit soort onderwerpen. 

Als je googelt op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Ik denk in eerste instantie door open te staan voor verandering. Door minder te oordelen en elkaar minder te veroordelen. Durven om zelf het voortouw te nemen in je kwetsbaar opstellen. Soms wachten we met z’n allen, tot de ander de eerste stap neemt tot verandering. Uiteindelijk verschillen vrouwen niet veel van elkaar als het gaat om angsten, zorgen en schaamte. We lopen in grote lijnen allemaal tegen hetzelfde aan, ook al zeggen we van niet, althans dat geloof ik..

Ook denk ik dat het belangrijk is om vrouwelijke Hindoestaanse rolmodellen te hebben die het anders doen, dan denken anderen: zo kan het ook!

#HÏVAN


Lees nu Wedica’s ‘coming out’ verhaal in de gaykrant. Klik hier.


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: schrijfster en creatieve bestuurskundige SHANTIE SINGH

Shantie Singh (37) is misschien wel één van de bekendste Hindoestaanse schrijfsters van Suriname en Nederland. Zij is geboren in de Twentse stad Almelo en groeide op in Alphen aan den Rijn. In haar vrije tijd danst deze fashionista graag (jazz dance, show ballet, bollywood en kathak – Indiaas klassiek), zit ze urenlang achter de laptop met gemberkoekjes of reist ze de wereld rond. 

Shantie heeft in 2006 de studie Bestuurskunde afgerond aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam en werkt nog steeds in deze moderne stad. Haar ouders zijn op jonge leeftijd geëmigreerd naar Nederland. Vanaf jongs af aan had zij al een buitengewone interesse voor boeken. Zij heeft een boek geschreven en is bezig met haar volgende boek. Ook werkte ze aan diverse theaterstukken en artikelen én is ze succesvol spreker. Daarnaast is Shantie als Project Manager en ‘creatieve’ bestuurskundige werkzaam bij gemeente Rotterdam.

Hier werkt Shantie binnen het programma ‘Veilig Thuis’ aan het verbeteren van vrouwenrechten, o.a. door het helpen creëren van een veilig thuis, bevorderen van zelfbeschikking en te zorgen voor keuzevrijheid. Het gaat om de aanpak van huiselijk geweld, seksueel geweld, kindermishandeling en eergerelateerd geweld. Bij de aanpak wordt veel gewerkt met de verhalen van ‘overlevers’ (ervaringsdeskundigen) en interactief theater om jongeren te bereiken.

Haar boek ‘Vervoering’ is opgenomen in de boekenreeks van Oxfam Novib en genomineerd voor De Inktaap 2016. Daarnaast is het boek in 2015 gepresenteerd in Suriname.

In 2015 stond zij in de Kleurrijke Top 100 en regelmatig wordt zij gevraagd als spreker voor events. Shantie’s opiniestukken zijn gepubliceerd in o.a. Trouw, Volkskrant, Contrast, Joop, Wereldjournalisten en OHM magazine. 

Lees onderstaand interview met Shantie Singh


Achtergrond

Wat weten weinig mensen over jou?

Ik zit vol paradoxen. Ik kan lang vertoeven in mijn verbeelding en werken aan een verhaal. Maar ik sta ook graag op een podium voor een volle zaal mensen om een verhaal te vertellen. Prachtig vind ik het om mensen in vervoering te brengen, of te raken met woorden (geschreven of uitgesproken). Ik kan hele serieuze gesprekken voeren, maar ook genieten van een avond vol glamour. Ik ben bestuurskundige en schrijfster. Paradoxen genoeg. Ik heb de afgelopen tijd niet alleen geleerd om deze te accepteren. Inmiddels omarm en vier ik ze. Paradoxen maken mensen fascinerend.

En een ander gek weetje: ik ben ooit professioneel cheerleader geweest. Als danseres stond ik toen onder andere in de Arena, en heel veel andere podia, ook in het buitenland. Het was een wonderlijke en zeer leerzame tijd. Ook de audities en de spanning die erbij kwamen kijken. Het was ook mijn eerste echte ervaring met teleurstelling toen ik er het eerste jaar niet doorheen kwam. Maar leren omgaan met teleurstelling vormt je, en is een belangrijke ervaring in het leven.  

Waar haal jij inspiratie vandaan?

Er is een prachtige quote van Camille Pissarro. “Blessed are they who see beautiful things in humble places where other people see nothing.”

Ik word zelf geïnspireerd door ‘stille helden en heldinnen’ en schoonheid op onverwachte plekken. Of door dat ene verhaal wat misschien niet meteen alle aandacht trekt, maar als je goed luistert juist daarom zo indrukwekkend is. Verborgen verhalen en geschiedenissen van ogenschijnlijk ‘normale’ mensen. En verhalen van de underdog die niet opgeeft.

Welke 3 levenservaringen hebben veel indruk op jou gemaakt?

  • Magie van lezen en de verbeelding. Dat leerde ik op hele jonge leeftijd kennen door mijn moeder die me meenam naar de bibliotheek toen ik nog maar 3 woorden had leren lezen. Maar die 3 woorden waren genoeg om me voor altijd betoverd en verslaafd te houden 😉
  • ‘Anders zijn en voelen’ en hoe dat je kracht kan zijn. Ik voel me eigenlijk vaak ‘anders en een buitenstaander’. Dat vond ik moeilijk en soms nog steeds, maar ik zie ook in hoe dat je kracht kan zijn. De blik van de observator, kan zo waardevol zijn bij het schrijven.
  • Tijdens mijn werk in Rotterdam besefte ik steeds beter welke keuzes mijn ouders hebben gemaakt om mij en mijn zusje de opvoeding te geven die we hebben gehad, en ik leerde steeds meer over de strijd van de voormoeders en -vaders. En daarmee van de kracht van je stem laten horen. Dat verborgen verhalen verteld moeten worden. Omdat het ertoe doet.  

Hoe maak jij belangrijke keuzes in het leven?

Met mijn hart en gevoel. Ik kan niet anders. Zo ben ik. In de liefde, in mijn dromen najagen, in de grote en de kleine dingen in het leven, in het creëren en het maken.

Career

Na haar studie heeft Shantie verschillende banen gehad. Zij ging aan de slag  bij de gemeente Rotterdam als sociaal wetenschappelijk onderzoeker. Daar heeft ze gewerkt aan onderzoeksrapporten, essays en artikelen op het gebied van armoede, welzijn en emancipatie. Ook heeft ze het programma RotterdAmbitie opgezet. Dit programma richtte zich op het ontwikkelen van talent. Als adviseur publieke innovatie heeft zij verschillende (Europese) projecten en samenwerkingsverbanden tussen bedrijven en overheid opgezet.

Boek #1: Vervoering

De Hindoestaanse cultuur heeft invloeden uit India, Suriname en Nederland. Shantie is ontzettend trots op deze diversiteit en wilde hier eigenlijk meer van weten. Daarom is zij op onderzoek gegaan.

In haar zoektocht is ze terug gegaan naar de tijd waar India nog een kolonie was van Groot-Brittannië. Dit was ook de tijd van de slavernij: in India werden mensen ‘geronseld’ en vervolgens werden zij per schip naar Suriname vervoerd. 

Tijdens deze zoektocht heeft ze veel geleerd over culturen, de geschiedenis van Hindoestanen en de slavernij. Deze kennis heeft ze verzameld door verschillende familieleden te ondervragen en lezingen bij te wonen bij het Sarnami Instituut in Den Haag. Er zijn meerdere geschiedenisboeken geschreven over de koloniale tijd, maar deze gaan vooral in op de feiten. Shantie kreeg juist ook steeds meer interesse in de emoties van mensen in deze tijd en hun levensstijl. Daarom heeft ze haar bevindingen beschreven in de mooie roman: Vervoering.

In deze roman krijgen onze voorouders de erkenning die ze verdienen. Zij hebben hun leven achtergelaten en zijn opnieuw begonnen.

Boek #2: Tweede roman De Kier in aantocht!

Dit tweede boek is een politieke literaire roman en liefdesverhaal ineen. Over de wereld van de ambtenaren achter de ramen van het statige stadhuis. We volgen de jonge ambtenaar Uma. Hoe lastig het voor haar kan zijn om echt verschil te maken in de levens van kwetsbare vrouwen die lijden in stilte. Niet alleen door het krachtenveld op werk, maar ook door worstelingen in haar persoonlijke leven. Steeds meer raakt dit met elkaar verweven. Hoe verder je komt in het verhaal, hoe meer het gaat over de kracht van vrouwen. De stille heldinnen. De verborgen vrouwen. De overlevers. Het gaat over de verborgen pijn in de grote stad, maar ook over de verborgen kracht áchter het verborgen leed.

De roman De Kier verschijnt in het voorjaar van 2020 bij uitgeverij De Geus.

De Hindoestaanse cultuur

Hoe vind jij balans tussen de Hindoestaanse cultuur en de Westerse cultuur?

Ik weet niet of ik bezig ben met het zoeken van een balans. Het ene vloeit over in het andere, en misschien is er ook geen onderscheid, maar 1 geheel, met invloeden uit beide werelden.

Vaak is het ook de buitenwereld die ziet wanneer het ene in het andere overgaat. Daar ben je jezelf minder van bewust.

In ieder geval geniet ik van de rijkdom die me zo omringd. Opgegroeid zijn met meerdere talen, muziek, films, verhalen, eten, manieren van met elkaar omgaan. En gemakkelijk tussen beide werelden kunnen schakelen. Omdat het voor mij vanzelfsprekend is. Kijken met verschillende brillen op zorgt voor een constante prikkeling, en kan zorgen voor frisse en nieuwe perspectieven.

In de Hindoestaanse cultuur wordt vaak gesproken over het MKB-syndroom (wat zullen andere mensen zeggen?). Hoe ga jij hier zelf mee om?

Ik vind het zelf vreselijk hoe ver mensen kunnen gaan, alleen maar doordat zij vrezen ‘wat anderen zullen zeggen’. In mijn werk voor de aanpak van eergerelateerd geweld hoor ik soms de meest vreselijke verhalen hierover. Hoe dit kan leiden tot onderdrukking, uitsluiting en mentaal of fysiek geweld.

Ik ben daarom erg van taboes doorbreken & de kracht laten zien en horen van zoveel mogelijk mensen en verhalen.

Mensen zullen altijd oordelen hebben, zelfs als je alles ‘goed’ doet. Het altijd alleen maar willen pleasen van anderen maakt je bestaan hol. Luisteren naar je eigen stem, je eigen koers varen, is misschien niet altijd makkelijk. Maar uiteindelijk is het wel je eigen weg. En daarmee het meest waardevol, avontuurlijk en spannend.

Er zijn relatief weinig Hindoestaanse Vrouwen zichtbaar in de media. Waar ligt dit aan, denk je?

Ik vind dat zelf ontzettend jammer, want ik zie zoveel talent om me heen. Voor als iemand uit de media dit leest: ik ben er, en ik kan zo 10 vrouwen meenemen.

Binnenkort start ik daarom ook met de Dolle Kavita Stories.  Wie zijn de Dolle Kavita’s? Dat zijn de Dolle mina’s van deze tijd. Iedere generatie, iedere gemeenschap, iedere historie, kent haar eigen sterke, compassievolle pionierende vrouwen. Maar veel pioniers van nu zijn nog weinig zichtbaar. Onterecht. Daarom binnenkort dus de Dolle Kavita Stories.

Ik ben zelf ook blij met Hivan Community. Dit draagt ook weer bij aan meer zichtbaarheid.

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Vol rijkdom en met de meest prachtige, wonderlijke en gelaagde mythen en verhalen. Ook onze geschiedenis is fascinerend. Zo fascinerend dat het me heeft geïnspireerd tot het schrijven van Vervoering.

Het is een geschiedenis vol met overleven. Dat creëert overlevers, strijders, doorzetters, kortom hele sterke mensen.

Een andere kant van moeten overleven als ‘groep’ kan ook zijn, dat het geslotenheid creëert. Om te overleven wordt een groepsidentiteit gecreëerd, want je hebt elkaar nodig. Dat is aan de ene kant mooi. Aan de andere kant kan dat bepaalde conservatieve en traditionele denkbeelden die schadelijk worden in de hand werken, als er teveel regels ontstaan voor de leden van de groep. Ongeschreven regels voor mannen en vrouwen. Dat zie je overal in de wereld gebeuren. Hoe dat iets te vaak overgaat in beklemmende beelden over hoe mannen en vrouwen zouden moeten zijn. Hoe zij hun leven zouden moeten inrichten en zich zouden moeten gedragen. Terwijl dat niet past bij de open en spirituele kant die de Hindoestaanse cultuur ook heeft.

Welke 3 taboes binnen de Hindoestaanse cultuur kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Uit de verhalen die ik hoor, raken de volgende dingen mij het meest:

  • Vrouwen die in een ‘mal’ worden geduwd als het gaat om wat een vrouw zou moeten doen en vervolgens niet weten hoe ze hier tegenin moeten gaan, of als gevolg daarvan hun eigen stem vergeten of kwijtraken. Vergeten wat hun eigen dromen, passies en ambities zijn.
  • Vrouwen die na een huwelijk terecht komen in een rigide en conservatieve schoonfamilie waar zij ‘kleiner’ worden gemaakt en moeilijk daaruit kunnen komen, vooral als hun eigen familie ook conservatief is en er een taboe is op scheiden.
  • Als vrouwen in een moeilijke situatie zitten en daaruit willen breken, maar door hun omgeving worden tegengehouden als gevolg van het MKB-syndroom. Als er iets is waarvan ik uit mijn vel spring…

Soms hebben hele sterke Hindoestaanse vrouwen hierin een dubbel probleem, dat kom ik wel eens tegen in mijn omgeving of op mijn werk. Dat zij eigenlijk worden ‘gestraft’ voor hoe sterk zij zijn. Zij krijgen dan bijvoorbeeld te horen: ‘Hoe kan jou dat nou overkomen? Je hebt een goede opleiding en goede baan. Je bent mondeling heel sterk. Dat kan toch niet?’

Dit taboe moet ook echt doorbroken worden, want geweld tegen vrouwen (mentaal en/of fysiek) komt voor in alle lagen van de samenleving en kent geen religie, geen kleur, geen opleiding.  

Als je googelt op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je ook vaak termen tegen als: eerwraak, verstikkend, controlerend thuisfront, depressie etc. Hoe kunnen wij hier verbetering in brengen? 

Openheid, maak alles bespreekbaar. Het begint met woorden geven aan problemen en deze durven uitspreken.

Delen van krachtige verhalen die kunnen inspireren. Niet alleen van sterke ‘overlevers’, maar ook van dappere vaders die het anders willen aanpakken voor hun dochters en daarmee patronen van generaties doorbreken. Dat zijn de parels uit de gemeenschap. Rolmodellen met het juiste verhaal op het juiste moment, kunnen al het verschil van de wereld maken.

Vieren van onze sterke vrouwen!

In zijn algemeenheid ook het volgende:

Uitdragen dat niemand perfect hoeft te zijn om liefde te krijgen, om erbij te horen. Ik vind soms dat we dat te veel doen, vooral richting jonge vrouwen. Alsof je aan een bepaalde standaard hoort te voldoen en je leven op een bepaalde manier moet inrichten om erbij te horen. En vooral geen fouten maken. Maar volgens mij kan je je leven alleen maar voluit leven als je de ruimte krijgt om volop fouten te maken. En daarna weer opkrabbelen en het weer proberen. Het is de manier om uit te vinden wie je bent en wat jij wil. En het allerliefst word je dan omringd door mensen die je opvangen en helemaal liefhebben om alles wat jou jou maakt.

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Shantie omschrijft zichzelf als kosmopolitische wereldburger. Zij is trots op haar identiteit en familiegeschiedenis. Haar nieuwsgierigheid zorgt ervoor dat ze niet stil blijft zitten, maar constant op zoek gaat naar antwoorden op haar vragen. Schrijven is voor haar een middel om op zoek te gaan naar waarheid, schoonheid en betekenis. Zij gebruikt taal om te zorgen dat mensen dingen kunnen bekijken vanuit verschillende invalshoeken. Het is een middel om geluiden te laten horen die normaal minder aandacht krijgen. Shantie kijkt graag vooruit. Dit heeft zij van haar familie. Toch weet zij dat het belangrijk is om ook terug te blikken naar het verleden, zodat men bewust is van de geschiedenis en hiervan kan leren. Zij zet zich fulltime in voor andere vrouwen, zowel tijdens haar werk als in haar vrije tijd. Zij zet zich in voor de Hindoestaanse geschiedenis en is tegelijkertijd een moderne vrouw met een open-mind vol creativiteit. Een vat vol tegenstellingen, maar toch met één doel: de wereld net iets mooier maken. Shantie Singh is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

#HÏVAN

#HÏVAN: Schrijver & auteur RIMA ORIE

Een paar maanden geleden kwam ik ‘rimaoriebooks’ tegen op Instagram. “Deze toffe vrouw moet wel heel erg van boeken houden – als het zelfs in haar social media naam staat”, dacht ik. Even speuren leverde mij op dat zij zelfs een fantasy boek heeft geschreven genaamd: De zwendelprins.

Als gekleurde auteur miste zij personages die meer op haar leken. Daarom heeft ze haar Indiase achtergrond verwerkt in haar boek, waarmee ze een schrijfwedstrijd won en een boekcontract kreeg.

Haar passie voor boeken heeft ze van haar moeder. Juist daarom was ze zo trots toen ze haar boek o.a. mocht promoten in Suriname, op de vroegere school van haar ouders.

Rima: “Toen ik de ‘strijd voor diversiteit’-beweging ontdekte in de boekenwereld ging er een wereld voor me open. Waarom schreef ik mezelf altijd uit mijn zelfbedachte werelden? Waarom dacht ik onbewust dat er geen plek voor mij was? Ik schreef mezelf en mensen die op mij lijken uit verhalen, omdat de media me had geleerd dat er geen plek was voor iemand die niet wit was.

Lees onderstaand het interview van Rima Orie.


Achtergrond

Kun je wat meer vertellen over je familie?

Ik kom uit een gezin met vier kinderen, namelijk mijn zus, broer, zusje en ik. We zijn erg hecht met elkaar en pasgeleden ben ik met mijn zusje verhuisd naar Den Haag. Ik mis ontzettend alle chaos in huis moet ik zeggen. Het is nu veel te stil in ons appartement, haha.

Hoe was je als kind?

Vrij stil, verlegen (buitenshuis in elk geval, maar dat waren mijn zussen en broer ook – thuis aan de andere kant…) en dromerig. En net zo leesverslaafd als nu. Mijn moeder nam me regelmatig mee naar de bibliotheek, omdat zij net zoveel van lezen hield – en houdt – als ik. Vandaar dat ik al op jonge leeftijd een leesverslaving ontwikkelde.

Ook hield ik al vrij jong van tekenen. Een andere hobby dat ik gemeen heb met mijn moeder. Creatief bezig zijn was – en is – echt mijn ding. Schijnbaar was ik op jonge leeftijd ook een stuk sportiever dan nu, haha. Op foto’s trok ik wel altijd een nors hoofd (waar ik bij anderen bekend om stond). Ach ja, laten we zeggen dat ik destijds al hard nadacht over de problemen in de wereld en dus fronsend door het leven ging.

Welke drie levenservaringen waren bepalend voor jou als persoon? En waarom?

Oh, wow. Drie belangrijke momenten in mijn leven waren mijn masterdiploma behalen, eerste worden bij een schrijfwedstrijd waarmee ik een boekcontract won en de dag dat ik naar Den Haag verhuisde. Als ik erop terugkijk zijn dat de drie momenten die mijn leven op grote schaal – misschien niet altijd van buiten, maar zeker wel qua gevoel – veranderde. Ik ging een nieuwe stap in mijn leven beginnen tijdens die momenten.

Career

Wat doe je in het dagelijkse leven?

In het dagelijkse leven werk ik bij het Ministerie van Justitie en Veiligheid als hoor- en beslismedewerker. Ik behandel visum-zaken die in eerste aanleg zijn afgewezen.

Verder ben ik eveneens werkzaam als auteur. Dat is een veel losser beroep waarbij het vooral aan mezelf ligt of er boeken komen, haha. Mijn eerste boek, De Zwendelprins, is april vorig jaar gepubliceerd. Op dit moment werk ik aan een nieuwe fantasy. Veel durf ik er nog niet over te zeggen, maar het speelt zich in elk geval niet af in dezelfde wereld van De Zwendelprins.

Wat heb je gestudeerd? En waarom heb je voor deze studie gekozen?

