#HÏVAN: Stress en burn-out coach LINDA SARDJOE

Achtergrond

Linda Sardjoe (35) heeft dit jaar haar eigen coachpraktijk geopend en is stress en burn-out coach. Zij coacht mensen die te maken hebben met spanning, stress of in een burn-out zitten en hiermee aan de slag willen gaan. Hierbij wilt ze erachter komen welke boodschap er zit achter de burn-out en hoe men weer leert om stappen te maken die bij hen passen.

Ze heeft de opleiding Maatschappelijk werk & dienstverlening gevolgd en is daarna aan de slag gegaan als trainer en coach. Ze heeft verschillende erkende coachopleidingen gevolgd en heeft daarna gewerkt als leidinggevende. Daarnaast heeft zij ook een fijn gezin. Zij woont samen met haar partner Robert, zoontje Ravi en kat Gutti in Arnhem. Hier is zij ook geboren en getogen. Haar moeder is Nederlands en haar vader Hindoestaans.

In september 2018 ging bij Linda de knop om. Het leek alsof haar lichaam er even mee stopte.

Lees verder in onderstaand interview

IMG_2113.jpg

Ik kon niet meer goed nadenken en kon al helemaal geen keuze maken. Ik zat buiten, bij mijn toen huidige werkgever. Samen met een collega en goede vriend. Ik wist niet meer wat ik moest doen, liet mijn vergadering met een collega aan mij voorbijgaan en het interesseerde mij werkelijk waar helemaal niets.

Na een half uur besluiteloos te zijn besloot ik om direct naar huis te gaan. Zonder mijn manager daarvan direct op de hoogte te stellen. Het was op. Ik kon niet meer en ik was bang voor de reactie van anderen als ik terug naar kantoor ging en het dan zou zeggen. Dus koos ik ervoor om te gaan.

Wat was jouw eerste reactie hierop?

Op dat moment dacht ik: “een week of twee rust, en dan kan ik er weer tegenaan”. Na een dag realiseerde ik mij al goed dat dit een stuk langer nodig had. Want dat even rust en er dan weer tegenaan was iets wat ik al lang deed.

Wat betekende werk voor jou?

Voor mij was werken vooral heel tof, omdat ik dit met een fijne groep collega’s deed. Ik had goed contact met hen en we wisten privé dingen van elkaar . We hadden lol, leerde van elkaar en waren betrokken. We hielden van positieve resultaten en gingen ervoor. Ik realiseerde mij al vrij snel dat dit er in de laatste 1,5 jaar niet meer was. En met vlagen in mijn hele loopbaan daarvoor.

Hoe zag de periode voor de burn-out er uit?

Al heel erg lang had ik schouder en nekklachten. De ene periode een stuk erger dan de andere. Als ik ’s avonds thuiskwam was ik vaak uitgeblust. Maakte ik mezelf blij met een stuk chocolade en nog wat hartigs voor later op de avond. Lekker op de bank bingewatchen was dan mijn uitlaatklep.

Waren jouw klachten werkgerelateerd?

Als ik terugkijk naar mijn klachten en aan of deze werkgerelateerd waren is dit zeker zo. Het werk gaf mij niet wat ik zocht. En de sfeer onderling heeft mij geen goed gedaan. Het was alles waar ik niet voor stond. Gelijkwaardigheid en interesse in elkaar ontbrak voor een groot deel. Maar de grote vraag voor mij was, waarom deed ik mezelf dit aan?

Waarom ging je door met iets waar je eigenlijk niet meer gelukkig van werd?

Het belangrijkste bij de verschillende functies die ik heb vervuld waren mijn collega’s. Ik hoorde ergens bij, werd gewaardeerd. Dit was ook de grootste reden waarom ik met plezier naar mijn werk ging. Voor mijn collega’s en het samenwerken. De inhoud vond ik over het algemeen niet bepaald leuk. Behalve toen ik als leidinggevende aan de slag ging, toen mocht ik met mijn team aan de slag. Maar al vrij snel werd dit steeds minder en zat mijn agenda bomvol met afspraken en meetings die mijn dag vulde.

