Gastblog deel II: SANGITA praat over geweld in een 4 jarige relatie en het verlies van een ouder

“Met kerst was hij even langs geweest. Wij kregen ruzie. Ik mocht niet met hem mee naar zijn optreden. In de tussentijd werd zijn bandje bekender. Het kennismaken stond weer ter discussie en toen kwam het: ik zag ineens een vuist, daarna sterretjes, viel neer en was even buiten westen. Geen idee hoe lang. Resultaat? Een gekneusde neus volgens de spoedeisende hulp. Ik had het vervolgens uitgemaakt… voor een paar weken…helaas.”

Dit is slechts een kort stukje van Sangita’s verhaal.

Lees verder in onderstaande gastblog.


"A lot of women have wife material written all over them, but they keep entertaining men who can't read."

Toen ik deze quote op de Instagram van @hivancommunity las, dacht ik aan mezelf toen ik 19 jaar was. Ik ben toen op mezelf gaan wonen. Ik wou het huis uit. Er was te veel gebeurd (zie gastblog deel I). Ik wilde weg rennen van alles en iedereen en een nieuw begin. Op die leeftijd was alles zo intens. Ik had al veel ellende meegemaakt en besloot te verhuizen naar een ander stad. Ik huurde daar een studio en ging aan de slag via een uitzendbureau.

Mijn moeder was boos op mij. Ik heb haar veel hoofdpijn bezorgd, want ik was de eerste in de familie die op haarzelf ging wonen. Daarnaast was ik niet gehuwd en ging ik uit. Hierdoor kreeg ik ‘een naam’ en mijn moeder kreeg verwijten dat ik te losbandig was geworden, want ook zij was inmiddels een alleenstaande ouder en kreeg te horen dat ze ons en vooral mij niet aan kon.

Toen ik 15 jaar was waren mijn ouders  eindelijk uit elkaar gegaan. Ik was helaas een opstandige puber, want waarom zou ik doen wat iedereen doet? Waarom mag ik niet mij eigen koers bepalen, het is toch mijn leven?

Eenmaal zelfstandig leer je de wereld echt kennen. Je wilt niet snel terug met hangende pootjes. Via werk leerde ik mensen kennen en ook maakte ik vrienden en vriendinnen.

Tijdens het uitgaan kwam ik een klasgenoot van mijn broer tegen die ik van gezicht kende. Wij zeiden nooit meer dan ‘hoi’ en ‘doei’. Daarna kwam ik hem vaker tegen en van het een kwam het ander. Uiteindelijk kregen wij verkering.

sarthak-navjivan-iTZOPe7BpTM-unsplash.jpg

Geestelijke en lichamelijke mishandeling

Wij waren nog geen jaar samen, maar wij hadden het leuk. Wel viel het mij op dat ik alleen zijn neef, zusje en een vriend van hem kende en voor de rest niemand. Andersom had hij geen behoefde om nog kennis te maken met mijn kant van de familie. Hij wilde ook niemand leren kennen. Wij gingen wel naar de bioscoop en naar de stad, maar alles had zijn beperkingen. Hij kwam altijd bij mij en wij bleven voornamelijk thuis.

Op een dag zei ik dat ik vond dat het wel tijd werd om kennis te maken met mijn ouders, maar hij stelde het uit, want kennis maken bij ons is toch meteen ‘nu moeten jullie trouwen?’. Hij gaf aan daar nog niet klaar voor te zijn. Hij was van de muziek en zat toen in opstartend bandje. Ook ging hij nog naar school. Ik kon het begrijpen, maar ik voelde mezelf onbegrepen. Ik ben toch ook iemands dochter en vroeg mij af waarom hij zo deed.

We kregen vaak onenigheid over dit onderwerp, want het bleef knagen. Hij ging vaak in het weekend optreden. Ik mocht nooit mee. Soms kwam hij na het optreden naar mij toe en bleef dan slapen. Doordeweeks kwam hij altijd na school of in de avond naar mij toe. Ik werkte alleen, deed boodschappen en dat was het. Ik isoleerde mezelf van anderen, want hij vond mijn vrienden en mijn familie niks. Hij wilde niet dat ik naar hen toe ging en ik deed het dan ook niet.

Met kerst was hij even langs geweest. Wij kregen ruzie. Ik mocht niet met hem mee naar zijn optreden. In de tussentijd werd zijn bandje bekender. Het kennismaken stond weer ter discussie en toen kwam het: ik zag ineens een vuist, daarna sterretjes, viel neer en was even buiten westen. Geen idee hoe lang. Resultaat? Een gekneusde neus volgens de spoedeisende hulp. Ik had het vervolgens uitgemaakt… voor een paar weken…helaas.