Ik heb rechtsgeleerdheid gevolgd aan de Universiteit van Utrecht en heb tijdens mijn masterjaar een specialisatie in privaatrecht, specifiek ondernemingsrecht, gedaan. In eerste instantie had ik voor de studie gekozen omdat ik heel graag bij een NGO wilde werken als mensenrechtenjurist. Eenmaal tijdens de studie bleek ik het puzzelwerk leuk te vinden van het privaatrecht, maar in de praktijk ben ik weer een andere kant op gerold, waardoor ik nu werkzaam ben bij de overheid.

Hoe ziet een “typische” week er bij jou uit?

Op dit moment werk ik 36 uur bij het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Vier van de vijf weekdagen ben ik dus overdag aan het werk. In de avonden ben ik vaak aan het schrijven of lezen en in de weekenden reis ik regelmatig naar mijn ouders om daar een paar dagen bij hen door te brengen.

Je hebt een Instagram genaamd: ‘Rimaoriebooks’. Waar komt jouw liefde voor boeken vandaan?

Dat heb ik eigenlijk al een beetje verklapt. Door mijn moeder, zelf een boekenwurm, ben ik praktisch opgegroeid in de bibliotheek. Schijnbaar deed ik haar al na voordat ik daadwerkelijk woorden kon lezen. (Dat wil zeggen: ik greep gewoon een boek, bladerde er doorheen en sprak random woorden uit – precies zoals ik mijn moeder zag doen). Ik ben dan ook van mening dat kinderen het beste en snelste lezen als hun ouders dat ook doen.

Het mooiste aan lezen vind ik dat ik even kan ontsnappen aan de sleur van onze eigen wereld en nieuwe werelden kan ontdekken. Ik hou ervan om even helemaal in een andere, vreemde magische wereld te zijn. Daarnaast vind ik bij fantasy het ook heel interessant om te zien hoe samenlevingen worden opgebouwd, hoe deze werken en hoeveel impact een kleine verandering kan hebben. Het analyseren van hoe de wereld en mensen werken op sociologische en psychologische wijze is één van mijn favoriete bezigheden.

Wat zijn de drie beste boeken die je hebt gelezen en waarom?

Ooh, ik vind vragen als deze zo vreselijk, want er zijn gewoonweg té veel goede boeken. Ik ben zelf een ontzettende fantasy-fan – wat je ook terugziet in de verhalen die ik zelf schrijf – maar als ik een top drie moet maken van vrij recent gelezen boeken:

Allereerst Pachinko van Min Jin Lee, een prachtig, ontroerend boek waar je een Koreaanse (immigranten-) familie door drie generaties heen volgt tijdens de Japanse bezetting van Korea en de Tweede Wereldoorlog. Een aanrader voor iedereen die benieuwd is naar een stuk geschiedenis dat we niet te horen krijgen tijdens de geschiedenislessen op de Nederlandse middelbare scholen.

Ik hou ook heel erg van de boeken van Roshani Chokshi, een half Indiase-half Filipijnse auteur wiens fantasy boeken met name gaan over de Hindu mythologie en Indiase cultuur. Haar jeugdboeken – waarvan het eerste deel is vertaald – over ‘Aru Shah’ zijn zo fijn om te lezen. Niet alleen herkenning op een leuke, vermakelijke manier, maar voor jongeren ook fijn om meer te weten te komen over je eigen geloof en cultuur.

Tot slot: City of Brass van S.A. Chakraborty. Een magische wereld gebaseerd op het Midden-Oosten en de mythologie uit de Islam. Het geeft een sprookjesachtig, magisch gevoel tijdens het lezen en is ook zeker interessant voor iedereen die nieuwsgierig is naar andere geloven, politiek en magie. 

Je hebt een boek geschreven genaamd: ‘De zwendelprins’. Waar gaat dit boek over?

De Zwendelprins is een sprookjesacht verhaal waar je een keukenhulp volgt genaamd Simran, die nieuwsgieriger is dan goed voor haar is zich daardoor halsoverkop in een avontuur stort waar ze niet op gerekend had. Ze gaat namelijk – niet geheel vrijwillig – op zoek naar een kostbaar amulet en de lang verdwenen kroonprins van haar land. Suryan is een zelfverzonnen land dat is gebaseerd is op het oude India. Verwacht radja en rani’s, een maharadja, sari’s en salwar kameez’, de viering van divali en dat allemaal verpakt in een spannend avontuur.

Hieronder een flaptekst:

Als nieuwsgierige keukenhulp is de zeventienjarige Simran op de hoogte van de meest kleurrijke verhalen en de smerigste roddels die er in het paleis van de maharadja de ronde doen. Toch is er slechts één verhaal dat zowel haar als de rest van de bevolking van Suryan in de ban houdt: de mysterieuze verdwijning van de kroonprins.

Twintig jaar na de verdwijning van de Suryaanse kroonprins, verschijnt er een prins uit het koude en verre Fengart bij het paleis die beweert dat hij de kroonprins terug kan vinden. Simrans verbazing is groot wanneer hij haar om een gunst vraagt die haar hele leven kan veranderen. Ze snakt er al haar hele leven naar om de wereld buiten het paleis te ontdekken, maar kan ze deze prins wel vertrouwen? Of zijn zijn plannen helemaal niet zo nobel als ze lijken?

Wanneer/hoe kwam je op het idee om dit boek te schrijven?

Ik hou ontzéttend veel van sprookjes. Toen ik net begon met schrijven, bedacht ik vaak eigen sprookjes en ook later baseerde ik veel van mijn originele werk op sprookjes (hertellingen). Jarenlang speelde ik daarom al met het idee om een eigen sprookje te verzinnen. Niet een hertelling van een bestaand sprookje, maar iets nieuws dat dezelfde opbouw ervan had. Dat ik mijn Hindoestaanse achtergrond erin heb verwerkt, is eigenlijk te danken aan de ‘strijd voor diversiteit’- beweging die van de Verenigde Staten naar Nederland is overgewaaid.

Zoals veel gekleurde auteurs schreef ik in mijn verhalen altijd witte hoofdpersonages. Het kwam niet eens in me op om personages erin te schrijven die op mij leken. Ik filterde alles wat Hindoestaans was, zowel uiterlijk als innerlijk, heel handig onbewust uit mijn verhalen.

Toen ik de ‘strijd voor diversiteit’-beweging ontdekte in de boekenwereld ging er een wereld voor me open. Waarom schreef ik mezelf altijd uit mijn zelfbedachte werelden? Waarom dacht ik onbewust dat er geen plek voor mij was? Hoe kan het dat dit zo vanzelfsprekend was? Het is zo vreemd om stil te staan bij de antwoorden ervan. Ik schreef mezelf en mensen die op mij lijken uit verhalen, omdat de media me had geleerd dat er geen plek was voor iemand die niet wit was. Zij het bewust of onbewust.

Zodra ik me dat had gerealiseerd, zorgde ik ervoor dat ik op verschillende vlakken meer diversiteit in mijn verhalen verwerkte. En toen ik eindelijk een concreet idee kreeg voor het sprookje dat in mijn hoofd spookte, wist ik al meteen dat ik mijn Indiase achtergrond erin zou verwerken. Ik besloot het uit te werken en in te sturen voor een schrijfwedstrijd van uitgeverij Moon. Het sprookje gaf ik de titel ‘De Zwendelprins’ en is het verhaal geweest waarmee ik de wedstrijd heb gewonnen. (YAY!)

Wat waren de grootste uitdagingen tijdens het schrijven van dit boek?

Er zijn twee worstelingen die me zelfs na voltooien van het boek niet hebben losgelaten. Het eerste is perfectionisme. Door perfectionisme schrijf ik om te beginnen al veel langzamer, omdat ik bij elke alinea, elke zin, elk woord dat ik schrijf het gevoel heb dat het de verkeerde is. Dat er ergens een béter woord bestaat dat ik nog niet heb uitgevonden en nooit zal uitvinden om dat moment perfect te kunnen beschrijven. Perfectie bestaat niet, dat weet ik, en toch willen mijn hersenen dat ik het desondanks op papier neerzet. Ik schrijf ondanks het gevoel door, omdat het liefste wat ik in de wereld doe creëren is. Het is alleen niet altijd even makkelijk.

Een andere uitdaging had meer met mijn Hindoestaanse achtergrond te maken. Tijdens het schrijven en voor uitgave van De Zwendelprins had ik me ingelezen in de ervaringen van andere internationale, gekleurde auteurs die over hun eigen cultuur een fictie-boek schreven. Doorgaans werden fantasy-boeken niet heel goed beoordeeld. In het Westen wordt door het grootste gros van het lezerspubliek – die wit zijn – niet altijd begrepen hoe een Niet-Westerse cultuur in elkaar steekt. De nuances ging aan hen voorbij. Ze vonden de redenaties van de personages vreemd, de termen in een andere taal te verwarrend en de cultuur in algemene zin overweldigend. Ik worstelde heel erg met aan de ene kant het gevoel dat ik het verhaal zo authentiek mogelijk op wilde schrijven en aan de andere kant dat ik rekening moest houden met mensen die onze cultuur niet begrijpen. Daarbij wilde ik op meerdere vlakken diversiteit in mijn boek verwerken.

Als gekleurde auteur weet ik als geen ander hoe het is om jezelf nooit in de media te zien. Ik wilde representatie bieden aan meerdere minderheden, ook al wist ik dat dit zou botsen met de meningen van sommigen. Het houdt me nog steeds bezig, maar ik moet zeggen dat ik een begin heb gemaakt met het loslaten van waarde hechten aan meningen van mensen die toch geen deel uitmaken van mijn cultuur en/of de representatie die ik in mijn boek heb verwerkt. Niet iedereen zal blij zijn. Dat is helaas het leven. Ik schrijf in elk geval door.

Je hebt een paar maanden geleden dit boek gepresenteerd aan leerlingen van een school in Suriname. Waarom heb je dit gedaan en hoe heb je dit ervaren?

Dat klopt, inderdaad! Omdat mijn ouders zijn geboren in Suriname was het altijd al een droom van me om mijn boeken daar ook beschikbaar te maken. Hoewel De Zwendelprins een fantasy is die hopelijk door iedereen met plezier kan worden gelezen, vind ik het specialer als mensen die dezelfde achtergrond met mij delen het boek lezen. Zij zullen er toch delen in herkennen, die witte Nederlanders niet erin terug zullen zien. Toen ik op vakantie was, heb ik dan ook samen met mijn vader werk van gemaakt en het boek aan twee bibliotheken en een school geschonken!

Het was een ontzettende leuke ervaring. Ik moet zeggen dat ik meer bezig ben geweest met het promoten van ‘lezen is leuk!’ dan daadwerkelijk mijn boek, haha, maar ik hou ervan dat Suriname zo divers is. Ik hou ervan dat ik leerlingen voor me had die in dezelfde schoolbanken zaten als waar mijn ouders eens zaten.

Wat kunnen wij de komende 5 jaar van jou verwachten op carrière gebied?

Hopelijk nog zeker twee boeken op mijn naam. Ik ben al druk bezig met boek 2 en met een beetje geluk kan ik dat verhaal doortrekken naar een trilogie, maar of dat daadwerkelijk lukt zullen we nog zien. Fingers crossed!

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Voor mij zit de Hindoestaanse cultuur vol met tradities, geloof, respect, eer en hechte families. Kortgezegd: het zit vol kleur, geur en warmte, maar ook met restricties, regels en rolverdelingen. Hieronder ga ik op drie aspecten in:

Allereerst is de hechte band tussen familieleden typisch Hindoestaans. Al denk ik dat de meeste Niet-Westerse culturen meer de nadruk leggen op familie en, in verlengde daarvan, het volk als collectief. Voor mij is die hechte band tussen familie fijn. Mijn familie altijd voor me klaar en steunen me in alles (en vice versa), maar ik kan me goed voorstellen dat het in andere gevallen verstikkend kan werken. Met name als de familie bepaalde verwachtingen heeft en de kinderen daaraan moeten voldoen ongeacht wat ze zelf willen.

Verder is de schaamtecultuur er ook wel een kern van. ‘Wat zullen anderen wel niet zeggen/denken?’ is bij uitstek dé zin die je het vaakst hoort tijdens gesprekken. Ik geloof dat dit ook voortkomt uit de nadruk op het collectief. In plaats van ‘ik doe wat goed is voor mij’ wat in het Westen vooral leeft is het ‘ik doe wat goed is voor iedereen’. En als je áltijd rekening houdt met anderen, ga je ook meer denken in de trant van ‘wat zullen anderen denken?’ in plaats van te doen wat je zelf wil. Het is geen slechte eigenschap om aan anderen te denken. In het Westen wordt er soms iets te veel alleen aan zichzelf gedacht, naar mijn mening. Alleen geloof ik dat het in de Hindoestaanse cultuur zo is doorgeslagen dat je loskoppelen van de mening van anderen bijna geen optie meer is.

En tot slot: een cultuur met een alcoholprobleem. Inmiddels ga ik niet meer om de week naar een Hindoestaanse bruiloft van een familielid, maar wat me altijd bij is gebleven hoe – met name – de mannen zo ontzettend veel dronken. (Ook tijdens andere familiefeestjes). Vrouwen ook wel, maar met name de mannen.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

De schaamtecultuur, de traditionele rolverdeling van man-vrouw (als die in stand wordt gehouden door de familie) en de gedachte dat ze met niemand binnen hun familie kunnen praten over hun eigen dromen, wensen en problemen.

Als je googled op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Het belangrijkste is naar mijn mening voor meer openheid in de gesloten gemeenschap. Dit soort interviews zijn daar echt een meerwaarde in. Meer openheid voor worstelingen, voor problematisch gedrag en meer begrip voor elkaar.

Ik denk dat als we met z’n allen meer met elkaar praten en begrip voor elkaar tonen, dat er ook minder eenzaamheid zal heersen. Dat Hindoestaanse vrouwen minder het gevoel hebben dat ze er alleen voor staan. Ik denk dat met name ouders hierin een grote rol hebben. Geef vrouwen – en zeker opgroeiende jonge meisjes – meer vertrouwen in hun kunnen en minder verwachtingen over een bepaalde rol die ze moeten vervullen. Zolang je ze liefde geeft, komen ze wel op hun pootjes terecht.

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Rima is creatief, opmerkend en een bruggenbouwer. Hierbij focust ze zich op ontwikkelingen en problemen in de wereld en vertaalt ze dit in een mooi verhaal. Begrijpend voor jongeren. Ze stimuleert kennis en heeft een voorbeeldrol. Rima is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

#HÏVAN

#HÏVAN: RUKSHANA MOHABBAT over selfcare en het moederschap

Achtergrond

Waar ben je geboren en waar woon je nu?

Ik ben geboren in Amsterdam en heb er mijn hele leven gewoond. We zijn tussendoor een keer naar Suriname gegaan met een poging om daar te blijven, maar dat duurde minder dan een jaar. Inmiddels woon ik nu bijna 5 jaar in Badhoevedorp.

Hoe oud ben je?

Ik ben 40 jaar, maar ik voel me 23 :). Ik word vaak jonger geschat, dus het helpt!

Kun je meer vertellen over je familie (wie zijn je ouders, broers/zussen – wat voor band heb je met je familie?)

Mijn ouders hebben samen vier kinderen. Ze zijn gescheiden en ik heb met beiden altijd goed contact gehad. Ik was als oudste dochter de schakel tussen hen. Ik heb een broer, zusje en een broertje. Met mijn ouders heb ik een hechte band. Mijn familie zie ik meestal op feestdagen, verjaardagen en af en toe met een etentje.

Kun je meer vertellen over je opvoeding?

Ik ben opgegroeid in Amsterdam West, grotendeels door mijn moeder. Ik ben de oudste dochter en had altijd wel een verantwoordelijke rol in huis. Ik ben moslim en het geloof heeft altijd centraal gestaan in onze opvoeding. We gingen vaak naar de moskee. Ik leerde al op jonge leeftijd bidden en de Quran lezen. We zijn best strikt opgevoed en soms betekende ook dat ik niet veel mocht wat anderen misschien wel mochten. Ik had toen geen moeite met de regels en heb me altijd eraan gehouden. Door mijn denkwijze en visie heb ik me wel altijd een vreemd eendje gevoeld tijdens mijn jeugd.

Wat zijn je hobby’s?

Mijn hobby’s zijn lezen (boeken over persoonlijke ontwikkeling), yin yoga, podcast/ muziek luisteren en wandelen. Ik hou van oude hindoestaanse liedjes. Ik vind het ook leuk om met mijn kinderen te knutselen of creatief bezig te zijn.

Welke drie levenservaringen waren bepalend voor jou als persoon? En waarom?

Mijn gescheiden ouders. Dit heeft een diepe impact gemaakt in mijn leven, omdat ik wist dat het anders kon. Ik had er veel verdriet van, maar wist ook dat ik sterk wilde zijn voor het thuisfront en later zelf hard wilde werken aan een mooi huwelijk.

Trouwen en moeder worden. Zo een andere fase van mijn leven. Zameer en ik trouwden en de dag erna werd ons huis opgeleverd en toen op huwelijksreis naar Mauritius. Heel veel stappen achter elkaar en alles was nieuw. Daarna moeder worden, letterlijk alles veranderde. De verantwoordelijkheid en gevoel van moederschap, prachtig en ook complex. 

Voor mezelf beginnen als ondernemer en voor mezelf kiezen. De stap om voor mezelf te beginnen was als het ware het vinden van mijn identiteit. Zoeken naar wie ik écht ben en wat ik kon betekenen voor de wereld. Dat betekende ook stappen nemen waar bijna niemand achter stond, maar waar ik zelf wel in geloofde. Het heeft me veel gebracht om dichter bij mezelf te staan en keuzes te maken die bij MIJ passen. Als ik immers volop mijn potentie leef, kan ik meer voor mijn gezin en omgeving betekenen. 


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Familie

Ben je getrouwd? (kun je iets meer vertellen over jullie relatie – bijv. eerste ontmoeting, jullie huwelijk en jullie band)

Ik ben getrouwd met Zameer, We zijn bijna 19 jaar getrouwd. Ik heb hem leren kennen op school. In die tijd hadden we geen mobiel, dus we zagen elkaar niet vaak. Ik had mijn focus heel erg op school, want ik wilde onafhankelijk zijn en werkte hard voor een goede baan, een auto en een huisje. Ik heb altijd uitgesproken dat ik ambitieus was en wilde groeien in mijn leven en dat wist hij ook.

We hebben een hele fijne band met elkaar en ik ben dankbaar voor ons huwelijk. We groeien samen en nog steeds leren we van elkaar. We praten veel en ik kan ook echt helemaal mezelf zijn met hem. Dus ook de minder mooie kanten van mij accepteert hij, dat scheelt weer!

Het leuke is toen we elkaar vroeger leerde kennen dat hij dacht dat hij ook een meisje zou trouwen zoals in de films, die dan drinken brengt en zo lief en zorgzaam is. Ehmm, ik ben wel lief en zorgzaam, maar ik hou wel van discussiëren en heb dus ook echt mijn eigen mening. Achteraf zegt hij gelukkig dat het leuker is met iemand die inhoud en ambitie heeft. Hij zegt ook dat hij trots op me is.

Verder ben ik echt gek op hem. Hij is mijn lieve schatje en toffe vader met leuke grappen. Hij is echt rationeel en ook weer intuïtief. Ik heb van hem geleerd om meer van dag tot dag te leven. We vinden allebei verbinding in ons geloof en dat is mooi om het samen zo te leven. Hij heeft de bedevaart gemaakt naar Mekka, ongeveer zeven jaar geleden. We hopen nog samen te gaan natuurlijk. Ook geloven we erg in onze opvoeding, lead by example. Dus zelf doen en niet vertellen wat te doen.

Je hebt vier mooie kinderen. Hoe zou je je kinderen omschrijven?

Ik heb vier prachtige lieve mooie kinderen (welke moeder zegt dat niet?) met allemaal hun eigen gebruiksaanwijzing. Een beetje van mij, een beetje van Zameer en toch helemaal hunzelf!

Aaliyah (15 jaar) is creatief in tekenen, muziek, zang en heeft een groot visueel vermogen. Ze is energiek, zorgzaam en leuk om mee te discussiëren.

Sana (11 jaar) is creatief in tekenen, een modelletje, analytisch en oplossingsgericht in haar manier van denken. En lekker eigenwijs.

Jaiyana (7 jaar) is creatief in tekenen en spelen, zorgzaam en meedenkend. Ze is echt pittig en een klein baasje in huis. Ze kan ook heel goed zingen.

Diyn (5 jaar) is de meest charmante en lieve jongen. Hij is communicatief en kan goed gesprekken voeren met oudere mensen en diepe vragen stellen. Hij houdt van aandacht kan goed tekenen en dansen.