Eindeloos gel*l (excuses voor mijn woordgebruik, maar zo voelde het echt) over jaarplannen, KPI’s, nieuwe ideeën om het hoger management weer tevreden te stellen. En steeds minder in contact met mijn teamleden. Ik moest ze afpoeieren en aangeven dat ik geen tijd had.

Wat was de eerste stap naar genezing?

Al deze realisaties had ik ergens diep van binnen al. Maar meestal durfde ik er niet aan toe te geven.Want wat als ik dit deed? Welke keuze ging ik dan maken? Nee dat was veel te eng. Maar nu moest ik er wel aan. Na een goede periode van gedwongen rust en naar mijn lichaam luisteren heb ik een coach aan de hand genomen. Ik wist dat ik deze zoektocht niet alleen aan kon gaan. Stapje voor stapje gingen we.

Hoe heeft coaching jou geholpen?

Iedere keer een kleine opdracht mee naar huis. En zorgen dat ik mijn energie slurpers en gevers inzichtelijk kreeg. Na een aantal sessies vroeg mijn coach mij “wanneer is je burn-out begonnen?”. Een voor de hand liggende vraag dacht ik, maar de vraag bleef doorgaan in mijn hoofd na de sessie. En iedere dag weer realiseerde ik mij dat ik al heel lang niet blij werd van mijn werk en dat ik er toch voor koos om door te zetten. Want vergeet niet: ik wil het graag goed doen, héél graag! Dus opgeven, want zo voelt dat, is geen optie.

Welke keuzes heb je gemaakt op werkgebied?

Toen ik mij dit steeds meer realiseerde, wist ik ook dat ik een keuze moest maken. Dit werk diende mij totaal niet meer. Wat het mij nog gaf, een aantal fijne collega’s en vriendschappen en financiële zekerheid, was niet meer genoeg.

Ik heb het roer omgegooid en heb ontslag genomen. Op een erg fijne manier en in heel goed overleg hebben we besloten dat ik afscheid ging nemen. Deze periode heeft best even geduurd en heeft behoorlijke ups en downs gekend. Maar de beslissing was genomen. Mijn lichaam reageerde hier direct op, het voelde rustiger aan, er gleed een last van mijn schouders. En dus werd de schouderpijn direct stukken minder.

IMG_2114

Wat heb je van je burn-out geleerd?

Ik geloof er als mens en als coach in dat we allemaal bepaalde thema’s hebben in ons leven. Behoeften die we ontwikkelden, omdat we dit hebben gemist in onze jeugd. Of omdat ons (erg) pijn is gedaan in onze jeugd. Buitengesloten worden, afgesnauwd worden, pesten, het niet goed genoeg doen op school en ga zo maar even door.

Mijn thema’s zijn ertoe doen, het goed willen doen en erbij willen horen. Ik ben hier tijdens mijn (coach)opleidingen en coaching achter gekomen. Dit zijn ook mijn drijfveren waar ik onbewust mijn acties op baseer. En exact dit heeft mij door mijn carrière heen “geholpen”.

Wat betekent coaching voor jou?

Al veel langer wist ik dat ik mijn eigen coachpraktijk wilde starten. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Mensen en hun drijfveren, hun mogelijkheden, ontwikkeling en groei fascineren mij al sinds mijn 18e ongeveer. En daarnaast heb ik altijd al gecoacht. Daar lag mijn hart, maar niet mijn tijd en te weinig energie. Dus mijn keuze was heel snel gemaakt. Ik ga starten!

Dat doe ik nu sinds begin dit jaar. Maar wel in een fases. Het begin was vooral een soort therapie. Ik schreef veel voor mijn website en af en toe een blog. Mogelijk voor de toekomst, maar of ik ze ging delen dat wist ik nog niet. Het hielp mij wel mijn gevoelens duidelijk te krijgen, het gaf inzichten waarmee ik verder kon. Maar mijn burn-out was nog niet klaar. Dit ging echt gefaseerd met veel mindere dagen een paar goede dagen. Langzaam keerde dit en had ik meer goede dagen en mindere slechte.

Hoe zou je de start van het ondernemerschap beschrijven?