Want ja, als het daarna goed maakt, ga je weer de fout in en blijf je in een vicieuze cirkel totdat je er uitstapt en wegblijft. De ruzies liepen op, vaak met losse handjes. Ik voelde mij ellendig, waardeloos, lelijk en dacht dat het mijn eigen schuld was, want hij praatte mij dat ook aan en ik geloofde het. Ik praatte alles goed wat hij fout deed.

thor-alvis-BeTP8JFoCtM-unsplash.jpg

Inmiddels waren wij 4 jaar samen. Ik had een minderwaardigheidscomplex en vertrouwde mijn omgeving niet, want iedereen was erop uit om ons uit elkaar te halen. Totdat ik er echt door heen zat. Ik was er klaar mee: met mezelf én met hem. Ik was depressief, boos en verdrietig.

Op een avond toen wij weer schreeuwende ruzie hadden, sloeg hij me weer. Maar toen knapte er iets bij me. Ik sloeg hem zo hard terug dat hij bloedde. Ik was vergeten dat ik sleutels in mijn handen had. Wij waren beiden geschrokken. Ik maakte het uit en wees hem de deur. Ik was zo trots op mezelf, want ik was voor mezelf opgekomen. Ik verbrak alle manieren van contact. Ook probeerde ik de banden die ik had verbroken aan te halen. Ik focuste weer op mezelf, ging sporten en probeerde alles een plek te geven.

Ik had het nooit goed moeten maken na de eerste klap, want ik had het gezien bij mijn ouders. Ik had mezelf gezworen het nooit toe te laten en dat ik voor mezelf zou opkomen. Maar nu snap ik mijn moeder ook: die probeerde haar huwelijk te redden en pikte het telkens weer. Tot er een dag komt dat er iets in je knapt.

Achteraf weet ik dat ik het altijd waard ben geweest. Hij was mij niet waardig. Ik had mezelf  verloochent, heel erg verloochend,tot ik mezelf niet meer herkende. En dat alleen maar om zijn goedkeuring en liefde. Ik heb nog een tijdje op mezelf gewoond nadat wij uit elkaar waren, maar daarna ben ik terug gegaan naar mijn moeder om onze band weer te versterken. Ik had namelijk het gevoel dat ik haar in die tijd had verwaarloosd.  Haar gezondheid was ook wat achteruit gegaan. Ze was vaak ziek.

Het was de beste stap ooit. Nog geen twee jaar later is mijn moeder overleden door een hartaanval. Ze was pas 48 jaar. Ik was toen 27 jaar.

tam-wai-YEdn7rgSecY-unsplash.jpg

Hoe gaat het nu met Sangita?

Toen ik een nieuwe relatie kreeg heeft het veel moeite gekost om niet bang te zijn voor een klap tijdens een ruzie, mezelf open te stellen, vertrouwen te hebben in iemand en iemand echt een kans te geven.

Dit alles heeft mij gemaakt wie ik nu ben. Als ik terug kijk, ben ik echt blij dat wij niet verder zijn gekomen, want dan had ik nooit mijn man leren kennen en zou ik niet staan waar ik nu sta. Ik heb zoveel van mijzelf geleerd: bijvoorbeeld dat ik genoeg ben. Ik ben verantwoordelijk voor mijn geluk en ben emotioneel sterker. Alles wat ik mezelf heb laten overkomen is aan mij, dus als er wat is wat mij niet bevalt moet ik eerst naar mezelf kijken en daarin veranderen.

Mijn man heeft mijn wereld verrijkt en is mijn veilige haven, mijn thuis. Inmiddels zijn we 9 jaar verder en hebben we twee prachtige kinderen: één meisje en één jongen. En ik weet precies wat ik hen ga leren.

Een bericht van Sangita aan jou

Dus voor de meiden die zich vol stoppen met eten of juist niet eten, zichzelf pijn doen, laten mishandelen: je hebt een keus. Jij bent in controle. Het is jouw leven en jouw lichaam. Kijk naar jezelf en vraag jezelf af of je dit wilt door geven aan je kinderen. Dat meisje van 5 jaar die bang was. De gefrustreerde tiener die ik was door alles wat er gebeurd was. De twintiger die niet verder wilde leven. De dertiger die alle troep heeft moeten opruimen en alle kasten leeg moest halen en haar leven weer op orde moest krijgen. De stemmen spreken nog steeds, maar dat is de ego die jou juist wilt beschermen voor de pijn. Dan praat ik tegen mezelf dat het goed komt, want het komt echt goed. Ik ben genoeg. Ik heb alles in mij en ben mijn eigen held en heb nu twee kleintjes die mee kijken.