Zo kan ik wel doorgaan, maar het komt erop neer dat ik mijn kinderen zie in hun volle potentieel. Ze kunnen alles bereiken als ze maar geloven in zichzelf. Ik wil dat ze zelf leren van hun eigen processen. Ik ondersteun ze daarin en ik leer ook van mijn kinderen. Uiteindelijk moeten ze het zelf doen. Mijn uitdaging is nog meer loslaten hoor…

Hoe zou je het moederschap omschrijven?

Moederschap is een blessing. Ik realiseer me met de dag meer dat ik zo dankbaar ben voor mijn kinderen en dat ik soms denk: “het gaat zo snel”. Ik probeer elke dag bewust te genieten van mijn leven en gezin door dankbaar te zijn. En natuurlijk heb ik ook mijn uitdagingen in moederschap, maar ik kies voor het leren ervan.

Wat waren de grootste uitdagingen betreft het moederschap? En hoe ging je hiermee om?

Een van de uitdagingen in het moederschap vond ik best wel gewoon ‘moeder zijn van 4 kinderen’. Het is niet echt gebruikelijk in deze tijd… een groot gezin. Ik merkte dat iedereen altijd verbaasd was en het meer zag als een zwaar iets. Dat kon destijds ook te maken hebben met mijn eigen perceptie.

Mijn moeder heeft ook 4 kinderen moeten opvoeden. Het blijft een uitdaging, opvoeden. Ik merk dat mijn uitdaging is om met een open mind naar opvoeding te kijken. Er is geen perfecte manier. De kaders die je zelf hebt meegekregen in je eigen opvoeding, worden vaak ook de kaders voor je eigen kinderen. Ik doe dat op een andere manier geloof ik, waardoor ik zie dat zaken makkelijker gaan en met minder weerstand. Ook in de opvoeding is blijven communiceren essentieel voor mij.

En ja verder gewoon de opofferingen die je als moeder doet: korte nachten, verzorgen, de pijn van je kinderen voelen en alles combineren, van werk en privé. De ene keer alles uithuilen, de andere keer samen oplossen. Het gaat altijd met leermomenten in het leven.

Was het altijd al jouw wens om getrouwd te zijn en vier kinderen te hebben?

Mijn wens was altijd om getrouwd te zijn met Zameer, zeker weten. Ik stelde mezelf wel altijd voor dat ik een leuke vrouw kon zijn en een gelukkig leven zou leiden. Ik had alleen nooit gedacht dat ik moeder van 4 kinderen zou worden. Ik heb altijd gezien dat mijn moeder het wel te doen had met 4 kinderen en het was pittig voor haar.

In mijn hoofd was ik bij 2 al gestopt, de derde was een onderhandeling grap ik weleens, en de vierde is een wonder van God. Ik weet nog dat ik drie dagen stil was en het niet kon geloven. Het moest gewoon zo zijn. Ik ben heel blij en zou niets anders willen. Ik heb ook in mijn gedachtegang shifts moeten maken. En ze zeggen weleens: je krijgt wat je aankan. Blijkbaar kan ik dit!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Career

Wat doe je in het dagelijkse leven?

In mijn dagelijkse heb ik mijn eigen bedrijf: Start Defining Yourself en mijn eigen gemaakte online academie, namelijk de startacademie.nl.

Ik coach professionals bij bedrijven, geef trainingen en heb ik mijn eigen online programma’s gemaakt over selfcare en ‘boost jouw carrière’. Ik geef ook regelmatig workshops en masterminds over persoonlijke ontwikkeling en diversiteit. Daarnaast ben ik studie adviseur bij de Hogeschool van Amsterdam. Ook ben ik Yin Yoga teacher die privé lessen geeft en les bij Healthcity. Ik hou van variatie in mijn werk en in mijn dag. Hoe ik dit alles doe is door heel goed voor mezelf te zorgen. Daarnaast heb ik wel aardig wat discipline en werkethiek.

Welke opleiding/studie heb je gevolgd en waar? En waarom heb je hiervoor gekozen?

Qua studie was het meer: ga je iets doen wat je vader deed of je moeder? Mijn moeder was secretaresse geweest en mijn vader was boekhouder. Ik ging voor Schoevers, de beste opleiding op Europees niveau in Office Management. Mijn moeder stond er alleen voor en de nood om te gaan werken was hoog, zodat ik thuis kon bijdragen. Ik vond al heel snel een goede baan om geld te verdienen. Echter, ik was binnen 1 jaar al uitgekeken op dit beroep.

Ik dacht: “ik kan veel meer dan dit”. Vanaf dat moment ben ik mezelf altijd naast mijn werk gaan ontwikkelen. Ik heb letterlijk elk jaar een opleiding gedaan van sociale verzekering, project management tot verandermanagement en ga zo door. Ook toen ik zwanger was van de kinderen ben ik me blijven ontwikkelen door te studeren in de avonden en weekenden, naast een vaste baan. Ik maakte de overstap naar de profit organisatie en koos ervoor om mijn bachelor Human Resource Management te gaan doen.  Ik groeide intern door bij de ABN AMRO en leerde ontzettend veel over de cultuur, politiek en ongeschreven regels.  

Hoe ziet een “typische week” er bij jou uit?

Mijn typische week begint op zondagavond, dan check ik hoe de planning eruit ziet voor de hele week, qua werk en indeling met alles wat ik te doen heb. De meeste dagen breng ik de kinderen naar school en haal ik ze op. In die tussentijd werk ik als studie adviseur en aan mijn business. Ik plan in de ochtend wat ik voor die dag wil doen. Ik heb veel vrijheid in mijn werk en ben best efficiënt en kan goed organiseren. Meestal kook ik voor twee dagen, op donderdag kookt Zameer en vrijdag eten we vaak bij mijn schoonouders.

De weekenden zijn we heel erg op ons zelf. We koken vaak samen en brengen de tijd thuis door. We gaan alleen de deur uit voor sport van de kids. Ik bestel bijna alles online, van boodschappen tot andere benodigdheden. We eten vrijwel elke avond samen en dan is het even spitstijd met de kids voor de avond klaarmaken. In ons leven staat de islam centraal, daar hoort voor ons ook bidden bij en de kids het geloof meegeven.

Tussendoor doe ik aan yin yoga, meditatie en sporten. En in de avond zit ik altijd met mijn laptop op de bank, vaste routine. Ik hou van werken en besteed alle mogelijke tijd aan mijn business en persoonlijke groei. In het weekend kijken we samen wel een filmpje en ontspannen we als gezin.

Hoe combineer je het werk en voor de kinderen zorgen?

Ik zorg ervoor dat ik leuk werk doe. Ik ken mezelf en ik heb echt variatie nodig als multi potential , waarbij ik mijn verschillende talenten kan inzetten. Omdat ik vrijheid en plezier heb in mijn werk, voelt het niet als werken. Ik krijg mega veel energie en loop vaak 24/7 met inspiratie en creatieve ideeën in mijn hoofd. De zorg voor de kids kan ik ook daardoor goed combineren. Ik ben een leukere moeder, haha! Toen ik vier jaar geleden voor mezelf begon was dat een voorwaarde voor mezelf: ik wil mijn werk en gezin kunnen combineren. Niet geleefd worden, maar leven.

Waarom ben je begonnen met Start defining yourself en Startacedemie?

Ik heb bijna 15 jaar bij ABN AMRO gewerkt in diverse HRM/project rollen. Ik leerde veel binnen de organisatie en mijn passie voor diversiteit en coaching was in alles te merken. Ik was voorzitter van het vrouwennetwerk Women on the Move & Agora netwerk en ik zet het Diversity Network ABN AMRO op om bewustwording voor culturele diversiteit op de kaart te krijgen.

Er speelde elk jaar wel weer een reorganisatie. En op een gegeven moment was ik zwanger van de vierde. Ik wilde al een hele tijd voor mezelf beginnen en nam eindelijk de stap om te stoppen. Start defining Yourself, waarbij ik medewerkers coach om ze te helpen in hun professionaliteit. Ik vond het zo leuk om ze te adviseren hoe ze slim die promotie naar binnen konden slepen, een studie voor elkaar krijgen of een gesprek met hun manager tactisch kunnen voorbereiden. Kortom, alles wat ik had geleerd in mijn carrière wilde ik overbrengen aan mijn coachees.

Startacademie is een logisch vervolg, omdat ik daarin al mijn kennis in online programma’s heb gezet. Hierin staat selfcare, persoonlijke ontwikkeling en carrière maken voor vrouwen en voor professionals met een culturele achtergrond, centraal.

Wat is volgens jou de definitie van selfcare? En welke tips heb je voor de hindoestaanse vrouwen die meelezen?

Selfcare is bewust luisteren naar wat jij écht nodig hebt om helemaal in jouw goeie energie te zitten en mild te zijn voor jezelf. En luisteren gaat diep tot jouw innerlijke stem van de beste versie van jezelf. Die stem die we allemaal kennen, maar door alle ruis eromheen, soms niet meer herkennen.

Het allerbelangrijkste voor jou als mooie lezer is om jezelf te gaan beschouwen als het meest waardevolle bezit wat er is en te omarmen wie je bent. Ik nodig vrouwen uit om bewust te kiezen voor zichzelf. Te zorgen voor zichzelf en aandacht te geven aan wat ze nodig hebben. Dus meer Mohabbat = meer liefde ❤ !

Heb je een aantal concrete tips voor de lezers?

Hieronder concrete tips waar je mee aan de slag kan gaan. Alles wat ik deel heb ik zelf ook gedaan en ik geloof erin dat je dit niet voor niets leest. Als ik het kan, kan jij het ook.  

  1. Als je een praktische tip wil, pak pen en papier en herschrijf jouw verhaal. Voel wat je verlangen is en maak daar een nieuw script van voor jezelf. Alsof je je eigen film mag schrijven waarin jij een heldin bent en wel goed voor jezelf kan zorgen. Je kan een rolmodel als voorbeeld nemen. Dagdromen en visualiseren kan daarbij ook helpen. Geloof me, je hele punt van aantrekking en energie om je heen verandert. Naarmate je meer richting geeft aan jouw gevoel en verhaal, dan moet jouw situatie gaan shiften.
  2. Positieve affirmaties zijn enorm krachtig als je je gevoel kan verbinden met de woorden. Ik ben … nader in te vullen, dus bijvoorbeeld: ik ben krachtig, ik ben mooi, ik ben gezond, ik ben succesvol en ik ben een rolmodel. Schrijf deze op en lees het elke dag. Ook waardevol is om deze oefening in de spiegel te doen.
  3. Bedenk wat jij nodig hebt om je goed te voelen. Heel vaak spreek ik vrouwen die niet eens antwoord kunnen geven op deze vraag. Als je weet waar je energie van krijgt en dit in je dag inbouwt, zorg je voor duurzaamheid. Niet 1x in de zoveel tijd een me-time dag, maar elke dag iets doen voor jezelf.
  4. Stel, je beste vriendin vraagt jouw advies en het gaat om zelfzorg. Dan zijn we vaak begripvol en mild. Nu mag je het omdraaien. Leg jouw situatie voor aan jezelf. Hoe zou je als beste vriendin naar JEZELF reageren? Wees mild en begripvol naar jezelf toe.
  5. Als alles teveel wordt en je weet echt niet hoe verder… Ga dan terug naar het allerbelangrijkste, jouw hart. Ga bewust naar je ademhaling en wees hier met aandacht bij. Enkele keren per dag kan al voor wonderen zorgen dat je in het hier en nu komt.

Wat kunnen we de komende vijf jaar van jou verwachten?

Ik ben ambitieus, leergierig en creatief. Een mooie combi voor over 5 jaar! Jullie kunnen van mij verwachten dat ik in alles wat ik doe nog meer kracht en authenticiteit uitstraal om rolmodel te zijn en je hart te volgen. Ik denk hierbij aan verdieping in de wet van aantrekking. Het coachen van startende ondernemers, met een passend verdienmodel. Verder ook mijn Nederlandse Mohabbat podcast in het Engels  opzetten om nog meer vrouwen met culturele achtergrond te empoweren. Een combi van online training, maar ook meer live trainingen, omdat groepen trainen en toespreken ook mijn kracht is. Vroeger was ik altijd bezig met vijf jaar vooruit denken. Vandaag de dag is mijn kracht dat ik in het hier en nu kan leven en vertrouw op succes in mijn levensproces (met Mohabbat!).

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De hindoestaanse cultuur… Tja, best een lastige, vraag terwijl ik zelf hindoestaans ben. Ik denk dat in de essentie de hindoestaanse cultuur heel dienend is naar anderen en heel erg gastvrij. Lekker eten, muzikaal en liever op de achtergrond. Ik denk over het algemeen dat hindoestanen liever niet in het middelpunt staan en minder risico’s nemen.

Welke drie taboes kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

  1. Wat zullen anderen zeggen, als ik dit doe…Vanaf kleins af aan heb ik deze zin zo vaak gehoord. En natuurlijk werd ik daar ook moe van. Ik denk dat ik daardoor ook onbewust meer in angst ben gaan leven over wat anderen zullen zeggen. Het heeft me veel pijn gedaan hoe familie over mij gedacht heeft en welke vooroordelen er waren. De roddels en de verhalen die er te ronde gingen. Gewoon door je eigen familie. Dat gaat zo diep als je kind bent en dat is zo zonde. Want het heeft ervoor gezorgd dat ik me te lang heb aangepast en mijn bloei veel later op gang gekomen is. Ik maak me nu minder zorgen en ik vind het belangrijk dat mijn man en gezin weten waar ik helemaal voor sta. Uiteindelijk kiezen mensen voor je als je energie een match is. Als dat voor mij niet echt is, dan houdt het op en leer ik ervan.
  2. Doorgaan alsof er niets aan de hand is… dus niet uitpraten en oplossen of conflict aangaan. Ik ben opgevoed met respect hebben voor anderen te hebben, geen eigen mening hebben en anderen ten dienst staan. Maar hoe vaak is het gebeurt dat mijn moeder iets te horen kreeg, waar ze zelf verdriet van had en dat het nooit werd uitgepraat. Gewoon weer naar een feestje of bijeenkomst en je scenario voorbereiden op doorgaan alsof er niets aan de hand is. Ik vond dat tijdens mijn opvoeding echt zo vreemd. Er werd niets uitgepraat. Je hoorde alleen kritiek en gedoe en daarna ging de poppenkast verder. Ik zeg wat er aan de hand is, op een respectvolle manier, maar wel door dicht bij mezelf te blijven. En soms ontstaat er een conflict, maar als je samen voor elkaar wil gaan dan groei je juist om er ‘doorheen’ te gaan.
  3. Anderen zullen wel iets gedaan hebben, en dus slachtoffer rol aannemen, totaal geen verantwoordelijkheid pakken. Ik denk dat ik dit het ergste vond van alles. Altijd alles maar afschuiven op anderen of de situatie, of ja maar… en in oude patronen blijven denken en doen. Ik heb hier echt een allergie voor. De wil om iets te veranderen komt door je eigen acties. Ik kende weinig mensen tijdens mijn opvoeding die inspirerend waren. Misschien omdat ik al zo snel een allergie ontwikkelde tegen dit soort gedrag ben ik juist het tegenovergestelde gaan doen. Zelf in actie komen, verantwoordelijkheid pakken en in de lead blijven van je leven. Ik begon te werken vanaf mijn 14e en zorgde ervoor dat ik door hard werken wel alles kon bereiken en niet in geklaag zou eindigen. En zeker niet met een vinger wijzen naar iemand anders die invloed zou hebben op de richting van mijn leven, kom op.

Als je googled op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Ik heb natuurlijk meteen gegoogled en dit raakte mij enorm. Dit kan natuurlijk niet zo blijven. Hoe we dit kunnen verbeteren is in mijn optiek de hindoestaanse rolmodellen meer zichtbaarheid geven, dat er zeker wel vrouwen zijn die positief kunnen beïnvloeden en helpen. Of bijvoorbeeld door een mentor & mentee of groeps traject, waarbij sterke vrouwen hun hulp kunnen bieden.

Maar in eerste instantie kan elke vrouw die dit leest beginnen bij zichzelf… wat is jouw dagelijkse bijdrage om vrouwen te versterken? Wat ik zou willen aanmoedigen is om elkaar te respecteren en te kijken vanuit liefde, zonder oordeel. En wat mij betreft mogen wij hindoestaanse vrouwen elkaar meer een glimlach geven en supporten. Laten we allemaal beginnen bij onszelf.

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Rukshana is wijs, kalm en weet balans te vinden tussen verschillende culturen. Dit omdat ze weet wat ze écht wilt. En omdat ze durft om hier ook naartoe te werken. Ze is zorgzaam, maar beschermt ook zichzelf. Ze is zich bewust van het feit dat zorgzaam betekent dat je ook voor jezelf moet zorgen. Zoals Rukshana het zegt: meer mohabbat, is meer liefde!

#HÏVAN

#HÏVAN: SHANTAL GOPAL over te dik/dun zijn in de Hindoestaanse gemeenschap

Ik ben Shantal Sarsha Gopal. Geboren in Paramaribo en op m’n 7e ben ik naar Nederland verhuisd. Nu ben ik 26. Mijn moeder is docente en mijn vader was leraar, voetbalcoach, bodybuilder en meer. Beiden vonden zij het belangrijk dat hun kinderen naar school gingen om iets van zichzelf gaan maken in deze wereld. Ze waren beiden van nature ook ambitieuze mensen.

Helaas is m’n vader overleden toen ik 14 was en heb ik van hem niet veel meer mogen leren. Ik heb een oudere broer en zus en ook een halfbroertje.

Als kind was ik constant aan het praten, althans dat is mij verteld. Ik heb niet veel herinneringen meer van toen ik echt heel jong was. Mijn allergrootste passie is schrijven. Ik heb weleens columns geschreven voor de Metro en heel wat jaren geleden een blog gehad. Maar ik schrijf voornamelijk voor mezelf. Ik vind het belangrijk om mijn gevoelens of bepaalde ervaringen weg te schrijven die ik na een jaar of twee weer terug lees. Het is altijd een openbaring hoe erg ik mezelf ontwikkeld heb in die tussentijd.

Verder houd ik van reizen om zo ook andere culturen te leren kennen, lezen en taart eten!


Lees onderstaand interview van Shanta over haar studie, carrière, bodyshaming, pesten (te dik/dun zijn in de Hindoestaanse gemeenschap) en visie betreft de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap.


Welke drie ervaringen zijn levensbepalend geweest voor jou?

Tot nu toe zijn de drie levensbepalende ervaringen geweest: toen ik op mijn 7e naar Nederland kwam, toen mijn vader overleed op m’n 14e en toen ik stage ging lopen bij de PvdA op m’n 21e.

De eerste twee spreken, denk ik, voor zich. Tijdens mijn stageperiode bij de PvdA heb ik echt geleerd om mezelf als mens verder te ontwikkelen en na te denken over wat voor soort persoon ik wil zijn. Ik liep stage in een periode dat de PvdA in een coalitie zat met de VVD en er veel kleine verkiezingen waren, omdat kleinere gemeentes samengingen in een grotere gemeente. Ik heb toen deur-aan-deur campagne gevoerd, op markten gestaan en ben ik op plekken in Nederland gekomen waarvan ik nog steeds geen idee heb waar dat precies ligt op de kaart. Omdat ik op zoveel verschillende plekken kwam, kreeg ik ook de kans om met diverse mensen te praten van jong tot oud en van rijk tot arm. Dat heeft echt mijn ogen geopend en mijn visie verbreed. Sindsdien ben ik eigenlijk alleen maar meer maatschappelijk betrokken geworden.

Wat gebeurt er in Nederland? Is het waar wat er over vluchtelingen wordt gezegd? Met welke politicus ben ik het eens en met welke oneens? Ik vind mezelf vrij open-minded en ik geloof echt dat deze ervaring daaraan heeft bijgedragen. Na deze stageperiode ben ik gekozen voor het jongerenbestuur van de PvdA Den Haag; JS Den Haag-Leiden. Dit heb ik een jaar gedaan met 6 andere bestuursleden. Tijdens dit jaar heb ik enkele dagen meegeholpen in een AZC (asielzoekerscentrum) in Leiden. Hier heb ik geleerd dat wat de media je voorschotelt, vaak niet helemaal klopt. Ik heb hier zelfs nog wat Facebook vrienden aan overgehouden.

