Copy cats

“Maar ben je niet bang dat iemand anders hetzelfde gaat doen?”

Nee, dat ben ik niet. Ik heb deze vraag de afgelopen tijd vaak gekregen en vond het op z’n zachtst gezegd irritant. Ik zal je uitleggen waarom…

Copycats lopen altijd één stap achter

Ik geloof dat copy cats – na-apers – kopieerders – volgers – altijd één stap achter lopen. En soms zelfs meerdere stappen.

Bijna iedereen kan een project beginnen, een idee hebben of een bedrijf starten. Het wordt pas spannend tijdens de volgende fase. Je identiteit zit namelijk verweven in de uitwerking en uitvoering hiervan.

In je missie, visie, strategie en doelstellingen zijn jouw authentieke gedachtes verwerkt. Die zijn niet zomaar ontstaan na een nachtje slapen, maar zijn een opeenstapeling van jouw ervaringen en wensen.

Als mensen besluiten – om wat voor reden dan ook – jou blindelings na te doen en jouw werk te stelen, zullen ze nooit hetzelfde resultaat boeken. Jij was namelijk eerst. En alleen jij weet wat de volgende stappen zijn.

Stelen VS vergelijken

In het vakgebied bedrijfskunde wordt vaak gesproken over benchmarking. Dit is een manier om organisaties/producten met elkaar te vergelijken, zodat je je eigen product/dienst vervolgens kunt verbeteren. Uiteindelijk kan je hierdoor meer marktaandeel winnen en voor lopen op de concurrenten.

In dit online tijdperk is je informatie vrijwel voor iedereen zichtbaar. Deze transparantie kan ervoor zorgen dat mensen je blindelings gaan kopiëren vanuit hun luie stoel, terwijl jij er uren werk in steekt. En daar kan jij je behoorlijk aan ergeren.

Volgers VS loyale klanten

“Maar hoe zit het met mijn klanten?” denk je dan. Klanten of andere mensen die het verschil niet kunnen zien ben je liever kwijt dan rijk, want die kunnen overduidelijk geen onderscheid maken tussen authenticiteit en vervalsing. Aan volgers heb je niets, wel aan loyale klanten.

Toekomst VS verleden

Om mij heen zie ik veel authentieke vrouwen die uniek succesvol zijn. Ook zij hebben last van het kopieergedrag van volgers. Voor jullie heb ik de volgende boodschap:

Ondanks dat het zeer irritant is om te zien dat andere mensen jouw werk kopiëren: keep calm, richt je op jezelf en de toekomst. Je bent zo ver gekomen, omdat je goed vooruit kunt kijken en weinig tijd besteed aan achteruit kijken. En daar bevinden zich de copycats: in het verleden.

Wat je vooral niet moet doen is het gevoel bij jezelf creëren dat je moet haasten, omdat je ziet dat anderen hetzelfde proberen te doen. Deze kans bestaat altijd, we zijn immers allemaal creatievelingen die zich laten inspireren door anderen. Het verschil is dat deze creativiteit ontbreekt bij copycats. Zolang je jezelf dus blijft volgen, zal je altijd voorlopen. Een kopie is nooit zo goed als het origineel. Daarbij is na-apen het grootste compliment, want copycats herkennen succes!

Een note voor de copycats:

Kopieergedrag is niet altijd slecht. Vooral veel jongere werknemers kopiëren vaak het gedrag van de ervaren medewerkers en ook kan je bijvoorbeeld besluiten om hetzelfde kapsel te willen als je favoriete popster. Niets mis mee. Onze hersenen zijn het gewend om te reageren op anderen en wij zijn gewend om ons te laten beïnvloeden.

Waar wel iets mis mee is, is het stelen en kopiëren van andermans werk. Dit is niet hetzelfde als beïnvloeden, vergelijken en inspireren. Stop daarmee.

Voor de mensen die moeite hebben hun creativiteit uiten en daarom anderen “na doen” op welk gebied dan ook: je doet jezelf te kort. Probeer opzoek te gaan naar jouw eigen identiteit. Vind je eigen stijl, carrièrepad, persoonlijkheid, levensstijl en maak je eigen keuzes. Laat je inspireren – en dus niet leiden – door je omgeving, rolmodellen, studies, vlogs, blogs en boeken.

Hier geldt: look over the fence for inspiration, but don’t be a copycat.

Deze blog focust zich op werk, maar het kan ook gaan om hobby’s, stijl en persoonlijkheid: be yourself.

#HÏVAN: RASJNEE PAHALADSINGH over emigratie, bewuste kinderloosheid en gescheiden ouders

Happy birthday to Rasjnee! Rasjnee is vandaag 37 jaar geworden en wilde graag een interview geven voor hivancommunity, zodat zij op haar verjaardag terug kon blikken naar haar leven tot nu toe.