Het was een flinke zoektocht, met veel muren en obstakels. Onzekerheden en angst. Maar ook met dikke hoogtepunten en enorm veel motivatie! Nu heb ik duidelijk wat ik doe, voor welke doelgroep en met welke missie!

IMG_2115.jpg

Hindoestaanse cultuur

Hoe houd je balans tussen verschillende culturen?

Ik ben een halfbloed. Nog steeds vind ik dat heel bijzonder en ben ik hier erg trots op. Ik mag van beide culturen proeven en heb de vrijheid gehad om daar mee om te gaan zoals ik dat wil. Daar ben ik zo dankbaar voor.

Soms ben ik wel in conflict met mezelf. Aan de ene kant ben ik heel open, direct en enthousiast. Aan de andere kant merk ik dat ik niet graag mijn vuile was buiten hang. Ik kan met al het gemak een vrolijk gezicht opzetten, terwijl ik net flinke ruzie thuis heb gehad met Robert. Ik vraag niet snel om hulp en moet altijd het onderste uit de kan halen. Een echte perfectionist. Ik weet niet of het open en direct deel echt Nederlands is en het andere Hindoestaans. Maar ik zie en hoor dat wel om mij heen. In het laatste jaar spreek ik meer Hindoestaanse vrouwen die ondernemen en we herkennen wel echt dingen bij elkaar. 


Linda: “Ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen. Wij delen namelijk iets heel belangrijks en hebben (deels) dezelfde afkomst. Hoe is opgroeien in een ander land voor jou? Met andere waarden en normen. Kun je jezelf zijn en leven naar wat jij belangrijk vindt? Hoe doe je dat of hoe lukt dat juist niet?

Mocht je contact met mij willen n.a.v. dit blog. Schroom dan alsjeblieft niet en stuur mij een mailtje:

E-mail: info@lindasardjoe.nl

WhatsApp: 06-42920322

Veel liefs,
Linda”


#HÏVAN

#HÏVAN: Ondernemer en Kindercoach WARSHA ATWARIE

Wie is Warsha Atwarie?

Warsha kindercoach.png

Warsha Atwarie is 29 jaar en woonachtig in Amsterdam. Warsha is thuiswonend en heeft een broertje en een zusje. Zij heeft de opleiding MBO Directiesecretaresse gevolgd. Daarna had zij zich gericht op de studies: Human Resources Management (HRM), Communicatie en de PABO. Uiteindelijk heeft ze deze studies niet afgerond, omdat ze heeft gekozen voor de kindercoach opleiding.

Warsha is van mening dat als je jezelf goed wilt leren kennen, je het beste ondernemer kunt worden. Je leert jezelf dan goed kennen in een korte tijd. Zij is zelf ook haar eigen onderneming gestart genaamd: ‘KINDERVREUGDE‘ en werkt 2,5 dagen per week als (intercultureel) kindercoach. Daarnaast werkt ze 3 dagen als secretaresse. In de (nabije) toekomst gaat ze deze balans veranderen en wilt ze meer tijd besteden aan haar onderneming, zodat ze écht haar passie kan volgen. Verder vindt ze het belangrijk om te sporten, te letten op haar voeding en te zorgen voor ontspanning. Haar rolmodellen zijn: Michelle Obama, Ellen Degeneres, Jay Shetty en Oprah Winfrey.

Warsha’s motto is:

Laat de wereld mooier achter, dan dat je erop gekomen bent


Carrière

Warsha career

Wat betekent de praktijk ‘Kindervreugde’ voor jou? 

Bij Praktijk KINDERVREUGDE is gekozen om met extra aandacht met kinderen uit multiculturele gezinnen te werken. Deze gezinnen lopen vaak tegen taalbarrières of cultuurverschillen aan. Voor de kinderen uit deze gezinnen leidt dit vaak tot ontwikkelingsproblemen. Dit beïnvloedt hun gedrag thuis en op school. Soms voelt het voor deze kinderen alsof ze in twee werelden leven. Vaak staan ouders niet stil bij de mogelijke effecten die dit kan hebben op het kind. Het is voor hen onbekend welke begeleiding er nodig is en wat het aanbod is hierin. Als er niet tijdig hulp wordt ingeschakeld, zal dit invloed hebben op hun verdere ontwikkeling.