Het lijkt me het moeilijkste wat er is; vluchten uit het land wat je bekend is, op een gammel bootje stappen en je leven riskeren en in een land terechtkomen waarvan je de taal niet spreekt. Als ik nadenk over hoe ik enkele mensen toen heb aangetroffen en hoe zij nu een leven voor zichzelf hebben opgebouwd, dan kan ik alleen maar trots zijn op hen. Ook al heb ik verder geen contact met ze.

Waar werk je nu?

In het dagelijks leven werk ik bij de RVO, een onderdeel van het ministerie van Economische Zaken en volg ik twee avonden in de week een Master studie. Ik heb hiervoor de Bachelor Bestuurskunde gedaan. Ik ben begonnen op het HBO met European Studies. Dit was voor mij echt teveel van het goede, daarom heb ik na het behalen van mijn Propedeuse ervoor gekozen om naar de Universiteit te gaan.

Kun je je studiekeuze toelichten?

Ik heb gekozen voor Bestuurskunde, omdat ik politiek altijd wel interessant vond, maar geen politicoloog wilde worden. En omdat ik mezelf een alleskunner vind. Geef me even de tijd en ik kan alles leren (behalve statistiek en wiskunde), maar ik ben nergens echt een uitblinker in. Ik vind ook niet dat ik echt een talent heb. Bestuurskunde is echt een studie waar allerlei andere studies verkort in voorkomen, maar nergens wordt echt heel diep op ingegaan. Deze diepte kan je voor jezelf vinden tijdens het volgen van een Master.

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Een typische week bij mij is eigenlijk best chaotisch. Mijn motto is ‘Ik werk om te leven, ik leef niet om te werken’ en daarom probeer ik elke week ook leuke dingen te doen met vriendinnen of met m’n verloofde, zoals naar de bios gaan, drankjes doen of uit eten.

Bodyshaming

Ik heb gereageerd op een Instastory van HÏVAN die ging over onderwerpen/taboes. Ik gaf toen aan meer te willen lezen over te dik/dun zijn in de gemeenschap, aldus bodyshaming en een constante focus op het uiterlijk. Toen vroeg je of ik iets wilde vertellen, vanuit mijn eigen ervaring.

Ik vind het belangrijk om mensen bewust te maken over wat hun uitspraken met mensen kunnen doen.

Al sinds ik me kan herinneren, wordt er tegen mij gezegd dat ik te dik ben. Met de klemtoon op TE. Vroeger mocht ik geen snoep of chocola eten, omdat ik te dik zou zijn. Ik mocht geen navelpiercing (echt een ding in mijn tijd), omdat ik een te dikke buik zou hebben. Ik werd constant gepest over mijn te bolle wangen of mensen die random aan mijn wangen gingen trekken, omdat ze zo bol zijn.

Dit heeft er echt voor gezorgd dat ik een complex kreeg. Ik durfde niet meer veel te eten, ook al had ik nog steeds honger. En als ik een zwak momentje had, waarbij ik toch wel meer ging eten dan ik opgeschept kreeg, dan voelde ik me daarna zo schuldig dat ik het weer ging uitspugen.

Het allerergste hieraan vind ik dat ik helemaal geen dik kind was. Ik had een maatje 154 en later een 36. Als ik nu terug kijk naar foto’s van mezelf dan zou ik willen dat ik er weer zo uitzag en dan heb ik echt medelijden met mijn vroegere ik. Had ik toen maar doorgehad hoe leuk ik eigenlijk was.

Ik heb de afgelopen jaren vaak te horen gekregen dat ik dik ben geworden. En bij mezelf dacht ik alleen maar “nog dikker?”, ik was toch altijd al dik. Hoe dik ben ik nu dan wel niet in jullie ogen? Ik heb ook een paar keer keihard moeten lachen toen mensen zeiden: “vroeger was je zo slank” en dat van diezelfde tante die vroeger al zei dat ik dik was. Juist om deze reden kan ik niet genoeg benadrukken dat dit echt moet stoppen in onze cultuur.

Als ik naar Suriname op vakantie ga, vragen mensen niet ‘hoe gaat het, wat doe je in je leven, ben je gelukkig?’. Nee, mensen benoemen hoe je eruit ziet. Je bent of dik of dun geworden. Je haar is of lang of kort geworden. Maar niemand stelt vragen die echt van belang zijn; of ik gelukkig ben, of ik een leuke baan heb, of mijn studie interessant is. Ik vind dat jammer. Zeker, omdat het zelfmoordpercentage bij Hindoestanen zo enorm hoog is.

Wat zijn volgens jou de belangrijkste oorzaken van dit probleem?

Ik geloof echt dat dat komt, omdat de cultuur waarin wij opgroeien dingen van ons verwacht waar wij niet aan kunnen voldoen. Ik in ieder geval sowieso niet…

Ik ben donkerder geboren dan andere Hindoestaanse vrouwen (wat mij schijnbaar ook lelijker zou maken), ik ben korter dan gemiddeld en ik ben vol. Ook heb ik na m’n 18e gelijk een schaar gezet in mijn veel te lange haren van toen en is mijn kledingkeuze volgens velen ‘apart’.

Die constante focus op het uiterlijk van, voornamelijk vrouwen, is volgens mij omdat iedereen beter wil zijn dan de ander. Men wil een groter huis, mooiere auto, duurdere bruiloft en wittere kinderen dan de buurvrouw. Maar maken die dingen je gelukkig? Krijg je daar meer eigenwaarde van? Houd je meer van jezelf en van je naasten? Nee, dat zorgt er alleen maar voor dat je in constante competitie bent met anderen. En geloof me, er is altijd iemand die knapper is dan jij, intelligenter is dan jij en waarbij alles veel beter lijkt te gaan.

De opmerkingen die mij het meest zijn bijgebleven, zijn dat ik niet knap genoeg ben, niet dun genoeg, niet blank genoeg, niet lang genoeg en teveel praatte. Dit heeft mij jarenlang bezig gehouden.

Als ik een taartje at, dan was dat niet zo slim, omdat ik al dik genoeg was. Als ik het koud had dan kon dat niet, want ik had genoeg vet om mezelf warm mee te houden. Bepaalde kleding mocht ik niet dragen, want daar was ik te dik voor.

De keren dat ik net voor een verjaardag, bruiloft of andere feest heb moeten huilen, zijn teveel om op te noemen, omdat er opmerkingen werden gemaakt over wat ik aan had en dat je m’n bolle buik zag. Blijkbaar is het de bedoeling dat je je buik ten alle tijden moet verbergen voor de rest van de wereld. Alles moet plat en strak zijn. Best gek, gezien vrouwen in India rondlopen met korte topjes onder hun saree. Of ze nou dik of dun zijn. Waarom zijn wij hier dan zo gefocust op Hindoestaanse meiden, met een buikje, die een crop-top dragen?

Hoe heb je geleerd om hiermee om te gaan?

Met de jaren heb ik geleerd om of niet te reageren op dit soort opmerkingen of om van me af te bijten. Maar hee, dan ben je weer te bijdehand he. Voor jezelf opkomen, is ook een no-go. Waar het dan vaak in resulteerde, is dat ik niets zei en alles opkropte en uiteindelijk kwam het er allemaal in één keer uit in de vorm van een soort woede aanval.

Inmiddels heb ik hier anger management therapie voor gehad en dat was echt een openbaring. Mijn verloofde heeft daar ook echt een grote rol in gespeeld. Tegen hem kan ik letterlijk alles zeggen, zolang ik maar geen gevoelens opkrop. En dat is belangrijk.

Welk advies heb je voor andere Hindoestaanse vrouwen die last hebben van (body)shaming?

Mijn advies is echt om mensen om je heen te verzamelen die het beste met je voor hebben en door je muur heen kunnen kijken. Mensen die van je houden, omdat jij jezelf bent en de kans krijgt om dat te zijn. Niet omdat ze willen dat je je als iemand anders voordoet of gedraagt. Dat klinkt heel logisch, maar dat is het niet. Relaties opbouwen met mensen zonder dat je verwachtingen van elkaar hebt en zonder dat je elkaar constant bekritiseerd, is voor mij altijd een ding geweest. Ik word namelijk constant bekritiseerd om alles wat ik doe of zeg.

Nu doet het me allemaal niets, omdat ik weet dat de mensen die mij kennen en echt van mij houden, weten wie ik ben en waar ik voor sta. Mijn vriendinnen hebben mij door de jaren heen echt door m’n struggles heen geholpen. Als ik mezelf weer lelijk en dik vond of het idee had dat ik niet lekker in m’n vel zat, dan had ik altijd iemand om te bellen en om bij uit te huilen. Ze staan altijd voor me klaar om me weer op te hemelen. Zulke mensen heb je nodig in je leven. Mensen die het niet boeit wat je maat is, maar die van je houden om wie je bent en wat voor vriendin jij voor hen bent.

Maar het allerbelangrijkste is om te leren om van jezelf te houden. De afgelopen jaren beet ik van me af als er een opmerking werd gemaakt. “Of ik weer buiten ging eten en of ik niet al dik genoeg was?” Nee, zei ik dan, er kan altijd nog een pondje bij. Sarcasme is mijn manier om te dealen met narror-minded people.

Verder kan ik ook echt aanraden om, als dit je niet zelf lukt, het te bespreken met een professional. Maak een afspraak met je huisarts, deze kan je doorverwijzen naar iemand met wie je kan praten. Een neutraal persoon die je kan begeleiden in hoe je weer van jezelf leert houden om wie je bent.

En bekijk jezelf ook goed in de spiegel. Let op de dingen die je wel mooi vindt aan jezelf. Is het je lach, of je mond, heb je wenkbrauwen waar je amper iets aan hoeft te doen, of zijn je nagels van nature lang en sterk? Iedereen is mooi, het is alleen aan jezelf om dat ook bij jezelf te herkennen.

Je merkt dat je meer om jezelf gaat geven, zodra iemand iets gemeens over je zegt en jij besluit om dit niet te pikken. Dat heet self-care. Want als je alleen in je emoties zit en je praat er met niemand over, dan ga je nog geloven wat de andere persoon zegt.

En voor iedereen die dit leest, heb ik maar één verzoek: Denk alsjeblieft goed na over wat je zegt tegen een ander persoon. Als je keer op keer benaderd dat iemand lelijk, dom, dik of stom is dan gaat diegene dat geloven.

Vroeger zei ik altijd dat ik liever heb dat iemand me een klap geeft dan dat iemand gemene dingen tegen me zegt. Ik onthoud dat namelijk en kan 10 jaar later nog steeds woord voor woord herhalen wat mensen allemaal tegen me gezegd hebben. Ik heb nog steeds weak moments dat alle nare herinneringen en woorden naar boven komen die over mijn lichaam gezegd zijn. Dan bekijk ik mezelf in de spiegel en ben ik dankbaar dat ik hartstikke gezond ben.

Ik mag dan wel dik zijn in sommige mensen hun perceptie; ik ben gezond en gelukkig. En als een stuk taart eten mij nog gelukkiger maakt, dan neem ik twee. Want waarom niet?

Ik hoop dat de toekomstige generatie met andere ideeën wordt opgevoed. Dat uiterlijk niet het belangrijkst is en dat constant de competitie aangaan met mensen niet de weg is naar een blij en gelukkig leven.

Hindoestaanse cultuur/gemeenschap

Ikzelf houd echt van het Hindoeïsme. Ik ben een trotse Hindoe. Ik ben het echter niet eens met de vele beperkingen die vrouwen wordt opgelegd in onze cultuur.

Vrouwen zijn al generaties niet meer alleen huisvrouwen. In mijn huishouden zijn mijn verloofde en ik gelijk. We koken allebei, we maken allebei schoon en we werken allebei hard aan onze toekomst.

Waarom wordt het jonge, Hindoestaanse meiden dan wel aangeleerd om te koken en schoon te maken en de Hindoestaanse jongens (die ik ken) niet? Waarom mogen vrouwen geen pooja doen als ze ongesteld zijn? Waarom moeten vrouwen maagd zijn als ze gaan trouwen en wordt er hier bij mannen niet op gelet? Waarom mogen mannen zoveel relaties hebben als dat zij maar willen, maar moeten vrouwen niet durven om het ook maar over daten te hebben (tot ze uiteraard 24+ zijn en ineens out of the blue een geschikte partner moeten hebben gekozen)? Die man-vrouw verhouding in onze cultuur is echt niet meer van deze tijd. En het is ook hoognodig dat gezinnen zich hierop aanpassen.  

Hindoestaanse vrouwen worden opgevoed met bepaalde normen en waarden en het is ons goed recht om ons die eigen te maken. Dat betekent niet direct dat je je familie verloochend of dat je geen respect hebt. Het betekent dat je volwassen bent en als volwassen persoon zelf de keuze kan maken hoe je je leven wil spenderen.

Juist, omdat dit niet geaccepteerd wordt, voelen we ons vaak alleen en onbegrepen en gevangen eigenlijk. Gevangen tussen hetgeen je zelf het liefst wil doen en tussen hetgeen je familie wil dat je doet. Als we intelligent genoeg zijn om een studie te kiezen en die verantwoordelijkheid van student zijn te dragen, en daarna een partner te kiezen, waarom zouden we dan niet intelligent genoeg zijn om eigen keuzes te maken?

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Shanta is knap, krachtig en durft zichzelf te zijn. Zij is sterk genoeg om in te zien dat de opmerkingen van anderen niets met haar te maken hebben. De opmerkingen van anderen zeggen namelijk niets over Shanta, maar meer over de mensen zelf. Deze opmerkingen hebben wel invloed gehad, maar hebben Shanta niet gevormd. Shanta is wie ze is door haarzelf en door haar liefdevolle omgeving. Ze is succesvol, gedreven en een voorbeeld. Shanta is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

#HÏVAN

#HÏVAN: RAKSHA V’ BHAROS over het oprichten van hivancommunity

Raksha Bharos (28) is de oprichter van hivancommunity, oftewel HÏVAN (Hindoestaanse Vrouw Anno Nu).

Lees onderstaand interview met Raksha Bharos. Hierin vertelt zij over haar achtergrond, carrière, oprichting van hivancommunity en haar visie betreft de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap.



Achtergrond

Kun je iets vertellen over je achtergrond/familie?

Op jonge leeftijd zijn mijn ouders en ik geëmigreerd van Suriname naar Nederland. Ik was toen twee jaar en enig kind. In Nederland groeide ik vooral op tussen mijn nichtjes (en neven) – die ik elke week zag.

Ik kom uit een grote familie. Mijn oma had 12 kinderen. Ik ben o.a. ook opgevoed door mijn oma. Zij was half Chinees, half Javaans. Ze was getrouwd met een Hindoestaanse man (mijn opa) en was bekeerd tot het hindoeïsme. Daarnaast kon ze vloeiend Hindoestaans, in tegenstelling tot mijzelf. Hierdoor heb ik van jongs af aan geleerd dat cultuurverschillen juist heel mooi kunnen zijn en heb ik een passie voor diversiteit. Tot mijn achttiende ben ik elk jaar terug gegaan naar Suriname, tijdens de zomervakantie.

Dit jaar ben ik na 10 jaar terug gegaan naar Suriname, voor de begrafenis van mijn oma. Suriname is voor mij het toppunt van nostalgie en herinneringen. Het was voor mij een periode van reflectie en het bewust zijn dat alles wat ik van haar heb geleerd, een rode draad is in mijn karakter en leven. Dit helpt mij constant om te bepalen wat juist is en wat niet. Zij heeft mij geïnspireerd, omdat ze altijd kalm, bedaard en sterk was – ondanks de situatie. Ze ging niet mee met de stroom, maar deed wat juist was.

Kun je iets meer vertellen over de opvoeding die je hebt gekregen?

Ik ben opgegroeid in Amsterdam West. Mijn moeder heeft mij opgevoed met het volgende: familie is het belangrijkste. Daarnaast waren trots, respect en eer belangrijk. Familie kwam graag bij ons over de vloer.

Mijn oma heeft alleen voor 12 kinderen gezorgd in Suriname en mijn moeder werkt al jarenlang in de zorg. Gastvrijheid, zorgzaam zijn en mensen helpen was kenmerkend, zowel bij mijn oma als bij mijn moeder. Egoïsme en arrogantie zat hierdoor echt in onze allergie (nog steeds).

Daarnaast: hard werken, maar ook genieten van het leven. En dat hoefde niet altijd “geweldig, groot en luxe” te zijn. Integendeel. Het ging meer over een filmavond, game avond of een etentje organiseren en praten tot laat in de avond. Hierdoor heb ik gelukkig geleerd aandacht te besteden aan de “kleine dingen” in het leven. En hier ben ik blij om, vooral in een tijd waarin alles groter en mooier moet zijn (of lijken) – gewoon even terug naar de basis.

Hoe ziet een typische week er bij jou uit?

Ik werk fulltime. Na werk kijk ik een van mijn lievelingsseries, terwijl ik eet. Verder heb ik weinig energie om na werk nog iets buitenshuis te doen, dus ga ik vaak schrijven of iets anders creatiefs doen. In het weekend ga ik uiteten of spreek ik af met vrienden.

Small talk vind ik draining, daarom kan ik echt genieten van diepgang en verbinding met echte mooie mensen. Hierbij maak ik gebruik van mijn mensenkennis en filter tegen dat neppe gedoe. Ik heb het altijd interessant gevonden als iemand “buiten de lijntjes durfde te kleuren”. Dit betekende: jezelf zijn in welke vorm dan ook.

Ik zie mijzelf meer als een introvert persoon, dan een extravert persoon, ondanks dat velen dit niet zullen beamen. Daarom heb ik vaak me-time. Ik ben echt iemand die duidelijke fases heeft. Zo kon ik vijf jaar geleden nog genieten van laat opblijven en uitgaan, terwijl ik nu oplaad door uiteten te gaan of mijn series te kijken, op de bank met een kruik en thee!

Hoe zouden vrienden/familie jou omschrijven?

Ik heb al 5 jaar een relatie. Ik denk dat mijn vriend mij het beste kent van iedereen. Dit is zijn antwoord: “Iemand met discipline. Als je voor iets gaat, dan ga je er echt voor. Perfectionistisch, zorgzaam en koppig. Als je iemand mag, dan doe je alles voor degene. Ik denk dat je juist hierdoor extra kritisch bent over wie je toe laat. Tot slot ben je zelfbewust: bewust van de dingen die je wil, jouw persoonlijkheid etc.

Oh, en dan als laatste: straight to the point.” Toen hij dit laatste zei, moest hij lachen. Ik moest toen ook lachen, want ik herken dit ook.


Career

Wat heb je gestudeerd en waarom?

Ik heb bedrijfskunde gestudeerd. Bedrijfskunde is een brede studie, waarin je verschillende disciplines van organisaties leert kennen, van financiën tot HRM. Uiteindelijk ben ik afgestudeerd in verandermanagement. Ik denk dat het veilig is om te zeggen dat ik een passie heb voor veranderingen – zowel binnen organisaties als binnen de maatschappij.

Wat voor werk doe je?

Ik heb na mijn afstuderen gewerkt in de consultancybranche, ook op het gebied van verandermanagement (en o.a. als lean consultant). Momenteel werk ik als consultant bij het Ministerie van Defensie.


HIVANCOMMUNITY

Hoe ben je op het idee gekomen om hivancommunity op te richten?

Veel mensen die mij persoonlijk kennen zullen waarschijnlijk verbaasd zijn als ze weten dat ik in mijn vrije tijd werk aan hivancommunity. Ik word vaak bestempeld als “verwesterd”. Wat dit precies betekent en of dit klopt… weet ik niet.

Wat ik wel weet, is dat ik vanaf kleins af aan zoekende ben naar normen, waarden, tradities, mensen, theorieën, avonturen, kansen etc. die bij mij passen en waar ik mij goed bij voel. Ik heb geluk gehad dat ik uit een grote familie kom met verschillende culturen, in Suriname ben geboren en al jaren in het dynamische Amsterdam woon. Ik heb veel mogen horen, zien en meemaken.

Terugkijkend heb ik – op de harde manier – geleerd om een leven in te richten dat bij mij past. Nu moet ik eerlijk bekennen dat wat ik tot mijn 18e heb geleerd/gezien, vaak niet bij mij paste. En dat heb ik ook tevergeefs meerdere malen herhaalt tegen verschillende mensen. Uiteindelijk had ik door dat ik niemand hoefde te overtuigen, alleen mezelf. Ik ben iemand die tradities mooi vindt, maar zich niet laat leiden door tradities.

Ik heb verschillende discussies gehad met mensen om mij heen. En hoe ouder ik werd, hoe meer ik inzag dat het vermijden van discussies vooral kwam door onwetendheid & angst van anderen. Angst, omdat zij dit zelf zo hebben geleerd & niet durven af te wijken en onwetendheid, omdat ze niet beter weten dan wat zij aangeleerd hebben.