Rasjnee Pahaladsingh is 37 jaar en woont in Den Haag met haar man. In Suriname heeft zij Journalistiek gestudeerd. Inmiddels is zij al vier jaar werkzaam bij het COA (Ministerie van Justitie en Veiligheid) en is ze gek op sporten, dansen, fashion en reizen. 

Zij is geboren in Suriname. Daar woonde zij met haar ouders en broertje. Zij waren een voorbeeldgezin voor velen. Dit veranderende in een klap toen haar ouders gingen scheiden. Zij was toen 16 jaar. 

Rasjnee heeft bewust geen kinderen. Zij heeft het gevoel dat ze daardoor in een hokje wordt geplaatst. Acht jaar geleden is zij getrouwd en naar Nederland verhuisd voor een nieuwe start. Haar ouders en broertje wonen nog steeds in Suriname.

In onderstaand interview vertelt Rasjnee over de impact van gescheiden ouders en haar reis van Suriname naar Nederland.


Achtergrond

Kun je iets meer vertellen over je achtergrond?

Ik kom uit een gebroken/gescheiden gezin. Verder heb ik een broertje van 33 jaar. Hij is mijn wereld en staat het dichtst bij mijn hart.

Hoe ziet een “typische week” er uit bij jou?

Ik heb een fulltime baan. Daarnaast ga ik drie dagen, na kantoortijd, naar de sportschool. Weekenden houd ik vooral vrij voor mezelf of ik ga socializen met vrienden en familie (als ik daar behoefte aan heb).

Daarnaast reis ik graag de wereld rond met mijn man. De foto’s en verhalen hiervan deel ik op mijn eigen Instagram en Facebook pagina: travelnstyle_by_rasj

Kun je wat meer vertellen over je beroep? Wat doe je precies bij het CAO (Ministerie van Justitie en Veiligheid)?

Vanaf het hoofdkantoor ben ik bezig met de juridische begeleiding van vergunninghouders die uitstromen naar een gemeente.

Welke drie levensgebeurtenissen zijn bepalend geweest voor jouw leven en karakter?

De scheiding van mijn ouders (16 jaar) en mijn broertje, de relatie met mijn ex-partner en het begin van mijn leven in Nederland.


Gescheiden ouders

Hoe zou je je gezin omschrijven voordat je ouders besloten om te gaan scheiden?

Er is 20 jaar verstreken sinds mijn ouders zijn gescheiden. Ik wil zoveel vertellen, maar dat wordt dan een boekwerk. Mijn broertje en ik hebben altijd een veilige thuishaven gehad. Sporten, reizen en quality time was een belangrijk aspect van ons leven als gezin. Wij hadden een warm nest. En dat is belangrijk voor de vorming van kinderen. Als kind waren wij al vroeg zelfstandig en werden wij opgevoed met regels en discipline.

Welke impact had de scheiding op jou als puber?

Ik kon maar niet verwerken dat wij opeens van een liefdevol gezin naar een gebroken gezin waren gegaan. Weg was ons warm nestje. Ik leefde de jaren later met onbeantwoorde vragen, woede, verlatingsangst, onbegrip en verdriet.

Hoe kijk je hier op terug?

Ik ben nu 20 jaar verder en heb vrede met de situatie. Het heeft geen zin om in oude energie te blijven hangen, dus ik focus mij op mijn toekomst en de mooie dingen die op mij afkomen. Ik geniet nu van de kansen die het leven mij biedt en doe vooral wat mij blij maakt.

Wie/wat heeft jou geholpen in dit proces?

Ik kan zeggen dat spiritualiteit mijn houvast is geweest om het verleden te verwerken en een plekje te geven. Het heeft voor innerlijke rust gezorgd. Mijn broertje bevind zich op een hoger niveau op het gebied van spiritualiteit. Ondanks de afstand motiveren wij elkaar om het beste van het leven te maken. Wij zijn zo trots op elkaar en wij weten ook wel waarom.


Emigratie

Waarom heb je besloten om te emigreren naar Nederland?

Ik ben in 2011 getrouwd en heb de keuze gemaakt om in Nederland een nieuwe toekomst op te bouwen met mijn man.

Wat waren meteen de grootste verschillen tussen Suriname en Nederland?

De eerste jaren waren het heftigst, moet ik heel eerlijk toegeven. Een maatschappij totaal anders dan “Swietie Sranang”.  Ik moest opnieuw beginnen. Wennen aan simpele dingen, zoals het weer en een snel ontwikkelende maatschappij waar mensen vooral heel direct naar elkaar toe zijn.

