Gastblog deel II: SANGITA praat over geweld in een 4 jarige relatie en het verlies van een ouder

“Met kerst was hij even langs geweest. Wij kregen ruzie. Ik mocht niet met hem mee naar zijn optreden. In de tussentijd werd zijn bandje bekender. Het kennismaken stond weer ter discussie en toen kwam het: ik zag ineens een vuist, daarna sterretjes, viel neer en was even buiten westen. Geen idee hoe lang. Resultaat? Een gekneusde neus volgens de spoedeisende hulp. Ik had het vervolgens uitgemaakt… voor een paar weken…helaas.”

Dit is slechts een kort stukje van Sangita’s verhaal.

Lees verder in onderstaande gastblog.


"A lot of women have wife material written all over them, but they keep entertaining men who can't read."

Toen ik deze quote op de Instagram van @hivancommunity las, dacht ik aan mezelf toen ik 19 jaar was. Ik ben toen op mezelf gaan wonen. Ik wou het huis uit. Er was te veel gebeurd (zie gastblog deel I). Ik wilde weg rennen van alles en iedereen en een nieuw begin. Op die leeftijd was alles zo intens. Ik had al veel ellende meegemaakt en besloot te verhuizen naar een ander stad. Ik huurde daar een studio en ging aan de slag via een uitzendbureau.

Mijn moeder was boos op mij. Ik heb haar veel hoofdpijn bezorgd, want ik was de eerste in de familie die op haarzelf ging wonen. Daarnaast was ik niet gehuwd en ging ik uit. Hierdoor kreeg ik ‘een naam’ en mijn moeder kreeg verwijten dat ik te losbandig was geworden, want ook zij was inmiddels een alleenstaande ouder en kreeg te horen dat ze ons en vooral mij niet aan kon.

Toen ik 15 jaar was waren mijn ouders  eindelijk uit elkaar gegaan. Ik was helaas een opstandige puber, want waarom zou ik doen wat iedereen doet? Waarom mag ik niet mij eigen koers bepalen, het is toch mijn leven?

Eenmaal zelfstandig leer je de wereld echt kennen. Je wilt niet snel terug met hangende pootjes. Via werk leerde ik mensen kennen en ook maakte ik vrienden en vriendinnen.

Tijdens het uitgaan kwam ik een klasgenoot van mijn broer tegen die ik van gezicht kende. Wij zeiden nooit meer dan ‘hoi’ en ‘doei’. Daarna kwam ik hem vaker tegen en van het een kwam het ander. Uiteindelijk kregen wij verkering.

sarthak-navjivan-iTZOPe7BpTM-unsplash.jpg

Geestelijke en lichamelijke mishandeling

Wij waren nog geen jaar samen, maar wij hadden het leuk. Wel viel het mij op dat ik alleen zijn neef, zusje en een vriend van hem kende en voor de rest niemand. Andersom had hij geen behoefde om nog kennis te maken met mijn kant van de familie. Hij wilde ook niemand leren kennen. Wij gingen wel naar de bioscoop en naar de stad, maar alles had zijn beperkingen. Hij kwam altijd bij mij en wij bleven voornamelijk thuis.

Op een dag zei ik dat ik vond dat het wel tijd werd om kennis te maken met mijn ouders, maar hij stelde het uit, want kennis maken bij ons is toch meteen ‘nu moeten jullie trouwen?’. Hij gaf aan daar nog niet klaar voor te zijn. Hij was van de muziek en zat toen in opstartend bandje. Ook ging hij nog naar school. Ik kon het begrijpen, maar ik voelde mezelf onbegrepen. Ik ben toch ook iemands dochter en vroeg mij af waarom hij zo deed.

We kregen vaak onenigheid over dit onderwerp, want het bleef knagen. Hij ging vaak in het weekend optreden. Ik mocht nooit mee. Soms kwam hij na het optreden naar mij toe en bleef dan slapen. Doordeweeks kwam hij altijd na school of in de avond naar mij toe. Ik werkte alleen, deed boodschappen en dat was het. Ik isoleerde mezelf van anderen, want hij vond mijn vrienden en mijn familie niks. Hij wilde niet dat ik naar hen toe ging en ik deed het dan ook niet.