Opgroeiend zag ik o.a. het volgende om mij heen: er werd gemeten met twee maten. Als (jonge) vrouw had ik altijd het idee dat je (on)bewust erg klein wordt gehouden. Er werd niet zozeer gestimuleerd om jezelf te ontwikkelen of écht gelukkig te zijn, maar meer om te voldoen aan het “perfecte plaatje“. En als je daarvan afwijkt krijg je dit ook te horen, van iedereen. Er is een (te) sterke focus op externe factoren zoals: het uiterlijk, iemands opleidingsniveau, baan, auto, huis, partner etc.

Wat ik vanaf kleins af aan het meest verbazingwekkendst vond? Dat veel Hindoestaanse vrouwen geen vraagtekens plaatsten bij sommige (ongeschreven) regels of niet de discussie aan gingen, terwijl dit juist zo belangrijk is! Tegelijkertijd snap ik dat niet iedereen even assertief is en het moeilijk is om voor jezelf en anderen op te komen, aangezien tegenspraak vaak niet wordt geaccepteerd.

Dit, en andere ervaringen, zorgde ervoor dat ik een totale afkeer kreeg en 180 graden draaide. Ik koos dus voor “het ander”. Tot m’n achttiende kon ik alleen de “nadelen” voor de jonge vrouw zien als het ging om de cultuur/gemeenschap, terwijl er natuurlijk ook veel voordelen zijn.

Hoe zag je leven er uit na je achttiende?

Ik was opzoek naar rust en ruimte. Rust in de constante chaos en negativiteit. Ruimte om mijzelf te ontwikkelen. Ik had een enorme drang om méér te zien dan het “ingekaderde”.

En ik werd na mijn 23e kritisch betreft mijn tijd: aan wie of wat besteed ik die? Daarnaast begon ik ook te reizen en te studeren om (letterlijk) mijn grenzen te verleggen. Mijn passie voor vrouwenrechten, diversiteit, culturen, veranderingen en politiek begon ook langzamerhand te groeien.

Deze rust en ruimte had ik ook echt nodig, om de mooiere kanten van de cultuur/gemeenschap weer te zien. De afgelopen jaren heb ik namelijk onbewust kennis mogen maken met de mooiere aspecten: van yoga en meditatie, tot aan het eten en de saamhorigheid.

Waarom heb je uiteindelijk hivancommunity opgericht?

De afgelopen jaren hebben meerdere mensen aan mij gevraagd waarom Hindoestanen weinig te zien zijn in de media. Ik had geen idee en begon te googelen. Ik zag toen een onderzoek en een aantal nieuwsberichten, waarin stond dat de cijfers van zelfmoordpogingen van (jonge) Hindoestaanse vrouwen erg hoog waren. Hierbij werden verschillende oorzaken genoemd: onderdrukte emoties, eenzaamheid, controlerend thuisfront, zwijgcultuur, praten over problemen is taboe etc.

Ik kon het niet laten om al snel een visie te creëren: een grijs gebied voor de volgende generatie Hindoestaanse vrouwen, om de kloof tussen de Westerse samenleving en Hindoestaanse gemeenschap te dichten. Een gebied waarin vrijheid en geluk de kernwaarden zijn.

Waarom heb je gekozen voor een platform slechts voor Hindoestaanse vrouwen?

Ik zie mijzelf als een wereldburger, niet per se als “Hindoestaanse”. Echter, onderzoek geeft aan dat er meer zelfmoordpogingen onder Hindoestaanse (jonge) vrouwen zijn dan bij bijvoorbeeld Turkse of Nederlandse vrouwen. Dit is echt een maatschappelijk probleem. Een probleem dat niet gemakkelijk op te lossen is, omdat de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap wordt gezien als “gesloten”.

Maatschappelijke problemen los je samen op. Maar hoe los je het op als de problemen binnenshuis worden gehouden, door o.a. gewoontes en gedragsregels binnen de gemeenschap?

Ik vond het interessant om hierop voort te borduren. Dit betekent niet dat iets goed/slecht is, maar wel dat zaken bespreekbaar moeten worden. Misschien kunnen we wat vaker terug naar het “waarom” van iets, na jarenlang blindelings volgen. Niet alles past bij iedereen. Iedereen is anders en tijden veranderen. In hoeverre kunnen wij mee veranderen, zonder dat mooie aspecten van de cultuur verloren gaan?

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Complex, kleurrijk, saamhorig, trots, traditiegetrouw, eervol én een cultuur vol tegenstellingen.

De Hindoestaanse cultuur is complex vanwege de geschiedenis. De cultuur heeft invloeden uit o.a. India, Suriname en Nederland:

Zo staat India bijvoorbeeld bekend om kleurrijk, met verschillende kledij en sieraden. Daarnaast was vroeger in India het kastensysteem nog bepalender dan nu. Dit systeem denken zorgde ervoor dat men gewend was om personen te classificeren op basis van huidskleur, geslacht, geloof, familienaam etc. In de interviews die ik heb gehad met Hindoestaanse vrouwen wordt vaak verwezen naar: “manai ka bollie”. Dit betekent letterlijk: wat zullen mensen zeggen? Soms denk ik dat het een gevolg is van het kastensysteem, waar de nadruk wordt gelegd op sociale hiërarchie en de focus ligt op afkomst en beroep.

Als ik aan Suriname denk, denk ik aan warmte, feest, humor, rustig leven en lekker eten. Ook dit zie ik terug in de Hindoestaanse cultuur.

Tegelijkertijd lijkt het soms echt een cultuur vol tegenstellingen:

  • Respect is belangrijk, maar soms is er geen sprake van wederzijds respect: het gaat slechts om respect voor de vorige generatie. Ook discussies vanuit verschillende perspectieven zijn niet gewenst.
  • Traditie is belangrijk (en soms verplicht), maar er wordt wel verwacht dat de “traditionele” Hindoestaanse vrouw haar weg vindt (soms zonder begeleiding) in Nederland en in de steeds sneller veranderende wereld. Tradities volgen kan dan haaks staan tegenover moderniteit.
  • Tegen de Hindoestaanse vrouw wordt vaak gezegd: “diploma is je eerste man”. Daarnaast wordt nóg vaker gevraagd: “wanneer ga je trouwen?” of “heb je nog geen kinderen?” Daarnaast wordt NOG VAKER gezegd: “je MOET dit” of “je mag niet …”- zonder uit te leggen waarom. Ik hoop wel dat men snapt dat je op school leert om constant na te denken over wat je doet en waarom. Het kan dan voorkomen dat je op school weer het tegenovergestelde leert en dit thuis niet kan toepassen.

Dit zijn een aantal tegenstellingen die me te binnen schieten. Samengevat: vaak zijn er duidelijke mooie normen en waarden binnen de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap, terwijl de ongeschreven regels en gedragingen daar weer het tegenovergestelde van zijn.

Welke drie taboes kunnen beperkend zijn voor vrouwen?

Ik denk dat er meerdere taboes zijn die momenteel beperkend zijn. Veel hebben naar mijns inziens onderling verband.

1) “Wat zullen andere mensen wel niet zeggen?”

Dit lijkt soms leidend binnen de Hindoestaanse cultuur en gemeenschap. Het is een beetje te vergelijken met real life social media: de druk om constant het perfecte plaatje te presenteren aan buitenstaanders. Dit kan ervoor zorgen dat je niet je eigen keuzes durft te maken, niet je eigen identiteit durft te ontwikkelen en niet je emoties durft te tonen.

De vraag: “wat zullen andere mensen wel niet zeggen?” zegt het al: mensen gaan een oordeel vormen. Moeten Hindoestaanse vrouwen niet de vrijheid krijgen om hun eigen leven te leiden en hun eigen keuzes maken, zonder elke keer herinnert te worden dat anderen een oordeel gaan vormen hierover? En nog belangrijker: waarom houden we in stand dat het oordeel van andere mensen zo bepalend is?

Seksuele intimidatie, huiselijk geweld, ziektes, baanverlies en andere ingrijpende gebeurtenissen komen in elke cultuur en in elk land voor. Maar het verschil is, volgens mij, dat “manai ka bollie” ervoor zorgt dat men minder goed kan omgaan met deze levensgebeurtenissen, omdat ze de gebeurtenissen binnenshuis moeten houden en soms zelf moeten negeren, door de sociale controle. Zorgt dit ervoor dat mensen emoties gaan verdringen en alles zelf achter de schermen proberen op te lossen?

2) De traditionele rolverdeling tussen man/vrouw.

Er zijn “subtiele” traditionele verwijzingen die suggereren dat vrouwen minder waarde hebben dan mannen. Zo heb ik gelezen en gehoord dat weduwen afgestoten worden door de familie als de man komt te overlijden. Of dat de schoondochter pas mag eten, als de man heeft gegeten – met toeziend oog van de schoonmoeder. Of dat vrouwen niet alleen naar buiten mogen zonder een mannelijk lid van de familie/constant gebeld worden ter controle, terwijl de mannen uit mogen gaan, mogen drinken en minder controle hebben van ouders.

Daarnaast leven wij nu in een tijd waarin het feminisme in het Westen veel effect heeft gehad op de maatschappij. Om mij heen zie ik dat collega’s het op werkgebied hebben over het “breken van het glazen plafond“, aldus meer vrouwen in topposities en gelijk salaris. Als ik dan om mij heen kijk en de Hindoestaanse gemeenschap observeer, zie ik dat het daar nog te vaak gaat over het doorbreken van muren. We hebben het dan nog te vaak over beperkingen als niet mogen trouwen met wie je wilt, geen eigen mening mogen vormen en geen eigen studiekeuze mogen maken.

En wat houdt deze rolverdeling in voor jonge Hindoestaanse vrouwen die net in de puberteit zitten? Hoe kan je jezelf ontwikkelen als jonge onafhankelijke vrouw als er zulke kaders zijn vastgesteld, waar je aan moet voldoen? En geeft deze rolverdeling jongens extra macht om te roddelen (en leugens te verspreiden) over deze jonge vrouwen die aan het puberen zijn – met alles waar daar bij kan komen (denk aan daten etc.)? Jongens roddelen vaker over “puberende meisjes”, maar wat betekent dit binnen een gesloten gemeenschap? Geloven mensen deze roddels blindelings en verspreiden ze die dan zelf sneller verder? Ik heb vaak gezien dat volwassenen (soms zelfs eigen familieleden!) zich mengen in deze roddels, terwijl het gaat om een minderjarig meisje. Dat gaat echt te ver.

Ik denk dat hivancommunity hét platform is om de juiste vragen te stellen. Dat is ook mijn doel: niet aangeven wat goed/slecht is, maar mensen stimuleren om zelf na te denken.

3) Tradities, eer en trots boven kennis, wijsheid, geluk en vrijheid

Ik heb soms het gevoel dat we teveel focussen op drie kernwaarden. Tradities, eer en trots zijn belangrijk, maar zijn het echt de richtlijnen waarop je je leven wilt baseren? Voor mij niet in ieder geval. Ik focus liever op vrijheid, geluk, zelfontwikkeling en mededogen.

Welke adviezen heb je voor Hindoestaanse vrouwen die mee lezen?

Ik weet niet welke ik moet kiezen. Ik denk dat ik begin met het belangrijkste van alles: ken je waarde en ken jezelf. Als je weet wat je wilt, wie je bent en waar je voor staat, kan je je leven hieromheen bouwen en je grenzen bewaken.

Als je deze drie dingen goed voor ogen hebt, laat je je ook minder manipuleren door anderen. Je trekt je minder aan van leugens of nare opmerkingen om je heen, omdat je jezelf kent. En omdat je na een tijdje inziet dat het gaat om de onzekerheid, onmacht en problemen van de andere persoon.

Alles wat je aandacht geeft, groeit“. Schenk daarom aandacht aan personen en zaken die je aandacht verdienen.

Daarbij is het belangrijk om te weten dat de antwoorden van deze drie thema’s constant kunnen veranderen. Alles verandert nu eenmaal, jij ook. Het is soms ook een kwestie van proberen en dan denken: “oh, dat was dus toch niet voor mij”. Of: “dat past nu niet meer bij me”. Zonder dat je je constant moet verantwoorden bij alles en iedereen. Onthoud: geluk en vrijheid begint bij jezelf, niet bij een ander. Als je zelf gelukkig bent, kun je veel meer geven aan anderen.


2020

Ik wil iedereen bedanken voor de berichten in 2019. Ook wil ik de vrouwen bedanken die hebben meegewerkt aan de interviews. Ik wens alle #HIVAN leden een mooi, gelukkig, gezellig, gezond en succesvol 2020.

#HÏVAN

#HÏVAN: SHARISTA LACHMAN bestreed jarenlang haar huidaandoening Vitiligo met lagen make-up

Sharista Lachman (29) is geboren in Den Haag. Hier woont zij met haar ouders. Ze heeft twee oudere zussen, die inmiddels getrouwd zijn. Zij hebben een hechte band met elkaar.

Een studiekeuze maken vond Sharista altijd lastig. Zij heeft op MBO niveau de opleiding Sociaal Juridisch medewerker gevolgd en heeft daarna haar propedeuse behaald van European Studies. Vervolgens is ze fulltime gaan werken. Ze is iemand die van veel afwisseling houdt. Inmiddels werkt ze bij een consultancybureau op het gebied van projectbeheersing.

Sharista houdt van koken, lezen, films kijken en reizen. Dit jaar is ze ook begonnen met haar eigen Facebook pagina, waar ze blogs schrijft over haar leven met Vitiligo. Bij deze huidziekte treden er pigmentafwijkingen op, vanwege verstoringen in de productie van melanine (huidpigment). Hierdoor heeft zij witte vlekken op haar lichaam en gezicht. Jarenlang heeft zij deze vlekken bedekt met dikke lagen make-up. Niemand wist hoe ze er echt uit zag.

Drie jaar geleden heeft Sharista ervoor gekozen om haar vlekken niet langer te verbergen. Ze voelt zich nu vrij. Zij heeft hier o.a. interviews over gegeven aan Funx, de Telegraaf en het Algemeen Dagblad. Ze wilt de maatschappij bewuster maken van deze aandoening en is nu zelfs een boegbeeld voor een bewustheidscampagne voor Vitiligo.


Achtergrond

Kun je ons meer vertellen over je familie?

Mijn oudste zus is drie jaar ouder dan mij en met mijn andere zus scheel ik maar een jaartje. Mijn ouders hebben ons altijd meegegeven dat zussen het belangrijkste zijn en voor altijd van jou zullen zijn. Wij hebben daarom ook echt een hele hechte band.

Ik voel nog niet echt de drang om uit huis te gaan. Mijn ouders hebben een ruime eengezinswoning, waarbij ik onwijs veel ruimte heb voor mijzelf. Zeker nu mijn beiden zussen het nest wel hebben verlaten.

Wat is het belangrijkste dat je van hen geleerd hebt?

Mijn ouders hebben ons alles meegegeven wat zij wisten van de Hindoestaanse cultuur en het Hindoeïsme. Zij hebben ons nooit verplicht om het daadwerkelijk in onze leven toe te passen; ze hebben het ons meegegeven als een leidraad. Zij hebben altijd gezegd dat wij hetgeen moesten doen waar wij achter staan en niet omdat het volgens de cultuur/het geloof zou moeten. Je zou kunnen zeggen dat wij best vrij zijn opgevoed, dan nog wel op z’n Hindoestaans. Het belangrijkste wat mijn ouders ons hebben meegegeven is om iedereen te respecteren en in zijn/haar waarde te laten.


Career

Waarom heb je ervoor gekozen om na het behalen van je propedeuse van European Studies fulltime te gaan werken?

De schoolbanken zijn niets voor mij. Ik ben liever bezig dan dat ik een studieboek in mijn hoofd ga stampen.

Kun je meer vertellen over jouw huidige baan?

Ik werk nu bij een consultancy bureau op het gebied van projectbeheersing. Hierbij zijn wij voor verschillende klanten aan het werk. Dit geeft de juiste afwisseling die ik zoek. Daarnaast is projectbeheersing een groot begrip waaronder veel verschillende disciplines vallen. Het bedrijf staat ook voor innovatie, dus ook van de medewerkers. Het is super relaxed dat zij mij begeleiden wanneer ik iets anders wil gaan doen. Leren in de praktijk is zo veel beter voor mij.

Ik werk met veel mensen van mijn leeftijd, waardoor het gezellig is en wij onwijs veel lol hebben. Ik voel mij hier echt op mijn plek.

Hoe ziet een “typische week” er bij jou uit?

Een typische week begint op de maandag waarbij er vol gas wordt gegeven. Ik zit nu op een project bij een klant waar op dit moment veel speelt. Na een werkdag kom ik soms uitgeput thuis, maar zodra ik thuis ben laat ik het werk ook gewoon los. “Morgen weer een dag”, denk ik dan. Vaak zijn mijn zussen er, waardoor het gezellig en druk is en zo vliegt de avond voorbij.

Tot donderdag werk ik voor de klant. Op de vrijdagen werk ik of thuis of op kantoor van het consultancy bureau. Dat voelt ook aan als thuis en is super chill.


Vitiligo

Kun je meer vertellen over de periode waarin de diagnose gesteld werd?

Ik was 11 jaar toen ik mijn eerste witte stip kreeg. Dit was in mijn ooghoek. Mijn huisarts dacht in de eerste instantie dat het eczeem was. Na 3-4 maanden ben ik samen met  mijn moeder teruggegaan, omdat de stip inmiddels een vlek was geworden. De witte vlekjes begonnen toen ook op mijn handen en voeten te komen. Mijn geluk bij dit bezoek was, dat er toevallig een dermatoloog aanwezig was. Hij zag vrijwel meteen dat het Vitiligo was. Hij heeft ons toen uitgenodigd om langs te komen in het ziekenhuis om dit verder te bekijken.

In het ziekenhuis stelde hij de diagnose dat ik Vitiligo had. Hij vertelde ook dat er niet veel bekend is over deze huidziekte en over mogelijke succesvolle behandelingen. Hij was wel bereid om verschillende dingen te proberen om te kijken wat bij mij zou werken.

Hoe voelde je je na deze diagnose?

Ik begreep toen niet wat er met mij gebeurde en welk effect de huidziekte op mij zou hebben. Ik dacht dat de behandelingen zouden werken, dus ik deed wat ik moest doen. Ik ging 2 keer per week naar het ziekenhuis voor lichttherapie en smeerde de zalfjes die voorgeschreven werden. De behandeling sloeg niet echt aan. Ik zag af en toe bruine plekjes, maar dit was alleen in mij gezicht. En aan de andere kant bleven er ook nieuwe witte plekken bijkomen. De vlekken op mijn handen en voeten werden ook maar steeds groter. Na een aantal jaar behandelen, waarbij er geen blijvend resultaat was, en waarbij de vlekken zich bleven verspreiden ben ik met de behandelingen gestopt.

Hoe reageerden anderen op de Vitiligo?

Ik ben in het begin een paar keer – toen het niet heel erg aanwezig was – naar buiten geweest zonder make up. De manier hoe mensen op mij reageerden was alles behalve fijn. Ik zat toen op de middelbare school, en pubers zijn nou eenmaal gewoon etters. Ik ben toen wel een paar keer “koe”, “panda” of “gevlekte” genoemd. Maar ik denk dat ik dat niets eens het ergste vond.

Ik vond het veel erger dat volwassenen mij letterlijk ontweken als ze mij zonder make up zagen of mij geen hand wilden geven of iets wilden aanraken wat ik had aangeraakt.

Mijn handen verkleurden ook en dat was met geen mogelijkheid te verbergen. Ik kreeg dan ook best vaak te horen dat mijn handen “vies” waren en dat ik ze moest gaan wassen. Volwassenen keken mij dan ook best afkeurend aan. Dat deed wel pijn, ik was nog maar een kind. Ik begreep niet waarom zij zo reageerden.

Wanneer ben je begonnen met het camoufleren van de vlekken?

Ik was 11 jaar toen ik het eerste plekje kreeg; ik snapte niet wat er gebeurde. Maar mijn moeder stelde al vrij snel voor, toen het zich uitbreidde, om dit te bedekken met make up. En zo begon het.

Waarom denk je dat je je vlekken 14 jaar lang hebt gecamoufleerd?

Ik weet oprecht niet waarom ik hiermee begonnen ben. Ik denk dat ik vanaf mijn 14e nooit meer zonder make up naar buiten ben geweest. Ik durfde niet meer. En doordat mensen zo reageerden, had ik het idee dat ze mij daadwerkelijk lelijk vonden en ergens ook wel afschuw voor mij hadden. Zo begon ik mijn witte vlekken te zien. Als ik dan een keer zonder make up buiten was (wat echt heel heel soms gebeurde), dan maakte ik nauwelijks oogcontact. Ik keek naar de grond en hield mijzelf op die manier verborgen.