Het heeft even geduurd voordat ik kon aarden en in staat was mijn hart open te stellen aan dit land. Het leek soms makkelijker om de handdoek in de ring te gooien, maar dan kreeg ik weer de kracht om er doorheen te bijten. Vandaag blik ik positief terug op alle beproevingen. Dank je wel Nederland!

Wat is het belangrijkste dat je hebt geleerd na je emigratie?

Ik heb hier geleerd dat je in je recht mag staan. Je mag opkomen voor jezelf. Als vrouw ben ik hier zelfstandiger, mondiger en assertiever dan dat ik in Suriname was. Vanuit de algemene opvoeding word je toch wel klein gehouden. Tegenspraak wordt niet geaccepteerd, al weet je dat je gelijk hebt.

Als ik in de spiegel kijk, zie ik een betere versie van mezelf. Een zelfstandige vrouw die nu sterk in haar schoenen staat en die duidelijk haar grenzen aangeeft. Vandaag pluk ik hier de vruchten van. De vruchten van moed, doorzettingsvermogen en persoonlijke- en professionele ontwikkeling. She believed, she could, she did!


Hindoestaanse Cultuur

Hoe zou jij de Hindoestaanse cultuur beschrijven?

Anno 2019 zou je denken dat wij ruimdenkend en modern zijn. Helaas zijn velen niet meegegaan met de tijd. Nog altijd heeft men een oordeel klaar liggen over iemand, zonder dat men de achtergrond van die persoon kent. 

“Stop met vooroordelen en laat een ieder in zijn eigen waarde”, wordt vaak gezegd. In hoeverre hanteren wij dit? Werk aan de winkel!

Hoe houd je balans tussen verschillende culturen? Bijvoorbeeld de Westerse en Hindoestaanse cultuur?

In het dagelijks leven moet je een goede balans vinden tussen beide culturen. Ik ben eerlijk gezegd nog steeds mijn weg aan het vinden. Tot een bepaalde hoogte is het mogelijk om aan te passen, maar ik wil vooral mezelf blijven.

Welke drie taboes van de Hindoestaanse cultuur/gemeenschap kunnen belemmerend zijn voor Hindoestaanse vrouwen?

Als vrouw word ik nog steeds afgerekend als ik aangeef dat ik voor mijzelf, mijn toekomst en mijn carrière kies. Dat ik geen kinderen wil is mijn keus. De reden hiervan weet ik als de beste, dus stop ermee om vrouwen te plaatsen in een hokje.

Geestelijke en lichamelijke mishandeling is nog een taboe. Daar durven wij niet openlijk over te spreken. Voor de buitenwereld moet alles er perfect uit zien.

Welke adviezen heb je voor Hindoestaanse Vrouwen die ook zijn geëmigreerd van Suriname naar Nederland?

Als je een wil hebt en iets wilt bereiken, geef dan nooit op. Volg je eigen pad en niet dat wat men jou oplegt. Sla je vleugels open en zie wat de wereld jou te bieden heeft.

#HÏVAN

Queen Bee syndrome: Waarom sommige (succesvolle) vrouwen jou niet verder willen helpen

Veel succesvolle vrouwen helpen andere vrouwen omhoog. Zij hebben het pad doorlopen en hebben de juiste adviezen, mentoring skills en ervaring om anderen verder te helpen. Zij zien in dat hun eigen succes niet wordt beïnvloed door een andere vrouw haar succes. Zij zijn zelfverzekerd en intelligent genoeg om te beseffen dat zij niet geïntimideerd hoeven te zijn. Zij leven volgens het motto: “Samen staan we sterker”.

Helaas geldt dit niet voor alle vrouwen.

Ik, ik, ik

Ja. Sommige vrouwen hebben last van: ‘Queen B Syndrome’, oftewel: het Queen Bee effect.

De term is in het leven geroepen in 1970. Onderzoek wees uit dat sommige vrouwelijke bazen niet geïnteresseerd waren in het helpen van andere vrouwen (Bustle, 2018).

Studies wijzen uit dat:

  • Vrouwelijke collega’s vaker onbeleefd zijn tegen hun mede-vrouwelijke collega’s dan tegen hun mannelijke collega’s. Dit wordt ook vaker gerapporteerd. Met onbeleefdheid wordt onprofessioneel gedrag bedoeld waar de ontvanger niet blij mee is.
  • Vrouwen het vaker munten op hun vrouwelijke collega’s die kenmerken hebben zoals dominantie en assertiviteit.
  • Vrouwen die slachtoffer hiervan zijn vaker ontevreden zijn met hun werk en vaker de intentie hebben om te stoppen met hun baan (The Economic Times, 2018).