Sangita heeft ervoor gekozen om alleen haar voornaam bekend te maken en verder anoniem te blijven. Ik wil jullie vragen om deze keuze te respecteren.

Foto’s van Unsplash

jude-beck-Sct4qJxA8d0-unsplash.jpg

#HÏVAN


Klik hier om deel I van Sangita’s verhaal te lezen

Gastblog deel I: SANGITA vertelt over kindermishandeling, misbruik en depressie in haar jeugd

Disclaimer: onderstaande gastblog is niet geschikt voor minderjarigen en kan schokkende content bevatten

Gastblog Sangita deel I

Sangita: “Veel heb ik weg gestopt, omdat het pijnlijk is. Ik vertel je alles wat ik mij kan herinneren tot nu toe. Ik heb namelijk begrepen dat als je wat kan vertellen en het uitspreekt, je het een plek kan geven zodat het geen macht meer over je kan hebben.

Want daar gaat het uiteindelijk om voor mij. Hoe ver kan je bij iemand gaan? Mijn verhaal gaat over de ander een gevoel van macht geven en van een stiekem en gemeen geheim.

Zo had ik namelijk een geheim spelletje met mijn oom…”


Ik was maar een half jaar oud toen wij in 1979 wij naar Nederland kwamen. Mijn ouders, die elkaar nooit gekend hadden, waren als 18 en 19 jarige getrouwd via dekhi dekha. Mijn moeder tegen haar wil, want haar vader was nog geen drie maanden ervoor overleden.

Mijn ouders zijn, zoals de meeste ouders van mijn generatie, samen opgegroeid en hebben alles moeten ontdekken in een vreemd land. Ze nemen de regels en tradities aan, zoals zij dat geleerd hadden en geven dat door aan ons, waardoor wij daardoor te vaak te horen kregen: ‘omdat ik het zeg, daarom’.

Mijn vader had hier in Nederland een oom en tante wonen die zelf ook nog zeven kinderen hadden. Wij logeerden daar vaak als mijn ouders geen oppas hadden. Voor ons werd dit een tweede huis. Wij kregen veel aandacht van al mijn tantes, ooms, opa en oma.

Als klein meisje was ik banger voor mijn vader, maar ik hield wel van hem. Mijn moeder vond ik lief en zacht en bij haar zocht ik altijd naar liefde. Ik heb altijd het gevoel gehad dat zij meer van mijn broer hield dan van mij. Ze werden in ieder geval altijd boos op mij en minder op hem. Ik kreeg ook altijd de schuld als mijn broer iets deed. Hij was banger voor mijn ouders.

Mijn vader was streng en van de harde hand. Geslagen worden met voorwerpen was mij niet vreemd. Ook sloeg hij mijn moeder regelmatig als zij ruzie hadden. Zij hadden voornamelijk ruzie om de kinderen. Als een ander kind mij pijn had gedaan en ik dat tegen hem zei, dan kreeg ik een klap van hem. Ik durfde nooit wat tegen hem te zeggen, omdat hij snel boos werd. Mijn moeder sloeg mij bijna niet, tenzij ik het echt te bont had gemaakt.

Ik weet nog dat ik een keer ging logeren bij mijn oom en tante. Ik moest 4 of 5 jaar zijn geweest. Ik sliep tussen mijn tantes. Ik keek tegen hun op. Zij waren mijn voorbeeld. Ik kon gefascineerd naar ze kijken wanneer zij zich klaarmaakten voor school. Ze deden hun haar en make up. Dat wilde ik ook als ik ouder werd. Ik rende de hele dag door het huis en ging soms kijken bij mijn ooms die samen een kamer deelden. Wij sprongen bij hun op bed en dan weer naar boven bij opa en oma. Zo zetten wij regelmatig de boel op stelten.

Op een dag lag ik naast mijn jongste oom in bed. We waren aan het stoeien en kietelen en ik moest daar om lachen. Maar daarna begon hij mij spelenderwijs te betasten. Ik was toen nog klein en wist niet dat het fout was. Ik vond het wel raar en voelde me niet prettig. Hij zei dat het een spelletje was en ons geheim. Ik mocht het aan niemand vertellen. En moest het hem beloven.