Ik labelde mijn vlekken als lelijk. Ik kon soms nachtenlang huilen, omdat ik niet begreep waarom ik Vitiligo had gekregen en waarom ik “mislukt” was.

Wanneer heb je besloten om de vlekken niet meer te camoufleren? En waarom?

Het verbergen van de witte vlekken is pas 3 jaar geleden gestopt. Het camoufleren van de vlekken zorgde ervoor dat het niet zichtbaar was voor anderen. Maar het zat er wel nog steeds. Ik stoorde mij eraan dat ik niet mijzelf kon zijn. Het camoufleren kostte mij dagelijks minimaal anderhalf uur, soms meer als ik het niet mooi genoeg vond.

Ik wilde mezelf zijn. Ik kon vertellen dat ik ook Vitiligo in mijn gezicht had, maar ik durfde het niet te laten zien. Maar met dat masker op mijn gezicht, liet ik mijzelf niet zien. Ik heb een bruine huid en ik heb Vitiligo. Dat maakte mij niet een ander persoon, ik zag er alleen anders uit.

Dat masker hield mij gevangen. Ik was altijd maar bezig met mijn make up. Ik wilde vrij zijn. Ik wilde mezelf zijn. Dat kon alleen als ik ook dat masker afdeed. Ik moest het een plekje geven. Ik wist niet hoe ik dit moest aanpakken en of ik dit daadwerkelijk durfde.

Wie/wat heeft jou geholpen om Vitiligo te accepteren?

Ik ben in contact gekomen met de landelijke vereniging voor mensen met Vitiligo. Zij hadden een oproep gedaan om een fotoshoot te houden voor promotiemateriaal voor hun vereniging. Ik leerde hier een groepje meiden kennen die ook Vitiligo hebben. Het enige verschil tussen hun en mij was dat zij een lichte huidskleur hadden. Maar het grootste verschil was wel dat zij het helemaal prima vonden en dat zij niet begrepen waarom ik mijzelf zo verborgen hield. Deze meiden hebben mij die dag die extra push gegeven om niet meer te camoufleren. Ik ben deze meiden vandaag de dag nog steeds zo ontzettend dankbaar dat zij hun tijd en aandacht aan mij hebben gegeven, zodat ik deze stap durfde te zetten.

Hoe was het om voor het eerst je Vitiligo te laten zien aan je familie? 

Ik weet nog dat ik datzelfde weekend een familiefeestje had. Ik twijfelde zo erg of ik wel of niet mijn make up moest doen. Ik zat samen met mijn zussen en een nicht in een groepsapp. Ik appte in die groep mijn twijfel. De enige reactie die ik kreeg was: ‘Ben je serieus? Je gaat naar je bloedeigen familie! Deze mensen zijn je eigen mensen, waar maak jij je druk om?’. Dit kreeg ik dus in drievoud.

Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest als die dag.

Hoe reageerde je familie?

Op het feestje zei niemand er iets over.

Die week daarna ontplofte mijn telefoon. Ik kreeg onwijs lieve reacties en mijn familie voelde zich plaatsvervangend opgelucht dat ik dit eindelijk had gedaan. Zij wisten dat ik Vitiligo had, maar hadden mij nog nooit zonder make up gezien. Ik kreeg zelfs appjes met teksten zoals “nu ik je zo zie, zie ik eindelijk jou. Je was eigenlijk gewoon lelijk met make up.” Ik moest hier ook onwijs om lachen, want ik voelde mij vrij. De berichtjes motiveerden mij om ook in het dagelijks leven niet meer te camoufleren.

Hoe heb je de periode daarna ervaren? Hoe reageerden buitenstaanders?

Het was minder makkelijk dan gedacht. Ik zat tussen twee banen in. Bij mijn nieuwe baan begon een hele zware periode. Ik stapte naar buiten zonder te camoufleren. Mensen keken naar mij. Zoals altijd labelde ik de blikken en dacht ik dat zij mij lelijk vonden. Ik verborg mezelf weer door geen oogcontact te maken en als ik op straat liep keek ik alleen naar de grond.

Ik gaf mijzelf elke dag een peptalk: ik sprak mijzelf moed in en zei dat ik dit kon en dat alles wel weer op z’n pootjes terecht zou komen; I got this.

Wat deed deze periode met je zelfvertrouwen?

Wanneer ik in deze periode in de spiegel keek, zag ik alleen de grote witte vlekken. Ik zag mijzelf niet meer. Ik moest mezelf leren mooi te vinden. Ik moest leren om verder te kijken dan de vlekken. Ik liet nu de vlekken zien zoals ze zijn, maar dit betekende niet dat ik een ander persoon was. Ik was nog steeds iemands dochter, zusje, nichtje, beste vrienden, etc. Ik moest leren om die persoon te zien. Ik ben namelijk meer dan mijn vlekken.

Hoe kijk je hierop terug?

Als ik nu terugkijk naar het moment dat ik dit besluit had genomen en waar ik nu sta, ben ik echt trots op mijzelf dat ik dit voor elkaar heb gekregen. Dat is heb doorgezet, terwijl weer beginnen met camoufleren een makkelijkere stap zou zijn geweest.

Ik ben nu gelukkig; ik ben mezelf en ik ben tevreden met mijzelf. Als ik een stap terug zou doen, zou ik niet leven zoals ik nu doe. Ik zou niet zo vrij zijn zoals ik mij nu voel.


Hindoestaanse cultuur

Hoe zou jij de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

De Hindoestaanse cultuur zie ik als een cultuur waarbij veel waarde wordt gehecht aan tradities, geloof, familie en respect. Ik zie deze cultuur ook wel als een schaamtecultuur. Je mag op geen enkele manier afwijken, want dan hebben mensen een oordeel. Andermans mening is zo belangrijk en bij een groep horen is zo belangrijk.

Welke taboes binnen de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap kunnen belemmerend zijn voor vrouwen?

Veel zaken zijn taboe. Ik vraag me af of mensen wel nadenken voordat zij hun mening vormen of wanneer zij besluiten anderen te volgen. Of ze volgen gewoon, omdat anderen dat ook doen. Haha, soms lijken wij wel net een kudde.

Ik merk dat er binnen de Hindoestaanse gemeenschap altijd rituelen zijn die je gezondheid kennelijk bevorderen. Als mensen ziek zijn/een aandoening hebben wordt regelmatig gezegd dat iemand “iets” heeft gedaan bij deze persoon. Of deze persoon is vervloekt of gestraft door God. De oplossing is dan ook vaak dat een bepaald ritueel gedaan moet worden, zodat alles weer “goed” zal gaan. Dat is niet waar, life happened.

Ik zeg niet dat het geloof geen genezing kan bieden. Ik sta ook wel achter bepaalde dingen. Maar in de eerste instantie komen mensen vaak met rituelen die je zou moeten doen en het enige wat ik dan denk is: “Are you for real?”

Toen bekend werd dat ik Vitiligo had, werd als snel gezegd dat ik inderdaad bepaalde rituelen moest gaan doen, waardoor ik “beter” zou worden. Dit stoorde mij wel, omdat ik vertrouwen had in de medische wereld. Mijn ouders stimuleerden dit ook. Waar ik geluk mee heb is dat mijn ouders het ook niet zo binnen het geloof/cultuur/tradities zoeken. Hierdoor bleef ik alleen behandelingen volgen die werden voorgeschreven vanuit de medische wereld.

De taboes die de Hindoestaanse vrouw belemmert hebben met name te maken met uiterlijk, gedrag en houding. Je hoort er op een bepaalde manier uit te zien, te gedragen en je mening te vormen. Dit belemmert jouw eigen ontwikkeling en jouw geluk. Iedereen is zelf verantwoordelijk voor hun geluk, de keuzes hierin maken wij zelf. Anderen hebben hier niets over te zeggen.

De Hindoestaanse cultuur is heel erg gesloten en alles gebeurt zoals het “hoort”. Je mag niet afwijken en anderen bepalen wat goed voor je is. Dat mensen met je meedenken om te kijken hoe jij ervoor kan zorgen dat jij gelukkig bent is geheel iets anders dan wanneer iemand voor jou bepaalt hoe jij eruit hoort te zien en hoort te gedragen. Ik vraag mij af of dit ooit zal veranderen. Ik denk dat hoe meer ‘powervrouwen’ zich laten zien en horen, dat het wel invloed zal hebben. Maar hierin geldt voor de Hindoestaanse vrouw, dat zij weet dat zij waardevol is en dat zij zelf bepaalt wat zij doet en wat niet. Niemand anders mag haar dit opleggen. Vaak wordt verwezen naar een geloof of traditie, maar niemand kan uitleggen waarom iets zo is. De Hindoestaanse vrouw moet zich niet laten beïnvloeden door hetgeen wat de omgeving van haar verwacht. Zij moet meer haar eigen hart volgen en haar verantwoordelijkheid nemen in haar eigen geluk. Dit is niet makkelijk en zal niet zonder tegenslagen zijn, maar uiteindelijk is het haar leven.

Welke reacties heb jij gekregen van de Hindoestaanse gemeenschap betreft jouw aandoening?

Het vervelende wat ik nu nog wel ervaar is dat de Hindoestaanse mensen mij niet echt willen accepteren zoals ik nu ben. Ik krijg nog vaak reacties van ‘het zou maar jouw dochter zijn’ of ‘wat een ellende’ of ze vinden mij zielig. Dit terwijl ik aangeef dat ik hier oké mee ben en dat ik gelukkig ben zoals ik ben. Ik word ook vaak aangesproken dat ik bepaalde artsen moet benaderen, omdat zij wel een behandeling hebben die werkt. Terwijl ik aangeef dat ik dit heb geaccepteerd en dat ik hier niets meer aan wil doen.

Dit maakt mij soms wel boos, omdat ik niet begrijp waarom zij mijn keuze willen respecteren en gewoonweg niet willen horen dat ik het niet erg vind.

Maar dan besef ik mij wat de Hindoestaanse cultuur is en dat je niet mag afwijken van het “plaatje”.

Ik hoor ook vaak dat mensen het ook wel echt moedig vinden dat ik deze keuze heb gemaakt, ondanks mijn culturele achtergrond. Aan de andere kant vind ik het ook echt teleurstellend en frustrerend dat anderen zich niet durven te laten zien zoals zij zijn, als zij een zichtbare aandoening hebben. Omdat het niet geaccepteerd wordt en het taboe is.

Wat wil je zeggen tegen andere Hindoestaanse Vrouwen die (in stilte) lijden aan een bepaalde aandoening?

Ik krijg regelmatig berichten via social media van Hindoestaanse vrouwen die in stilte lijden, omdat zij een zichtbare aandoening hebben. Dat maakt mij wel verdrietig. Dit is niet nodig. Zij moeten zelf bepalen wat hun gelukkig maakt. Zij zijn de enige die weten wat dat is. De omgeving en de Hindoestaanse gemeenschap kunnen dit niet voor haar bepalen. Als dit wel gebeurt, hebben zij de verkeerde mensen om zich heen.

Daarnaast is de hulp-vraag stellen onwijs belangrijk. De Hindoestaanse gemeenschap is nou eenmaal “manay ka bolie”,  maar dit moet haar niet belemmeren. Zij is een volwaardig persoon en hoeft niet te lijden. Zij is een mooi mens, op haar manier en de gemeenschap moet haar respecteren en accepteren zoals zij is. Volgens mij is dat de basis van elk geloof en elke cultuur, toch?


Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Sharista is mooi, slim en zelfverzekerd. Zij trekt zich niets aan van de opmerkingen van anderen, omdat die opmerkingen meer zeggen over andere personen dan over haarzelf. Ze kent haarzelf en focust zich nu op haarzelf en de mooie mensen om haar heen. Sharista is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu.

HÏVAN

#HÏVAN: Ondernemer en influencer NADIRA RAMAUTARSING

Nadira Ramautarsing is met haar 104.700 Instagram volgers waarschijnlijk één van de bekendste Hindoestaanse influencers. Zij is geboren en getogen in Paramaribo, Suriname en woont inmiddels al 12 jaar in Nederland, Hilversum.

In Nederland heeft Nadira International Business Administration en Marketing gestudeerd. Nu is zij ondernemer, heeft zij haar eigen concept store en is ze Chief Marketing Officer van een FinTech startup genaamd OuroX. In haar vrije tijd houdt zij van reizen, lezen en schrijven (vloggen/bloggen).

Lees onderstaand interview om meer te weten te komen over haar emigratie, familie, opvoeding, carrièrepad en haar visie betreft de Hindoestaanse cultuur en de taboes.


Emigratie

Hoe was het om op je 18e naar Nederland te verhuizen?

Verhuizen was spannend! Ik wilde al vanaf m’n 14e zelfstandig zijn, dus ik keek er erg naar uit. Eenmaal in Nederland: alleen in Eindhoven op de campus van de Technische Universiteit, wonende in een ‘’box’’ van 18m2 kwam ik er wel op terug, althans de eerste paar maanden.

Wat was vooral moeilijk in de eerste maanden?

De realiteit is natuurlijk anders dan wat jij er op zo een jonge leeftijd van verwacht. Ik had het meest moeite met het klimaat. Ben nog steeds geen fan van de kou. Bij -10 graden ging ik gewoon niet naar college, haha!

Hoe ging je hiermee om?

Uiteindelijk is alles een kwestie van wennen en je weg zien te vinden. Vallen en opstaan. Je eigen balans ontwikkelen om goed voor jezelf te zorgen, de juiste keuzes maken (studeren vs feesten, koken vs eten bestellen, etc.), verstandig met geld leren omgaan, werken, studeren, al je eigen zaken regelen etc. Met de tijd leer je steeds meer. Je wordt steeds creatiever en je vindt je weg.


Achtergrond

Kun je meer vertellen over je familie? Wie zijn je ouders en heb je broers/zussen?

Ik ben de dochter van Winston Ramautarsing en Soesje Ramsundersingh en zus van Ish Ramautarsing die 5 jaar jonger is. Sinds 9 jaar heb ik ook een half-broertje erbij: Milan Ramautarsing die in Chili woont.

Hoe zou je je opvoeding omschrijven?

Ik heb een behoorlijk beschermde opvoeding gehad als oudste kind en dochter. Echter moet ik in reflectie eerlijk zeggen dat, hoewel ik het als tiener minder leuk vond, ik mijn ouders zeer dankbaar ben. Ondanks ik beschermd ben opgevoed, heb ik wel een hele ruimdenkende opvoeding gehad.

Open-mindedness stond centraal, net als goede communicatie en leren beargumenteren waarom je iets vindt of wilt. Leren werken voor je zakgeld. Mijn vader is econoom, dus de waarde van geld werd ons al met de paplepel ingegoten. Ik streek mijn vaders hemden voor 0,50 Surinaamse gulden per hemd om aan zakgeld te komen.

Ik zat op een Katholieke meisjes school, maar vierde Divali, Holi Phagwa en heb altijd veel Moslim vrienden/vriendinnen gehad. Vooral voor de ruimdenkende, vrije opvoeding ben ik dankbaar, omdat ik geloof dat dit heeft bijgedragen aan mijn huidige levensstijl en visie.

Welke 3 levensgebeurtenissen hebben jou gevormd als persoon?

Grappig, als ik erover nadenk, komen alleen in me op: de scheiding van m’n ouders op m’n 18e, het verhuizen naar Nederland rond diezelfde tijd en daaropvolgende studietijd, ondernemerschap en het beëindigen van m’n 9-jarige relatie.

Ondernemerschap staat voor mij centraal de afgelopen 10 jaar van mijn leven, omdat het niet alleen op werk gebied, maar ook op gebied van persoonlijke groei en mindset enorm veel invloed heeft gehad op mijn vorming als persoon.


Career

Welke studie(s) heb je gevolgd en waar?

  • Bsc. International Business Administration – Erasmus Universiteit
  • Msc. Marketing – Vrije Universiteit Amsterdam
  • Oxford FinTech Program

Wat is jouw beroep?

Ondernemer, Concept store gespecialiseerd in textielbedrukking: Wulterkens Customized Wear Hilversum + Chief Marketing Officer FinTech Startup: OuroX – Digitale effectenbeurs Latijns America/Caraïbisch gebied.

Hoe zien typische doordeweekse dagen er bij jou uit ?

Ik heb een turbulent leven en omdat ik veel reis en heel veel verschillende dingen doe, heb ik nooit echt een typische week. Als ik in Nederland ben, ben ik gemiddeld 3-4 dagen te vinden in de Wulterkens Store, waar ik ergens boven achterin verstopt achter m’n bureau bezig ben met o.a. marketing, financiën, mail/bel-contact met klanten en leveranciers.

Daartussen ben ik bezig met marketing voor OuroX. Overige dagen werk ik vanuit huis of een andere leuke locatie (hotels/restaurants), maar het zijn dezelfde werkzaamheden. Ik geniet ervan om mijn werk van overal te kunnen doen.Tussendoor heb ik soms fotoshoots voor samenwerkingen met merken voor mijn uit de hand gelopen, lucratieve hobby als Instagram influencer (ik ben persoonlijk geen fan van het woord influencer, maar zo wordt het officieel wel genoemd).

Wat doe je in het weekend?

Ik ken niet echt weekend, zoals de meeste mensen dat kennen. Meestal ben ik zaterdag/zondag gewoon aan het werk. Een dag in de week probeer ik wel helemaal niets aan werk te doen (hoewel dat bijna nooit lukt) en iets ontspannends te plannen zoals een massage of iets om mezelf te verwennen. Op zo een dag probeer ik ook creatief bezig te zijn met schrijven, vlogs editen of ik lees heel veel. Op m’n ‘’vrije’’ dagen, die ik elke week zelf bepaal, probeer ik lunch of dinner te plannen met zakelijke relaties of vrienden. Afhankelijk van het weer ben ik buiten, in de zomer varen met vrienden op m’n sloepje of drankjes doen op een terrasje; in de winter liever Netflix of een boek onder een dekentje op de bank. Daarnaast sport ik 4-6 dagen per week.

Wat betekent ondernemerschap voor jou?

Hoe cliché het ook klinkt, ondernemerschap betekend voor mij: vrijheid. De vrijheid om te kunnen doen wat ik leuk vind, waar ik passie voor heb en waar ik goed in ben. De vrijheid om dit te kunnen doen wanneer ik wil en vanuit waar dan ook ter wereld. Dit is iets waar ik heel concreet naar toe heb gewerkt. Ondernemerschap betekent voor mij ook doorzetten, incasseren, vallen, opstaan en nooit opgeven, aanpassen, flexibel en creatief zijn, constant bezig zijn met verbeteren en groeien, zowel op persoonlijk als zakelijk vlak.

Welke belangrijkste les heb je geleerd als ondernemer?

Dat je net zo succesvol zal zijn, als je zelf wilt en dus bereid bent voor te werken, wat tevens ook een levensles is. Als ondernemer leer je enorm veel geduld en doorzettingsvermogen te hebben. Je leert jezelf ook heel erg kennen, omdat je, om het beste uit je bedrijf te halen, ook het beste uit jezelf moet kunnen halen.


Hindoestaanse cultuur

Hoe zou je de Hindoestaanse cultuur beschrijven?

Trots, ondernemend/vooruitstrevend, dogmatisch, hypocriet.

Welke drie taboes van de Hindoestaanse cultuur kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Het zijn er veel meer, maar als ik moet kiezen:

De hypocriete visie over hoe een ‘’goede’’ vrouw zich zou moeten gedragen – en dit dan in diverse situaties: op gebied van carrière, partnerkeuzes, in een relatie/huwelijk, bij familie/schoonfamilie e.d.

Voorbeeld 1: Hindoestaanse vrouwen worden meestal door de familie gestimuleerd om een studie te doen. ‘’Je diploma is je eerste man’’ wordt ons vanaf kleins af aangeleerd. Top! Alleen zodra dezelfde Hindoestaanse vrouw gaat trouwen met een man die ook carrière wilt maken, wordt er expliciet verwacht dat zij als ‘’goede vrouw’’ hem altijd daarin zal steunen, wat meestal inhoudt dat zij haar eigen dromen en carrière op moet offeren. Hoezo tegenstrijdig?! En het dan raar vinden dat deze Hindoestaanse vrouw zich depressief voelt thuis in een sleur van zorgen voor man en kinderen, terwijl ze gestudeerd heeft en zij misschien de mogelijkheid zou hebben gehad om een succesvolle carrière te hebben, waar zij waarschijnlijk veel voldoening uit zou halen. Deze voldoening zou haar veel gelukkiger maken, waardoor zij ook veel meer voor haar man en kinderen zou kunnen betekenen, dan in depressieve staat.