Niet alle bedrijven hebben Queen Bees. Het onderzoek van de Columbia Business School in New York geeft juist aan dat vrouwelijke bazen juist meer geneigd zijn om andere vrouwen aan te nemen voor een top positie. Volgens wetenschappers is een mogelijke verklaring dat juist mannen zo min mogelijk vrouwen in de top willen (HLN, 2015).

Queen Bee Syndroom: een feit of een mythe?

Het is dus aan jou om te besluiten of je vindt dat het Queen Bee syndroom een feit of een mythe is. Zoals je hierboven kon lezen geven verschillende onderzoeken ook verschillende bevindingen aan.

Ik geloof wel degelijk dat dit syndroom bestaat, maar dat het minder wordt door vrouwen die het goede voorbeeld geven.

Queen Bees zijn naar mijn inziens vrouwen in hoge posities die andere vrouwen niet verder willen helpen. Soms helpen ze je wel, maar stoppen ze zodra ze zich geïntimideerd voelen. Er kan volgens haar maar één de koningin zijn. En zij heeft besloten dat zij dat zelf is.

Ik vroeg aan de Hindoestaanse Vrouwen op Instagram of zij ooit een Queen Bee (met bovenstaande beschrijving) zijn tegen gekomen op school/werk. Zie hieronder het resultaat van de poll:

Hebben jullie wel eens een queen bee ontmoet op werk/school?

Ja: 88% —– Nee: 12%

Totaal aantal stemmen: 33

Heb jij te maken met een Queen Bee op de werkvloer?

  • Zoek uit of jouw werkplek Queen Bees stimuleert. Zo ja, vraag jezelf dan af of je in zo’n omgeving wilt werken en of je vaak te maken krijgt met een Queen Bee. En wat de gevolgen hiervan (kunnen) zijn voor jou en je carrière.
  • Geef op een rustige manier aan dat je wederzijds respect verwacht. Pas je gedrag hierop aan. Laat je niet manipuleren. Blijf professioneel. Ga voorbereid naar gesprekken. Lever kwaliteit. Roddel niet.
  • Is jouw manager een Queen Bee? En houdt ze jou klein? Maak gebruik van 360 graden feedback bij beoordelingen. Bij deze vorm van feedback krijg je feedback van verschillende invalshoeken (ook van collega’s en klanten). Mocht zij jou vanwege eigen belang slecht beoordelen, kun je jezelf verdedigen met feedback van andere mensen. Daarnaast is het verstandig om voor jezelf na te gaan waarom je waardevol bent voor het bedrijf: wat heb jij bijgedragen binnen een bepaalde tijd? Het is vooral mooi als je dit uit kunt drukken in cijfers.

Merk jij stiekem dat je zelf Queen Bee trekjes hebt?

  • Probeer niet te vergelijken. Er zal altijd een vrouw zijn die langer, slanker, slimmer, populairder is of meer aandacht krijgt.
  • Probeer een solidaire houding te creëren. Voel je verbonden met andere vrouwen en zie ze niet als jouw concurrenten.
  • Verander jouw definitie van “succes” en “winnen”. Werken is een spel spelen. Jij hebt het spel goed gespeeld, daarom ben je nu zo succesvol. Maar jij hebt het spel spelen ook geassocieerd met winnen. In jouw mind kan maar één iemand winnen. Verander deze mindset. Probeer andere vrouwen als jouw team te zien. En probeer jouw team ook te laten winnen. Wat is jouw maatstaf voor succes? Zoveel mogelijk geld hebben en winnen? Of zoveel mogelijk geld verdienen, je gelukkig voelen, je talenten ontplooien, anderen helpen en iets bijdragen aan de maatschappij?
  • Zorg dat je zelfverzekerder wordt. Heb je wel door waarom je zo succesvol bent geworden? Omdat je talent hebt en goed bent in iets. Omdat je je competenties goed hebt ingezet. Niemand kan het doen zoals jij. Je bent uniek. Ben je bang dat anderen jou gaan nadoen en jij minder succesvol wordt? Dat is onzin, want als andere vrouwen jou na gaan doen lopen ze altijd één stap achter.

 

#HÏVAN: Ondernemer en Kindercoach WARSHA ATWARIE

Wie is Warsha Atwarie?

Warsha kindercoach.png

Warsha Atwarie is 29 jaar en woonachtig in Amsterdam. Warsha is thuiswonend en heeft een broertje en een zusje. Zij heeft de opleiding MBO Directiesecretaresse gevolgd. Daarna had zij zich gericht op de studies: Human Resources Management (HRM), Communicatie en de PABO. Uiteindelijk heeft ze deze studies niet afgerond, omdat ze heeft gekozen voor de kindercoach opleiding.