Hij ging elke keer als ik daar op bezoek was weer een stap verder. Ik probeerde hem elke keer te ontwijken, zelfs als mijn ouders zeiden dat we naar opa en oma zouden gaan, begon ik te protesteren. Ik wou niet mee. Al wij er toch heen gingen, dan bleef ik bij mijn ouders zitten of speelde ik met mijn andere ooms en tantes. Ik wou het zo graag zeggen tegen mama over het spelletje dat ik niet leuk vond. Maar ik herinnerde mij dat ik het beloofd had en het een geheim was dus zei ik niets.

Op een dag toen wij, mijn broer, tante, oom en ik beneden tv aan het kijken waren zei hij: “ik heb een nieuw spelletje die ik je boven wil laten zien”. Daar stond ik dan, denk 5 of 6 jaar, naakt in zijn kamer. Op dat moment hoorde hij mijn tante naar boven komen en hij zei tegen mij dat ik in de kast moest verstoppen. En dat deed ik.

“Waar is Sangita?” hoorde ik mijn tante zeggen. Jullie waren toch aan het spelen? Waar is ze dan? Ik hoorde dat hij zei dat ik daar niet was. Waarschijnlijk had ze door dat ze hem had betrapt. Ze deed de kast open en daar stond ik in mijn nakie. Ze trok me eruit. Ik moest me aankleden en ze nam mij mee naar beneden. Toen vroeg ze wat wij deden. Ik zei dat wij een spelletje aan het spelen waren.

We zaten daar met zijn vieren op de bank. Mijn broer had geen idee en keek televisie. Mijn tante boos, mijn oom betrapt en ik opgelucht want een geheim dragen is niet leuk. Nu kunnen we erover praten, want nu was het spelletje geen geheim meer want tante weet ervan, dacht ik. Ze had gezegd dat ze het tegen opa en oma zou zeggen, want ik was te klein voor zulke spelletjes.

Toen opa en oma thuis kwamen heeft niemand zijn of haar mond open gedaan over het geval.

Hierna was het niet opgehouden. Hij betastte mij elke keer wanneer ik alleen was en ik rende elke keer weg en zei dat we dat niet mochten doen van tante.

Zij heeft haar mond altijd dicht gehouden. Een paar jaar later zijn zij verhuisd en was ik blij. De spelletjes waren nu echt opgehouden. Ze had me kunnen redden, maar dat heeft ze niet gedaan.

alex-ivashenko-RLdcScGQEJ4-unsplash.jpg

Blijkbaar misbruiken sommige mannen hun positie in de familie en onder het mom van knuffelen betasten ze je. Ze hebben een masker op. Zo ben ik vaker betast door verschillende personen binnen onze familie en ik zag het altijd aan hun blik in hun ogen. Ik dacht dat het normaal was, want ik maakte het altijd mee. 

Tot ik ouder werd en naar de middelbare school ging. Wanneer je op de basisschool zit kijk je naar de wereld met andere ogen dan wanneer je naar de middelbare school gaat. Als puber zie je de wereld weer anders.

Zo heb ik geleerd dat wat mij overkomen was niet normaal was en mijn situatie thuis ook niet. Het is niet normaal dat je in elkaar geslagen wordt door je vader en je bang voor hem moet zijn. Het is niet normaal dat er incest gepleegd wordt met een minderjarig meisje. 

Maar ons gezin was niet van het praten. Mijn vader had een andere vrouw leren kennen op vakantie in Suriname en wou haar naar Nederland halen. Toen mijn moeder hier achter kwam heeft hij haar zo erg mishandeld tijdens deze periode.

john-noonan-QM_LE41VJJ4-unsplash.jpg

De pubertijd

Ik was opstandig en boos op de wereld en vooral op mezelf, maar ik kon deze frustraties niet kwijt.

Toen ik 15 jaar was kreeg ik verkering en waren mijn ouders gelukkig uit elkaar. Ik haatte mijn vader. Mijn moeder was toen nog bezig met haar verdriet. In haar ogen was ik een opstandige puber. Zij wist niet beter, de arme vrouw.

Mijn vriendje was voor mij mijn escape. Ik hield wel van hem en wilde later ook met hem trouwen. Zijn huis was een toevluchtsoord, omdat het bij mij thuis te vol was. Mijn tante was ingetrokken, mijn moeders schoonzus en haar zoon.

Ik rookte en had een vriendje. Hij dronk, liep tijd met een fles vieux in zijn binnenzak, rookte en zat net als ik op school. Maar op een gegeven moment mocht ik niet roken en niet bepaalde kleding aan doen want het was te opzichtig. Wat ik stom vind, want hij rookte zelf, maar ik was een meisje dus het hoorde niet. Dus stopte ik met roken en luisterde braaf naar hem.