Voorbeeld 2: “Wat zullen anderen hiervan denken’’ wanneer je…. met die ongestudeerde man thuis komt? Alsof een gestudeerde man per definitie een goede man zou zijn. Als een vrouw zelf gestudeerd heeft zou ze geen man nodig moeten hebben voor financieel onderhoud. Daarom was dat diploma behalen zo belangrijk, neem ik aan? Maar wat als die gestudeerde man, die door de familie wel eerder geaccepteerd wordt, haar mishandelt, haar niet erkend, of haar gewoon niet gelukkig maakt (het hoeft niet altijd zo extreem te zijn)? Dan wordt haar gezegd om het te accepteren, omdat het anders schande is voor de familie. Zucht…Maar een ongestudeerde man, dat kan echt niet. Een moslim of creool, pfff, je zou niet moeten durven! Maar misschien is juist die man wel je soulmate! Die ongestudeerde Creoolse Moslim, die bijv. wel een succesvolle baan/onderneming kan hebben, lief, zorgzaam en begripvol kan zijn, perfect bij je past etc…Maar ‘’wat zouden anderen hiervan denken’’, niet doen hoor!

Voorbeeld 3: Top punt van hypocrisie: In dezelfde cultuur die de Kamasutra heeft uitgevonden, is praten over seks taboe. Zo is maagdelijkheid voor het huwelijk vereist, anders word je als vrouw niet geaccepteerd. Maar de flexibiliteit in bed a la Kamasutra wordt wel verwacht. Voor zover ik weet vereist die flexibiliteit enige oefening. En laat me niet beginnen over de Hindoestaanse mannen die wel alles mogen (ook voor het huwelijk), met wie oefenen zij, als alle vrouwen maagd of getrouwd zijn?

Ik heb enorm veel moeite mee met deze hypocrisie binnen de Hindoestaanse cultuur en ben dus blij en dankbaar om heel anders/vrij/ruimdenkend te zijn opgevoed in multi-culti Suriname.

Als je googled op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je behalve positieve termen zoals ‘succesvol’ of ‘modelburger’ ook termen tegen als: verstikkende omgeving, eenzaam, depressie etc. Hoe kunnen wij dit verbeteren?

Door de Hindoestaanse vrouw de vrijheid te geven zich te ontwikkelen op haar manier en het loslaten van het willen bepalen van haar levenspad. Familie heeft in mijn optiek een te grote invloed op levensbeslissingen van een Hindoestaanse vrouw. Er wordt alleen maar rekening gehouden met ‘’wat anderen denken’’ in plaats van ”wat maakt echt gelukkig”. Zo leven vele Hindoestaanse vrouwen voor hun man, kinderen en andermans goedkeuring, volgens visie van hun ouders en familie. Bij het idee alleen al dat dit mij zou overkomen, word ik depressief!

Het wordt tijd dat Hindoestaanse vrouwen deze vrijheid naar zichzelf toe trekken en losbreken van het dogmatische, zich richten op zich zo breed mogelijk ontwikkelen en vooral het volgen van hun eigen passie en intuïtie.  Ongeacht of dit wel of niet geaccepteerd zou worden door haar omgeving.

We have a long way to go, maar het moet ergens beginnen. Ik ben mij er heel erg van bewust dat ik nogal bekritiseerd kan worden voor mijn levensstijl en keuzes door traditionele Hindoestanen. Gelukkig identificeer ik me niet zo sterk als Hindoestaan, meer als Surinaamse en Wereldburger. Zo interesseert het me ook niet wat anderen zouden vinden, omdat zij mijn geluk niet bepalen. Mijn geluk hangt niet af van goedkeuring van anderen.

Ik hoop andere vrouwen, ongeacht hun afkomst te kunnen inspireren om hun eigen pad te volgen. De wereld gaat je altijd bekritiseren, al zou je bij wijze van spreke leven als een non, zal er altijd nog iemand zijn die commentaar op je zal hebben. Het is sowieso nooit goed. Anderen pleasen gaat altijd ten koste van jezelf. Je kan tijdelijk denken daar gelukkig van te worden, maar uiteindelijk kom je bij jezelf terug. Jouw enige taak in dit leven is jezelf gelukkig maken. Als gelukkig mens, ben je zoveel meer van waarde voor je omgeving. Aan elke vrouw zeg ik: kies altijd voor jezelf!!


Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Nadira is open-minded, intelligent en creatief. Zij ziet kansen en benut deze ook. Zij laat zich niet intimideren door niets of niemand. Nadira durft te veranderen, innoveren en is niet bang om het verschil te maken. Zelfontwikkeling en zelfkennis zijn belangrijke aspecten in haar leven. Ze is trots, positief maar toch kritisch. Van deze zakenvrouw gaan we nog veel horen. Nadira is een Wereldburger Anno Nu.

#HÏVAN

#HÏVAN: Jeanette Chedda over haar aandoening Osteogenesis Imperfecta (OI)

Jeanette Chedda is 36 jaar en woonachtig in Den Haag. Zij is begonnen met de MAVO en heeft uiteindelijk haar diploma Media & Journalistiek gehaald aan de Hogeschool Inholland. Nu is zij webredacteur en blogt zij over dingen die zij meemaakt.

Jeanette heeft in haar leven meer dan 100 keer iets gebroken. Dit komt doordat zij Osteogenesis Imperfecta heeft. Dit is een aandoening aan het bindweefsel, waardoor haar botten zwakker zijn en daardoor gemakkelijker kunnen breken. Jeanette is 1m12 en gebruikt een rolstoel, omdat ze niet ver kan lopen.

Lees onderstaand interview met Jeanette Chedda.


Achtergrond

Kun je iets meer vertellen over je achtergrond?

Ik ben de oudste van vier kinderen. Ik heb twee broertjes van 33 en 21 jaar en één zusje van 16 jaar. Ik ben geboren in Den Haag en opgegroeid in een familie met verschillende religies: Islam, Hindoeïsme en het Christendom. Ik identificeer mij het meest met de Islam.

Mijn ouders waren vrij in de opvoeding van mij en mijn drie jaar jongere broertje. Ik ben opgevoed met een open blik wat betreft mensen en religies. Ook ben ik opgevoed met sterke normen en waarden. Ik heb een sterk geweten en een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en opkomen voor mijzelf en anderen.

Wat zijn je hobby’s?

Rolstoelhockey, schrijven, reizen en ik houd ervan diepe gesprekken te voeren.

Welke drie levenservaringen hebben jou gevormd als persoon?

  • Mijn vader kreeg een hersenbloeding in 1994. Ons hele leven veranderde. Het ging van stabiel, geregeld, geborgen en veilig (en veel vrienden en familie over de vloer) naar het tegenovergestelde.
  • Toen mijn moeder hertrouwde.
  • De confrontatie met mijn beperking en hoe weinig ruimte ik dat in mijn leven had gegeven tot dan toe. Dat resulteerde in een burn out in 2012 en opnieuw in 2016/2017.

Career

Wat is je beroep?

Ik ben webredacteur van beroep. Dat houdt in: schrijven (voor websites en personeelsbladen), redigeren, social media monitoring, webcare, interviewen, contentbeheer, website beheer en meer.

Welke opleiding/studie heb je gevolgd? En waarom heb je hiervoor gekozen?

Ik ben begonnen met MAVO. Toen MBO Marketing & Communicatie, HBO Media & Entertainment Management en Media & Journalistiek aan de Erasmus Universiteit.

Ik wilde heel graag radio maker worden en ik heb veel radio shows gemaakt, o.a. vrijwillig in Amsterdam, Delft, Haarlem en Den Haag. En ik wilde werken bij FunX, maar na zes afwijzingen van Funx ben ik iets anders gaan doen. Toen rolde ik eigenlijk in het webredacteurschap.

Osteogenesis Imperfecta

Kun je meer vertellen over Osteogenesis Imperfecta?

Osteogenesis Imperfecta (OI) is makkelijk gezegd een aandoening aan mijn bindweefsel/collageen, waardoor mijn botten niet sterk zijn. Er zijn vijf types. Ik heb type drie.

Ik probeer het altijd uit te leggen als volgt: ken je de chocoladerepen KitKat, Chunky en Bros? Denk er maar eens aan hoe moeilijk of gemakkelijk zo’n reep te breken is. KitKat chucky zijn jouw botten en mijn botten zijn Bros. Doordat mijn botten zo breekbaar zijn, heb ik in mijn leven meer dan 100 keer wat gebroken. Voornamelijk mijn benen. Daardoor zijn mijn benen kort. ik ben 1m12 en gebruik een rolstoel, omdat ik niet ver kan lopen.

Meer informatie kun je vinden op http://www.care4BrittleBones.org. De Stichting Care4BrittleBones wil meer bekendheid voor OI en werft fondsen om meer onderzoek te doen naar deze zeldzame aandoening. Ik ben ambassadeur van de stichting en organiseer regelmatig acties om geld op te halen. Misschien heb je mij ook op de poster gezien: ‘Ik ben Chedda en ik heb OI.’

Zie ook http://www.cheddastory.nl

Welke klachten ervaar jij?

Klachten…. eigenlijk ervaar ik niet zo zeer klachten van mijn OI. Ik heb er voor een groot deel mee leren leven. Wat mijn leven het meest moeilijk maakt is de manier waarop mensen met mij omgaan, omdat ik er anders uit zie of omdat ik in een rolstoel zit. Starende mensen bijvoorbeeld… vreselijk. Of mensen die je negeren en doen alsof je er niet bent. Of mensen die je de meest persoonlijke vragen stellen, terwijl die heel onbeschoft zijn.

Onlangs is er een boek verschenen waar in o.a. ik (en zeven andere vrouwen) vertel over sh*t opmerkingen en vragen die ik kreeg. Het heet: ‘Heb je nou al een vriend?’ Het is het tweede boek van Nydia en Marie Lotte van Damn Honey.

Waar ik ook vaak mee geconfronteerd ben: mensen die je onderschatten of denken dat je niets kunt en je niet behandelen als ieder ander. Verbazing ontvang ik als blijkt dat ik werk, zelfstandig woon, reis en leef. Of als ik uitga. Negen van de tien keer komt er iemand naar me toe om te vertellen hoe goed ze het vinden van mij dat ik daar ben. Met alle respect: rot op. Denk na over wat je daarmee impliceert. En wat moet ik met zo’n opmerking? Je kan mij 1 miljoen andere dingen komen zeggen of vragen: “je ziet er mooi uit, heb je het naar je zin of wil je dansen?” Nee, je kiest ervoor mij in een vervelende hoek te duwen, alleen omdat ik er anders uitzie.

Of kijk naar de fysieke ontoegankelijkheid van het grootste deel van Nederland. Denk aan de stoep, de ongelijke straat met gaten, drempels, zware deuren, kinderkopjes in de straat, ontoegankelijke winkels, ontoegankelijke huizen, gebouwen zonder lift, hoge balies, kassa’s, gelegenheden zonder aangepast toilet, hoge pinautomaten of apparaten, geen ondertiteling in de bioscoop voor doven -en slechthorenden, amper ooit braille te vinden. De lijst is eindeloos.

In 2016 trad het VN-verdrag handicap in werking in Nederland. Doel van dit verdrag is het bevorderen, beschermen en waarborgen van de mensenrechten van mensen met een beperking. En dan gaat het om inclusie, persoonlijke autonomie en volledige participatie. Een van de vele onderdelen is de toegankelijkheid, maar er is hier geen controle op, laat staan handhaving.

De dingen die ik hierboven noemen hebben niet slechts te maken met fysieke toegankelijkheid, maar ook sociale toegankelijkheid. Veel energie gaat verloren door de confrontaties hiermee. Mij voortbewegen in een stad, maar ook constant geconfronteerd worden met die vooroordelen, het stigma. De emotionele tol vind ik het zwaarste.

Mensen met een beperking hebben niet de beste positie in onze maatschappij, in Nederland. Dat merk je aan alles. We zijn met 2,5 miljoen mensen, maar waar zie je ze? Niet op televisie, niet in de politiek, niet in de mode, niet in videoclips, niet in reclames. Ja, behalve als het gaat om een goed doel. Maar wij zijn ook moeders, vaders, broers, zussen, echtgenoten, echtgenotes, vrienden, leraren, advocaten, modellen, acteurs, schoonmakers, directeuren, dansers, artiesten, kunstenaars, muzikanten, filosofen, schrijvers en tv-makers. Laat staan mensen met kleur die een beperking hebben. Die zie ik al helemaal nergens (los van de mensen die ik persoonlijk ken).

En ik hoor het je bijna denken: “ja, maar in Nederland is het toch best goed geregeld?” Nou ik kan je uit die illusie helpen. Nee, dat is het niet. Het gaat de goede kant op. Ik ben een optimistisch mens, ook al lijkt het na dit stuk niet zo. We hebben gewoon nog een hele lange weg te gaan. Besef ook dat dit gaat om basis mensenrechten. Het recht op toegang, het recht op werk, het recht op zorg en ga zo maar door.

Wat voor invloed heeft dit gehad op jou als persoon?

Sinds een aantal jaar leer ik over de term: ‘validisme’. Hierover kan je lezen in het artikel op OneWorld dat Xandra Kosten schreef: https://www.oneworld.nl/achtergrond/wat-is-validisme-nou-precies

Dat is de discriminatie van mensen met een beperking. Dat je lichamelijke, verstandelijke of psychische gesteldheid samenhangt met de waarde die men jou toekent, dat is waar validisme over gaat. Het geeft mij woorden voor de dingen die ik meemaak. En ik leer dat veel van wat ik meemaak niet ok is. En op de één of andere manier geeft het mij kracht. Ik weet nu ook dat ik last heb van verinnerlijkt validisme. Ik heb constant het gevoel dat ik niet goed genoeg ben, niet interessant genoeg, niet sterk genoeg. Ik heb moeite met ruimte nemen, claimen. En dat lijkt van de buitenkant niet zo, omdat ik weet dat mensen anders naar mij kijken, maar dat voel ik niet zo.

Het is moeilijk om van jezelf te houden als je met zoveel afwijzingen te maken hebt gehad die verband houden met je handicap. Afwijzingen in de liefde, vriendschappen, op school, de arbeidsmarkt en daar komt nog bij dat mensen mij niet serieus nemen. Mijn handicap is een onderdeel van mij, mijn identiteit. Als dat de reden is dat je afgewezen wordt… dan ga je automatisch aan jezelf twijfelen en dit heeft veel invloed gehad op mij. Weet je wat het oplichterssyndroom is? Ik heb daar veel last van gehad, terwijl ik opgroeide. Daardoor was ik niet in staat mijn prestaties te internaliseren. Ik geloofde dat alles wat ik bereikte geluk was. Ik geloofde ook nooit dat ik slim was, totdat ik achten haalde op de universiteit. 

Ook voel ik mij vaak (nu minder dan vroeger) een last, omdat ik dingen niet kan doen. Of omdat ik niet naar plekken kan, waar anderen wel naar toe gaan. Daar krijg je geen gezellige bui van. Heel lang dacht ik dus dat het aan mij lag en werd ik daar verdrietig van. Ik wist niet hoe ik hiermee om moest gaan, maar nu weet ik beter. De samenleving is niet ingericht voor mensen zoals ik. Mijn beperking is het probleem niet, de ontoegankelijke samenleving wel. Fysiek en sociaal. Die mindswitch geeft veel rust, maar ook verdriet. Wat ook moeilijk is, zijn ignorant people die niet door die niet door een zichtbare fysieke beperking heen kunnen kijken. Die zijn problematisch. 

Ik werk hard aan meer in mezelf geloven en van mezelf houden. Leren over validisme heeft mij daar veel bij geholpen. Maar ook de mensen die ik ben tegengekomen in mijn leven en mijn kleine kring om mij heen. Ik voel mij gezegd met hen.

Welke misvattingen hoor je vaak over OI?

Omdat het zo’n zeldzame aandoening is (800-1200 mensen in Nederland), worden soms de ouders van kindermishandeling beschuldigd als de botten van hun kindjes breken. Toen ik geboren was had ik zeven ribben, mijn linkerarm en mijn linkerbeen gebroken. Mijn moeder dacht dat de zuster mij had laten vallen. De zuster dacht dat ik werd mishandeld. Tot ze erachter kwamen dat ik OI heb. Bewustwording van het bestaan van deze aandoening is belangrijk, maar ook meer geld voor onderzoek. Daarom ben ik ook ambassadeur van Care4BrittleBones.

Hindoestaanse cultuur

Hoe zou jij de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Een kleurrijke, mooie, op familie gerichte, kennisrijke, kunstzinnige, spirituele, fascinerende cultuur waar ik trots op ben.

Hoe houd je balans tussen verschillende culturen? Bijvoorbeeld de Westerse en Hindoestaanse cultuur?

Ik begon eigenlijk met mij schamen voor mijn cultuur, achtergrond, taal en alles wat erbij hoort. Dit omdat het mij in de witte wereld weer anders maakte, los van mijn beperking. Pas in mijn twintiger jaren ben ik meer gaan houden van de Hindoestaanse cultuur en werd ik trots op mijn roots. 

Ik geloof niet dat mensen met een andere culturele achtergrond in Nederland moeten assimileren. Dat betekent voor mij dat ik mijn Hindoestaanse cultuur zou loslaten en de Nederlandse cultuur volledig zou moeten overnemen. Dat wil ik niet en ik vind ook niet dat het klopt, want mijn Hindoestaanse cultuur is een onderdeel van mij. Dat wil niet zeggen dat ik mij niet Nederlands voel of niet trots ben op mijn Nederlandse kant. Dat ben ik absoluut wel. Alleen zit ik in de positie dat ik kan kiezen welke aspecten ik wel en niet overneem. Dat geldt overigens ook voor welke aspecten ik kies uit mijn Hindoestaanse cultuur. En ik houd van die positie. Ik ben een trotse Hindoestaanse Nederlander, maar wel in die volgorde. 

Welke drie taboes van de Hindoestaanse cultuur kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Dat het huisje-boompje-beestje ideaal het enige is in dit leven. Het hoogst haalbare. Ik sta open (en dat geeft mij veel rust) voor meerdere idealen. En dat is voor ieder individu zelf in te vullen. Vroeger werd ik heel ongelukkig van het streven naar het huisje-boompje-beestje ideaal. Dat heb ik nu losgelaten en ik ben veel gelukkiger. 

Homoseksualiteit. Ik vind het vreselijk hoe er wordt gedacht en gepraat over dit onderwerp. Ik vind dat je zelf mag bepalen van wie je houdt. Only God can judge me. Ik heb dat ook op mijn arm laten tatoeëren in het Arabisch. Niemand beslist of heeft het recht om te oordelen over mijn leven.

De competitieve en vijandige van vrouwen onderling. Ik vind dit een hele gevaarlijke en giftige houding die heerst in onze gemeenschap. Juist vrouwen moeten elkaar steunen, want we lopen tegen dezelfde dingen aan. Ik vind dat we elkaar meer moeten gunnen en niet elkaar de pan uit moeten vechten. “Die is mooier, die is witter, heb je gehoord wat die heeft gedaan, heb je gezien wat zij aanheeft, zie je hoe zij danst”. Ey, rot op. Empower de women around you. Please! 

Welke plek hebben mensen met een ziekte/beperking volgens jou in de Hindoestaanse gemeenschap?

Volgens mij niet zo’n beste. Ik voel mij niet zo fijn op bijvoorbeeld Hindoestaanse feestjes. Ik word vaak aangestaard of genegeerd. Ik kan het niet zo goed beschrijven, maar het gevoel is onprettig. Ik heb vaak gehoord hoe zielig men het voor mij vindt. Of er wordt niet zoveel van mij verwacht. Het is ook een onderwerp dat ik niet vaak bespreek, omdat ik mijn cultuur of gemeenschap niet wil afvallen, maar ik weet dat ik niet als gelijke word gezien: niet de ideale huwelijkspartner of “mooi, maar jammer dat je in een rolstoel zit”. En dan de kerst op de taart… ooit zei iemand tegen mij: “echt jammer dat God mensen maakt zoals jij”. De boodschap die ik dus mijn hele leven mee krijg is: jij bent minder waard door jouw beperking.