De inzet van praktijk KINDERVREUGDE is om vroegtijdig kinderen te helpen, zodat de kans kleiner wordt op doorverwijzing naar therapeuten, psychologen en/of jeugd-kinderbescherming. 90% van alle kinderen die gecoacht worden hopen wij buiten de reguliere kinderzorg te houden. Als kinderen gecoacht worden door iemand waar ze zichzelf in herkennen, voelen zij zich veilig en vertrouwd en zullen ze nieuw gedrag gemakkelijker aanleren.

Wanneer heb je je passie voor kinderen en culturen ontdekt?

Als kind had ik deze hulp graag gewild. Als jong meisje had ik een bemiddelende rol tussen mijn ouders en de buitenwereld. Het betonen van eer en het behalen van successen was een must. Je wilt erkenning van de Nederlandse samenleving, maar ook van familie en vrienden. Op een gegeven moment ga je keuzes maken. Ik leefde tussen twee werelden, waarin ik in beide maar een deel aanwezig kon zijn. Vaak koos ik voor de Nederlandse samenleving, omdat ik hier dagelijks mee te maken had, vanwege school en werk. Ik merk nog steeds dat kinderen vastlopen om balans te vinden tussen hun ontwikkeling op school en de verwachtingen van thuis.

Waarom heb je besloten om kindercoach te worden? En wat zijn jouw doelen?

Van jongs af aan paste ik op in grote gezinnen. Baby’s, peuters en zelfs pubers… al was ik er zelf nog een. Ik deed het met ontzettend veel liefde en plezier. Misschien wel meer dan anderen.

Het ontdekken van je ware talenten is niet makkelijk. Anderen zien vaak beter wat jou uniek maakt. Een aantal jaren geleden werd ik door mensen gewezen op de manier waarop ik communiceer en contact maak met kinderen: het had iets magisch. Kinderen trokken als een magneet naar mij toe.

Ik heb een half jaar de PABO gedaan, maar dit was destijds niet de geschikte opleiding. Toen ik een baan aangeboden kreeg, koos ik ervoor om te stoppen met de opleiding. Ik kreeg ik een coaching traject aangeboden bij mijn werkgever, waarbij het doel was om erachter te komen hoe ik mezelf zie over 5 jaar. Daar kwam steeds iets met kinderen naar voren. Ik werd toen door de coach geattendeerd op de kindercoach opleiding. Ik ben informatie gaan inwinnen en heb mij vervolgens aangemeld voor de opleiding.

Ook kwam ik het project van Voorleesexpress Amsterdam tegen bij mijn werkgever. Voorleesexpress richt zich op kinderen uit gezinnen met een taalachterstand. Ik kreeg een meisje uit een Turks gezin toegewezen en ik kom nog steeds regelmatig bij haar en haar jongere zusjes doen ook mee.

Wat voor reacties heb je tot nu toe gehad? En specifiek van de Hindoestaanse gemeenschap?

Als het gaat om mijn kindercoachpraktijk, zijn er weinig familieleden geïnteresseerd . “Het is geen beroep zoals een advocaat of een arts”, denk ik dan. Thuis is dat anders en is er meer begrip.

De oude generatie snapt naar mijn beleving helemaal niet wat opvoeding betekent binnen verschillende culturen. Het begint juist bij de kinderen en onder andere de opvoeding bepaalt hoe de toekomst er voor hen uit kan gaan zien.

En oké, niet iedereen is zo. Er zijn echt enkelen die in mij en in mijn werk geïnteresseerd zijn.

Hoe kijkt jouw familie aan tegen jouw ambities en carrière?

Mijn familie thuis kijkt positief naar mijn ambities en carrière. Het was voor hen ook wennen hoe dit zou uitpakken. Verder heb ik een mousi die oprecht geïnteresseerd is in mijn werk en ontwikkelingen.  De rest snapt het overduidelijk niet en/of is totaal niet geïnteresseerd.

Hoe heeft de Hindoestaanse cultuur jou beïnvloed als het gaat om je werk? En jou als persoon? 