Warsha is van mening dat als je jezelf goed wilt leren kennen, je het beste ondernemer kunt worden. Je leert jezelf dan goed kennen in een korte tijd. Zij is zelf ook haar eigen onderneming gestart genaamd: ‘KINDERVREUGDE‘ en werkt 2,5 dagen per week als (intercultureel) kindercoach. Daarnaast werkt ze 3 dagen als secretaresse. In de (nabije) toekomst gaat ze deze balans veranderen en wilt ze meer tijd besteden aan haar onderneming, zodat ze écht haar passie kan volgen. Verder vindt ze het belangrijk om te sporten, te letten op haar voeding en te zorgen voor ontspanning. Haar rolmodellen zijn: Michelle Obama, Ellen Degeneres, Jay Shetty en Oprah Winfrey.

Warsha’s motto is:

Laat de wereld mooier achter, dan dat je erop gekomen bent


Carrière

Warsha career

Wat betekent de praktijk ‘Kindervreugde’ voor jou? 

Bij Praktijk KINDERVREUGDE is gekozen om met extra aandacht met kinderen uit multiculturele gezinnen te werken. Deze gezinnen lopen vaak tegen taalbarrières of cultuurverschillen aan. Voor de kinderen uit deze gezinnen leidt dit vaak tot ontwikkelingsproblemen. Dit beïnvloedt hun gedrag thuis en op school. Soms voelt het voor deze kinderen alsof ze in twee werelden leven. Vaak staan ouders niet stil bij de mogelijke effecten die dit kan hebben op het kind. Het is voor hen onbekend welke begeleiding er nodig is en wat het aanbod is hierin. Als er niet tijdig hulp wordt ingeschakeld, zal dit invloed hebben op hun verdere ontwikkeling.

De inzet van praktijk KINDERVREUGDE is om vroegtijdig kinderen te helpen, zodat de kans kleiner wordt op doorverwijzing naar therapeuten, psychologen en/of jeugd-kinderbescherming. 90% van alle kinderen die gecoacht worden hopen wij buiten de reguliere kinderzorg te houden. Als kinderen gecoacht worden door iemand waar ze zichzelf in herkennen, voelen zij zich veilig en vertrouwd en zullen ze nieuw gedrag gemakkelijker aanleren.

Wanneer heb je je passie voor kinderen en culturen ontdekt?

Als kind had ik deze hulp graag gewild. Als jong meisje had ik een bemiddelende rol tussen mijn ouders en de buitenwereld. Het betonen van eer en het behalen van successen was een must. Je wilt erkenning van de Nederlandse samenleving, maar ook van familie en vrienden. Op een gegeven moment ga je keuzes maken. Ik leefde tussen twee werelden, waarin ik in beide maar een deel aanwezig kon zijn. Vaak koos ik voor de Nederlandse samenleving, omdat ik hier dagelijks mee te maken had, vanwege school en werk. Ik merk nog steeds dat kinderen vastlopen om balans te vinden tussen hun ontwikkeling op school en de verwachtingen van thuis.

Waarom heb je besloten om kindercoach te worden? En wat zijn jouw doelen?

Van jongs af aan paste ik op in grote gezinnen. Baby’s, peuters en zelfs pubers… al was ik er zelf nog een. Ik deed het met ontzettend veel liefde en plezier. Misschien wel meer dan anderen.

Het ontdekken van je ware talenten is niet makkelijk. Anderen zien vaak beter wat jou uniek maakt. Een aantal jaren geleden werd ik door mensen gewezen op de manier waarop ik communiceer en contact maak met kinderen: het had iets magisch. Kinderen trokken als een magneet naar mij toe.

Ik heb een half jaar de PABO gedaan, maar dit was destijds niet de geschikte opleiding. Toen ik een baan aangeboden kreeg, koos ik ervoor om te stoppen met de opleiding. Ik kreeg ik een coaching traject aangeboden bij mijn werkgever, waarbij het doel was om erachter te komen hoe ik mezelf zie over 5 jaar. Daar kwam steeds iets met kinderen naar voren. Ik werd toen door de coach geattendeerd op de kindercoach opleiding. Ik ben informatie gaan inwinnen en heb mij vervolgens aangemeld voor de opleiding.

Ook kwam ik het project van Voorleesexpress Amsterdam tegen bij mijn werkgever. Voorleesexpress richt zich op kinderen uit gezinnen met een taalachterstand. Ik kreeg een meisje uit een Turks gezin toegewezen en ik kom nog steeds regelmatig bij haar en haar jongere zusjes doen ook mee.