Met kerst was hij even langs geweest. Wij kregen ruzie. Ik mocht niet met hem mee naar zijn optreden. In de tussentijd werd zijn bandje bekender. Het kennismaken stond weer ter discussie en toen kwam het: ik zag ineens een vuist, daarna sterretjes, viel neer en was even buiten westen. Geen idee hoe lang. Resultaat? Een gekneusde neus volgens de spoedeisende hulp. Ik had het vervolgens uitgemaakt… voor een paar weken…helaas.

Want ja, als het daarna goed maakt, ga je weer de fout in en blijf je in een vicieuze cirkel totdat je er uitstapt en wegblijft. De ruzies liepen op, vaak met losse handjes. Ik voelde mij ellendig, waardeloos, lelijk en dacht dat het mijn eigen schuld was, want hij praatte mij dat ook aan en ik geloofde het. Ik praatte alles goed wat hij fout deed.

thor-alvis-BeTP8JFoCtM-unsplash.jpg

Inmiddels waren wij 4 jaar samen. Ik had een minderwaardigheidscomplex en vertrouwde mijn omgeving niet, want iedereen was erop uit om ons uit elkaar te halen. Totdat ik er echt door heen zat. Ik was er klaar mee: met mezelf én met hem. Ik was depressief, boos en verdrietig.

Op een avond toen wij weer schreeuwende ruzie hadden, sloeg hij me weer. Maar toen knapte er iets bij me. Ik sloeg hem zo hard terug dat hij bloedde. Ik was vergeten dat ik sleutels in mijn handen had. Wij waren beiden geschrokken. Ik maakte het uit en wees hem de deur. Ik was zo trots op mezelf, want ik was voor mezelf opgekomen. Ik verbrak alle manieren van contact. Ook probeerde ik de banden die ik had verbroken aan te halen. Ik focuste weer op mezelf, ging sporten en probeerde alles een plek te geven.

Ik had het nooit goed moeten maken na de eerste klap, want ik had het gezien bij mijn ouders. Ik had mezelf gezworen het nooit toe te laten en dat ik voor mezelf zou opkomen. Maar nu snap ik mijn moeder ook: die probeerde haar huwelijk te redden en pikte het telkens weer. Tot er een dag komt dat er iets in je knapt.

Achteraf weet ik dat ik het altijd waard ben geweest. Hij was mij niet waardig. Ik had mezelf  verloochent, heel erg verloochend,tot ik mezelf niet meer herkende. En dat alleen maar om zijn goedkeuring en liefde. Ik heb nog een tijdje op mezelf gewoond nadat wij uit elkaar waren, maar daarna ben ik terug gegaan naar mijn moeder om onze band weer te versterken. Ik had namelijk het gevoel dat ik haar in die tijd had verwaarloosd.  Haar gezondheid was ook wat achteruit gegaan. Ze was vaak ziek.

Het was de beste stap ooit. Nog geen twee jaar later is mijn moeder overleden door een hartaanval. Ze was pas 48 jaar. Ik was toen 27 jaar.

tam-wai-YEdn7rgSecY-unsplash.jpg

Hoe gaat het nu met Sangita?

Toen ik een nieuwe relatie kreeg heeft het veel moeite gekost om niet bang te zijn voor een klap tijdens een ruzie, mezelf open te stellen, vertrouwen te hebben in iemand en iemand echt een kans te geven.

Dit alles heeft mij gemaakt wie ik nu ben. Als ik terug kijk, ben ik echt blij dat wij niet verder zijn gekomen, want dan had ik nooit mijn man leren kennen en zou ik niet staan waar ik nu sta. Ik heb zoveel van mijzelf geleerd: bijvoorbeeld dat ik genoeg ben. Ik ben verantwoordelijk voor mijn geluk en ben emotioneel sterker. Alles wat ik mezelf heb laten overkomen is aan mij, dus als er wat is wat mij niet bevalt moet ik eerst naar mezelf kijken en daarin veranderen.