De abortus

Ik was 17 jaar en raakte in verwachting van hem. Mijn leven op zijn kop: ongehuwd, tiener, vriend die drinkt en ik zat nog op school. De vriendin van zijn neef was ook ongehuwd zwanger geraakt. Mijn ex-schoonmoeder sprak van schande voor de hele familie. Mijn ex en ik keken elkaar aan. Een paar dagen later hadden wij via de huisarts een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek.

Elke dag denk ik nog steeds aan mijn kindje. Vooral als ik naar mijn kleintjes kijk. Ik voel me nog steeds schuldig, maar ik weet dat ik nooit de moeder had kunnen zijn die ik nu ben.

Na een half jaar had ik het uitgemaakt met mijn eerste vriend. Er was te veel drama ons heen. Zijn drank gebruik nam toe. Hij gokte veel, ging vaak weg zonder mij en ging vreemd.

“Ik was de talk of the town”

Thuis bij mij werd het drukker. Ik voelde me verstikt door de drukte en kon mijn verdriet niet uiten. Ik voelde me niet thuis. En ik was natuurlijk een schande geworden in de familie en kennissen, want het was uit. Ik was de talk of the town.

Daarna besloot ik weg te gaan en op mijn eigen benen te staan. Waarna ik dus mijn ex leerde kennen… (Dit kun je lezen in deel II van Sangita’s verhaal, klik hier).

Pesterijen

Ik haatte mezelf. Ik werd een emo-eter. Dit ben ik nog steeds. Ik werd dus ook voller en hierdoor werd ik een mikpunt van pesterijen. Als ik ergens heen ging was het: “ooh wat ben je dik geworden” of “oh nog dikker dan de vorige keer, ja geen wonder dat … bij je weg is”.

Depressie en onzekerheid

Ik ben in de tussenliggende periodes zwaar depressief geweest. Daarnaast was ik in de twintig, dus ja de vragen begonnen: “wanneer ga je trouwen?” en “ben je nog steeds niet getrouwd?” en “oh ja je moet wel eerst afvallen want zo ga je geen man vinden.” Alles werden stemmen in mijn hoofd en ze maakten mij zo onzeker.

edu-grande-JVpFGt8A520-unsplash.jpg

Hoe gaat het nu met Sangita?

Ik ben pas geleden 40 jaar geworden en ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu. Ik heb in de tijd na mijn moeders overlijden veel van mezelf geleerd door yoga, sporten en hardlopen. Er zijn enkele mensen om mij heen die echt alles weten en iedereen ook kent bij naam. Zelfs mijn man weet minder. Ik wil niet dat hij mij ziet als slachtoffer.

Ik ben sterk. Ik heb mijn moeder boven die over mij waakt. Ik heb God en geloof in karma. Ik ben een leeuwin als het om mijn kleintjes gaat en ik ben financieel en emotioneel onafhankelijk van een man. Ik geloof nog steeds in het beste van een persoon totdat hij/zij mij het tegendeel bewijst en zelfs dan geef ik hem of haar nog een kans.

Mijn man is een aanvulling op mijn geluk en mijn kindjes zijn mijn trots. Soms kijk ik naar mijn leven hoe het nu is. Ik had nooit gedacht hier te zijn. Getrouwd, huis, lieve man en twee schatten. Ik mis mijn moeder en mijn baby en voel me nog steeds schuldig dat zal altijd zo blijven.

Een bericht van Sangita aan jou

Dus voor de meiden die zich vol stoppen met eten of juist niet eten, zichzelf pijn doen, laten mishandelen: je hebt een keus. Jij bent in controle. Het is jouw leven en jouw lichaam. Kijk naar jezelf en vraag jezelf af of je dit wilt door geven aan je kinderen. Dat meisje van 5 jaar die bang was. De gefrustreerde tiener die ik was door alles wat er gebeurd was. De twintiger die niet verder wilde leven. De dertiger die alle troep heeft moeten opruimen en alle kasten leeg moest halen en haar leven weer op orde moest krijgen. De stemmen spreken nog steeds, maar dat is de ego die jou juist wilt beschermen voor de pijn. Dan praat ik tegen mezelf dat het goed komt, want het komt echt goed. Ik ben genoeg. Ik heb alles in mij en ben mijn eigen held en heb nu twee kleintjes die mee kijken.

Sangita heeft ervoor gekozen om alleen haar voornaam bekend te maken en verder anoniem te blijven. Ik wil jullie vragen om deze keuze te respecteren.

Foto’s van Unsplash



Klik hier om deel II van Sangita’s verhaal te lezen