#HÏVAN


Dit platform heeft als doel om de positie van de Hindoestaanse vrouwen te versterken in Suriname en Nederland. Het platform heeft meerdere concepten: interviews, een magazine en in de toekomst volgen (internationale) projecten. Het moet een kennisplatform worden, aangezien kennis er mede voor kan zorgen dat vrouwen uit een ongewenste sociale context kunnen bewegen. Het moet een platform zijn waar vrouwen vragen kunnen stellen die ze nergens anders kunnen stellen. De interviews moeten hen inspireren en adviezen geven. De scherpe columns moeten zorgen voor herkenbaarheid en bruikbare adviezen. En de projecten moeten leiden tot zichtbaar resultaat.

>> Lees meer

#HÏVAN: Oprichtster stichting ‘Stem op een Vrouw’ DEVIKA PARTIMAN

Achtergrond

Devika is een Hindoestaans-Nederlandse sociaal activiste. Zij is in 1988 geboren in Diemen, en getogen in Heerhugowaard. Zij heeft zij van jongs af aan geleerd dat verschillende culturen en geloven naast elkaar bestaan. De ene dag hoorde zij haar opa Westfries spreken en de andere dag ging ze met haar vader mee naar traditionele Hindoestaanse bruiloften, waar ze genoot van de mooie sieraden en Hindoestaanse dans. Zij is opgevoed met elementen uit het Christendom én het Hindoeïsme. Verder is ze in eigen woorden vrij beschermd opgevoed, door een moeder die komt uit een katholieke arbeidersfamilie en een vader die op jonge leeftijd van Suriname naar Nederland is geëmigreerd.

Weinig mensen weten dat Devika een groot fan is van “Popprinsessen” zoals Britney Spears, Mariah Carey, Rihanna, Beyoncé, Ariana Grande. Zij vindt het vooral leuk om naar die concerten te gaan met haar zusjes.

Devika heeft Media en Entertainment Management gestudeerd aan de Hogeschool Inholland.  Na haar studie heeft ze gewerkt als producent bij Nederlandse festivals. Door verschillende factoren begon haar interesse voor maatschappelijk werk na haar studie te groeien.

In 2016 raakte Devika ongewenst zwanger. Zij wist zeker dat zij geen kind wilde van deze man. Met de test in haar handen googelde ze: abortus. Vervolgens maakte ze zo snel mogelijk een afspraak bij een abortuskliniek. Naderhand merkte ze dat ze het lastig vond om over het onderwerp abortus te praten. Ondanks dat ze goed werd opgevangen door het personeel en de medewerkers professioneel waren, had ze graag meer begeleiding gewild in het proces. 

In hetzelfde jaar ging Devika op vakantie naar Suriname. “Ik raakte daar geïnspireerd, nadat ik een flyer zag uit 1996 van een Surinaamse vrouwenorganisatie. Op die flyer stond: kies bewust, stem op een vrouw! Trump was net verkozen tot president van Amerika, ik had die abortus gehad en ik was me steeds meer bewust van het feit dat Nederland een scheve man/vrouw verhouding kende in de politiek.” Deze verschillende gebeurtenissen zorgden ervoor dat zij ervoor koos om met een groep vrijwilligers een stichting op te richten genaamd: ‘Stem op een Vrouw’. 

Career

De stichting ‘Stem op een Vrouw’ zet zich in voor politieke emancipatie en brede politieke diversiteit. De stichting moedigt kiezers aan om op vrouwelijke politici te stemmen, met als doel de ongelijke genderbalans op de kiezerslijsten te herstellen. Hierbij is ook specifiek aandacht voor vrouwen die lager op de lijst staan, zodat zij meer voorkeurstemmen krijgen en er in totaal meer vrouwen in de politiek komen. Het team bestaat uit zo’n 6 vrijwilligers en nog zeker 10 mensen die op andere manieren ondersteunen. Zij organiseren verschillende activiteiten zoals: stemcampagnes, trainingsdagen voor vrouwelijke kandidaten en verkiezingsdebatten. Daarnaast adviseert het team ook politieke partijen, gemeenten en organisaties over diversiteit. 

Devika is bestuurslid van Nederland Wordt Beter: een stichting die zich richt op een toekomst zonder racisme en uitsluiting, door voorlichting en onderwijs te geven over het Nederlandse koloniale verleden én de gevolgen hiervan. 

Verder is zij lid van Nieuw Amsterdam Raad, een onafhankelijke adviesraad voor de nieuwe generatie Amsterdammers. Deze raad heeft als doel om jonge mensen meer mee te laten praten over politiek. Deze 45 millennials komen een aantal keer per jaar bijeen om te overleggen over zelfgekozen stedelijke vraagstukken en aanbevelingen te doen aan de gemeenteraad. Het is Devika’s missie om de kloof tussen politiek en burgers te verkleinen & te focussen op Amsterdamse thema’s zoals klimaat en inclusie. 

Als dat nog niet genoeg is… Devika is ook ambassadeur van Atria: een kennisinstituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis. Zij focussen zich op gelijke behandeling en kansen voor (jonge) vrouwen. 

Heeft ze nog tijd over? Ja zeker! Devika is ook een succesvolle spreker. Zo heeft ze in 2018 een internationale TedTalk gegeven genaamd ‘Changing Politics’ voor TedxVienna in Oostenrijk. 

Zichtbaar succes

Na de eerste campagne van ‘Stem op een Vrouw’ was Devika meteen betrokken bij een historische gebeurtenis: er werden drie vrouwen via voorkeurstemmen verkozen. ‘Stem op een Vrouw’ kreeg steeds meer bekendheid en tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in 2018 werden in de 70 grootste gemeenten meer dan 75 vrouwen met voorkeurstemmen verkozen, bij de Provinciale Staten- en Waterschapsverkiezingen in 2019 werden 42 extra vrouwen verkozen, en datzelfde jaar ook nog eens drie in het Europees Parlement. 

Haar inzet en betrokkenheid werd ook bekroond door Viva400: ze belandde in 2017 op een lijst van de 400 meest succesvolle jonge vrouwen in Nederland. Daarnaast ontving ze in 2019 de eerste Ribbius Peletier Penning: een onderscheiding voor vrouwen die zich inzetten voor de positie van vrouwen in de Noord-Hollandse politiek. Zij is onder andere zichtbaar in Noordhollands Dagblad, BNR Nieuwsradio, BNN Vara, KRO-NCRV en Trouw. Ook was zij te zien bij “koffietijd”.

Lees onderstaand interview met Devika Partiman


Je hebt vaker interviews gegeven over de abortus die je hebt gehad. Kun je hier  meer over vertellen? (Wie heeft je gesteund in dit proces, hoe voelde je je daarna, hoe kijk je hierop terug, wat was de reactie van je familie en welk advies heb je voor andere Hindoestaanse vrouwen?)

Dat klopt, en ik ben me er zeer van bewust dat het best ongewoon is om daar zo openhartig over te zijn. Ik vind dat ook elke keer weer spannend, omdat je toch denkt: wie zou er meelezen? Het is echt mijn nachtmerrie dat mensen me nare berichten zouden sturen daarover. Omdat je weet waar vrouwen soms voor worden uitgemaakt. Gelukkig is dat nog nooit gebeurd.

Ik weet ook niet in hoeverre mijn familie het weet. Mijn ouders en zusjes wel, maar de rest? Wie weet. Er is nooit iemand over begonnen, en ik heb het niet met ze gedeeld.

Als ik terugkijk naar toen dat gebeurde, overheerst het gevoel hoe graag ik NIET zwanger wilde zijn. Het voelde alsof er een ongewenste alien in m’n lijf zat. Ik wist het ook heel snel, ik voelde het al na een paar weken. Dat er is anders was. En ik heb alleen maar gedacht: het moet eruit, het moet eruit. Ik was zó opgelucht toen het klaar was.

Toen ik het mijn ouders en zusjes vertelde, waren ze vooral bezorgd over mij. En ik realiseer me heel goed dat dit niet voor elke Hindoestaanse vrouw zal gelden. Als je denkt dat je familie het zou tegenhouden, vertel het dan niet, of achteraf. Het is jouw keuze. Maar zorg wel voor steun. Uiteindelijk ging een goede vriendin met mij mee naar de kliniek, en dat was echt fijn.

Als ik anderen advies kan geven, dan is het vooral om, zodra je vermoedt dat je zwanger bent, zo snel mogelijk een test te doen en met je huisarts te bellen. En als je direct weet dat je het niet wilt: bel ook gelijk een abortuskliniek voor een afspraak, want er is ook wachttijd. Als je twijfelt: praat erover. Ik weet nog dat ik zelf wat artikelen ging lezen over hoe je weet of je wel of niet een abortus wilt, en dat heeft me ook geholpen. Om te lezen hoe andere vrouwen die beslissing maakten. Maar of je 100 procent zonder twijfel kan zijn? Het blijft toch een gemengd gevoel, denk ik.

Ik ben achteraf gezien natuurlijk niet blij dat ik ongewenst zwanger ben geraakt, maar ik realiseer me ook: het kan gebeuren. Ik ben niet boos op mezelf, ik heb er vrede mee. En hopelijk kan ik door het te delen, het taboe een beetje doorbreken.


Hindoestaanse cultuur

Hoe vind jij balans tussen de Hindoestaanse cultuur en de Westerse cultuur?

Ik vind het mooi dat in de Hindoestaanse cultuur familie zo belangrijk is. Als je geen leuke familie hebt, of een hele ouderwetse familie, kan dat tegelijkertijd voor meisjes heel lastig en beperkend zijn. Dus ik realiseer me ook dat ik daarin gezegend ben.

Voor mij was de balans vaak een voordeel. Dat je bicultureel opgroeit, betekent ook dat je opgroeit met verschillende mensen van alle kleuren, met verschillende religies, gebruiken, kleding en muziek. Dat is boven alles heel leuk en waardevol. 

Tegelijkertijd vind ik het soms ingewikkeld. Ik heb niet het gevoel dat alle witte Nederlanders mij zien als Nederlander, en ik voel me ook niet altijd volledig geaccepteerd als Hindoestaans. Ook in mijn eigen familie, en in Suriname, merk ik dat soms. Je krijgt beide culturen mee, maar je kan je daardoor niet volledig met een van die twee culturen identificeren.

Hoe zou je de vrouwenrechten binnen de Hindoestaanse cultuur omschrijven?

Dat is een lastige vraag. Ik denk dat de Hindoestaanse gemeenschap nog vrij traditioneel denkt over mannen en vrouwen. Veel Hindoestaanse meisjes worden voor mijn gevoel nog best streng en beschermd opgevoed. Niet alleen je ouders kijken mee, maar ook de familie. Mijn vader voelde toen ik klein was die druk volgens mij wel. Maar later hebben ze dat gelukkig redelijk los gelaten.

Zoals in elke cultuur is er nog een hoop winst te behalen. Er is bijvoorbeeld nog veel schaamte in de meer ouderwetse Hindoestaanse cultuur, en onderwerpen die in de taboesfeer zitten. Dat draagt bij aan dat meisjes en vrouwen zich niet volledig kunnen ontwikkelen. Er doordat het een vrij gesloten gemeenschap is, waarin je dingen vooral binnen de familie houdt, is er ook een risico dat narigheid zoals misbruik niet wordt aangekaart.

Maar, en dit vind ik wel belangrijk: dit is net zo goed waar in de Westerse cultuur. We hebben allemaal last van het patriarchaat. Het uit zich alleen overal net even anders.

Welke adviezen heb je voor Hindoestaanse vrouwen die ook graag hun stem willen laten horen/meer zichtbaar willen zijn, maar dit niet durven?

Begin klein. Bij mij begon het met me af en toe uitspreken op Facebook. Zo kan je langzaam wennen aan je mening geven en vormen. In het begin vond ik dat heel moeilijk: je weet nog niet zo goed hoe je discussies moet voeren en wat voor argumenten je kan aandragen. Maar oefening baart écht kunst.

Als je je liever niet online uitspreekt, kan je je ook oriënteren op iets maatschappelijks doen ‘achter de schermen’. Je kan bijvoorbeeld vrijwilliger worden bij een organisatie die zich inzet voor iets wat jij belangrijk vindt. Dan ontmoet je ook gelijkgestemden, wat heel fijn kan zijn.

En ook politiek is een optie! Je hebt veel meer onzichtbare functies bij de politiek. Wist je bijvoorbeeld dat politieke partijen ook lokaal vaak allemaal werkgroepen hebben? Werkgroepen over zorg, onderwijs, klimaat, cultuur… Dus als je in een bepaalde sector werkt of interesse hebt, kan je je ook aanmelden voor zo een werkgroep. Durf vooral die stap te zetten om een berichtje te sturen, en te vragen: is er iets dat ik kan doen? En als het de eerste keer niet lukt, probeer het dan nog een keer. Blijf vooral bij jezelf, bij wat jij wilt veranderen. Het is niet altijd makkelijk maar het is heel leerzaam en geloof mij: je omgeving gaat er even aan moeten wennen, maar ze wennen er vanzelf aan.

Als je googled op “Hindoestaanse Vrouwen” kom je ook vaak termen tegen als: eerwraak, verstikkend, controlerend thuisfront, depressie etc. Hoe kunnen wij hier verbetering in brengen? 

Dat is echt ontzettend irritant en schadelijk ja. Dit is het probleem van het Westen: doordat het een koloniale cultuur is, die eeuwenlang zichzelf heeft voorgehouden dat hun cultuur superieur is, staan ze nauwelijks open voor positieve dingen van andere culturen. De focus wordt gelegd op alles wat er negatief te vinden is, zonder tegenwicht. Dat is niet eerlijk; het schetst helemaal geen reëel beeld. 

Ik denk dat we vooral onze eigen verhalen moeten blijven vertellen, zoals dit platform doet. En dat we meer zichtbare rolmodellen nodig hebben. Ik zeg ‘meer zichtbaar’ omdat het niet zo is dat er onder Hindoestanen niet al rolmodellen zijn. Maar we worden onzichtbaar gemaakt doordat hun verhalen geen aandacht krijgen, in de media bijvoorbeeld. En daarmee doorbreek je vooroordelen dus niet.

Ik vind het wel een moeilijke vraag. Zo’n scheef beeld, dat verander je niet zomaar. Misschien is het antwoord wel om eerlijk én trots te zijn. En met trots over onszelf – óók over ons culturele erfgoed – te vertellen.

Hindoestaanse Vrouw Anno Nu

Devika Partiman  is een open boek, omdat zij beseft hoe belangrijk het is om verhalen te delen. Devika zet zich al jaren in voor vrouwen en wilt dat de jonge generatie vrouwen kritisch opgroeit. Zij vertelt jonge vrouwen dat zij alles kunnen zijn wat ze willen. Hierbij fungeert ze zelf als rolmodel, want ze doet het allemaal. Ze gaat uit haar comfortzone en zoekt de grenzen op, omdat ze zó gepassioneerd is om mensen (verder) te helpen. Zij strijd tegen ongelijkheid, racisme en genderongelijkheid. Dit zie je terug in haar karakter en werk. Zij is vastberaden, heeft een moreel kompas met een sterke missie en gaat geen discussie uit de weg. Practice what you preach. Devika is een Hindoestaanse Vrouw Anno Nu en we zullen de komende jaren nog veel van haar horen.

#HÏVAN

Lifelong learning: wij moeten leren afleren!

“Vrijwilligerswerk is zonde van je tijd. Waarom ga je gratis werken?”

“Waarom geef je zo veel geld uit aan reizen? X heeft gespaard en een groot huis gekocht.”

“Je bent dom!”

“Kies een studie die je later rijk maakt!”

“Je moet oudere mensen altijd met ‘u’ aanspreken.”

“Niet zoveel vragen stellen. Je moet gewoon doen wat ik zeg.”


Vanaf kleins af aan leer je onbewust dingen aan, omdat mensen bepaalde dingen tegen jou zeggen. En soms herhalen ze boodschappen, als je niet luistert naar wat ze gezegd hebben en je afwijkt van de “standaard”.

Vooral als je jezelf nog aan het ontwikkelen bent, kunnen boodschappen van je omgeving je vormen. Je wordt van alles aangeleerd. Manieren, normen en waarden. En mensen geven je over van alles en nog wat advies. Je wordt een bepaalde richting ingeduwd.

Maar op een gegeven moment ga je de wereld in. En doe je ervaring op. En leer je jezelf kennen. En kom je erachter dat veel van wat je geleerd hebt niet meer bij jou past of zelfs helemaal niet waar is.

Dit is het moment waarop je erachter komt dat afleren soms nog belangrijker is dan leren.


Voorbeelden

Een gezinsvoorbeeld? Stel jij hebt altijd van jouw ouders gehoord dat vrijwilligerswerk nutteloos is en laag werk is voor mensen die niets te doen hebben. Jij bent dat gaan geloven. Vervolgens ben je 24 jaar en ga je solliciteren en merk je dat andere sollicitanten de voorkeur krijgen, omdat ze hun CV hebben aangevuld met vrijwilligerswerk. Hierdoor hebben zij hun competenties ontwikkeld, extra werkervaring opgedaan en geven zij aan maatschappelijk betrokken te zijn. Oops!

Een schoolvoorbeeld? Stel jij hebt altijd van jouw klasgenoten te horen gekregen dat jij een “freak” bent. Je bent dit gaan geloven, want iedereen zei het altijd en je werd gepest. Hierdoor heb je jezelf altijd klein gehouden en geloofde je dat je nergens bij hoorde. Vervolgens heb je een studie gekozen die een link had met jouw passie. Je komt studiegenoten tegen met dezelfde passie en het klikt. Je merkt dat je talent hebt, maar gewoon zat tussen de verkeerde mensen. Oops!

Een familievoorbeeld? Stel jij hebt altijd van jouw familie te horen gekregen dat je later een studie moet kiezen die jou rijk maakt. En waar mensen tegenop kijken. Want ja, de status en de naam van de familie moet hoog blijven. En jij hoort erbij. Elke keer weer wordt de vergelijking gemaakt met neven en nichten die braaf het uitgestippelde pad volgen. Op elk familiefeest wordt gepraat over de economische omstandigheden, geld en macht. Op een gegeven moment ben je 28 en voel je je ongelukkig, omdat niemand je heeft geleerd om gelukkig te zijn. Oops!

Een relatievoorbeeld? Stel jij hebt een partner. Hij/zij noemt jou dom en kleineert je als andere mensen erbij zijn. Hij/zij herhaalt altijd dat je niemand beters gaat vinden. Je begint alles te geloven. En je begint hem/haar te verdedigen bij anderen. Na jaren maak je het uit en ontmoet je iemand anders. Hij/zij is oprecht geïnteresseerd in jouw kennis over een bepaalde onderwerpen en geeft je complimenten betreft je talenten. Oops!

Een werkvoorbeeld? Stel jij hebt een manager die zijn/haar organisatie runt door middel van micromanagement. Je moet targets halen en hij/zij is niet geïnteresseerd in jouw mening. Je wordt constant gecontroleerd. Hij/zij geeft aan dat jij de taken moet uit voeren, zonder vragen te stellen. Vervolgens kom je bij een nieuw bedrijf. Jij gaat braaf toepassen wat je geleerd hebt. Maar daarna ontdek je dat de collega’s die hun mond open doen tijdens meetings en creatief zijn juist de promoties krijgen. Oops!


Afleren en continu blijven leren

Mensen geven je verschillende boodschappen. Waarom?

  • Omdat ze dit zelf zo aangeleerd hebben en dit willen doorgeven aan de volgende generaties. Trots en traditie.
  • Uit eigen belang: ze sturen je in een bepaalde richting, omdat ze daar zelf profijt van hebben.
  • Soms zijn mensen aan het projecteren en geven ze je boodschappen, terwijl die niet passen bij de huidige tijd, jouw persoonlijkheid of jouw vraagstuk.
  • Omdat ze dit ergens hebben gehoord en dit als waarheid beschouwen, zonder hier ooit vraagtekens bij te zetten.

Leren afleren

heidi-sandstrom-mHC0qJ7l-ls-unsplash.jpg

Niet alles is waar. Als één iemand het zegt, betekent het niet dat het waar is. Als meerdere mensen het zeggen, betekent het ook niet dat het waar is.

Niet alles past bij jou. Zodra je jezelf beter leert kennen weet je naar welke boodschappen je kunt luisteren en welke boodschappen gewoon “lawaai” zijn. Blijf je denkpatronen vernieuwen.

Niet alles past bij elke situatie. Verandering is het enige constante. Wat vroeger werkte, hoeft nu niet te werken. Verschillende situaties, mensen en tijden vragen om verschillende boodschappen.

Gedragsverandering is moeilijk, maar mogelijk. Leren is gemakkelijker dan afleren. Wees daarom kritisch en neem niet alles blindelings aan.

Laat je niet klein houden. Probeer af te leren wat niet goed voelt en niet bij jou past.