Mijn man heeft mijn wereld verrijkt en is mijn veilige haven, mijn thuis. Inmiddels zijn we 9 jaar verder en hebben we twee prachtige kinderen: één meisje en één jongen. En ik weet precies wat ik hen ga leren.

Een bericht van Sangita aan jou

Dus voor de meiden die zich vol stoppen met eten of juist niet eten, zichzelf pijn doen, laten mishandelen: je hebt een keus. Jij bent in controle. Het is jouw leven en jouw lichaam. Kijk naar jezelf en vraag jezelf af of je dit wilt door geven aan je kinderen. Dat meisje van 5 jaar die bang was. De gefrustreerde tiener die ik was door alles wat er gebeurd was. De twintiger die niet verder wilde leven. De dertiger die alle troep heeft moeten opruimen en alle kasten leeg moest halen en haar leven weer op orde moest krijgen. De stemmen spreken nog steeds, maar dat is de ego die jou juist wilt beschermen voor de pijn. Dan praat ik tegen mezelf dat het goed komt, want het komt echt goed. Ik ben genoeg. Ik heb alles in mij en ben mijn eigen held en heb nu twee kleintjes die mee kijken.

Sangita heeft ervoor gekozen om alleen haar voornaam bekend te maken en verder anoniem te blijven. Ik wil jullie vragen om deze keuze te respecteren.

Foto’s van Unsplash

jude-beck-Sct4qJxA8d0-unsplash.jpg

#HÏVAN


Klik hier om deel I van Sangita’s verhaal te lezen

Lemme give u some advice: Neem niet blindelings adviezen aan

Het is al moeilijk genoeg om erachter te komen wat jij wilt. Waar jij naar verlangt en wat jou gelukkig maakt.

Soms weet je het, diep van binnen. Maar je kunt het niet horen, door jouw eigen stemmetjes: “je kunt het niet”, “je droomt te groot”, “je bent niet speciaal genoeg”, “je hebt niet genoeg geld”. Je innerlijke criticus kan ervoor zorgen dat je je eigen wensen niet hoort.

Maar wat als je je innerlijke criticus met veel pijn en moeite onder controle hebt gekregen, maar de mensen om jou heen jou overspoelen met ongevraagde adviezen?

Advice or just noise?

Als je al de moed hebt om je verhaal te vertellen schieten mensen vaak in hun “adviseur rol”. In plaats van luisteren, geven ze je advies. Alleen heb je vaak slechts 10% van je verhaal verteld. En je hebt het dan nog niet eens gehad over je wensen, ambities en competenties. En al helemaal niet over je diepste verlangen en geheimen.

Het gevolg is dat je overspoelt wordt met allerlei adviezen die niet aansluiten op jou. Zo breng je jouw focus in de war. De adviezen helpen niet, omdat ze te ver van je af staan.

Je moet het volgende beseffen:

  1. Als men een gebrek heeft aan empatisch vermogen geven ze vaak advies gebaseerd op hun eigen wensen, achtergrond en ervaringen. Daarnaast kan men soms adviezen geven vanwege eigenbelang. Je maakt dan een keuze die beter uitpakt voor hen en soms niet voor jou.
  2. Je kunt geen onderscheid maken tussen effectieve adviezen en slechte adviezen, omdat je diep van binnen naar goedkeuring verlangt van alles en iedereen.

Hoe houd je focus?

  • Luister naar je gutfeeling. Je onderbuikgevoelens. Alleen jij weet wat je écht wilt. By the way, je hoort je onderbuikgevoel het beste als je stil bent en in stilte zit. Geef het tijd. Forceer jezelf niet.
  • Hoe beter je weet wat je wilt, hoe sneller je ziet welke middelen en mensen je nodig hebt om daar te komen. En soms even belangrijk: hoe sneller je ziet welke mensen en middelen je niet nodig hebt. Zo wordt het gemakkelijker voor jou om een harnas te creëren tegen slechte adviezen van mensen die projecteren.

Weet wat je wilt, houd je focus en luister naar mensen die van je houden maar vergeet vooral niet de mensen die het pad al hebben bewandeld.