Wat voor reacties heb je tot nu toe gehad? En specifiek van de Hindoestaanse gemeenschap?

Als het gaat om mijn kindercoachpraktijk, zijn er weinig familieleden geïnteresseerd . “Het is geen beroep zoals een advocaat of een arts”, denk ik dan. Thuis is dat anders en is er meer begrip.

De oude generatie snapt naar mijn beleving helemaal niet wat opvoeding betekent binnen verschillende culturen. Het begint juist bij de kinderen en onder andere de opvoeding bepaalt hoe de toekomst er voor hen uit kan gaan zien.

En oké, niet iedereen is zo. Er zijn echt enkelen die in mij en in mijn werk geïnteresseerd zijn.

Hoe kijkt jouw familie aan tegen jouw ambities en carrière?

Mijn familie thuis kijkt positief naar mijn ambities en carrière. Het was voor hen ook wennen hoe dit zou uitpakken. Verder heb ik een mousi die oprecht geïnteresseerd is in mijn werk en ontwikkelingen.  De rest snapt het overduidelijk niet en/of is totaal niet geïnteresseerd.

Hoe heeft de Hindoestaanse cultuur jou beïnvloed als het gaat om je werk? En jou als persoon? 

Ik ervaar het dus niet altijd positief. Het kan beter. In het algemeen ken ik weinig Hindoestaanse ondernemers, los van de markt en de winkels. In mijn familie zijn er weinig ondernemers. Voor veel mensen uit de Hindoestaanse cultuur is het lastig te begrijpen dat anderen meer Westers zijn opgegroeid.

Ik heb ook in twee werelden geleefd: de Hindoestaanse en de Westerse cultuur. Op school ging het heel erg over mijzelf als persoon en thuis waren de cijfers en prestaties weer heel belangrijk. En natuurlijk is dat laatste ook belangrijk, maar als jong klein meisje ben je nog niet zo direct bezig met je toekomst. Voor mij was het af en toe lastig om balans te vinden tussen deze twee werelden. Naarmate ik ouder werd en meer zag van de wereld begon ik dingen anders te bekijken.

Wat waren de grootste uitdagingen bij het starten van je eigen praktijk? En hoe ben je hiermee omgegaan?

Het was voor mij een uitdaging om uit te vinden hoe ik de praktijk zou combineren met mijn baan in loondienst. Ik heb inmiddels een balans gevonden door meer te ontspannen en te sporten.

Aan wie heb je veel steun gehad tijdens het starten van je eigen praktijk?

Ik heb veel steun gehad van een aantal vrienden, mijn gezin thuis en mijn vriend.

Wat is het grootste succes voor jou? En waarom ervaar je dit als het grootste succes?

Een groot succes is als ik resultaten zie in de ontwikkeling van een kind. De ouder(s) zijn zo tevreden.

Wanneer zouden Hindoestaanse moeders het beste jouw hulp kunnen inroepen?

Op mijn website (www.praktijk-kindervreugde.nl) heb ik op mijn welkomstpagina een “Herken je dit”, daar staan een aantal punten waar een moeder zich in kan herkennen. De meeste moeders kunnen zich hierin vinden.


Opvoeding

Vragen over opvoeding voor (jonge) Hindoestaanse moeders

Warsha - opvoeding.png

Wat zijn volgens jou de grootste uitdagingen voor jonge (Hindoestaanse) moeders van nu? (Aldus, wat zie je vaak terug in de praktijk?)

Ik heb nog niet zo heel veel Hindoestaanse gezinnen als klant. Ik herken mezelf vaak terug als ik wel een Hindoestaans gezin tegenkom. De hulpvragen verschillen ook: van enorme verlegenheid tot faalangst etc.

Wat zijn de mogelijke valkuilen voor jonge (Hindoestaanse) moeders?

Ik zie nog geen mogelijke valkuilen. Er heerst nog wel erg een taboe om professionele hulpverlening voor het kind in te zetten. Maar dat verandert wel steeds meer. Vooral moeders van de jonge generatie kijken anders naar de opvoeding van hun kind(eren).

Waar lopen kinderen met een niet-Nederlandse achtergrond (of liever gezegd: niet-Westerse achtergrond) het vaakst tegen aan? En welke tips heb jij voor de moeders (en de kinderen)?

Ik heb zelf een multiculturele achtergrond en ben ervaringsdeskundige. De normen en waarden uit andere culturen kan ik hierdoor makkelijker begrijpen. Ik begrijp eerder de taal die onderling gesproken wordt. Het gaat vaak om een straatmentaliteit die zich net even anders uit dan bij andere leeftijdsgenoten. Coaching is voor deze groep hard nodig, zodat het kind zich positief kan ontwikkelen in de huidige en toekomstige maatschappij. Als kinderen gecoacht worden door iemand, waar ze zichzelf in herkennen, voelt dit veilig en vertrouwd voor hen en zullen ze nieuw gedrag makkelijker oppakken. Ik stel altijd voor om vrijblijvend contact met mij op te nemen om samen te kijken naar de hulpvraag van het kind.