Ik ervaar het dus niet altijd positief. Het kan beter. In het algemeen ken ik weinig Hindoestaanse ondernemers, los van de markt en de winkels. In mijn familie zijn er weinig ondernemers. Voor veel mensen uit de Hindoestaanse cultuur is het lastig te begrijpen dat anderen meer Westers zijn opgegroeid.

Ik heb ook in twee werelden geleefd: de Hindoestaanse en de Westerse cultuur. Op school ging het heel erg over mijzelf als persoon en thuis waren de cijfers en prestaties weer heel belangrijk. En natuurlijk is dat laatste ook belangrijk, maar als jong klein meisje ben je nog niet zo direct bezig met je toekomst. Voor mij was het af en toe lastig om balans te vinden tussen deze twee werelden. Naarmate ik ouder werd en meer zag van de wereld begon ik dingen anders te bekijken.

Wat waren de grootste uitdagingen bij het starten van je eigen praktijk? En hoe ben je hiermee omgegaan?

Het was voor mij een uitdaging om uit te vinden hoe ik de praktijk zou combineren met mijn baan in loondienst. Ik heb inmiddels een balans gevonden door meer te ontspannen en te sporten.

Aan wie heb je veel steun gehad tijdens het starten van je eigen praktijk?

Ik heb veel steun gehad van een aantal vrienden, mijn gezin thuis en mijn vriend.

Wat is het grootste succes voor jou? En waarom ervaar je dit als het grootste succes?

Een groot succes is als ik resultaten zie in de ontwikkeling van een kind. De ouder(s) zijn zo tevreden.

Wanneer zouden Hindoestaanse moeders het beste jouw hulp kunnen inroepen?

Op mijn website (www.praktijk-kindervreugde.nl) heb ik op mijn welkomstpagina een “Herken je dit”, daar staan een aantal punten waar een moeder zich in kan herkennen. De meeste moeders kunnen zich hierin vinden.


Opvoeding

Vragen over opvoeding voor (jonge) Hindoestaanse moeders

Warsha - opvoeding.png

Wat zijn volgens jou de grootste uitdagingen voor jonge (Hindoestaanse) moeders van nu? (Aldus, wat zie je vaak terug in de praktijk?)

Ik heb nog niet zo heel veel Hindoestaanse gezinnen als klant. Ik herken mezelf vaak terug als ik wel een Hindoestaans gezin tegenkom. De hulpvragen verschillen ook: van enorme verlegenheid tot faalangst etc.

Wat zijn de mogelijke valkuilen voor jonge (Hindoestaanse) moeders?

Ik zie nog geen mogelijke valkuilen. Er heerst nog wel erg een taboe om professionele hulpverlening voor het kind in te zetten. Maar dat verandert wel steeds meer. Vooral moeders van de jonge generatie kijken anders naar de opvoeding van hun kind(eren).

Waar lopen kinderen met een niet-Nederlandse achtergrond (of liever gezegd: niet-Westerse achtergrond) het vaakst tegen aan? En welke tips heb jij voor de moeders (en de kinderen)?

Ik heb zelf een multiculturele achtergrond en ben ervaringsdeskundige. De normen en waarden uit andere culturen kan ik hierdoor makkelijker begrijpen. Ik begrijp eerder de taal die onderling gesproken wordt. Het gaat vaak om een straatmentaliteit die zich net even anders uit dan bij andere leeftijdsgenoten. Coaching is voor deze groep hard nodig, zodat het kind zich positief kan ontwikkelen in de huidige en toekomstige maatschappij. Als kinderen gecoacht worden door iemand, waar ze zichzelf in herkennen, voelt dit veilig en vertrouwd voor hen en zullen ze nieuw gedrag makkelijker oppakken. Ik stel altijd voor om vrijblijvend contact met mij op te nemen om samen te kijken naar de hulpvraag van het kind.

TIP: negeer nooit een bepaald gedrag van het kind. Laat emoties er zijn. Als een kind wil huilen, laat hem/haar huilen.

Hoe help je kinderen balans te vinden tussen twee werelden (bijvoorbeeld cultuur thuis VS cultuur op school)? En wat zijn meestal de grootste verschillen thuis en op school?

De balans vinden is afhankelijk van welke hulpvraag het kind heeft. Door verschillende methodieken in te zetten, kan ik erachter komen waar het kind in vast loopt en probeer ik het verschil op school en thuis te ondervinden.  Het grootste verschil is dat het kind thuis ander gedrag heeft dan op school en hierin vastloopt en uit balans raakt.

Welke tips heb je voor moeders die merken dat hun kind het moeilijk vindt om contact te maken met anderen?

Ik heb geen concrete tip. Het is belangrijk om erachter te komen waarom het kind geen contact kan maken met anderen. Hier zou een kindercoach kunnen helpen. Het is laagdrempelig en toegankelijk.

Wat zijn jouw adviezen voor (jonge) moeders als het gaat om de bemoeienis van de familie betreft de opvoeding?

Je kunt adviezen aannemen, maar het is aan de ouder om te kiezen welk advies je aanneemt en waarmee je iets  gaat doen. Kies wat het beste is voor je kind! Maar onderneem wel altijd actie als het gaat om jouw kind.

Veel (jonge) moeders vergelijken zichzelf (en hun kind) online met andere moeders en kinderen. Hoe kunnen zij het beste omgaan met hun drang om zichzelf en hun kind constant te vergelijken?

Een online vergelijking is niet altijd de realiteit. Je weet niet wat er daadwerkelijk achter de schermen gebeurt van een gezin/ouder. In het algemeen worden online voornamelijk de positieve dingen gedeeld en niet de negatieve dingen. Het is, denk ik, ook wel cultuurgebonden: men is gewend om steeds te vergelijken.

Sommige (jonge) Hindoestaanse moeders hebben er moeite mee om hulp te vragen. Zij voelen schaamte en hebben het gevoel dat ze alles zelf moeten oplossen. Welke adviezen heb je voor deze moeders?

Als moeder hoef je niet zelf alles op te lossen. Daarom heb ik ook voor coaching gekozen. Het is laagdrempelig en toegankelijker dan een andere hulpverlening. Dit is ook afhankelijk van de hulpvraag, want soms zijn er ook andere hulpverleners bij nodig. Maar schaam je niet om extern hulp te zoeken. Bij kindercoaching is er geen sprake van dossier opbouw. Indien de ouder dit wilt, maak ik wel een kort verslag van de bevindingen. Je kunt als ouder zelf je wensen doorgeven. Je krijgt niet voor elk kind een handleiding toegewezen.

Sommige moeders gaan scheiden, zijn gescheiden of zitten midden in een scheiding. Welke adviezen heb je voor hen?

Vergeet je kind(eren) niet en sta open voor zijn of haar emoties.

Wat is je favoriete boek voor jonge kinderen?

Momenteel is dat Lotje’s zorg van Tom Percival. Het boek is via Bruna of Bookaroo.nl te bestellen. Het boek gaat over Lotje. Zij krijgt opeens te maken met een Zorg. Eerst was het een kleine Zorg, totdat de Zorg groter werd. Bij kinderboeken let ik vooral op de prenten van het boek. Lotje gaat bijvoorbeeld over een donker meisje. Kinderen willen graag erkenning/herkenning in een bepaald verhaal.

Begin september kun je gratis mijn literatuurlijst downloaden op mijn website.

Welk advies zou je geven aan alleenstaande jonge moeders?

Heb vertrouwen in jezelf en de dingen die je doet!


Over Warsha Atwarie

Over warsha.png

Welke 3 levenservaringen ervaringen hebben de meeste indruk gemaakt op jou als persoon? En waarom?

  1. Oude en nieuwe vriendschappen
  2. De scheiding van m’n ouders
  3. Een eigen onderneming beginnen

Waar zie je jezelf over 5 jaar? En hoe wil jij dit bereiken?

Haha, grappig! Deze vraag stel ik graag aan anderen. Ik wil nog heel veel kinderen kunnen helpen. Ook wil ik graag een prentenboek uitbrengen.

Welk advies heeft het meest geholpen in je leven en zijn jou altijd bij gebleven?