TIP: negeer nooit een bepaald gedrag van het kind. Laat emoties er zijn. Als een kind wil huilen, laat hem/haar huilen.

Hoe help je kinderen balans te vinden tussen twee werelden (bijvoorbeeld cultuur thuis VS cultuur op school)? En wat zijn meestal de grootste verschillen thuis en op school?

De balans vinden is afhankelijk van welke hulpvraag het kind heeft. Door verschillende methodieken in te zetten, kan ik erachter komen waar het kind in vast loopt en probeer ik het verschil op school en thuis te ondervinden.  Het grootste verschil is dat het kind thuis ander gedrag heeft dan op school en hierin vastloopt en uit balans raakt.

Welke tips heb je voor moeders die merken dat hun kind het moeilijk vindt om contact te maken met anderen?

Ik heb geen concrete tip. Het is belangrijk om erachter te komen waarom het kind geen contact kan maken met anderen. Hier zou een kindercoach kunnen helpen. Het is laagdrempelig en toegankelijk.

Wat zijn jouw adviezen voor (jonge) moeders als het gaat om de bemoeienis van de familie betreft de opvoeding?

Je kunt adviezen aannemen, maar het is aan de ouder om te kiezen welk advies je aanneemt en waarmee je iets  gaat doen. Kies wat het beste is voor je kind! Maar onderneem wel altijd actie als het gaat om jouw kind.

Veel (jonge) moeders vergelijken zichzelf (en hun kind) online met andere moeders en kinderen. Hoe kunnen zij het beste omgaan met hun drang om zichzelf en hun kind constant te vergelijken?

Een online vergelijking is niet altijd de realiteit. Je weet niet wat er daadwerkelijk achter de schermen gebeurt van een gezin/ouder. In het algemeen worden online voornamelijk de positieve dingen gedeeld en niet de negatieve dingen. Het is, denk ik, ook wel cultuurgebonden: men is gewend om steeds te vergelijken.

Sommige (jonge) Hindoestaanse moeders hebben er moeite mee om hulp te vragen. Zij voelen schaamte en hebben het gevoel dat ze alles zelf moeten oplossen. Welke adviezen heb je voor deze moeders?

Als moeder hoef je niet zelf alles op te lossen. Daarom heb ik ook voor coaching gekozen. Het is laagdrempelig en toegankelijker dan een andere hulpverlening. Dit is ook afhankelijk van de hulpvraag, want soms zijn er ook andere hulpverleners bij nodig. Maar schaam je niet om extern hulp te zoeken. Bij kindercoaching is er geen sprake van dossier opbouw. Indien de ouder dit wilt, maak ik wel een kort verslag van de bevindingen. Je kunt als ouder zelf je wensen doorgeven. Je krijgt niet voor elk kind een handleiding toegewezen.

Sommige moeders gaan scheiden, zijn gescheiden of zitten midden in een scheiding. Welke adviezen heb je voor hen?

Vergeet je kind(eren) niet en sta open voor zijn of haar emoties.

Wat is je favoriete boek voor jonge kinderen?

Momenteel is dat Lotje’s zorg van Tom Percival. Het boek is via Bruna of Bookaroo.nl te bestellen. Het boek gaat over Lotje. Zij krijgt opeens te maken met een Zorg. Eerst was het een kleine Zorg, totdat de Zorg groter werd. Bij kinderboeken let ik vooral op de prenten van het boek. Lotje gaat bijvoorbeeld over een donker meisje. Kinderen willen graag erkenning/herkenning in een bepaald verhaal.

Begin september kun je gratis mijn literatuurlijst downloaden op mijn website.

Welk advies zou je geven aan alleenstaande jonge moeders?

Heb vertrouwen in jezelf en de dingen die je doet!


Over Warsha Atwarie

Over warsha.png

Welke 3 levenservaringen ervaringen hebben de meeste indruk gemaakt op jou als persoon? En waarom?

  1. Oude en nieuwe vriendschappen
  2. De scheiding van m’n ouders
  3. Een eigen onderneming beginnen

Waar zie je jezelf over 5 jaar? En hoe wil jij dit bereiken?

Haha, grappig! Deze vraag stel ik graag aan anderen. Ik wil nog heel veel kinderen kunnen helpen. Ook wil ik graag een prentenboek uitbrengen.