Een heleboel adviezen eigenlijk. Ik heb niet specifiek één advies. Een van de adviezen: omarm jezelf en omarm jezelf met positieve mensen.

Hoe houd jij zelf balans tussen de Westerse cultuur en Hindoestaanse cultuur?

Inmiddels kan ik kiezen welke cultuur het beste past. Soms is dat de Hindoestaanse cultuur en soms de Westerse cultuur. Dat is de cultuur waar we in Nederland leven. Het is bijna een eigen versie van jezelf.

Hindoestaanse vrouwen zijn in Nederland (en Suriname) koplopers op het gebied van zelfmoord. Wat zijn volgens jou de redenen hiervoor? En hoe denk je dat wij elkaar kunnen helpen?

  • Niet open zijn naar elkaar
  • Geen goede en duidelijk communicatie met elkaar
  • Het ontbreken van voldoende begrip voor elkaar

Ik denk dat er meerdere redenen zijn. Ik heb geen directe ervaringen met mensen die zelfmoord hebben gepleegd.

Wat betekent vrijheid voor jou? En heb jij je altijd vrij gevoeld?

Vrijheid ervaar ik eigenlijk sinds de laatste jaren, na de scheiding van mijn ouders en sinds ik een onderneming ben gestart. Bij het laatste ervaar ik een enorme persoonlijke groei in m’n ontwikkeling.

Hoe zou jij de Hindoestaanse gemeenschap omschrijven?

  • Zorgzaam
  • Betrokkenheid binnen gezin en familie
  • Traditioneel
  • Lekker eten
  • Veel cultuur en dans (Bollywood)
  • Steeds meer emancipatie
  • Er is meer vrijheid binnen gezinnen

Waar moeten wij als Hindoestaanse vrouwen nog beter in worden?

Onszelf zijn en meer voor onszelf en voor elkaar opkomen.


#HÏVAN


Contact opnemen met Warsha?

Bezoek haar website: www.praktijk-kindervreugde.nl

of stuur haar een berichtje op social media:

LinkedIn / Facebook / Instagram

Lemme give u some advice: Neem niet blindelings adviezen aan

Het is al moeilijk genoeg om erachter te komen wat jij wilt. Waar jij naar verlangt en wat jou gelukkig maakt.

Soms weet je het, diep van binnen. Maar je kunt het niet horen, door jouw eigen stemmetjes: “je kunt het niet”, “je droomt te groot”, “je bent niet speciaal genoeg”, “je hebt niet genoeg geld”. Je innerlijke criticus kan ervoor zorgen dat je je eigen wensen niet hoort.

Maar wat als je je innerlijke criticus met veel pijn en moeite onder controle hebt gekregen, maar de mensen om jou heen jou overspoelen met ongevraagde adviezen?

Advice or just noise?

Als je al de moed hebt om je verhaal te vertellen schieten mensen vaak in hun “adviseur rol”. In plaats van luisteren, geven ze je advies. Alleen heb je vaak slechts 10% van je verhaal verteld. En je hebt het dan nog niet eens gehad over je wensen, ambities en competenties. En al helemaal niet over je diepste verlangen en geheimen.

Het gevolg is dat je overspoelt wordt met allerlei adviezen die niet aansluiten op jou. Zo breng je jouw focus in de war. De adviezen helpen niet, omdat ze te ver van je af staan.

Je moet het volgende beseffen:

  1. Als men een gebrek heeft aan empatisch vermogen geven ze vaak advies gebaseerd op hun eigen wensen, achtergrond en ervaringen. Daarnaast kan men soms adviezen geven vanwege eigenbelang. Je maakt dan een keuze die beter uitpakt voor hen en soms niet voor jou.
  2. Je kunt geen onderscheid maken tussen effectieve adviezen en slechte adviezen, omdat je diep van binnen naar goedkeuring verlangt van alles en iedereen.

Hoe houd je focus?