Welk advies heeft het meest geholpen in je leven en zijn jou altijd bij gebleven?

Een heleboel adviezen eigenlijk. Ik heb niet specifiek één advies. Een van de adviezen: omarm jezelf en omarm jezelf met positieve mensen.

Hoe houd jij zelf balans tussen de Westerse cultuur en Hindoestaanse cultuur?

Inmiddels kan ik kiezen welke cultuur het beste past. Soms is dat de Hindoestaanse cultuur en soms de Westerse cultuur. Dat is de cultuur waar we in Nederland leven. Het is bijna een eigen versie van jezelf.

Hindoestaanse vrouwen zijn in Nederland (en Suriname) koplopers op het gebied van zelfmoord. Wat zijn volgens jou de redenen hiervoor? En hoe denk je dat wij elkaar kunnen helpen?

  • Niet open zijn naar elkaar
  • Geen goede en duidelijk communicatie met elkaar
  • Het ontbreken van voldoende begrip voor elkaar

Ik denk dat er meerdere redenen zijn. Ik heb geen directe ervaringen met mensen die zelfmoord hebben gepleegd.

Wat betekent vrijheid voor jou? En heb jij je altijd vrij gevoeld?

Vrijheid ervaar ik eigenlijk sinds de laatste jaren, na de scheiding van mijn ouders en sinds ik een onderneming ben gestart. Bij het laatste ervaar ik een enorme persoonlijke groei in m’n ontwikkeling.

Hoe zou jij de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

  • Zorgzaam
  • Betrokkenheid binnen gezin en familie
  • Traditioneel
  • Lekker eten
  • Veel cultuur en dans (Bollywood)
  • Steeds meer emancipatie
  • Er is meer vrijheid binnen gezinnen

Waar moeten wij als Hindoestaanse vrouwen nog beter in worden?

Onszelf zijn en meer voor onszelf en voor elkaar opkomen.


#HÏVAN


Contact opnemen met Warsha?

Bezoek haar website: www.praktijk-kindervreugde.nl

of stuur haar een berichtje op social media:

LinkedIn / Facebook / Instagram

Lemme give u some advice: Neem niet blindelings adviezen aan

Het is al moeilijk genoeg om erachter te komen wat jij wilt. Waar jij naar verlangt en wat jou gelukkig maakt.

Soms weet je het, diep van binnen. Maar je kunt het niet horen, door jouw eigen stemmetjes: “je kunt het niet”, “je droomt te groot”, “je bent niet speciaal genoeg”, “je hebt niet genoeg geld”. Je innerlijke criticus kan ervoor zorgen dat je je eigen wensen niet hoort.

Maar wat als je je innerlijke criticus met veel pijn en moeite onder controle hebt gekregen, maar de mensen om jou heen jou overspoelen met ongevraagde adviezen?

Advice or just noise?

Als je al de moed hebt om je verhaal te vertellen schieten mensen vaak in hun “adviseur rol”. In plaats van luisteren, geven ze je advies. Alleen heb je vaak slechts 10% van je verhaal verteld. En je hebt het dan nog niet eens gehad over je wensen, ambities en competenties. En al helemaal niet over je diepste verlangen en geheimen.

Het gevolg is dat je overspoelt wordt met allerlei adviezen die niet aansluiten op jou. Zo breng je jouw focus in de war. De adviezen helpen niet, omdat ze te ver van je af staan.

Je moet het volgende beseffen:

  1. Als men een gebrek heeft aan empatisch vermogen geven ze vaak advies gebaseerd op hun eigen wensen, achtergrond en ervaringen. Daarnaast kan men soms adviezen geven vanwege eigenbelang. Je maakt dan een keuze die beter uitpakt voor hen en soms niet voor jou.
  2. Je kunt geen onderscheid maken tussen effectieve adviezen en slechte adviezen, omdat je diep van binnen naar goedkeuring verlangt van alles en iedereen.

Hoe houd je focus?

  • Luister naar je gutfeeling. Je onderbuikgevoelens. Alleen jij weet wat je écht wilt. By the way, je hoort je onderbuikgevoel het beste als je stil bent en in stilte zit. Geef het tijd. Forceer jezelf niet.
  • Hoe beter je weet wat je wilt, hoe sneller je ziet welke middelen en mensen je nodig hebt om daar te komen. En soms even belangrijk: hoe sneller je ziet welke mensen en middelen je niet nodig hebt. Zo wordt het gemakkelijker voor jou om een harnas te creëren tegen slechte adviezen van mensen die projecteren.

Weet wat je wilt, houd je focus en luister naar mensen die van je houden maar vergeet vooral niet de mensen die het pad al hebben bewandeld.