  • Luister naar je gutfeeling. Je onderbuikgevoelens. Alleen jij weet wat je écht wilt. By the way, je hoort je onderbuikgevoel het beste als je stil bent en in stilte zit. Geef het tijd. Forceer jezelf niet.
  • Hoe beter je weet wat je wilt, hoe sneller je ziet welke middelen en mensen je nodig hebt om daar te komen. En soms even belangrijk: hoe sneller je ziet welke mensen en middelen je niet nodig hebt. Zo wordt het gemakkelijker voor jou om een harnas te creëren tegen slechte adviezen van mensen die projecteren.

Weet wat je wilt, houd je focus en luister naar mensen die van je houden maar vergeet vooral niet de mensen die het pad al hebben bewandeld.

 

Resume your resumé: Hoe je bovenop de stapel komt met jouw motivatiebrief

Na eindeloos surfen, scrollen en lezen heb je dé vacature gevonden. Helaas hebben jouw klasgenoten, buren, familieleden en blijkbaar zelfs jouw kat dezelfde vacature op het oog. Hoe kom je de selectie door? Hoe val je op tussen 108397397 anderen?

Door een goede motivatiebrief te schrijven natuurlijk. Zo doe je dat:

  1. Begin met een pakkende alinea. Zorg dat het begin van de brief meteen de aandacht van de lezer trekt. Begin bijvoorbeeld over iets wat zich nu afspeelt in het nieuws of een probleem waar de organisatie mee zit. Het mooie is je de informatie van deze alinea gebruikt als rode draad in je brief en er ook mee afsluit.
  2. Wees niet bang voor emoties. Vertel een verhaal en maak het persoonlijk. Niemand anders heeft een leven zoals jij. Stel je kwetsbaar op door te vertellen wat jou gevormd heeft. Stel je sterk op door te vertellen hoe jij je hebt ontwikkeld.
  3. Leg uit waarom je ergens goed in bent. Je bent bijvoorbeeld goed in leidinggeven, omdat je 2 jaar lang teamleider bent geweest bij X en een team van 7 man hebt geleid. Daarnaast heb je een cursus leidinggeven gevolgd bij X, waar je hebt geleerd om XXX. Verder is leidinggeven voor jou een natuurlijk fenomeen aangezien je bent opgegroeid als oudste zus in een gezin met 4 broertjes. Hier heb je geleerd dat jouw stijl van leidinggeven meer iets weg heeft van coaching.
  4. Vertel waarom jij niet bang bent om te falen. En wat je hiervan hebt geleerd. Dit komt zelfverzekerd en leergierig over.
  5. Niets is zo enthousiast als spreken en schrijven vanuit een passie. Het vloeit gewoon uit je vingers. Ben je aan het liegen of forceren? Bedenk dan waarom je hier ooit mee bent begonnen en zoek je passie. Bijvoorbeeld: je interesse voor goede zorg is ontstaan door de ziekte van je zusje. De gesprekken gingen thuis altijd over haar behoefte aan zorg. Of, je wilt lerares worden omdat je tijdens je reis in India hebt gezien hoe belangrijk onderwijs is voor jonge kinderen.
  6. Zorg dat de brief niet langer is dan één A4.
  7. Onthoud: je brief is niet een kopie van je curriculum vitae. Het is een aanvulling.

Tips om al helemaal op te vallen in het sollicitatieproces:

  • Bel met de Recruiter. Persoonlijk contact wint altijd. Bereid je voor op dit gesprek en stel intelligente vragen. Maak er geen sales pitch van. Toon interesse en enthousiasme.
  • Gebruik LinkedIn. Zorg ervoor dat je LinkedIn pagina er professioneel uit ziet en de informatie compleet is. Vraag om aanbevelingen. Bezoek een aantal mensen uit die organisaties en de Recruiter. Like de bedrijfspagina. Onderzoek of jullie mensen gemeen hebben. Via via binnenkomen heeft natuurlijk een hogere slagingskans.
  • Analyseer het bedrijf, de cultuur, de mensen die er werken, de reviews van de mensen die er gewerkt hebben, hun toekomstplannen. Focus ook op verbeterpunten: wat valt jou op en wat kan beter? Denk vooruit.
  • Zorg dat je curriculum vitae op valt. Besteed tijd aan een mooie lay-out.
  • Zorg voor een professionele foto. Geen selfie. Geen lage kwaliteit. Plak de foto in je CV.